R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: ‘Η ζωή νικά’

Με αφορμή την παράσταση ‘Επάγγελμα Πόρνη’, στο Θέατρο Εγνατία

Την γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε μέσα από θεατρικά και τηλεοπτικές σειρές που συμμετείχε.

Μια γυναίκα δραστήρια και ανεξάρτητη, που συνεχίζει να μας ξαφνιάζει θετικά με τις επιλογές και τις επιτυχίες της. Δυναμική παρουσία, όπως και οι ρόλοι της, συνδυάζει με ευκολία στη συζήτηση, το χιούμορ με τον προβληματισμό, το έντονο ταμπεραμέντο με τη σοβαρότητα. Συζητήσαμε για την ίδια, για την επικαιρότητα, αλλά κυρίως για το έργο «Επάγγελμα Πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου, στο οποίο πρωταγωνιστεί .

single photo rejected: Εγώ καταρχάς θέλω να πάω μερικά χρόνια πίσω, όταν ξεκινούσε η αξιόλογη καριέρα σας. Θέλετε να μας περιγράψετε τα πρώτα σας βήματα ή το πώς πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με την ηθοποιία;

Α.Π.: Ευχαριστώ πάρα πολύ για τον επιθετικό προσδιορισμό αξιόλογη. Καταρχήν νομίζω πως από πολύ μικρή ηλικία ήθελα να γίνω χορεύτρια κλασικού μπαλέτου. Παρακολουθούσα μαθήματα χορού, αλλά δεν είχα τα φυσικά προσόντα που έχει μια χορεύτρια. Μια πρώτη χορεύτρια, ξέρεις… πρώτο όνομα. Έβλεπα όμως παράλληλα πολύ θέατρο. Έμενα στην Κυψέλη, όπου είχε ανοίξει το θέατρο της οδού Κυκλάδων του Βογιατζή. Οι γονείς μου με πήγαιναν σε πολλές παραστάσεις στο Εθνικό, στο Τέχνης, στο Βογιατζή, το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, οπότε μετά την επιθυμία μου να γίνω χορεύτρια, σκέφτηκα «ναι, θα γίνω ηθοποιός». Δεν ήθελα κάτι άλλο να κάνω. Σαφώς λοιπόν και το οφείλω πάρα πολύ και στους γονείς μου, γιατί θεωρούσαν το θέατρο πραγματικά σπουδαία παιδεία και αυτή με οδήγησε σε αυτή την απόφαση.

rejected: Θα συμβουλεύατε έναν νέο να ασχοληθεί με την υποκριτική αν είχε το ταλέντο και τη διάθεση;

Α.Π.: Θα συμβούλευα κάθε νέο να κάνει αυτό που θέλει πάρα πολύ. Με οτιδήποτε και να ασχοληθείς πρέπει πραγματικά να το αγαπάς και να μοχθήσεις γι αυτό. Κι αν το αγαπάς δεν κουράζεσαι, το κάνεις με πολλή χαρά. Γι’ αυτό θα προέτρεπα τον καθένα να κάνει ό,τι θέλει αρκεί να υπάρχει πάθος, είτε θέλει να γίνει ηθοποιός είτε φωτογράφος ή δημοσιογράφος.

rejected: Αυτήν την περίοδο πού σας βρίσκουμε;

Α.Π.: Θα με βρείτε σύντομα στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Εγνατία με το «Επάγγελμα Πόρνη» της Λιλής Ζωγράφου. Μια παράσταση που παίχτηκε στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στην Αθήνα και αγκαλιάστηκε με πολλή αγάπη από το αθηναϊκό κοινό γι’ αυτό αποφασίσαμε να το πάμε περιοδεία. Ολόκληρο το μήνα Μάρτιο μέχρι αρχές Απριλίου είμαι στο δρόμο, ουσιαστικά με μια βαλίτσα στο χέρι. Πέραν της Θεσσαλονίκης θα πάμε και σε πολλές άλλες πόλεις όπως Καβάλα, Κομοτηνή, Δράμα, Κέρκυρα, Γιάννενα, Μυτιλήνη, Κω, Λάρισα, Λέρο.

rejected: Αν δεν κάνω λάθος, το έργο είναι αυτοβιογραφικό.

Α.Π.: Ναι, είναι αυτοβιογραφικό. Η Λιλή Ζωγράφου ήταν μια πάρα πολύ σπουδαία συγγραφέας. Έχει γράψει εκατοντάδες βιβλία, τα οποία έχουν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Έκτος από το «Επάγγελμα Πόρνη» που έχει κάνει αρκετές χιλιάδες αντίτυπα, το «Η αγάπη άργησε μια μέρα», που έχει γίνει και σίριαλ ίσως να είναι πιο γνωστό από το συγκεκριμένο που ασχολούμαστε εμείς. Άρα, λοιπόν είναι σημαντικό ότι γυρνάς την Ελλάδα με ένα τέτοιο έργο, με ένα τόσο σπουδαίο κείμενο, μιας καταξιωμένης συγγραφέως. Εμένα αυτό μου δίνει διπλή χαρά, γιατί δεν κάνω μια απλή περιοδεία, αλλά συστήνω στον πολύ κόσμο την Λιλή Ζωγράφου και το πόσο σπουδαίος ήταν ο λόγος της και αυτή ως προσωπικότητα.

single photo

rejected: Το γεγονός ότι το έργο είναι αυτοβιογραφικό σας έβαλε σε σκέψεις;

Α.Π.: Υποκριτικά δεν με έβαλε σε σκέψεις το γεγονός ότι έπρεπε να ενσαρκώσω ένα πρόσωπο που υπήρξε στην πραγματικότητα. Εξάλλου, η Λιλή Ζωγράφου δεν ήταν ένα πρόσωπο τόσο γνωστό, όπως για παράδειγμα η Μελίνα Μερκούρη, όποτε δεν έπρεπε να υποδυθώ κάποιον αντιγράφοντάς τον αυστηρά. Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι να βγάλω την αλήθεια του κειμένου της προς τα έξω. Άλλωστε το κείμενό της, είναι τόσο συγκλονιστικό και απίστευτα βαθύ που αγγίζει πάρα πολύ τον κόσμο. Αυτό ήταν το μόνο που με απασχόλησε σε αυτόν το ρόλο και ευτυχώς αυτό είχε αποτέλεσμα, αφού έχει βγει το κείμενο και η αλήθεια του προς τα έξω.

rejected: Πολλοί, μιλώντας για τη Λιλή Ζωγράφου κάνουν λόγο για μια προσωπικότητα που συγκεντρώνει διαφορετικά και πολλές φορές αντιφατικά χαρακτηριστικά. Την θεωρούν φιλοσοφημένη, εκκεντρική, σκληρή, αλλά ταυτόχρονα και τρυφερή. Εσείς σε ποια χαρακτηριστικά βασιστήκατε για να χτίσετε αυτόν το ρόλο και σε ποιο δώσατε περισσότερη σημασία;

Α.Π.: Κοίταξε να δεις, εγώ χρησιμοποίησα αρχικά τον λόγο της, που είναι σε κάθε κείμενο συγκλονιστικός. Πρόκειται για δύο διαφορετικές ιστορίες, όπου φαίνεται μια διαφορετική πτυχή της κάθε φορά. Η πρώτη ιστορία είναι βγαλμένη από ένα περιστατικό που, αν και την είχε ταλαιπωρήσει, καθώς διαδραματίζεται στη Χούντα, το περιγράφει με ένα εξαιρετικό χιούμορ. Δηλαδή γελάς πολύ, γιατί πάει στο διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών και γίνονται πλακάκια. Πρόκειται για μια δύσκολη περίπτωση αφού δεν μπορεί να βγει από την Ελλάδα επειδή δεν δέχονται το επάγγελμά της και την έχουν καταργήσει ως δημοσιογράφο. Αυτό σαν κουκούτσι είναι πικρό, αλλά η ίδια το αντιμετώπισε με χιούμορ του τύπου «δεν θα με τρελάνετε εσείς, εγώ θα σας τρελάνω». Οπότε γράφει στο διαβατήριό της ότι θα ταξιδέψει ως πόρνη, με αποτέλεσμα να τρελαίνονται όλοι. Καταλαβαίνεις… Η δεύτερη όμως ιστορία είναι μία πολύ δύσκολη στιγμή που πέρασε αυτή η γυναίκα στο ψυχιατρείο. Της πήρε πάρα πολλά χρόνια για να τη γράψει στο χαρτί και να την βγάλει από μέσα της και ουσιαστικά να την αποδεχτεί. γιατί είναι πολύ σοκαριστικό αυτό που της συνέβη. Σε αυτήν τη δεύτερη ιστορία βγαίνουν πολύ έντονα συναισθήματα. Βγαίνουν πράγματα και καταστάσεις που νομίζω ότι πολλοί έχουν βιώσει, είτε σε μεγαλύτερο, είτε σε μικρότερο βαθμό. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για μια κατάθεση ψυχής. Αλλά ας μην μιλήσουμε άλλο γι’ αυτό, γιατί θέλω να είναι έκπληξη.

single photo rejected: Παρακολουθούμε τη Λιλή Ζωγράφου πάνω στη σκηνή να εναλλάσσει τα συναισθήματα και της αντιδράσεις της σε τέτοιο βαθμό, που τελικά μετατρέπεται σε ένα 'ψυχεδελικό' θέαμα. Εσάς, σας δυσκόλεψε να ενσαρκώσετε αυτόν το ρόλο; Αν ναι, πώς βιώνετε, τελικά, κάθε φορά την δική σας κάθαρση;

Α.Π.: Αρχικά, θέλω να πω ότι πάνω στη σκηνή δεν παρακολουθούμε μόνο τη Λιλή Ζωγράφου. Κάνω άλλους δεκαπέντε ρόλους. Γιατί δεν είναι ένας απλός μονόλογος, που αφηγείται η πρωταγωνίστρια. Υπάρχουν σκηνές που μιλάει με τον διευθυντή, ο οποίος είναι λίγο ψευδός, με μια άλλη νοσοκόμα, οπότε κάνω και φωνητικές εναλλαγές. Δηλαδή ο κόσμος μου λέει, ότι είχε την εντύπωση ότι βλέπει μια ταινία που συμμετείχαν και αρκετοί άλλοι ήρωες. Κατά τα άλλα, είναι ένα κείμενο δύσκολο, ιδιαίτερα στη δεύτερη ιστορία, διαλύεσαι, σπας σε κομματάκια, γίνεσαι θρύψαλα κάθε μέρα. Όμως στο τέλος η ηρωίδα ξεπερνά το πρόβλημα της και το έργο τελειώνει με την αισιόδοξη φράση «η ζωή νικά». Επειδή λοιπόν έχω βιώσει όλη αυτή την ένταση πάνω στο σανίδι, στο τέλος αισθάνομαι λυτρωμένη και απελευθερωμένη, σα να μου έχει φύγει ένα βάρος. Και επειδή μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω, χαίρομαι που το κοινό βλέπει αυτήν την παράσταση, νιώθω πολύ καλά.

rejected: Η πρωταγωνίστρια είναι μια μαχητική γυναίκα που προβάλλει την ελευθερία ως το ύψιστο αγαθό. Εσείς πιστεύετε πως υπάρχει ελευθερία κι αν ναι θα μπορέσει ποτέ ο άνθρωπος να τη διαχειριστεί σωστά;

Α.Π.: Την ελευθερία, όπως λέει και η ίδια, την έχει πληρώσει με τεράστιο τίμημα. Μέσα στο κείμενό της, κάνει μια αναφορά στον Καζαντζάκη, τον οποίο δεν νομίζω ότι τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Έχει κάνει ολόκληρη μελέτη πάνω σ’ αυτόν, και απορούσε με το πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει καμία σεξουαλική επαφή με τις γυναίκες του, να ασχολείται με τη συγγραφή. Χρησιμοποιεί λοιπόν την φράση του «δεν πιστεύω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος», και απαντά στον γιατρό της ότι δεν αποδέχεται όλες αυτές τις φιγουρατζίδικες αερολογίες καταλήγοντας στο ότι: «Ναι, ωραία δεν πιστεύεις τίποτα, δεν ελπίζεις τίποτα, άρα είσαι ελεύθερος μόνο για να πεθαίνεις». Τώρα για να περάσουμε και στην ερώτηση, πιστεύω ότι ούτε στην αρχαιότητα υπήρχε ελευθερία για όλους έτσι όπως την περιγράφουμε. Ξέρεις. Η ελευθερία είναι ένα αγαθό που το κατακτάς μέσα από αγώνες. Δεν είναι κάτι δεδομένο. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει παλέψει πολύς κόσμος γι’ αυτήν, αν και θα έπρεπε να είναι κάτι αυτονόητο.

rejected: Θα ήθελα να μου πείτε πώς μπορεί το συγκεκριμένο έργο να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τη σύγχρονη γυναίκα.

Α.Π.: Κι άλλο να κινητοποιηθούμε; Κι άλλο να διεκδικήσουμε; Μας έχει φύγει η μέση διεκδικώντας πια. Δεν θέλουμε άλλα. Τα έχουμε κατακτήσει όλα, πολύ παραπάνω απ’ ότι αντέχει η πλάτη μας. Ίσως πρέπει να διεκδικήσουμε λίγο την ηρεμία μας. Το 2015 ξέρω γυναίκες που οι άντρες τους έχουν χάσει τις δουλειές τους και συντηρούν αυτές την οικογένεια. Νομίζω, γενικά, ότι η γυναίκα έχει επωμιστεί πάρα πολλά βάρη τα τελευταία χρόνια. Οπότε δεν θέλω άλλη διεκδίκηση, μια χαρά είμαστε. Λίγο μόνο να χαλαρώσουμε…

rejected: Το έργο αναφέρεται στη σκοτεινή εποχή της Χούντας και προσπαθεί να αντιταχθεί σε κάθε καθεστώς που υπονομεύει την ανθρώπινη υπόσταση και στερεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Εντοπίζετε ομοιότητες στην τότε σαθρή κοινωνία με τη σημερινή;

Α.Π.: Δυστυχώς, ναι! Καταρχάς υπήρχε πολύς κόσμος, όπως η Λιλή Ζωγράφου, που τους είχαν απολύσει λόγω πεποιθήσεων. Υπήρχε ανεργία, απομόνωση. Υπήρχαν άνθρωποι που δεν είχανε να φάνε, όπως και η ηρωίδα μας, η οποία βρέθηκε σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Πάνω από όλα όμως υπήρχε μοναξιά, που υπάρχει και σήμερα και στις σχέσεις και εκτός σχέσεων. Η μοναξιά είναι μια στιγμή του έργου που αγγίζει όλον τον κόσμο και εκεί βγαίνουν τα πρώτα χαρτομάντιλα… Όπως λέει και η Ζωγράφου «τη μοναξιά την επιλέγουμε, την ερημιά όμως τη δημιουργεί η απουσία ή η εγκατάλειψη εκείνων που αγαπάμε». Και η μοναξιά όμως μπορεί να είναι επιλογή, η ερημιά δεν είναι.

single photo rejected: Θεωρείτε σωστό το γεγονός ότι μπορούν άτομα, εκμεταλλευόμενα την αναγνωρισιμότητά τους να ασχολούνται με το θέατρο χωρίς να έχουν σπουδάσει υποκριτική;

Α.Π.: Πιστεύω ότι δεν πρέπει να τους καταδικάζουμε όλους χωρίς να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα για τα γεγονότα. Μπορεί τη συγκεκριμένη στιγμή να χρειαζόταν ένα παιδί με ωραία μάτια και κοιλιακούς και να μην υπήρχε κάποιος άλλος διαθέσιμος. Άλλωστε το πόσο καλός είναι σε αυτό που κάνει θα το κρίνει το κοινό. Κι αν δεν είναι τόσο άξιος, θα κάνει μια επιτυχία και μετά θα αποτύχει στην επόμενη προσπάθειά του. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως αν τον αντέξει το σκοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα.

Μπορούμε να απολαύσουμε την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο «Επάγγελμα Πόρνη», να μονολογεί πάνω στη σκηνή του θεάτρου Εγνατία στις 27-28-29 Μαρτίου. Βιώνοντας πάνω στη σκηνή πληθώρα συναισθημάτων, μας μεταφέρει τις περιπέτειες της Λιλής Ζωγράφου, σε ένα έργο που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

συνέντευξη | κωνσταντίνος_γοργολίτσας
φωτογραφίες | χαρά_κίκα+ρούλα_θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+ιάκωβος_καγκελίδης