Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι να κάνω τα ίδια πράγματα

Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός μαζί του. Είναι ανέφικτο. Ταλέντο, λάμψη, ευγένεια ανθρώπου και πάνω από όλα χαρακτήρας που δεν άλλαξε. Δεν αλλοιώθηκε σε βάθος χρόνου, δεν "άλλαξε ρότα" ο Αλέξανδρος. Παραμένει ειλικρινής. Διαυγής. Τον καμαρώνω τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη, που υποκριτικά ωριμάζει, σαν..."Τα Ψηλά Βουνά"...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Μαρία Κωνσταντάκη

rejected: Φέτος πρωταγωνιστείς στα "Ψηλά Βουνά" του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που περιοδεύουν σε όλη την Ελλάδα και 7 και 8 Ιούλη παρουσιάζονται στο θέατρο ΚΗΠΟΥ Θεσσαλονίκης. Καταρχάς, το είχες διαβάσει μικρός το βιβλίο;

Α.Μ.: Ναι. Ήταν από τα αναγνώσματα που θυμάμαι. Μου είχε κάνει εντύπωση, τόσο σε μένα, όσο και σε όλη τη γενιά μου. Ήταν η περίοδος που είχε μόλις ξαναμπεί στα Δημοτικά Σχολεία, αυτό το κείμενο. Είναι ένα βιβλίο που πέρασε από χίλια κύματα, από όσο το έχω ψάξει. Ήταν το πρώτο αναγνωστικό στην δημοτική γλώσσα. "Τα Ψηλά Βουνά" έχουν διαχρονική και τεράστια αξία. Το σημαντικό είναι πως ένα τέτοιο έργο στα χέρια του Βασίλη Μαυρογεωργίου που το σκηνοθετεί "εκτινάχθηκε". Παρακολούθησα το χειμώνα την παράσταση στο θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ που πρωτοπαρουσιάστηκε και το κατάλαβα αμέσως. Ο Βασίλης και οι συνεργάτες του, έφτιαξαν ένα αυτόνομο έργο, με υπέροχα γραφικά και 3D animation. Όπως και η μουσική της παράστασης είναι ιδιαίτερη! Χαίρομαι που φέτος το καλοκαίρι θα συνεργαστώ και θα περιοδεύσουμε σε όλη την Ελλάδα.

Προσπαθώ πάντα τις συνεργασίες μου να τις προσέχω

rejected: Είναι ωραίο το καλοκαίρι του 2016 να παρουσιάζεις αυτό το κείμενο, με μια ζωντάνια σκηνοθετική και το κάνει άκρως συγκινητικό και για το μικρό παιδί και για το...μεγάλο "παιδί" που θα παρακολουθήσει τούτη τη παράσταση.

Α.Μ.: Προσπαθώ πάντα τις συνεργασίες μου να τις προσέχω. Με χαρά είπα το ναι, στη πρόταση του Βασίλη Μαυρογεωργίου. Όλα είναι θέμα επιλογών. Αισθάνομαι ότι ο Βασίλης είναι από τους καλύτερους σκηνοθέτες της γενιάς μου.

Μαρία Κωνσταντάκη

rejected: Τι σε συγκινεί στα "Ψηλά Βουνά";

Α.Μ.: Η δύναμη της παρέας… Για πρώτη φορά οι ήρωες παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους σε μια αθώα και αγνή περίοδο. Είναι που ξεπερνάς τους φόβους σου. Φεύγεις από την παιδικότητα και φτάνεις σε μια πρώτη ωρίμανση πριν την εφηβεία. Ανάληψη ευθυνών. Έχει πολλά μηνύματα...κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με τη φύση. Πώς πρέπει να μεταχειριζόμαστε και να εκμεταλλευόμαστε-με ή χωρίς εισαγωγικά- την φύση. Αλλά τη φύση να μην την καταστρέφουμε και να μη της φερόμαστε σαν σκουπίδι. Το τελευταίο περνάει πολύ έξυπνα μέσα από τις "γραμμές" του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Αλλά κι ο Βασίλης Μαυρογεωργίου έστησε την παράσταση -όχι με οικολογικό- αλλά με ανθρώπινο τρόπο κι έτσι το φινάλε του έργου σε συγκινεί. Ένα έργο με ελληνικότητα. Η ελληνικότητα δεν βγαίνει από μία γραφικότητα, αλλά από την ουσία των ανθρώπων που ζούνε στην Ελλάδα. Που είναι ελληνική φύση, πλούσια και μοναδική. Η ελληνικότητα δεν τονίζεται-προκύπτει αβίαστα.

Χαίρομαι που κάνω διαφορετικά πράγματα. Και έτσι μαθαίνω από αυτά. Προσπαθώ να ρισκάρω, όσο το δυνατόν περισσότερο

rejected: Γεμάτος ο θεατρικός χειμώνας που ολοκληρώθηκε..."Πριν το Χάραμα", "Ο Μάγος του Όζ", "Ο μυστήριος Mr Love", η τηλεοπτική σειρά "Το Σόι σου"...ποιο ήταν-με την καλή έννοια- το "μάθημα" που σου έδωσε αυτή η χρονιά;

Α.Μ.: Ποτέ δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα στην δουλειά μας. Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τις όποιες ευκαιρίες μας δίνονται. Να τις αξιοποιούμε στο έπακρον και να βουτάμε βαθιά. Να μην φοβόμαστε. Χαίρομαι που κάνω διαφορετικά πράγματα. Και έτσι μαθαίνω από αυτά. Προσπαθώ να ρισκάρω, όσο το δυνατόν περισσότερο. Να push-άρω τον εαυτό μου στα άκρα. Για να δω μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα όρια μου. Διάβασα μια συνέντευξη του σπουδαίου Μάρλον Μπράντο που αποκάλεσε την υποκριτική "μηχανή επιβίωσης". Αυτό σε σχέση με τα πολλά πράγματα που κάνουμε οι ηθοποιοί, θέλοντας να επιβιώσουμε, σαν άνθρωποι και καλλιτέχνες, με εκφράζει ευτυχώς! Ήταν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Διδάσκω και στη Δραματική Σχολή "Βασίλης Διαμαντόπουλος". Χαίρομαι το γεμάτο μου πρόγραμμα!

Μαρία Κωνσταντάκη

Προσπαθώ πάντα σε απαιτητικούς ρόλους που μου εμπιστεύονται, να ικανοποιώ τους συντελεστές που με πίστεψαν, στο έπακρον!

rejected: Ο καλλιτέχνης οφείλει να έχει ανεξάντλητη ενέργεια; Όταν λιγοστεύει να την εφευρίσκει εκ νέου;

Α.Μ.: Θέλει πειθαρχία. Χρειάζεσαι πολύ περισσότερο να συγκρατήσεις την ενέργειά σου. Να είσαι πιο συγκεντρωμένος. Η δουλειά με έχει κάνει πειθαρχημένο. Υπάρχει ψυχική κούραση. Την σωματική την ξεπερνάς. Είναι πνευματική κούραση, βρίσκεις ξανά ενέργεια κι αξίζει τελικά. Δίχως την ενέργεια θα ήμουν μισός. Χαίρομαι να ξημερώνει η επόμενη μέρα και να είμαι δυνατός. Το παλεύω και το εφευρίσκω. Δουλεύω. "Είμαι πάνω στο κύμα", όπως οι δάσκαλοι μου έλεγαν. Οφείλω να κοπιάζω. Να δουλεύω ξανά και ξανά τους ρόλους. Από ένα σημείο και έπειτα να στοχεύω σε περισσότερα και καλύτερα πράγματα. Προσπαθώ πάντα σε απαιτητικούς ρόλους που μου εμπιστεύονται, να ικανοποιώ τους συντελεστές που με πίστεψαν, στο έπακρον!

rejected: Ο "Μυστήριος Mr.Love" πήγε εξαιρετικά καλά!

Α.Μ.: Ναι, είναι μια παράσταση που όλοι αγαπήσαμε. Παίχτηκε στο ΜΙΚΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ και θα συνεχιστεί για λίγες παραστάσεις και του χρόνου το χειμώνα.

rejected: Παίζεις σε εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πάρε παράδειγμα τον χειμώνα που έρχεται!

Α.Μ.:Μου αρέσει που κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα. Θα παιχτεί ο "Mr Love" σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη. Έπειτα, θα παίξω στο "Mamma Mia" σε μια μεγάλη παραγωγή, μιούζικαλ που είναι η χαρά της ζωής, μαζί με την Δέσποινα Βανδή. Και μετά τις γιορτές, θα υποδυθώ στον "Ιβάνοφ" του Τσέχωφ, τον ομώνυμο ρόλο, που δεν τον λες και...χαρά της ζωής, τον εν λόγω ήρωα! (γέλια) Σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Κοέν στο θέατρο ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ, έναν ιστορικό θεατρικό που ξανανοίγει. Καιρός να αναμετρηθώ εκ νέου με τον εαυτό μου!

Το χειρότερο πράγμα που μπορείς να πάθεις ως ηθοποιός είναι να φοβηθείς

rejected: Σου αρέσει να πηγαίνεις από το ένα είδος στο άλλο;

Α.Μ.:Με ιντριγκάρει και το επιδιώκω. Θέλω να ψάχνομαι. Όλα τα είδη μου αρέσουν και προσπαθώ πάντα να πηγαίνω από το ένα στο άλλο. Δεν θέλω να φτιάχνω μόνο ένα είδος "ψωμιού", αλλά και διαφορετικά. Ειδάλλως, είναι βαρετό και ανούσιο. Δεν ονειρεύτηκα τη ζωή μου δημόσιο υπάλληλο, σε ένα γραφείο 08.00 με 15.00 καθημερινά. Οπότε και θέλω να δοκιμάζομαι. Δεν θέλω νοοτροπίες στασιμότητας. Και ας μην πετύχει και καμιά φορά το "γλυκό"! Ας μην είμαι και πάντα τόσο καλός...η προσπάθεια και το ψάξιμο μετράει! Να πω ότι έκανα αυτό και το δοκίμασα. Κυρίως δεν θέλω να φοβηθώ. Το χειρότερο πράγμα που μπορείς να πάθεις ως ηθοποιός είναι να φοβηθείς. Στις προκλήσεις οφείλεις να έλκεσαι και να "απαντάς". Θέλω ανακατεύω την τράπουλα κι αν τύχει ας πάω και πάσο....(γέλια)

Μαρία Κωνσταντάκη

rejected: Από τα πρώτα χρόνια της σχολής που τελείωσες στο ΤΕΧΝΗΣ, έως και σήμερα, τι άλλαξε άρδην μέσα σου;

Α.Μ.: Δεν είναι τίποτα στάσιμο. Ούτε εσύ μπορείς να μένεις στάσιμος. Οφείλω να εξελίσσομαι. Να βλέπω πως υπάρχουν κι άλλα θεατρικά είδη που οφείλω να ψάχνομαι. Κι άλλες συνεργασίες. Δεν υπήρξα ποτέ και κάνα μέλος συγκεκριμένης καλλιτεχνικής ομάδας, έτσι ώστε να αφοσιωθώ εκεί 100%. Νιώθω πάντα "μισθοφόρος". Και με την καλή και με την κακή έννοια. Τα τελευταία χρόνια άλλαξαν οι συνθήκες του επαγγέλματος, όπως πιστεύω σε όλους. Είμαστε συνηθισμένοι κάθε σεζόν να παίζουμε και να είμαστε αλλού με διαφορετικούς συνεργάτες-αυτό δεν είναι πάντα καλό. Όσο περνάνε τα χρόνια, ευτυχώς υπάρχουν-όσο μπορείς να τις προβλέψεις-οι καλές δουλειές και οι καλές συνεργασίες. Επιζητώ να βρίσκομαι σε παραστάσεις, σήριαλ και ταινίες που θα υπάρχει μια ηρεμία και γαλήνη. Όταν ζεις σε ένα άγχος, όπου και τα οικονομικά είναι δύσκολα, τουλάχιστον θέλω να υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούμε να συνεργαστούμε και να συζητήσουμε. Με ηρεμία. Να μην φτάνουμε σε ακραίες καταστάσεις. Αυτό το κοιτάζω πολύ τα τελευταία χρόνια. Πάντα με ενδιαφέρει το ποιοι είναι αυτοί που συνεργάζομαι, διότι εν τέλει, δεν είναι δεδομένο, ότι θα ταιριάζεις με όλους. Ούτε οι άλλοι με εμάς, ούτε εμείς με αυτούς.

Βγαίνεις κερδισμένος με την ψυχραιμία

rejected: Νοείται το 2016 με όλα αυτά ζούμε να υπάρχουν καλλιτεχνικά "ακραία" δύσκολες συνεργασίες; Τις οποίες εσύ λες πολύ σωστά και υγιώς, ότι θέλεις να αποφεύγεις. Είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη αυτά;

Α.Μ.: Υπάρχουν γιατί είναι ένας χώρος που το «εγώ» βρίσκεται σε τεράστιο επίπεδο. Όλοι θέλουν να φανούν, να δείξουν τη δουλειά τους, να πετύχουν και ο ναρκισσισμός με τον εγωισμό είναι κακοί οδηγοί. Άσχημες φωνές που πηγάζουν από την έκθεση. Οι ηθοποιοί είμαστε πάνω στο σανίδι, μπροστά σε ένα φακό εκτεθειμένοι και το παραμικρό μπορεί να μας διαλύσει. Πράγματα που για τους άλλους φαίνονται αστεία, για εμάς μπορεί να είναι πολύ σοβαρά. Αν πω σε έναν "κανονικό" άνθρωπο που δεν έχει σχέση με τη δουλειά μας, τα περίεργα που αισθανόμαστε, είμαι σίγουρος ότι θα γελάσει με όσα θα ακούσει. Θα τα θεωρήσει πολύ ανούσια. Αλλά για τους καλλιτέχνες είναι πολύ σημαντικά. Από το πώς θα είναι ένα κοστούμι που φοράει. Πώς θα σταθεί πάνω στη σκηνή. Πού θα βρίσκεται ο συμπαίκτης του και συνάδελφός του. Πώς ατακάρει ο ίδιος και πώς ο επόμενος. Πράγματα που για τους άλλους είναι απλά το αποτέλεσμα, ενώ για εμάς είναι η διεργασία. Πάντα υπάρχουν καλλιτεχνικές διαφωνίες. Έχουν δει τα μάτια μου, στα τόσα χρόνια, πράγματα και θάματα να γίνονται μπροστά μου. Ο καλύτερος σύμβουλός μου, είναι αυτό που έλεγε η Κάτια Δανδουλάκη, που για μένα Γιώργο, είναι ο καλύτερος συμβουλάτοράς μου και φάρος μου σε αυτή τη δουλειά... πάντα λέει "πάνω από όλα, ψυχραιμία!". Βγαίνεις κερδισμένος με την ψυχραιμία.

Μαρία Κωνσταντάκη

rejected: Είσαι σε μια φάση, ηλικιακά, που μπορείς να κάνεις και κάποια πράγματα που λαχταρά η ψυχή του καλλιτέχνη, όπως το "Mr.Love" και του χρόνου ο "Ιβάνωφ"....ψκαι θαρρώ τα επιδιώκεις, δίχως να αποποιείσαι και όλα τα άλλα είδη θεάτρου.

Α.Μ.: Όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι! Η διάθεσή μου και ηλικιακά και υποκριτικά, είναι με όρεξη για τα επονομαζόμενα μεγάλα κείμενα. Ξέρεις, ηλικία και υποκριτική ηλικία μπορεί να μην συμβαδίζουν. Μπορεί να είσαι μικρός και να δείχνεις μεγαλύτερος. Μπορεί να είσαι μεγαλύτερος και να δείχνεις για πολλά χρόνια μικρός. Κάτι που το είχα αντιμετωπίσει, από σχετικά νωρίς, οπότε τώρα έχω μια καλά ταυτόσημη σκηνική και ηλικιακή κατάσταση. Είμαι 40 χρονών. Η σκηνική μου ηλικία ταιριάζει με την πραγματική. Είναι η ώρα που και θέλω να ασχοληθώ και μου δίνεται η δυνατότητα για σπουδαία κείμενα. Για να βουτήξω στα βαθιά. Να βγάλω ό,τι καλύτερο έχω. Να βγάλω στην επιφάνεια τον πιο "γεμάτο" μου εαυτό. Άλλωστε, γι’ αυτό κάνουμε αυτή τη δουλειά...για να εκφραστούμε καλλιτεχνικά, αλλά κυρίως προσωπικά. Δεν είμαστε οι ρόλοι, δεν είναι κανείς άλλος που μιλάει, εμείς είμαστε ο αγωγός του κειμένου να φτάσει στο θεατή, μέσω του σκηνοθέτη. Αλλά εμείς μιλάμε...Και πιστεύω ότι κάθε φορά τίποτα δεν έρχεται τυχαία.

rejected: Το ρήμα "μετανιώνω" σε τι το κάνεις χρήση;

Α.Μ.: Δεν μετανιώνω εύκολα. Νομίζω, μεγαλώνοντας γίνομαι λιγότερο ενθουσιώδης. Αυτό δεν είναι και πάντα καλό. Μαθαίνω στον εαυτό μου, να μην επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Παρατηρώντας τα λάθη στη δουλειά μας, τις προσωπικές σχέσεις, είναι συνήθως ίδια λάθη με παραλλαγές. Είμαι άνθρωπος μέσα στη ζωή, που θα γελάσω, θα κλάψω, θα ερωτευθώ, θα τα κάνω όλα. Κι όλα αυτά μέσα σε υπερβολικό- ίσως- βαθμό. Αλλά αυτή είναι ζωή και χαρά. Ειδάλλως, είσαι "τουρίστας της ζωής". Δεν θέλω να είμαι "τουρίστας της ζωής".

rejected: Όταν φεύγεις από το καμαρίνι, "γυρνάει εύκολα ο διακόπτης";

Α.Μ.:Ναι, σχετικά εύκολα. Είναι τρομακτικό να κουβαλάω έντονα ρόλους εκτός θεάτρου. Έχω μάθει να χειρίζομαι αυτό που λέγεται παράσταση. Και πριν ξεκινήσει και μετά. Όπως γυρνάνε οι διακόπτες όταν μπαίνω στο θέατρο, έτσι και ξαναγυρνάνε όταν βγω από αυτό. Δεν κουβαλάω κανέναν ρόλο στη ζωή. Στη σύγχρονη υποκριτική, αυτά σε πάνε πίσω, σε τραβάνε πίσω, σε κάνουν να αισθάνεσαι το επίκεντρο του κόσμου. Δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου. Ερμηνεύουμε ένα ρόλο. Παίζουμε σε μια παράσταση. Τελειώνει. Ως εκεί. Μου θύμισες ένα ιδιαίτερο περιστατικό τώρα...

rejected: Ποιο είναι αυτό;

Α.Μ.:Πριν δέκα χρόνια, έπαιζα στο "Ματωμένο Γάμο" είχε έρθει στο θέατρο ΚΑΠΠΑ, ο Νίκος Κούρκουλος που παρέστη στην τελευταία παράσταση ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Ήρθε σε μια κανονική παράσταση, μαζί με τον Γιακούμπ, τον γνωστό καρδιοχειρουργό. Μας χαιρέτησε όλους μετά το φινάλε του έργου. Φεύγει ο Γιακούμπ μαζί με τον Κούρκουλο, και τους ακούω να λένε ότι μπερδεύτηκαν μέσα στο σκοτάδι. Ο Γιακούμπ βρέθηκε από την κουίντα κατά λάθος στη σκοτεινή σκηνή του θεάτρου-πλέον δεν υπήρχαν φώτα. Μόνο φώτα πλατείας υπήρχαν. Και μέσα στην απόλυτη ησυχία τους ακούω να συνομιλούν...ο Γιακούμπ λέει "πώς το κάνετε οι ηθοποιοί όλο αυτό; Θα ήθελα να το βάλω στα πόδια"... Ο Κούρκουλος του απαντά "μα εσύ σώζεις ανθρώπους!" και ο Γιακούμπ απαντά..."όχι, αυτό που κάνετε εσείς είναι πιο σημαντικό...εγώ σώζω ζωές, αλλά όχι ψυχές, όπως εσείς σώζετε. Μπορεί να σώσω μια ζωή, αλλά μια ψυχή δεν θα καταφέρω ποτέ να την σώσω. Εσείς μπορείτε"...

Μαρία Κωνσταντάκη

rejected: Η βαλίτσα της επαγγελματικής σου πορείας, με τι έχει γεμίσει;

Α.Μ.: Η "βαλίτσα" είναι γεμάτη ωραίες στιγμές. Γέλια, αστεία περιστατικά παραστάσεων και προβών, λάθη, σαρδάμ, ωραία λάθη, ωραία "σεντόνια" (σεντόνι είναι η κατάσταση όπου ο ηθοποιός ξεχνάει το κείμενο του, πάνω στο σανίδι), συνεργασίες. Για μένα πρωτεύοντα ρόλο έχουν οι συνεργασίες. Αν γυρίσω το χρόνο πίσω και βρεθώ στο θέατρο ΤΕΧΝΗΣ που σπούδασα, τότε συνειδητοποιώ πως δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα. Γιατί δεν ήμουν και ο κατάλληλος στα 18-19 μου χρόνια. Είχα μια εικόνα, αλλά αργότερα αυτή η εικόνα πήρε τη διάσταση ωρίμανσης, του πόσο σπουδαίο είναι αυτό που ζούσα. Ήμουν στην ίδια παράσταση με τον Θανάση Βέγγο. Έπαιξα δίπλα στη Ρένη Πιττακή. Στη Λίνα Λαμπράκη. Τώρα πια, ξέρω το όλον των καλλιτεχνών. Σεβόμουν πάντα, αλλά δεν ήμουν τόσο συνειδητοποιημένος απέναντι στο μέγεθος των συνεργατών. Είμαι περήφανος για τις συνεργασίες μου. Είναι υπέρβαρη η βαλίτσα μου, αναλογικά με την ηλικία μου. Υπέρβαρη και στο αεροδρόμιο μπορεί και να πληρώσω εξτρά. Αλλά, χαλάλι για το κόπο και το μόχθο. Και ξέρεις Γιώργο, τα πράγματα δεν πρέπει να γίνονται εύκολα. Πρέπει να γίνονται με κόπο και μόχθο. Μόνο έτσι το ευχαριστιόμαστε. Αν γίνονταν όλα εύκολα και αβίαστα, δεν θα είχε νόημα και ουσία. Προσπαθώ να δουλεύω τις δεξιότητές μου, το όποιο ταλέντο έχω και δεν θέλω να μένω στα ίδια. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να κάνω τα ίδια πράγματα. Δεν θέλω να μένω στα ίδια και τα ίδια. Δεν μπορείς να το πετύχεις πάντα. Υπάρχει μια μανιέρα που λίγο ή πολύ, βάζεις τον αυτόματο και τρέχει. Αλλά καλό είναι, πού και πού, να ρίχνεις καμιά σφαλιάρα στον εαυτό σου να ξυπνάει και να μπορεί να δει κι άλλα πράγματα. Όχι μόνο, τα ίδια και τα ίδια.




ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Μαυρογεωργίου Βασίλης
Πρωτότυπη Μουσική: Θωμάς Καραχάλιος
Σκηνικά & Κοστούµια: Ζαµάνης Κωνσταντίνος
Χορογραφία: Μαργαρίτης Δηµήτρης
Ψηφιακά Video: Τσιµούρης Νίκος
Κινούµενα Σχέδια: Σιγάλας Βαγγέλης
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Σιωπίδου Αναστασία, Μαραθάς Νίκος
Βοηθός Σκηνογράφου: Αγαθού Αναστασία
Εκπαιδευτική Σύµβουλος: Ιακώβου Ειρήνη - Δασκάλα 30ου Δ.Σχ.Περιστερίου

Παίζουν:
Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Αφηγητής, Πατέρας, κυρ-Στέφανος,
Δάσκαλος, Προεστός, γριά- Χάρµαινα)
Μάνος Στεφανάκης (Φάνης)
Δόβρης Θανάσης (Αντρέας)
Ποιµενίδης Γρηγόρης (Φουντούλης, Χωρικός)
Μάρκου Κλεοπάτρα (Μάνα, Δήµος, Αφρόδω)
Μεντζέλος Σωτήρης (Καλογιάννης)
Φλατσούσης Παντελής (Δηµητράκης)
Χανιωτάκης Νικορέστης (Κωστάκης, Λάµπρος)

Δείτε περισσότερα για την παράσταση στο Δελτίο Τύπου




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος