R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Αφροδίτη Μάνου | Interview

Φοβάμαι ότι θα ζούμε 'μικρές ζωές' έως τις 'μεγάλες' μας ηλικίες

Απόγευμα. Το ραντεβού είχε δοθεί μόλις το προηγούμενο βράδυ. Ανάθεμα κι αν κοιμήθηκα όλη νύχτα.

Ήθελα το "αεράκι" της κουβέντας μας να γίνει μελωδία στα μάτια σας. Και να ΄χει ουσία. Δύσκολο το στοίχημα. Εγκάρδια κι αληθινή εκείνη. Δεν ξέρει άλλωστε κι αλλιώς. Με ζεστασιά στη φωνή, καθόλη τη διάρκεια της συνομιλίας μας. Λες και εκπορευόταν μέσα από την ψυχή της τόση γλύκα κι ανθρωπιά, στο ηχόχρωμα των λέξεών της. Όχι "λες και". Έτσι ήταν επακριβώς. Η Αφροδίτη Μάνου στο rejected. Η σκέψη όσων ακολουθούν δική σας. Κι η χαρά όλη δική μου.

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου / επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας
Αφροδίτη Μάνου rejected: Τις Παρασκευές 5 Φλεβάρη και 18 Μαρτίου θα παρουσιάσετε το καινούργιο μουσικό σας πρόγραμμα στο ΞΕΦΩΤΟ Θεσσαλονίκης. Είναι μια πόλη που σας αγαπά πολύ.

Α.Μ.: Έχω τόσο καιρό να έρθω στη Θεσσαλονίκη με δικό μου πρόγραμμα που θέλω την επιβεβαίωση της αγάπης (γέλια). Αστειεύομαι, βεβαίως! Έχω να έρθω χρόνια. Τελευταία φορά ήταν με το Μανώλη Μητσιά και το Γιάννη Μηλιώκα, που ήταν η συμμετοχή μου στο "δια τρία". Τώρα, έρχομαι με το δικό μου ρεπερτόριο, σε μια πιο προσωπική εμφάνιση και χαίρομαι πολύ γι αυτό.

rejected: Τι χαρήκατε περισσότερο στη διάρκεια προετοιμασίας αυτής της μουσικής παράστασης;

Α.Μ.: Το να είσαι μουσικός εν έτει 2016 είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο επάγγελμα. Δεν υπάρχουν δουλειές και ο κόσμος δεν βγαίνει τόσο πολύ. Οι περισσότεροι μουσικοί χώροι έχουν κλείσει. Σπάνια μας δίνεται η ευκαιρία να βρεθούμε με πάρα πολύ καλούς μουσικούς, σαν τώρα! Το ευχαριστηθήκαμε από την αρχή των προβών. Ξέρετε συνήθως, οι μουσικοί πλέον είναι με το ρολόι στο χέρι, οι άνθρωποι έχουν μαθήματα, έχουν να παίξουν κι αλλού, κάνουν άλλη δουλειά για να βιοποριστούν. Είναι πολύ στριμωγμένα τα πράγματα στο δικό μου επάγγελμα. Σε τούτο το πρόγραμμα, είμαστε τρία άτομα, έχουμε αρκετό ελεύθερο χρόνο και αυτή η συνεργασία έχει ευτυχήσει, στο γεγονός ότι βγαίνει ο καλύτερος εαυτός μας. Τόσο από το Νίκο Πλατύραρχο που είναι στο πιάνο, όσο και από τη Χριστίνα Κολοβού που παίζει βιολοντσέλο. Να προσθέσω ότι ο Νίκος έχει κάνει και την ενορχήστρωση του προγράμματος. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, επιλέξαμε τραγούδια που και οι τρεις αγαπάμε, άρα συμμετέχουμε ολόψυχα. Επιπλέον, αν μας έρθει εντός προγράμματος να τραγουδήσουμε και κάτι άλλο, το προβάλλουμε αυτό το άλλο, παίζοντάς το, γρήγορα κι εύκολα. Έχουμε πλέον αυτήν τη μουσική εξοικείωση και χημεία, στα πλαίσια της συνεργασίας μας. Είμαστε ευέλικτο και αποδοτικό τρίο.

Αφροδίτη Μάνου

rejected: Ζούμε δύσκολες εποχές και ο κόσμος τούτο το διάστημα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έχει ανάγκη να επικοινωνήσει μέσα από τη μελωδία, με τραγούδια που του μιλάνε στη ψυχή. Ξεκάθαρα. Ξεκάθαρα όσο ποτέ άλλοτε. Είναι και λίγο "βάρος" για τον καλλιτέχνη, να πρέπει να σταθεί "φάρος", σε όλα αυτά τα δύσκολα; Αυτά που ερμηνεύει και θέλει να περάσει ενεργειακά στον κόσμο να είναι έγκυρα και "καθαρά";

Α.Μ.: Εγώ αυτό κάνω σε όλη μου τη ζωή. Το άλλο δεν το ξέρω. Είναι σεβαστό και ίσως αναγκαίο αλλά εγώ αυτό το άλλο, δεν το ξέρω καθόλου.

"Πιστεύω ότι άνθρωποι βρίσκονται, αγκαλιάζονται, ξαναγγίζονται. "

Στις μέρες μας μπερδέψαμε τη μοναξιά με τη μοναχικότητα;

Α.Μ.: Όχι. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα. Αυτός είναι και ο λόγος, προκειμένου να ανήκουν κάπου, που κάνουν σκόντο σε άλλα πράγματα, για να μοιράσουν τη μοναξιά τους. Οι άνθρωποι συνδέονται με τους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι στο "φεγγάρι" τους, στη μοίρα τους να είναι μοναχικοί. Δεν νομίζω ότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία μας πάσχει από μοναχικότητα, όσο κι αν προβάλλεται αυτό με κάποιο τρόπο, λέγοντας πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι μέσα από τα μηχανήματα, τα τηλέφωνα και τους υπολογιστές. Πιστεύω ότι άνθρωποι βρίσκονται, αγκαλιάζονται, ξαναγγίζονται. Ίσως, λιγότερο στην εποχή μας, γιατί δεν υπάρχουν το κέφι και τα χρήματα να ξοδευτούν να βγουν οι παρέες έξω, αλλά οι άνθρωποι συναντιούνται και επικοινωνούν.

Αφροδίτη Μάνου

rejected: Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας, σε ό,τι ζούμε;

Α.Μ.: Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι κι αυτός που είχα παλαιότερα. Τώρα πια επιβεβαιώθηκε. Δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι αρνούνται να επικοινωνήσουν ουσιαστικά. Αρνούνται να προχωρήσουν για καινούργια μεγάλα πράγματα. Αυτό έχει σταματήσει και νομίζω δεν πρόκειται να επαναληφθεί πια. Μείναμε στην αναζήτηση μικρών καθημερινών πραγμάτων. Εκεί μείναμε.

rejected: Μας χαρακτηρίζει η ηττοπάθεια;

Α.Μ.: Θα μπορούσε να μας χαρακτηρίζει και μια χαρούμενη αισιοδοξία. Δεν είναι αυτό. Νομίζω η ηττοπάθεια, η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία δεν έχουν βάθος. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια βάθος. Είμαστε "ρηχοί".

Αφροδίτη Μάνου

rejected: Επιβιώνουμε και δεν ζούμε;

Α.Μ.: Είναι μια πολιτιστική "ήττα" αυτό που λέτε, που έχει συντελεστεί, τις τελευταίες δεκαετίες.

"Ο άνθρωπος είναι μικρός απέναντι στη φύση. Είναι μια μονάδα που δεν μπορεί να τα κάνει όλα. "

rejected: Πώς μπορούμε να γλυτώσουμε από αυτό το "λίγο" που μας χαρακτηρίζει;

Α.Μ.: Η ανθρώπινη φύση μας, ίσως είναι αυτή. Δεν βγάζω έξω τον εαυτό μου. Τις προηγούμενες εποχές, επειδή δεν είχαν εξαντληθεί κάποια πράγματα, ίσως μας έδιναν ψευδείς εντυπώσεις, περιμένοντας καταστάσεις που ουσιαστικά δεν μπορούν να γίνουν. Ίσως, αυτό. Ο άνθρωπος είναι μικρός απέναντι στη φύση. Είναι μια μονάδα που δεν μπορεί να τα κάνει όλα. Οπότε, μπορεί όλα αυτά τα μεγάλα να έχουν περάσει. Αυτός, ίσως είναι ο φόβος μου... το ότι θα ζούμε "μικρές" ζωές, έως τις μεγάλες μας ηλικίες...

Αφροδίτη Μάνου

rejected: "Η συμμορία της Χιονάτης" είναι η παιδική παράσταση των Ρέππα-Παπαθανασίου που παρουσιάζεται φέτος στο θέατρο ΒΕΜΠΟ και υπογράψατε τη μουσική και τους στίχους αυτής. Έχω την αίσθηση πως νιώθετε ασφάλεια, τόσα χρόνια συνεργασίας με αυτό το συγγραφικό δίδυμο. Όλο αυτό πηγάζει από μια βαθιά φιλία, όπου οι παρέες γράφουν Ιστορία;

Α.Μ.: Έχω βαθιά φιλία με το Μιχάλη Ρέππα και τον Θανάση Παπαθανασίου. Έχω ψυχική, συναισθηματική επαφή με τον Μιχάλη και τον Θανάση. Είναι πολλά τα χρόνια δεσίματος. Είμαστε ξεκάθαροι. Δεν μένουν κρυφά και αδιαφώτιστα μέρη. Είναι μεγάλη χαρά να συνεργάζομαι με τον Μιχάλη και τον Θανάση. Είναι από τους ανθρώπους που δίνουν χαρά στη ζωή μου, ακόμα...

"Μόνο κάποιοι "Δον Κιχώτες" γράφουν ακόμα και προσπαθούν να βρίσκουν τους αποδέκτες τους. "

rejected: Η ελληνική δισκογραφία έβαλε το προσωπικό της αυτογκόλ, με αποτέλεσμα το πεντάγραμμο να "έχει ηχεία" μόνο μέσα από το internet;

Α.Μ.: Στην Ελλάδα, η μουσική απαξιώθηκε. Είναι αποκλειστικό ελληνικό φαινόμενο η διανομή τραγουδιών μέσω των εντύπων. Αυτό δεν το ήξερα. Πρόσφατα το έμαθα. Το ελληνικό τραγούδι έχει απαξιωθεί. Μόνο κάποιοι "Δον Κιχώτες" γράφουν ακόμα και προσπαθούν να βρίσκουν τους αποδέκτες τους. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Δεν παρακολουθώ πολύ, τα δρώμενα του ελληνικού πενταγράμμου. Περισσότερο, μέσω του facebook, πολλά νέα παιδιά μου στέλνουν τη δουλειά τους και ενημερώνομαι.

Αφροδίτη Μάνου

rejected: Οι εποχές που ζούμε, δεν θα έπρεπε να έχουν περισσότερους "Δον Κιχώτες"; Παραγωγικούς και πιο εμπνευσμένους;

Α.Μ.: Θαρρώ πως θα υπάρχουν, μα δεν τους γνωρίζουμε.

rejected: Το διαδίκτυο δεν βοηθά σε όλο αυτό;

Α.Μ.: Υπάρχει τέτοια πληθώρα τραγουδιών που λίγο τυχαία θα πέσεις σε κάτι νέο που να αξίζει.

rejected: Μετά την εμφάνιση αυτήν την Παρασκευή στο ΞΕΦΩΤΟ Θεσσαλονίκης, ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;

Α.Μ.: Θα παρουσιάσουμε αυτό το πρόγραμμα, το "One Night Stand" και σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας, όπως και στην επαρχία. Επιπλέον, ένα δεύτερο μουσικό πρόγραμμα που παρουσιάσαμε για δύο μόνο βραδιές στην Αθήνα, το "Νυχτερινή Εκπομπή", που έγινε στο ΡΥΘΜΟΣ STAGE, με πενταμελή μουσική ορχήστρα που διασκευάσαμε τραγούδια μου, από όλο το φάσμα της πορείας μου, θα παρουσιαστεί εκ νέου.

"Η χαρά της ζωντανής εμφάνισης είναι να γίνεις ένα με τον απέναντί σου. "

rejected: Λίγο πριν ανεβείτε στη σκηνή, ποια είναι η λαχτάρα σας;

Α.Μ.: Η χαρά της ζωντανής εμφάνισης είναι να γίνεις ένα με τον απέναντί σου. Είναι λίγο-πολύ, αυτό που κάναμε παλαιότερα. Βγαίναμε έξω, με μια κιθάρα στη παραλία, γνωστοί και άγνωστοι και καθόμασταν το βράδυ, βάζαμε ένα ποτό και τραγουδάγαμε. Αυτό. Το να γίνεις ένα με τους ακροατές σου, επικοινωνώντας τα τραγούδια. Η ατμόσφαιρα να "κλείσει τον κύκλο".

σ.σ.: η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε αρχές Φεβρουαρίου

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου