Ο συγκινητικός

"Μπήκα σε μια δεκαετία πια, και το έβαλα καλά στο μυαλό μου, που οφείλω στον εαυτό μου -όχι σε άλλους- μόνο στον εαυτό μου, να κάνω πράγματα που από μικρός αγαπάω. Παραστάσεις όπως "Η Ωραία μου Κυρία", "Σίρλευ Βαλεντάιν", η εμπλοκή μου σε άλλους θιάσους, όπως τώρα στην "Κυρία της Νύχτας", αλλά και με αγαπημένα έργα, όπως το "Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή" που είχα γράψει μαζί με τον Δημήτρη Αποστόλου. Είναι ένας "δρόμος" που μου αρέσει πολύ. Μου δίνει την χαρά της παιδικότητας. Έχω ξανά ενθουσιαστεί. Γιώργο, στο ΄χω ξαναπεί... δεν πρέπει να χάνουμε τον ενθουσιασμό μας. Γιατί ο ενθουσιασμός είναι κάτι που φεύγει με τα χρόνια. Όπως ο ενθουσιασμός για την ζωή που σταδιακά χάνεται και μας οδηγεί στον θάνατο. Η έλλειψη ενθουσιασμού για ζωή μας οδηγεί σιγά-σιγά στον θάνατο. Έτσι, και ο καλλιτεχνικός ενθουσιασμός -αν μειώνεται- σε πάει ντουγρού στον δημιουργικό "θάνατο". Αισθάνομαι πάλι ριζικά ενθουσιασμένος. Ελπίζω να κρατήσει αυτό"... Ο Αλέξανδρος Ρήγας, δίχως φόβο και με νεανικό πάθος, στο rejected.gr...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Αλέξανδρος Ρήγας

rejected: Κάτσε να τα βάλουμε σε σειρά. Φέτος, στο θέατρο "Ριάλτο-Αλέκος Αλεξανδράκης" παρουσιάζεται το "Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή", με μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Α.Ρ.: Το "Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή" ήταν το τρίτο θεατρικό έργο που γράψαμε με τον Δημήτρη Αποστόλου, μα και η πρώτη μεγάλη μας, μαζική επιτυχία. Είναι το έργο που ουσιαστικά μας γνώρισε το πλατύ κοινό. Τα προηγούμενα, η διασκευή στο "Νυφικό Κρεβάτι" και "Το Δώρο" είχαν πάει εξαιρετικά, αλλά ο "Μπαμπάς" ήταν τόσο τρανταχτά μαζικής επιτυχίας, που ανήκει στα όρια του ανεξήγητου. Εντάξει, ο "Μπαμπάς" είναι μια κωμωδία. Καλή ή μέτρια ή κακή κωμωδία, όπως την βλέπει ο καθένας, είναι μια κωμωδία βασισμένη σε μαύρης φόρμας φάρσα. Το είχαν κάνει και παλαιότερα σεναριογράφοι και εντός και εκτός Ελλάδας. Δεν είναι ότι κάναμε κάτι καινούργιο σε γραφή τότε και "αγκαλιαστήκαμε από χαρά". Απλώς, στο "Μπαμπά, μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή" είχαμε βάλει πολύ αθωότητα και ο ενθουσιασμός μας οδηγούσε να φτιάξουμε ένα έργο που θα περνάμε καλά. Ήταν μια τεράστια επιτυχία. Ήθελα να ακουμπήσω φέτος σε αυτό το έργο, για να βάλω μια άνω τελεία και σε αυτόν τον κύκλο. Σε ένα έργο που αγάπησε και εξακολουθεί -από ό,τι φαίνεται- να αγαπά το κοινό. Το αφορά...

rejected: Στην Αθήνα της θλίψης, να γεμίζεις καθημερινά την πλατεία του θεάτρου με κόσμο που γελάει συνέχεια, είναι δυνατό συναίσθημα.

Α.Ρ.: Συχνά σκέφτομαι μια φράση σπουδαίου συναδέλφου, που στο παρελθόν, τον είχαν ρωτήσει "τι νιώθετε στην δύση της καριέρας σας;" και είχε απαντήσει "δεν ξέρω τι έκανα. Δεν ξέρω αν έκανα μέτρια ή άσχημα πράγματα. Δεν ξέρω αν πρέπει να μετράω επιτυχίες και αποτυχίες. Μα ξέρω πως έκανα το κάθετί, για να χαρίσω χαμόγελο στο κοινό. Κάποιες ώρες ξεγνοιασιάς". Αυτό το έργο, αυτή την αίσθηση μου δίνει. Καταφέραμε να δώσουμε χαμόγελο, μαζί με τον Δημήτρη Αποστόλου, στον κόσμο. Μπορεί και να ακούγεται λίγο. Για μένα, δεν είναι...

Η "Ωραία μου Κυρία" είναι ένα "παραμύθι" που αγάπησα και στήριξα πάνω την μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία μου, τους "Δύο Ξένους"

rejected: Και φέτος, έδωσες έκδηλη αγάπη στην παράσταση "Ωραία μου Κυρία" που παίζεται στο Pantheon Θέατρο. 

Α.Ρ.: Αγάπησα πολύ την "Ωραία μου Κυρία". Είναι ένα έργο που ξεχειλίζει από το λεπτό χιούμορ του Μπέρναντ Σω, στο οποίο "πάτησα" απόλυτα πάνω, με σεβασμό και με ένα αναρχικό κλείσιμο ματιού, έχοντας βάλει κάποια εμβόλιμα στοιχεία, που χαίρομαι όταν δεν τα πολυκαταλαβαίνει το κοινό, γιατί μπήκαν στον "σωστό δρόμο". Το "Ωραία μου Κυρία" είναι ένα έργο με άποψη για την ζωή, τον άνθρωπο, το παιχνίδι των τάξεων, όπως και γι' αυτό το πανάρχαιο κρυφτούλι της αστικής τάξης και διανόησης, που νομίζει ότι μπορεί να παίζει με τους ανθρώπους λες και είναι πλαστικές κούκλες. Οι άνθρωποι, κάθε φορά, ξαφνιάζουν και τον εαυτό τους και τους άλλους. Αυτό λέει ο Μπέρναντ Σω. Η ανθρώπινη ψυχή είναι πάνω από τάξεις, πάνω από οικονομικά "τοπία", πάνω από οτιδήποτε. Η ψυχή και η ανθρώπινη θέληση είναι τα πρωτεύοντα στοιχεία στη ζωή. Η "Ωραία μου Κυρία" είναι ένα "παραμύθι" που αγάπησα και στήριξα πάνω την μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία μου, τους "Δύο Ξένους". Πάνω σε αυτό το θεατρικό "πάτησα" για αυτή την ευλογημένη τηλεοπτική σειρά. Αυτό το έργο, είναι ένας φόρος τιμής, στην γυναίκα που αγάπησα και με έκανε να πιστέψω κι εγώ στα παραμύθια. 

Αλέξανδρος Ρήγας
Αλέξανδρος Ρήγας

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι μια γυναίκα που της άξιζαν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα πήρε σε αυτή τη ζωή

rejected: "Καληνύχτα, μην φοβάσαι, δεν σε ξέχασε κανείς", Αλίκη Βουγιουκλάκη...

Α.Ρ.: Ακριβώς... Δεν....αυτό το καληνύχτα, όχι...Να σου πω κάτι; Όπου κι αν βρίσκεται αυτή η γυναίκα, μπορεί να μην την νοιάζει, αλλά εγώ θέλω να τα ακούει από κάποιους ανθρώπους κάθε βράδυ. Θέλω να το ακούει, να το αισθάνεται-δεν ξέρω..."καληνύχτα, μην φοβάσαι, δεν σε ξέχασε κανείς"...ναι... η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι μια γυναίκα που της άξιζαν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα πήρε σε αυτή τη ζωή. Τώρα, εσύ θα μου πεις, κάνω μία παράσταση που ο.κ. μιλάω για την Αλίκη -και ααα είναι αφιερωμένη στην Αλίκη, κατά δήλωση μου- και τι έγινε;... Δεν πειράζει. Όσο "μικρός" κι αν είμαι εγώ, όποιος κι αν είμαι, εγώ αυτό το οφείλω στην Αλίκη. Κι αυτή ξέρει γιατί...

 

rejected: Είχες συνειδητοποιήσει όταν την γνώρισες, την ολότητα του σπάνιου που διέθετε; Ή ήσουν μικρός και στο φευγιό της, κατάλαβες περισσότερα;

 

Α.Ρ.: Όχι. Η άποψη μου για την Αλίκη ήταν τεκμηριωμένη και πριν καν την γνωρίσω, αλλά και όταν συνέβη στα χρόνια που ήμουν στη Σχολή. Η άποψή μου για την Αλίκη είναι παγιωμένη, τεκμηριωμένη, δεν άλλαξε ποτέ. Η μικρή επαφή που είχα μαζί της, παίζοντας για δύο σεζόν, στο θέατρό της, όπου ήμουν "παιδί της ατάκας" -δεν έχει σημασία... Ανέπνεα πάνω στη σκηνή τον ίδιο αέρα με την Αλίκη κι αυτό μοναχά με ένοιαζε. Αυτό μόνο, αυξητικά "μέτρησε" μέσα μου. Κι ο θαυμασμός και η εκτίμηση για όλη αυτή την αύρα που διέθετε. Και που ούτε η ίδια η Αλίκη είχε καταλάβει πόσο σπουδαία ήταν. Πιστεύω ότι τόσο το περιβόητο καλλιτεχνικό σινάφι μας, όσο και μια μερίδα κοινού που γαλουχήθηκε από την επονομαζόμενη "αριστερή διανόηση", κακομεταχειρίστηκε την Αλίκη. Κι εγώ στεναχωριόμουν γι' αυτό που συνέβαινε. Την "κανιβάλισαν" πολύ την Αλίκη. Εύχομαι, όταν περάσουν κι άλλο τα χρόνια, να μας μείνει η Αλίκη σαν αυθεντικό χαμόγελο. Κι ένα τρυφερό βλέμμα. 

 

Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από το θέατρο

 

rejected: Πόσο πολύ αγαπάς το θέατρο;

 

Α.Ρ.: Το θέατρο το αγαπάω, όπως αγαπάω τον αέρα που αναπνέω. Γιατί δίχως αυτόν, δεν μπορώ. Όσο θέατρο και να κάνω, θέλω να κάνω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... Αισθάνομαι ότι είναι καθαρός αέρας μέσα μου, ακόμα κι αν έχει βοριάδες, θαλασσοταραχές, είναι όμως ο αέρας που χρειάζομαι για να επιβιώσω. Για το θέατρο σκέφτομαι συνέχεια. Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από το θέατρο. Γνωρίζω σημαντικούς ανθρώπους μέσα από αυτό. Γνωρίζω και "τρελούς", "παρανοϊκούς" ανθρώπους μέσα σε αυτό -που κατά καιρούς- είμαι όλα αυτά κι εγώ μαζί... ή κάποιες φορές είμαι μερικά από αυτά... Γνωρίζω τον εαυτό μου μέσα από το θέατρο. Και το αγαπάω γιατί είναι ένας τρόπος να έχω μια επικοινωνία με το κοινό. Με το θέατρο, αισθάνομαι ότι με αποδέχονται. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, για μένα.

Η θέληση και η πίστη είναι που σηματοδοτούν στον άνθρωπο την αλλαγή

rejected: Με αφορμή τον "Πυγμαλίωνα"... Ο άνθρωπος αλλάζει τελικά; Μπορεί να αλλάξει;

 

Α.Ρ.: Μετράει η θέληση του ανθρώπου να γίνει καλύτερος. Μόνο αυτό. Ναι, πιστεύω ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει. Με ό,τι για τον καθένα σημαίνει αλλαγή. Η θέληση και η πίστη είναι που σηματοδοτούν στον άνθρωπο την αλλαγή. 

Αλέξανδρος Ρήγας

rejected: Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γίνεσαι ο..."Κύριος της νύχτας", συμμετέχοντας στην παράσταση "Η κυρία της νύχτας" που ανεβαίνει στο θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ, σε σκηνοθεσία Φρόσως Λύτρα. 

 

Α.Ρ.: Το καλοκαίρι παρακολούθησα την παράσταση, όταν πρωτοανέβηκε και μου είχε αρέσει πολύ. Ένα βράδυ βρέθηκα μετά από πολλούς μήνες, το έφερε έτσι η ζωή, να πίνουμε σε ένα μπαρ παρέα με την Φρόσω που το σκηνοθετεί, και μιλούσαμε για παραστάσεις. Αμέσως της χτύπησε το καμπανάκι και μου λέει "έλα". Της απαντώ "Φρόσω, σκέψου το, μέχρι το πρωί". Μου ανταπαντά, "όχι Αλέξανδρε, σκέψου το ΕΣΥ, μέχρι το πρωί" και το ξημέρωμα της επόμενης μέρας μας βρήκε να το θέλουμε εξίσου! Νιώθω ελεύθερος. Νιώθω ωραία με έναν άνθρωπο που εκτιμώ, να μου λέει τι να κάνω, να γεύομαι μόνο αυτό, ως απλός ηθοποιός. Νιώθω ελεύθερος και από ευθύνες άλλου τύπου, που ξέρεις ότι έχω χιλιάδες, κάνοντας σκηνοθεσίες, στήνοντας παραγωγές κ.λ.π. "Η Κυρία της Νύχτας" είναι μια καλοδουλεμένη, φινετσάτη παράσταση, από τα χέρια της Φρόσως. Με έναν αέρα δεμένο με την εποχή του έργου-δεν προδίδει τίποτα από την εποχή. Και κρατάει το σασπένς ως το τέλος του έργου. Αφέθηκα στα χέρια κάποιου άλλου και λυτρώθηκα. Δεν βλέπω την ώρα να κάνουμε πρεμιέρα. Οι άλλοι ηθοποιοί στο θίασο έχουν άγχος για την πρεμιέρα, εγώ λαχταράω να βγω να παίξω μαζί τους. Θέλω να την δικαιώσω για την επιλογή της και να είμαι, όσο γίνεται, καλύτερος. Και θέλω να αρέσει στο κοινό, αυτό που κάνει η Φρόσω. Γιατί η Φρόσω το κάνει αυτό... εμείς είμαστε απλά στα χέρια της. 

 

Διεκδικώ το δικαίωμα μου να διεκδικώ. Αυτό με κάνει συνέχεια να χαμογελάω

rejected: Έχεις συναίσθηση της "απλωσιάς" και της ηρεμίας που έχεις; 

 

Α.Ρ.: Έχω συνειδητοποιήσει απόλυτα τις επιθυμίες μου. Εδώ και δυο χρόνια, δεν έχω κανένα πρόβλημα να διεκδικώ αυτά που θέλω. Παλαιότερα, δεν το έκανα. Δεν διεκδικούσα. Ήμουν μοναχικός καβαλάρης-άντε και με τον Δημήτρη Αποστόλου πολλές φορές. Είχα πάρει τον μοναχικό, δεδομένο μου δρόμο. Κάποιες φορές είχε επιτυχία, άλλες όχι. Δεν έχει σημασία... ο δρόμος παρέμενε συγκεκριμένος. Θέλω να "ανοιχτώ" και άλλο! Διεκδικώ το δικαίωμα μου να διεκδικώ. Αυτό με κάνει συνέχεια να χαμογελάω. Ακούγεται περίεργο και ξαφνιαστικό, για τους καιρούς που ζούμε. Εγώ αποφάσισα πάλι να ονειρεύομαι. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. Αποφάσισα να ονειρεύομαι και για τη ζωή. Αποφάσισα να περνάω -όσο καλύτερα μπορώ- την μέρα μου, διαβάζοντας, να κάνω θέατρο, ενδεχομένως να κάνω πάλι τηλεόραση, να κάνω ταξίδια, να δοκιμαστώ με θεατρικά έργα από αυτά που διάβαζα όταν ήμουν στην Δραματική Σχολή, μα και με αυτά που διάβασα μετέπειτα. Να προσπαθήσω κάτι από αυτά να γίνει. Μόνο υγεία να έχω και θα το προσπαθώ. Θα το παλέψω. 

Αλέξανδρος Ρήγας

 

Η αύρα της Θεσσαλονίκης μου πάει με χίλια. Αυτή η περιβόητη αναρχία της, μου ταιριάζει.

rejected: Αγαπάς πολύ την Θεσσαλονίκη...  

 

Α.Ρ.: Θέλω πολύ να ανέβω Θεσσαλονίκη και να κάτσω για καιρό. Η πόλη μου ταιριάζει. Η αύρα της Θεσσαλονίκης μου πάει με χίλια. Αυτή η περιβόητη αναρχία της, μου ταιριάζει. Μια αναρχία που πατάει σε ένωση, όχι σε διάλυση. Αισθάνομαι ζεστά όταν βρίσκομαι Θεσσαλονίκη. Δεν σου κρύβω, ότι είχα κάνει κάποιες συζητήσεις με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μακάρι να ευοδώσουν, σε 1-2 πράγματα που θα ήθελα να παρουσιάσω στην Θεσσαλονίκη. Και με τεράστια χαρά θα ανέβαινα στην Θεσσαλονίκη, να κάνω θέατρο για αρκετούς μήνες. Μακάρι να συμβεί!

 

Ακούγεται συμβατικό, δεν είναι δεδομένο, αλλά εγώ χαίρομαι που μπορώ ακόμα να διεκδικώ την καθημερινότητα της ζωής

rejected: Τι σου δίνει χαρά; 

 

Α.Ρ.: Πέρα από την δουλειά μου, προσπαθώ...θα σου φανεί μικρό κι ασήμαντο... Βρίσκω χαρά στο ότι ξυπνάω ζωντανός. Ανοίγω τα μάτια μου, φτιάχνω ένα καφέ και ευχαριστώ το σύμπαν, τον Θεό ή ό,τι πιστεύει ο καθένας, για το ότι έχω μια ακόμα μέρα να ζήσω. Μια μέρα ακόμα ζωής μου δίνει χαρά. Έχω μια μέρα ακόμα να ζήσω, να κάνω ένα τσιγάρο, από τα λίγα που μπορώ πλέον να κάνω μέσα στην μέρα. Μια γουλιά καφέ...να ονειρευτώ, να κάνω μια βόλτα... Σου φαίνεται μικρό; Ακούγεται συμβατικό, δεν είναι δεδομένο, αλλά εγώ χαίρομαι που μπορώ ακόμα να διεκδικώ την καθημερινότητα της ζωής. Ξυπνάω, πίνω τον καφέ μου, έχω απέναντι θέα την Ακρόπολη και επικοινωνώ με το κόσμο. Να μιλήσω στα τηλέφωνα, να συναντηθώ με ανθρώπους, να "τσαλαβουτήσω" μέσα στη ζωή με γεμάτα και τρανταχτά βήματα.   

Αλέξανδρος Ρήγας

Πήρα πιο πολλή αγάπη, από όση έδωσα. Είμαι ευγνώμων γι' αυτό

rejected: Έχεις δώσει αγάπη στο θέατρο, σε ανθρώπους του θεάτρου, σε συνεργάτες. Εισέπραξες αντίστοιχη αγάπη;

 

Α.Ρ.: Πορεύτηκα στην ζωή μόνο με αγάπη. Έδωσα και εισέπραξα αγάπη. Αν δεν είχα εισπράξει αγάπη, δεν θα μιλούσαμε τώρα. Θα ήμουν αλλού και θα έκανα κάτι άλλο. Εισέπραξα περισσότερη αγάπη από όση έδωσα. Χρωστάω στην αγάπη, δεν μου χρωστάει. Σε όλα τα επίπεδα... επαγγελματικά, διαπροσωπικές σχέσεις, στην "κλωστή" που με συνδέει με το κοινό, παντού. Πήρα πιο πολλή αγάπη, από όση έδωσα. Είμαι ευγνώμων γι' αυτό. Αλλά, παλεύω και για περισσότερη αγάπη. Και να δώσω και να πάρω. Είμαι πολύ "γεμάτος" και ευγνώμων για ό,τι έχω ζήσει. Μα θέλω κι άλλο. Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο! (γέλια) Η ζωή δεν χορταίνεται. 

Η στασιμότητα είναι θάνατος

rejected: Τι άργησες να καταλάβεις στο θέατρο; 

Α.Ρ.: Από κεκτημένη ταχύτητα, άργησα να συνειδητοποιήσω, πως το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Και οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους του θεάτρου, όπως και η σχέση με το κοινό είναι ζωντανοί οργανισμοί. Σε αυτόν, λοιπόν, το ζωντανό οργανισμό, οφείλουμε να εξελισσόμαστε και να αλλάζουμε. Να παίρνουμε κι άλλες μορφές. Η στασιμότητα είναι θάνατος. Η στασιμότητα είναι θλιβερό φαινόμενο. Και η έλλειψη συνειδητότητας της στασιμότητας είναι τραγική. Αυτό άργησα να καταλάβω.. .δεν έπρεπε να επαναπαυθώ για μεγάλο χρονικό διάστημα στον τρόπο που "υπήρχα" μέσα στα πράγματα. Κάποια "τα τρέχω" τώρα! Ελπίζω να μην είναι αργά. Να έχω λίγα ακόμα χρόνια, να παλέψω...

rejected: Γράφεις; Έχεις έργα στο συρτάρι, που ίσως είναι και μη αναμενόμενα;

 

Α.Ρ.: Σίγουρα, είναι δυο θεατρικά πράγματα που θέλω να κάνω την ερχόμενη σεζόν, που είναι εντελώς μη αναμενόμενα. Ελπίζω με τον τρόπο που εγώ ξαφνιάζομαι που τα τολμάω, ευχάριστα να ξαφνιαστεί και το κοινό. Είναι πράγματα που στο μυαλό ενός απλού θεατή, δεν "συμβαδίζω" μαζί τους. Εγώ όμως, θέλω με αυτά τα διαφορετικά, να πορευθώ, να παλέψω, να χαρώ! Όχι για να αποδείξω κάτι στο κοινό ή στο σινάφι. Εγώ θέλω να χαρώ. Να νιώσω ότι πάλι, δοκιμάζω σαν έφηβος κάτι καινούργιο. Έχοντας το αναφαίρετο δικαίωμα -γιατί όχι;- και στο λάθος. Μα θα ΄ναι λάθος με πάθος. Το πάθος στο λάθος συγχωρείται. Υγεία να έχω και θέλω με λαχτάρα να τα παρουσιάσω του χρόνου, στο κοινό. 

Αλέξανδρος Ρήγας
Αλέξανδρος Ρήγας

Θέλω οι αυταπάτες της γενιάς μου να φύγουν. Πληγωθήκαμε από αυτές και κάναμε κατά συρροή λάθη, που τώρα τα πληρώνουμε.

rejected: Από ποια αυταπάτη, προδόθηκες στην ζωή;

 

Α.Ρ.: Πέρασα μεγάλο διάστημα στη ζωή μου, με κρίση παρατεταμένης εφηβείας. Αυτό που σου λέω, είναι διεγνωσμένο, "χαχα, γέλια, και τα σχετικά", κλινικό φαινόμενο... αρνιόμουν για πολλά χρόνια να μεγαλώσω. Από εκεί απορρέουν τα θετικά και τα αρνητικά του χαρακτήρα μου και του τρόπου που συμπεριφέρομαι. Ο τρόπος που πορεύθηκα στη ζωή, οφειλόταν σε μια βελόνα που είχε κολλήσει στα δεκαπέντε μου χρόνια-και πεισματικά δεν ήθελα να ωριμάσω. Επαγγελματικά, προσωπικά, συναισθηματικά... είχα σε όλα εφηβεία και ταυτόχρονα μια τετράγωνη λογική. Δεν ξαφνιαζόμουν ποτέ από τους ανθρώπους. Δεν περίμενα παραπάνω από αυτά που μπορούσαν οι άλλοι να μου δώσουν. Μεγάλες αυταπάτες δεν είχα, και έτσι δεν βίωσα μεγάλες απογοητεύσεις. Αυτό που με πικραίνει, είναι πως η γενιά μου μεγάλωσε με αυταπάτες. Έχει να κάνει με τη σχέση μας με την πολιτική. Μεγάλωσα με τις αυταπάτες που τις ζούμε -είναι μπροστά μας... Αυταπάτες κυβερνώσας αριστεράς σε ένα καπιταλιστικό τοπίο. Μεγάλωσα με τις αυταπάτες του περιούσιου λαού, που όλοι τον επιβουλεύονται και όλοι του χρωστάνε. Και ο ίδιος ο άνθρωπος δεν φταίει για κανένα του λάθος, για όλα φταίνε οι άλλοι. Μεγαλώσαμε με πολλές, τέτοιες αυταπάτες. Θέλω να πιστεύω ότι η επόμενη γενιά, θα τις "φυσήξει", θα φύγουνε σαν σκόνη και θα είναι πολύ καλύτερη από εμάς. Πολύ πιο υγιής. Θέλω οι αυταπάτες της γενιάς μου να φύγουν. Πληγωθήκαμε από αυτές και κάναμε κατά συρροή λάθη, που τώρα τα πληρώνουμε. Η επόμενη γενιά που βγαίνει στη ζωή, μακάρι να τα καταλάβει όλα αυτά. Το να αναλάβεις την ευθύνη δεν πρέπει να εμπεριέχει φόβο. Η αίσθηση της συλλογικής ευθύνης είναι το πρώτο και το τελευταίο σκαλί, για να γίνεις σωστός πολίτης, σωστός πατέρας, σωστός σύντροφος, σωστός ψηφοφόρος, σωστός άνθρωπος. Να έχεις την γενναιότητα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες των πράξεών σου. 

rejected: Παρά τις πίκρες που δίνει το θέατρο, με τις δυσκολίες του, παραμένουν μέσα σου μοναχά οι χαρές;  

Α.Ρ.: Εννοείται! Ό,τι και να ΄χει γίνει, όταν μπαίνεις σε μια σκοτεινή αίθουσα, ανοίγεις την πόρτα και πας πίσω-πίσω και κάθεσαι, σε θέατρο γεμάτο με αυτό που έχεις κάνει.... άντε, τώρα να με πείσεις εσύ, ότι αυτό δεν είναι υπέρτατη ηδονή.... Είναι κάποιοι άνθρωποι που αφιέρωσαν ένα βράδυ, δυο ώρες από τη ζωή τους, σε επέλεξαν ανάμεσα σε δεκάδες θεάματα και το έκαναν για να περάσουν καλά. Όταν αυτό το καταφέρνεις, πίστεψέ με, είναι υπέρτατη ηδονή, που σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου