Ολιγαρκής και Σώφρων

"Η δική μου κραυγή αν είχε μια πρόταση με λέξεις σε ό,τι ζούμε, θα ήταν από το έργο του συγγραφέα που παίζω, ο φόβος που γίνεται πανικός. Ο φόβος περιορίζεται από την ικανότητα του ανθρώπου να μην νοιάζεται πια για τίποτα.... Αυτό δεν είναι μια αδιαφορία, αλλά τόλμη. Ο θάνατος που καθημερινά μας φοβίζει, μετά το γήρας, θα είναι πάντα επερχόμενος. Φόβος μας είναι η πάροδος του χρόνου, η μη κοινωνική αποδοχή, τα όχι που θα μου πεις,  κι εγώ σε σένα. Μας φοβίζει η δουλειά, ο γκόμενος, η γκόμενα, η αδερφή, η μάνα, ο πατέρας. Όλα αυτά είναι μικροί θάνατοι. Όλα τα "όχι" των άλλων, μας φοβίζουν." Ο Αλέκος Συσσοβίτης, δίχως φόβο και πάθος, "καταθέτει" στο rejected.gr...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Αλέκος Συσσοβίτης

Τα έργα τα επιλέγω μέσα από ένα προσωπικό φίλτρο και κίνητρο

rejected: Γιατί επέλεξες από πέρυσι, το έργο του Τένεσυ Ουίλιαμς "Κραυγή" που παίζεται στο θέατρο FAUST και θα ανέβει και Θεσσαλονίκη, στο Black Box, για τρεις βραδιές;

Α.Σ.: Τα έργα τα επιλέγω μέσα από ένα προσωπικό φίλτρο και κίνητρο. Αν ακουμπάνε και λένε κάτι μέσα μου. Αυτό το έργο ακουμπά στο παρελθόν μας. Είναι η ιστορία δύο ηθοποιών που είναι αδέλφια. Βρίσκονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση και "βουτάνε" στην δική τους ιστορία. Στο παρελθόν τους. Αυτό τους δημιουργεί μια σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Αυτή η υπαρξιακή αναζήτηση, προσωπικά, με απασχολεί. Όταν υπάρχουν από παιδικές ηλικίες καταβολές, που μας έχουν στιγματίσει, μια ολόκληρη ζωή και φαίνεται ότι δεν μπορούμε επί της ουσίας να αλλάξουμε, αλλά δεσμευόμαστε από αυτές και κατευθύνομαστε με βάση αυτές, με απασχολεί. Τα παιδικά χρόνια μας ορίζουν. Εσύ και εγώ, Γιώργο, τώρα συζητάμε και μας οριοθετούν κάποιες παιδικές καταβολές. Είναι ένα έργο που ο συγγραφέας τολμάει να "ξεντύσει" την ψυχή του. Να ξεγυμνωθεί. Και είναι μια ιστορία που φτάνει να φλερτάρει και με την αιμομιξία. Ως υπέρμετρη αγάπη που δένει τα αδέλφια, για να ανταπεξέλθουν στον κοινό φόβο, όταν μένουν ορφανά. Ευαίσθητα σημεία που δημιουργούν ένα έντονο ψυχογράφημα, με απασχολούν. 

rejected: Πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια;

Α.Σ.: Σαφέστατα. Όλες οι μνήμες που έχουμε, είναι σημαντικές. Νόμιζα ότι, κάποια στιγμή, δεν θα βγουν στην επιφάνεια, σε τέτοιο βαθμό. Φαίνεται όμως, ότι αυτό είμαστε. Δεν αποποιούμαστε το παρελθόν μας-θα βρεθεί μπροστά μας. Οφείλουμε να συμπορευτούμε με αυτό.   

Επιστρέφοντας κάθε φορά Θεσσαλονίκη, επαναπροσδιορίζομαι σε ανθρώπινο επίπεδο

rejected: Επιστρέφεις Θεσσαλονίκη. Πώς είναι να γυρνάς, να περπατάς στη γειτονιά του Ευκλείδη όπου και μεγάλωσες και να παίζεις "εντός έδρας"; 

Α.Σ.: Επιστρέφοντας κάθε φορά Θεσσαλονίκη, επαναπροσδιορίζομαι σε ανθρώπινο επίπεδο. Ο Αλέκος της περιοχής του Ευκλείδη, όπου και μεγάλωσα, τρέχοντας και παίζοντας στους χωμάτινους δρόμους, όσο μεγαλώνω έχω ανάγκη να θυμίζω στον εαυτό μου, από πού ξεκίνησα. Μου είναι σημαντικό να ακουμπάω στις ρίζες μου.   

Αλέκος Συσσοβίτης

rejected: Ονειρευόσουν μικρός να γίνεις ηθοποιός;

Α.Σ.: Όχι, δεν το ονειρευόμουν. Πιτσιρικάς δεν ανήκα σε αυτούς που ήθελαν να γίνουν ηθοποιοί. Γι' αυτό, άλλωστε και δεν το σπούδασα. Είναι ωραίο να επιστρέφω στην πόλη, με αυτό το έργο που γυρνά στο παρελθόν. Να προσπαθώ να δείξω ποιος είμαι, πόσο επηρεάστηκα ή όχι από την πόλη, αλληγορικά μέσα από ένα έργο. 

rejected: Οι παιδικές μνήμες από την πόλη; 

Α.Σ.: Μια βόλτα στην παραλία. Οι ομιχλώδεις νύχτες της Θεσσαλονίκης που έχουν και ένα μυστικισμό. Είναι έντονες. Είναι άσχημη, πλέον και δυστυχώς, η περιοχή του Ευκλείδη, αισθητικά. Δεν είναι πλέον, σαν το κέντρο. Μου λείπουν, οι εικόνες των γονιών μου, που έχουν "φύγει". Στα Κυβέλεια, στο 13ο Δημοτικό Σχολείο, με θυμάμαι να παίζω συνέχεια. Στο μπάσκετ, στο γήπεδο πίσω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Στην χορωδία της Αγίας Τριάδας, που με έβαλε η μάνα μου και με σήκωνε να πηγαίνω εκκλησία, κάθε Κυριακή πρωί. Όσο και να ήθελα να κοιμηθώ λίγο παραπάνω... Είναι ωραίες θύμησες που οφείλω να ευχαριστώ την φύση που έχω την ανάμνησή τους...

Αλέκος Συσσοβίτης
Αλέκος Συσσοβίτης

Έμαθα καλύτερα τον Αλέκο μέσα από το θέατρο

rejected: Το θέατρο σε "εκπαιδεύει";

Α.Σ.: Εννοείται! Τέλειωσα το Λύκειο και δεν μπήκα στο Πανεπιστήμιο. Είχα στερηθεί γνώσης και εκπαίδευσης. Το θέατρο ήταν πηγή μάθησης. Στο θέατρο έμαθα, ουσιαστικά, ποιος είμαι. Το θέατρο είναι σαν είδος ψυχανάλυσης. Έμαθα καλύτερα τον Αλέκο, μέσα από το θέατρο. Τα καλά μου, τα άσχημά μου, τις στραβές και τις ανάποδές μου. Το θέατρο είναι μεγάλο μάθημα. Είμαι ευγνώμων στο θέατρο. Με έμαθα... πέντε πράγματα παραπάνω... έδωσα και κάποιες απαντήσεις μέσα μου. 

rejected: Έχεις φτιάξει έναν πολυχώρο στο κέντρο της Αθήνας, εδώ και λίγα χρόνια, που λειτουργείς με αρκετά πολιτιστικά γεγονότα. "Αγώνας" δεν είναι όλο αυτό, καθημερινά;

Α.Σ.: Το άλλο μου μισό, ο συνεργάτης μου, Αντώνης Περιστεράκος, είναι τρομερά ταλαντούχος και με βοηθά στην διαχείριση του χώρου. Υπάρχει μουσική σκηνή, θεατρική σκηνή και ένα μπαρ, που είναι το ταμείο από το οποίο ζούμε. Το "3 σε 1" είναι δύσκολο στην διαχείρισή του. Θέλει γερό στομάχι, διότι η κρίση έχει δυσκολέψει τα πράγματα.

Αλέκος Συσσοβίτης
Αλέκος Συσσοβίτης

rejected: Επιλέγεις στο χώρο του FAUST να ανεβάζεις "δύσκολα" έργα. Και διόλου ναρκισσιστικά ως ηθοποιός. Φέτος στην "Κραυγή" είσαι με την Μάνια Παπαδημητρίου. Πέρυσι συνεργάστηκες με την Ρούλα Πατεράκη. Επιδιώκεις δυνατές συνεργασίες, να ειπωθούν πράγματα, μέσα από μεγάλα και ιδιαίτερα κείμενα. 

Α.Σ.: Ήταν πεποίθησή μου από την αρχή. Θέλω να ακολουθώ την ψυχούλα μου κι ό,τι με έλκει. Βλέποντας θέατρο τα τελευταία 22 χρόνια που ασχολούμαι και ως θεατής, ζήλευα να κάνω έργα και συνεργασίες. Αυτό μου άρεσε και ήθελα να το κάνω. Όπερ εγένετο. Κάνοντας τον δικό μου χώρο, έψαχνα αυτή την ευαισθητοποίηση να πράξω. Θα μπορούσα να είμαι πιο "νάρκισσος", σε μεγάλα θέατρα, με άλλα έργα, αλλά νομίζω ότι στο τέλος της μέρας θα έλεγα ότι όλα ο.κ....όμως, θα ήταν ως εκεί. Τίποτε παραπάνω. Τίποτα σημαντικό. Αυτό το διάστημα είμαι τρομερά περήφανος, για το καλλιτεχνικό γενναίο βήμα που πήγα μπροστά. Έχω μια καλλιτεχνική πληρότητα εντός μου, πέρα από την καριέρα, που με κάνει να γυρνώ σπίτι μου χαρούμενος. Περήφανος. Αυτό θα συνεχίσω και να κάνω. 

rejected: Εξού και θα συνεργαστείς στην Αθήνα, με τους "bijoux de kant";  

Α.Σ.: Ναι. Θα παίξω σε ένα συνδυασμό έργων του Παύλου Μάτεσι και της Γλυκερίας Μπασδέκη, το "Αμάραντα". Πιστεύω να είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον. 

Ο κόσμος, για κάποιο λόγο, θέλει να σε κρατάει κάτω

rejected: Εσύ καταπιάνεσαι με τα δύσκολα στο καλλιτεχνικό χώρο. Οι "στάμπες" κάποια στιγμή φεύγουν; 

Α.Σ.: Οι στάμπες δεν φεύγουν. Μου έρχεται στο νου, μια συνέντευξη του Μάικλ Κέιν, που μετά από 90 ταινίες, συνέχιζαν να τον χαρακτηρίζουν έναν ηθοποιό της επαρχίας. Ο κόσμος, για κάποιο λόγο, θέλει να σε κρατάει κάτω. Μάλλον εγωιστικοί είναι οι λόγοι. Αν σε δούνε ανεξάρτητο, αυτοδύναμο, επιτυχημένο, σε μια περίοδο κρίσης όπου πολλοί δεν την βγάζουν εύκολα, δεν φωτίζουν τις θετικές πλευρές, αλλά τις αρνητικές. Ο κανόνας δεν είναι γενικός. Υπάρχουν και πολλοί, τους βλέπω, τους νιώθω, που επικροτούν αυτό που κάνεις. 

Αλέκος Συσσοβίτης

Η ζωή παντρεύεται με τον θάνατο και ο θάνατος με την ζωή

rejected: Υπάρχει φως στο τούνελ, σε ό,τι ζούμε;

Α.Σ.: Φως στο τούνελ υπάρχει. Η ζωή παντρεύεται με τον θάνατο και ο θάνατος με την ζωή. Υπάρχουν και θανατικές περίοδοι που ζούμε, όπως η τωρινή και θα έρθουν άλλες που θα ξαναζωντανέψει το όλον. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για την πορεία της ανθρωπότητας. Από ό,τι βλέπουμε και ό,τι μπορούμε να αντιληφθούμε- ο ανθρώπινος νους πάει μέχρι ένα σημείο- κατανοώντας το σύμπαν, είναι δύσκολα όλα.... Κυρίως οικολογικά.... Είναι μια έξυπνη κατάσταση σε μια εποχή με τάση παγκοσμοιοποίησης. Χώρες με χαμηλή οικονομία δύσκολα ακολουθούν και δημιουργείται μια τεράστια ταραχή. Θα έχουμε εντάσεις, σε βάθος χρόνου. Θαρρώ, είναι δύσκολο να αποφύγουμε ένα μεγάλο πόλεμο. 

rejected: Ο φασισμός έχει μπει και στην καθημερινότητά μας...

Α.Σ.: Ο φασισμός υπάρχει ολόγυρά μας. Ακόμη και στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο λαός λέει "όπου φτώχεια και γκρίνια". Ζοριζόμαστε αυτή την περίοδο. Είναι αναπόφευκτο για τον κώδικα επιβίωσης, άνθρωποι να θέλουν να επιβληθούν σε διπλανούς τους. Ιστορικά, επαναλαμβάνεται το μοντέλο του φασισμού. Ειδικά τώρα, με αυτή την τάση της παγκοσμιοποίησης. Βλέπεις το μεγάλο θέμα με την Αφρική και την μετανάστευση στην Ευρώπη και την Αμερική. Θα γυρίσουν οι κυβερνήσεις σε πιο ακροδεξιές συμπεριφορές, να κλείσουν και να περιχαρακώσουν τα σύνορα τους. Μέσα στην κάθε κοινωνία, θα υπάρχει δυστυχώς, σκληρή αντιμετώπιση. Δεν είναι αρεστό, μα είναι φυσικό επόμενο. Όταν σε κοινωνία ανθρώπων υπάρχει πίεση, η τελευταία θα είναι κατά των αδυνάμων. Οι δυνατοί πάντα θα εκμεταλλεύονται τους άλλους. Κι αυτό κανείς δεν το θέλει. 

Αλέκος Συσσοβίτης

Όσο ανοίγουμε τα μάτια μας σε όλο το πλανήτη, καταλαβαίνουμε πόσο λίγοι και μικροί είμαστε

rejected: Μέσα από τα ταξίδια που επιδιώκεις να κάνεις συχνά, έχεις εγκαίρως αντιληφθεί ότι στα λίγα είναι η ζωή. Να ζούμε με τα πολύ βασικά.....

Α.Σ.: Μέσα από τα ταξίδια, επαναπροσδιορίστηκα ως άνθρωπος. Στα λίγα και τα βασικά κρύβεται η ουσία της ύπαρξης. Όσο ανοίγουμε τα μάτια μας σε όλο το πλανήτη, καταλαβαίνουμε πόσο λίγοι και μικροί είμαστε. Γινόμαστε μετριόφρονες. Δύσκολο να το κάνεις ο Έλληνας, που δεν συνηθίζει τόσο τα ταξίδια, ζώντας σε μια υπέροχη χώρα. Όχι μόνο τώρα που δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά και παλαιότερα. Οπότε, μάθαινε λιγότερα, αποφεύγοντας το "ταξίδι". Όταν βγεις έξω από το καβούκι σου και δεις την πολυπλοκότητα του πλανήτη, γίνεσαι σώφρων και καλύτερος με τους γύρω του. Αν κλειστείς στο καβούκι σου, μόνο εγωιστής και φασίστας μπορείς να γίνεις. Υπάρχει, όμως, πάντα αυτή η γαμημένη ανάγκη, να έχουμε την δική μας ασφάλεια. Να έχουμε το δικό μας κόσμο, το δικό μας όνειρο και να μην μας το χαλάνε. Ο άνθρωπος έχει έντονο το αίσθημα του φόβου. Δεν θέλει να αντικρύσει τον διπλανό του. Να δει την Αφρική, ή την Ασία....ο Σαλονικιός πάει στα δυτικά να δει τί γίνεται; Δεν το θέλει. Συνεχίζει να αναμασά δικές του συνήθειες και συμπεριφορές. Ο άνθρωπος μένει με την κουκούλα του εαυτού του. Δεν βλέπει, δεξιά-αριστερά. 

rejected: Ποιο ταξίδι υπήρξε μάθημα;

Α.Σ.: Η Αφρική. Όσο ταξίδεψα στην Αφρική μάθαινα. Ήμουν στο πουθενά, σταματούσα στη ζούγκλα-όχι την πράσινη, αλλά στις αβάνες. Και πήρα πολλά μαθήματα... να μαζεύεις έναν 15χρονο να τον πας στο κοντινό χωριό και εκείνος να σου μιλάει για τον Ιπποκράτη.... Γιατί στα σχολεία που δεν έχουν ουσιαστικά, επιθυμούν και έχουν την τάση να μάθουν την ιστορία του πλανήτη. Και έτσι σκύβουν και μπροστά στην ελληνική Ιστορία. Αυτό που σου είπα είναι ένα ωραίο παράδειγμα. Έχω και ένα σκληρό να σου αντιπαραβάλω . Όταν μια μάνα σου δίνει το τρίχρονο παιδί της, για να μην πεθάνει, επειδή δεν έχει να φάει...εκεί τα συναισθήματα αντικρούονται... Και εκεί βλέπεις την κόλαση μέσα στον παράδεισο. Παράδεισος η ήπειρος της Αφρικής. Όμως οι άνθρωποί της είναι ζορισμένοι, όσο κανείς άλλος στον πλανήτη. Πεινάνε, πεθαίνουν, δεν έχουν περίθαλψη, σε κοινωνίες υπό κατάρρευση όπου και αλληλοφαγώνονται. 

Αλέκος Συσσοβίτης




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης