Ένας Bon Viveur...


"Γνωριζόμαστε χρόνια. Ζεις στη Θεσσαλονίκη. Θα στο πω, γιατί αλλιώς,
θα σκάσω. Θέλω να μιλήσουμε σαν φίλοι. Έντιμα και καθαρά. Μην
μ΄αρχίσεις τα τυπικά και τα σοβαρότατα", είπε ο Άγγελος Παπαδημητρίου
και κάπως έτσι, "υπέκυψα" στις "προσταγές" του. Πως είναι δυνατόν,
άλλωστε, να αρνηθείς το οτιδήποτε σε αυτόν τον άνθρωπο;

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | andreas simopoulos/Fosphotos */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
Νίκος Κουρής

rejected: Γεμάτη χρονιά ζήσατε και φέτος καλλιτεχνικά.

Α.Π.: Γεμάτη χρονιά και αγαπημένη. Μου άφησαν πολύ ωραία γεύση, όλες οι
συνεργασίες. Ο τρόπος που συνεργάστηκα με τον Γιάννη Χουβαρδά ήταν
εξαιρετικός. Είχε προηγηθεί η Κίρκη Καραλή-σπουδαίο ταλέντο. Άσε που
το συστατικό της ευτυχίας μου είναι ότι δεν έχω καλή μνήμη. Ξεχνάω,
Γιώργο! Δεν θυμάμαι τίποτα. Νομίζω πως είμαι ένας νεαρός που αρχίζω
τώρα και έχω μπροστά μου μόνο τους "Όρνιθες"- τίποτα άλλο!

rejected: Από πού αντλείται αυτή την ενέργεια; Αυτή την επανεκκίνηση;

Α.Π.:Νομίζω, από την εμπιστοσύνη των συνεργατών μου. Αν βλέπεις ότι σε
εμπιστεύονται, δημιουργείται μια υποχρέωση, σαν κινητήριος δύναμη, που
σε κάνει να είσαι προσεκτικός και επιμελής. Αυτά τα κλασσικά. Τα
"σπασικλίδικα" που χρειάζονται στο θέατρο. (γέλια)

rejected: Με τον Νίκο Καραθάνο ξανά...

Α.Π.: Είναι η πέμπτη παραγωγή που συνεργαζόμαστε. Ξεκινήσαμε με τον "Συρανό
ντε Μπερζεράκ", έπειτα ξαναβρεθήκαμε στην "Γκόλφω". Ακολούθησε το
"Δεκαήμερο" του Βοκάκιου, ο "Βυσσινόκηπος" του Τσέχωφ και τώρα
"Όρνιθες" του Αριστοφάνη.

rejected: Και παίζετε για τρίτη φορά στην Επίδαυρο, αυτό το καλοκαίρι...

Α.Π.: Με τον Νίκο Καραθάνο, είχαμε πάει με την "Γκόλφω", ενώ πρωτόπαιξα στην
Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά στις "Νεφέλες" που είχε κάνει
για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο φοβερός Βουτσινάς! Θυμάμαι με
συγκίνηση αυτή την παράσταση. Ο Ανδρέας Βουτσινάς ήταν μια μεγάλη
φυσιογνωμία. Όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω και τον
Χουρμουζιάδη-αυτούς τους μεγάλους ηθοποιούς. Θυμάμαι την "Πειραματική
Σκηνή"-είχα πολύ ωραία αρχή! Με σημαντικές προσωπικότητες. Είμαι
τυχερός που τους γνώρισα...

rejected: Τί πρεσβεύουν για εσάς οι "Όρνιθες";

Α.Π.: Δεν ήξερα. Τώρα αυτό που κατάλαβα με τον Νίκο Καραθάνο, είναι ότι οι
"Όρνιθες" δεν έχουν καμία σχέση με τα πουλιά. Ήταν μια ποιητική
ευστροφία του Αριστοφάνη, που μιλάει για τον άνθρωπο. Μόνο για τον
άνθρωπο. Καμία σχέση-κόσμος νομίζει ότι είναι τα πουλιά-όχι! Είναι τα
βαθιά ανθρώπινα προβλήματα. Τεράστιο ποιητικό έργο. Έχει μια αλήθεια
και μια ευχαρίστηση.

rejected: Είναι η ανάγκη του ανθρώπου για απόδραση;

Α.Π.: Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να φύγει από το πραγματικό. Από μια
κατάσταση αλήθειας που τον πιέζει πολύ και να περάσει σε μια άλλη
κατάσταση. Που σοφά, ο Αριστοφάνης ονομάζει ουτοπία. Δεν γίνεται αυτό
το πράγμα, όμως το δοκιμάζουν. Οι "Όρνιθες" είναι η διαδικασία της
απομάκρυνσης. Υψηλού γούστου κείμενο. Σοφά μετρημένο έργο και με τον
Νίκο Καραθάνο που το σκηνοθετεί και τον αφορά η συγκίνηση, αποκτά ένα
άλλο νόημα. Έχω πρόβλημα κατά τη διάρκεια των
προβών...συγκινούμαι...είναι στιγμές που με πιάνουν δάκρυα, ντρέπομαι
που στο λέω Γιώργο, αλλά δεν μπορώ να μην στο πω. Συγκινούμαι βαθιά.
Και δεν είναι εύκολη η συγκίνηση που φέρνει το κλάμα, αλλά είναι
βαθιά.

Νίκος Κουρής

rejected: Η δική σας "Νεφελοκοκκυγία" βρέθηκε;

Α.Π.: Νομίζω τα κατάφερα. Η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε μπόρεσα να ζήσω τις
φαντασιώσεις μου. Είμαι ευχαριστημένος από τη ζωή. Την απολαμβάνω με
γλύκα και ταπεινότητα. Με λίγο μυαλό και αρκετή σκέψη.

Πάνω από όλα, το θέατρο είναι οι άνθρωποι.

rejected: Το θέατρο είναι οι άνθρωποι;

Α.Π.: Εννοείται. Ούτε κείμενα, ούτε ρόλοι, ούτε τίποτα. Πάνω από όλα, το
θέατρο είναι οι άνθρωποι. Μαγικά πράγματα. Μυθικές Συναντήσεις.
Αλλάζει η ζωή σου. Δεν περίμενα ποτέ, ότι θα έμπαινα σε μια τόσο βαθιά
λογική στο θέατρο. Εγώ πέρασα από το θέατρο να "πω μια καλησπέρα" που
λένε κι έμεινα κανονικά. Οι άνθρωποι...οι άνθρωποι...μαθαίνεις πολλά
πράγματα. Με το θέατρο μαθαίνεις για τη ζωή σου. Για σένα τον ίδιο.
Είναι σαν διαλογισμός. Μόνο που το κάνεις με συνεργάτες. Στα
εικαστικά, που επίσης ασχολούμαι, είδα το ίδιο πράγμα. Είναι δυο
δρόμοι που αν ακολουθήσεις πιστά και με συνέπεια, σε οδηγούν σε
ξέφωτα. Σε ουτοπίες.

rejected: Ποιό είναι το μεγαλύτερο "μάθημα" που σας έδωσε το σανίδι;

Το σανίδι είναι υπομονή. Το θέατρο απαιτεί υποταγή.

Α.Π.: Το σανίδι είναι υπομονή. Που δεν την κάνεις από μόνος σου. Θα πρέπει
να υποστείς, να κάνεις κάτι που θα ανεχτείς, θα το ακούσεις. Το θέατρο
θέλει υποταγή. Να υποταχτείς στο θέατρο. Αυτό είναι το μάθημα που σου
δίνει και είναι άκρως θρησκευτικό.

rejected: Και τα εικαστικά;

Α.Π.: Τα εικαστικά είναι πιο "αυτοκρατορικός" χώρος. Είσαι μόνος και
κάνεις ότι θέλεις. Η διαχείριση χρόνου, οργάνωσης εξαρτάται μόνο από
σένα. Ενώ στο θέατρο είσαι κομμάτι ενός παζλ. Κι όποιος πάει να το
ξεπεράσει, φτάνει σε γελοιότητες. Αυτά τα "πρωταγωνιστιλίκια" και το
"να φανείς" στο θέατρο....ντρέπεσαι. Ούτε καν καταδέχεσαι να
ασχοληθείς με αυτό το πράγμα. Το θέατρο σου χαρίζει μία ταπεινότητα,
ενώ τα εικαστικά σου επιβάλλουν μία έπαρση. Ίσως, όταν κάνεις και τα
δύο μαζί, να ΄ναι το ιδανικό. Εικόνα και Θέατρο.

rejected: Ο έρωτας επάνω στην δημιουργία είναι κινητήριος δύναμη;

Α.Π.: Από μικρός, καλώς ή κακώς, τα είχα διαχωρίσει αυτά τα πράγματα. Η
φιλία παίζει ρόλο στην καλλιτεχνική δημιουργία, παρά ο έρωτας. Ο
έρωτας λειτουργούσε πάντα αυτόνομα. Εγώ, ίσως, δεν επέτρεψα να
εμπλακεί με το σώμα του θεάτρου. Γιώργο, κάτω από αυτές τις επιρροές
σπάνια γίνονται καλά πράγματα. Διότι γίνεσαι πολύ υποκειμενικός. Αυτή
είναι η ιστορία.

rejected: Ο ίδιος ερωτευμένος πάνω στο σανίδι, δεν παίζεται καλύτερα;

Α.Π.: Γιώργο; Εγώ είμαι ερωτευμένος από πέντε ετών! (γέλια) Ο έρωτας πάντα
λειτουργούσε μέσα μου. Σωματική Ικανότητα. Άνθρωπος που δεν είναι
ερωτευμένος; Ξέρεις εσύ κανέναν; Μεταξύ μας...δεν νομίζω πως υπάρχει
άνθρωπος που δεν είναι ερωτευμένος. Εδώ βλέπω κάτι γέροντες και κάτι
γριούλες που λάμπουν τα μάτια τους από μεγάλους έρωτες. Δεν έχω
γνωρίσει άνθρωπο, φίλε μου, που να μην είναι βαθιά ερωτευμένος.

rejected: Δεν έγινε, άλλωστε, ο κόσμος για να είμαστε μόνοι!

Α.Π.: Σπάνια έως καθόλου...δεν γνώρισα άνθρωπο που να μην είναι ερωτευμένος
με κάποιο τρόπο. Με πρόσωπα του παρελθόντος, άλλοι είναι ερωτευμένοι
δεν του μιλάνε, το σκέφτονται, το νιώθουν, δεν το μαρτυρούν ούτε στον
άλλον. Ο έρωτας είναι πρωταρχικός για την υγεία μας και την ευτυχία
μας. Ο καθένας, αναλόγως, χειρίζεται τον έρωτα όπως θέλει.

rejected: Οι νέοι που συναναστρέφεστε και καλλιτεχνικά έχουν ενέργεια ή εποχή
τους έχει "ρίξει τα φτερά";

Α.Π.: Τα νέα παιδιά είναι μέσα στη ζωντάνια. Βλέπεις το σώμα τους. Λάμπουν
από δύναμη, από γυμναστική, από ιδρώτα και εξυπνάδα. Αυτό που
χρειάζεται στα παιδιά είναι μια πνευματικότητα. Γι αυτό και θα πρέπει
να κάνουν παρέα με μεγάλους. Να μην είναι παρέες γερόντων, ομάδες
παιδιών...πρέπει να είναι ανακατεμένα τα πράγματα. Ότι κατάφερα ήταν
γιατί είχα την εξυπνάδα, από μικρός, να κάνω παρέα με μεγαλύτερους
ανθρώπους που είχαν σοφία. Χρειάζεται πολύ πνευματικότητα. Καλά τα
νιάτα, καλά τα ωραία σώματα, τα μούσκουλα και οι τούμπες-όλα ωραία και
με γυμναστική, αλλά το μυαλό, η σκέψη, η πνευματικότητα-για μένα-είναι
το παν. Κι όχι τώρα που μεγαλώνουμε. Δεν τα λέω τώρα αυτά. Από μικρός
το είχα βάλει σε πρώτη θέση αυτό. Θυμάμαι τους δασκάλους μου. Τον
Βουτσινά, την Βακαλό, τον Μαυροΐδη , τον Χουρμουζιάδη. Ήμουν
αφοσιωμένος στους δασκάλους μου. Και τους ευγνωμονώ. Ήμουν
αφοσιωμένος, ερήμην τους. Διδάχτηκα από τις φωνές τους, το τρόπο τους,
τα κόλπα τους, τους συνεργάτες στο θέατρο...

Νίκος Κουρής

rejected: Φοβάστε την εποχή μας;

Α.Π.: Όχι, καθόλου! Δεν φοβάμαι την εποχή. Έχω καιρό να φοβηθώ. Όταν συνεχώς
είμαι μέσα σε μια θεατρική παραγωγή, σε μια δημιουργία, αυτό το παρόν
είναι πολύ δυνατό, για να το κρίνεις. Πρέπει να απομακρυνθείς, για να
το σκεφτείς. Το αντιμετωπίζω με ζωντάνια. Σαν μια σύγχρονη
πραγματικότητα, που ποτέ δεν σταματά. Ίσως, αν κάποια στιγμή αποσυρθώ,
να κάνω μία κριτική. Τώρα δεν προλαβαίνω. Γνωρίζω συχνά ενδιαφέροντες
ανθρώπους με εξυπνάδα. Το μόνο που έχω να πω είναι να είμαστε
προσεκτικοί. Να ξέρουμε ποιοι είναι με το μέρος μας και ποιοι στην
άλλη όχθη.

Να μην παρασυρόμαστε. Να ξέρουμε τους συμμάχους μας.

rejected: Να ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τον "εχθρό" από τον σύμμαχο;

Α.Π.: Να μην παρασυρόμαστε. Να ξέρουμε συμμάχους. Είναι λάθος να
ασχολούμαστε με ανθρώπους-αρπακτικά. Θα πρέπει να δούμε και να
ξέρουμε, ποιοί μας ευεργετούν. Ποιοί μας έχουν βοηθήσει στο παρελθόν
με τις δουλειές τους, με την προσωπικότητά τους, με την στάση τους. Να
μελετήσουμε τη στάση τους. Να μην εντυπωσιαζόμαστε από μια τους
κίνηση. Να δούμε τί κρύβεται πίσω από αυτή τη κίνηση. Τί έκαναν αυτοί
πέρυσι, πρόπερσι, πριν από δέκα χρόνια. Αυτό είναι το μοναδικό
πρόβλημα των νέων. Θέλω να σκέφτονται και να φιλτράρουν περισσότερο.
Να σκέφτονται. Να κοιτάνε και λίγο πίσω.

rejected: Πώς θωρακίζεσαι στην τοξικότητα των "εχθρών";

Α.Π.: Αχ και δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η λέξη...των "εχθρών". Αυτοί έχουν
χίλια κόλπα. Κολακεύουν τους νέους. Τους φαίνεται πάρα πολύ εύκολο. Οι
νέοι γοητεύονται αν τους κολακεύεις. Οι νέοι καλό είναι να κινηθούν
προς την πνευματικότητα. Και έπεται η σοφία. Αλλά και οι μεγάλοι να
στρέφουν το βλέμμα τους στα νιάτα και να τα σέβονται. Να είναι
αμφίδρομη η κατάσταση που πρέπει να λειτουργεί. Εγώ πάντα βάζω μπροστά
την πνευματικότητα. Δεν γοητεύομαι από πλάτες και μάτια. Δεν
γοητεύομαι από κινήσεις, αλλά από σκέψη. Αυτό μου το χάρισε η Τέχνη.
Με βοηθάει να καταλαβαίνω τα πράγματα.

rejected: Η πορεία σας είναι σαν μια θάλασσα-λάδι που κολυμπήσατε και
ξανοιχτήκατε. Κι όσο μέσα μπαίνατε, τόσο πιο ωραία περνούσατε.

Α.Π.: Ακριβώς αυτό! Όπως το λες! Και είδα καρχαρίες-δεν με έφαγε κανείς.
Μετά κατάλαβα που έφτασα. Καλέ, εγώ όταν μπήκα μέσα στη θάλασσα,
νόμιζα ότι ήταν μικρή και αβαθής. Μπήκα και κατάλαβα ότι είναι χάος
από κάτω. Με θαλάσσια τέρατα! Αλλά, όπως λέει και ο ποιητής, αν δεν τα
έχεις στο μυαλό σου, δεν τα συναντάς ποτέ. Μπήκα με άνεση και άφοβα
στη θάλασσα. Μου είχε πει η Βακαλό, που ήταν αγαπημένη μου δασκάλα,
"έλα βρε Άγγελε, άλλωστε η Τέχνη ένα παιχνίδι είναι-τί είναι;"...Και
ακριβώς έτσι είναι. Μην τα παίρνουμε και τόσο σοβαρά τα πράγματα. Να
δίνουμε ένα τόπο και στην ανοησία, στη σαχλαμαρίτσα. Τα χρειάζεται κι
αυτά η Τέχνη. Δεν είναι η Τέχνη κάτι σοβαροφανές με δόγμα και πολιτική
πίεση. Η Τέχνη θέλει και άνεση. Οφείλει να έχει και κάτι το ανέμελο,
το χαρούμενα θρησκευτικό.

rejected: Ταυτόχρονα, το θέατρο δεν είναι πειθαρχία και οργάνωση;

Α.Π.: Σωστά, αρκεί να μην γίνει φόρμα. Αρκεί το περιεχόμενό του να είναι πιο
δυνατό από τη φόρμα του. Μην σε παρασύρει η φόρμα. Διότι η πειθαρχία
είναι και ένα άλλοθι. Μην γίνουμε "μπαλέτο"...

Τίποτα δεν αγάπησα, πριν να μου συμβεί.

rejected: Σας έχει λείψει κάτι;

Α.Π.: Το πιο καλό που έχω ζήσει είναι ότι πρώτα μου συνέβαιναν τα πράγματα
κι έπειτα το ένιωθα. Τίποτα δεν αγάπησα, πριν να μου συμβεί. Έτσι, δεν
είχα επιθυμία ή πόθο για κάτι. Έρχονταν τα πράγματα κι εγώ τα
απολάμβανα. Δεν έβαζα στόχους. Ποτέ δεν σκέφτηκα με σχέδιο να μου
συμβεί κάτι. Έτσι, δεν έχω απωθημένο. Δέχομαι ότι καλό μου συμβαίνει.
Ότι έρθει, καλώς να ΄ρθει...

rejected: Σε τί "βγάζετε το καπέλο" στον Αριστοφάνη;

Α.Π.: Όταν βλέπεις χιλιάδες χρόνια πριν, αυτήν τη πολύτιμη σκέψη με χιλιάδες
λέξεις, ίδιες που τις καταλαβαίνουμε και σήμερα. Είναι τόσο
συγκινητικό. Αυτή η υψηλή σκέψη. Το έργο είναι σε μετάφραση του Γιάννη
Αστερή. Με βαθύ νόημα. Σκέψη, ομορφιά, εξυπνάδα,
πρωτοτυπία...Σουρεαλισμός και εξπρεσιονισμός, μιλάμε για μεγάλη
πρωτοπορία. Διαβάζω το κείμενο και βλέπω τη ποιότητα. Το ύψος. Το
μεγαλείο. Ταυτόχρονα, έργο με αλητεία. Με μπουρδίτσα. Με σαχλαμάρα.
Και μια προσευχή. Δηλαδή, ότι είναι ο άνθρωπος...

rejected: Σας απασχόλησε ο μύθος από τους "Όρνιθες" του Κουν, στο Τέχνης;

Α.Π.: Το είχα δει. Και μάλιστα αγαπημένος μου δάσκαλος ο Μαυροΐδης διέκοψε
την παράσταση. Τα ξέρω όλα από πρώτο χέρι. Θαύμαζα τη μουσική του
Μάνου. Κάθετι που γίνεται, προσθέτει κάτι στο σώμα των "Ορνίθων". Σαν
μια φωτογράφηση από άλλη οπτική του έργου.

rejected: Τί θυμάστε από το βράδυ που είδατε τους "Όρνιθες" του Κουν;

Α.Π.: Θυμάμαι την αίσθηση ενός πρωτόγνωρου πράγματος που συνέβαινε μπροστά
στα μάτια μου και κινητοποιούσε όλες μου τις αισθήσεις. Κάτι που δεν
είχα ξαναδεί. Τόση ομορφιά στη σκηνή, δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Κάτι που
ίσως δεν ήταν μόνο οι "Όρνιθες" που ξέραμε. Μήπως ήταν και κάτι άλλο;
Το λέω, σαν μια πιθανότητα...

rejected: Άλλωστε το θέατρο δεν ορίζεται ως αυτό το κάτι άλλο που άξαφνα σκάει
μπροστά στα μάτια σου;

Α.Π.: Βεβαίως. Όπως κάνουν νεότεροι σκηνοθέτες, σαν τον Μιχαήλ Μαρμαρινό ή
τον Γιάννη Χουβαρδά, που δίνουν άλλη άποψη στα πράγματα. Που
προσθέτουν μια άλλη γωνία. Έστω κι ένα κομματάκι. Μια ματιά, μιας
άλλης σκέψης.

Στο θέατρο δεν μένει τίποτα. Το θέατρο είναι μια ανάμνηση.

rejected: Τη διαχρονικότητα τι καθορίζει η μνήμη του κοινού;

Α.Π.: Στο θέατρο δεν μένει τίποτα. Το θέατρο είναι μια ανάμνηση. Το θέατρο
είναι σαν τους ανθρώπους που χάνουμε. Τους θυμάσαι. Τί να σου κάνει
μια φωτογραφία; Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Το ζεις εκείνη τη
στιγμή. Είναι ζωή το θέατρο. Δεν έχει σημασία μια παρακαταθήκη. Όπως
είναι η γλυπτική, η ζωγραφική, ο κινηματογράφος. Το θέατρο είναι η
στιγμή. Επιτυχές θέατρο όταν συμβεί η τελειότητα της στιγμής. Θέατρο
είναι κάτι το στιγμιαίο στο χρόνο και το χώρο...

rejected: Στους "Όρνιθες" που σκηνοθετεί ο Νίκος Καραθάνος υπάρχει η συγκίνηση
του ανθρώπου;

Α.Π.: Και η συγκίνηση και η μοναξιά του ανθρώπου. Η ανάγκη του ανθρώπου για
ζωή. Το έπιασε τεχνηέντως ο Νίκος. Ο άνθρωπος θέλει να ζήσει.

rejected: Το χειμώνα θα είστε στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ;

Α.Π.: Ναι, θα παίξω στους "Τρισευτυχισμένους" του Λαμπίς. Έργο που δεν έχει
παιχτεί στην Ελλάδα και το σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς.

rejected: Να αποκαλύψουμε ότι κάνετε σκηνικά και κοστούμια για την παράσταση της
Μάρθας Φριντζήλα;

Α.Π.: Για πρώτη φορά κάνω στο θέατρο, στο θέατρο ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ για την ακρίβεια,
σκηνικά και κοστούμια για την "Φαύστα" του Μποστ, που θα σκηνοθετήσει
η Μάρθα Φριντζήλα, με την Ελένη Κοκκίδου, τον Κώστα Μπερικόπουλο, τον
Τάσο Γιαννόπουλο κ.α.. Θα το προσπαθήσω με τα σκηνικά και τα
κοστούμια, αγαπημένων συναδέλφων. Και έχει ο Θεός για επόμενες
δημιουργίες. Μεταξύ παρέας, γλεντιών, χαράς και κουβέντας! (γέλια)

rejected: Τί πιστέψατε και σας πρόδωσε;

Α.Π.: Μήπως ξεχνάω; Δεν θυμάμαι τίποτα δυσάρεστο. Αυτό το φοβερό, σαν
αδυναμία. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι δυσάρεστο στη ζωή μου. Προδοσία;
Δεν με εντυπωσιάζει η προδοσία. Δεν δεσμεύομαι για να προδοθώ. Δεν
δημιουργώ τις προϋποθέσεις για να προδοθώ.

rejected: Τόση θετικότητα την είχατε από πάντα ή την δουλέψατε συν το χρόνο;

Α.Π.: Με έσωσε η αρχική μου ευγένεια. Η καθωσπρέπει συμπεριφορά μου. Ότι δεν
δικαιούμαι να γκρινιάζω, γιατί έχω τα πάντα. Έτσι έγινε και δεύτερη
φύση μου. Μεγάλωσα σε ένα χώρο που η ευτυχία ήταν αυτονόητη. Είχα
υγεία, παιδί χαριτωμένο και δεν κλαιγόμουν. Οπότε, αυτό σταδιακά
διαμόρφωσε έναν χαρακτήρα γονέων-όχι παιδιού. Δηλαδή, δεν
διαμαρτύρομαι. Τα παιδιά διαμαρτύρονται.





* ευχαριστούμε τον Andreas Simopoulos/Fosphotos για την ευγενική
παραχώρηση της εικόνας.
Οι φωτογραφίες πρωτοδημοσιεύθηκαν στο popaganda.gr





ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Όρνιθες» του Αριστοφάνη, από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών,

19-20 Αυγούστου,Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, με αγγλικούς υπέρτιτλους.

Μετάφραση: Γιάννης Αστερής.
Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Διασκευή: Νίκος Καραθάνος, Γιάννης Αστερής.
Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου.
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής. Κίνηση: Amalia Bennett.
Παίζουν: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Διακοπαναγιώτου,
Βασιλική Δρίβα, Νίκος Καραθάνος, Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας,
Έκτορας Λιάτσος, Χρήστος Λούλης, Γρηγορία Μεθενίτη, Φωτεινή Μπαξεβάνη,
Κωνσταντίνος Μπιμπής, Νατάσσα Μποφίλιου, Άγγελος Παπαδημητρίου, Φοίβος
Ριμένας, Μιχάλης Σαράντης, Γιάννης Σεβδικαλής, Άρης Σερβετάλης,
Άγγελος Τριανταφύλλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη

Παίζουν ζωντανά οι μουσικοί: Μάριος Δαπέργολας, Σοφία Ευκλείδου,
Δημήτρης Κλωνής, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Δημήτρης Τίγκας




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος