'Το θέατρο είναι παντού'

Η πρώτη της συνέντευξη. Ήθελα να τη διαχειριστώ με όση τρυφερότητα μπορώ να αντλήσω από μέσα μου για το πλάσμα που ενσαρκώνει την "Αγγέλα" του Γιώργου Σεβαστίκογλου που ανεβαίνει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η Κατερίνα Αλέξη, τώρα πια, το δηλώνω απερίφραστα... είναι μια αγγελική μορφή που βηματίζει στη γη.

Share:

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου + λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας
Kατερίνα Αλέξη

rejected: Πώς προέκυψε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Γιώργο Παλούμπη;

Κ.Α.: Ο σκηνοθέτης μου είδε μια παράσταση που συμμετείχα στο υπόγειο του BIOS. Λίγο καιρό μετά, μου ζήτησε να κάνουμε μια ανάγνωση έργου. Δεν γνώριζα καν ότι έψαχνε για την "Αγγέλα", ηθοποιό. Έπειτα από λίγες μέρες δέχθηκα ένα τηλεφώνημα που μου ανακοίνωνε ότι θα έρθω στη Θεσσαλονίκη. Έζησα μεγάλη έκπληξη και χαρά. Νομίζω πως είναι η ιδανικότερη συνθήκη μέσα στην οποία έχω βρεθεί.

rejected: Παίρνοντας στα χέρια σου το κείμενο της "Αγγέλας", για πρώτη φορά, τι σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Κ.Α.: Υπάρχει μια μοναξιά σε όλα τα πρόσωπα. Είναι δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις. Πρόκειται για μια εποχή, μετά τον Εμφύλιο, όπου δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι αισθητή η δυστοκία στην επικοινωνία. Μικρές κοπέλες φεύγουν από τα χωριά τους, για να έρθουν να εργαστούν σε μια ξένη πόλη. Με εντυπωσίασε το πείσμα της Αγγέλας και η εσωτερική δύναμη που φέρει. Από γραφής κειμένου, ο Σεβαστίκογλου κάνει τις περισσότερες ανατροπές, εκτός σκηνής. Οπότε, οι χαρακτήρες φέρουν κάθε φορά κάτι διαφορετικό που καλείσαι να το ανακαλύψεις. Δεν σου το δίνει τόσο εύκολα ο συγγραφέας. Το έργο ξεκινά με μια αυτοκτονία που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλο το κείμενο. Μια κραυγή στην αρχή και μια κραυγή στο τέλος. Ένα παιχνίδι ζωής, θανάτου, επιβίωσης και ακύρωσης. Όλοι φέρουν κάτι βαρύ και προσπαθούν να ελευθερωθούν από αυτό. Η "Αγγέλα" ακροβατεί, προσπαθώντας να φύγει από το βάρος που θέλει να της προσθέσει η κοινωνία στην οποία βρίσκεται.

Kατερίνα Αλέξη

rejected: Η Αγγέλα είναι βαθιά πληγωμένη. Η απώλεια του αδελφού της σε μικρή ηλικία γίνεται αγάπη στα μάτια του "Λάμπρου". Ένα αγαπημένο συγγενικό πρόσωπο παίρνει αισθηματική υπόσταση στα μάτια του ναύτη.

Κ.Α.: Η Αγγέλα έχασε τον αδερφό της στην ηλικία των έξι. Τη συναντάμε 17 ετών, με μία θολή ανάμνηση και παράπονο για το χαμό του αδελφού της. Με μια "ρετσινιά" που την οδήγησε να φύγει από το χωριό της και να πάει στην Αθήνα. Από την πρώτη στιγμή ταυτίζει τον "Λάμπρο" με τον αδελφό της. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που και αυτή έχει πάρει τη θέση της δικής του, αντίστοιχα, χαμένης αδελφής. Από την πρώτη στιγμή της ανακοινώνουν πως θα την φωνάζουν στο σπίτι με το όνομα της προηγούμενης κοπέλας. "Τασία".... Ο ένας προσπαθεί να καλύψει το κενό του άλλου.

Η "Αγγέλα" είναι αιχμηρός χαρακτήρας και συνάμα αθώος

rejected: Τι σου φαινόταν αρχικά ακατανόητο σε ό,τι αφορά την "Αγγέλα" για να την προσεγγίσεις;

Κ.Α.: Η εσωτερική δύναμη που την κρατά πολύ. Δεν εκρήγνυται εύκολα. Δεν εμπιστεύεται εύκολα. Πώς μπορείς να διαχειριστείς, αυτόν τον θυμό, την πίκρα, το παράπονο, δίχως να χάσεις το κύρος σου; Παραμένοντας ψηλά και ισχυρή. Αυτήν την αντίσταση που έχει τούτος ο χαρακτήρας. Είναι μια ορφανή κοπέλα που στα δεκαεφτά της χρόνια, για τα δεδομένα εκείνης της εποχής, θα έπρεπε ήδη να έχει φτιάξει οικογένεια. Τα κορίτσια τότε έπρεπε να δουλέψουν. Να είναι πιο σκληρές. Με τραχύ λόγο και κίνηση. Η "Αγγέλα" είναι αιχμηρός χαρακτήρας και συνάμα αθώος στα δεκαεφτά της χρόνια.

Kατερίνα Αλέξη
Kατερίνα Αλέξη

rejected: Υπάρχουν "Αγγέλες" στις μέρες μας;

Κ.Α.: Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν.

"Παιδιά που φεύγουν, αφήνουν τις ρίζες τους, για να βρουν κάτι καλύτερο. Τους βαφτίζουμε "μετανάστες" ή "πρόσφυγες". Τους δίνουμε ένα άλλο όνομα, από το "άνθρωπος".
Εγώ βλέπω στα μάτια τους "Αγγέλες"."

rejected: Πού συναντάς "Αγγέλες" στην εποχή που ζούμε;

Κ.Α.: Ένα πρόσωπο που πρωτοσκέφτομαι είναι η μητέρα μου. Στα 17 της χρόνια άφησε το χωριό της για να πάει στην Αθήνα. Θυμάμαι πάντοτε να μου λέει ιστορίες, για το πώς δούλευε σε εργοστάσια, πώς βιοποριζόταν. Αλλά και σήμερα ακόμα, με ό,τι ζούμε με τους πρόσφυγες, εγώ βλέπω στα μάτια τους "Αγγέλες". Παιδιά που φεύγουν, αφήνουν τις ρίζες τους, για να βρουν κάτι καλύτερο. Τους βαφτίζουμε "μετανάστες" ή "πρόσφυγες". Τους δίνουμε ένα άλλο όνομα, από το "άνθρωπος". Η "Αγγέλα" είναι ένα φωτεινό κομμάτι, σε ένα κόσμο που καταρρέει. Το πείσμα της την κρατά όρθια, να υπομένει. Να μη θέλει να καταρρεύσει. Να παλέψει. Ειδικά στις μέρες μας, υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι σαν την "Αγγέλα".

rejected: Είσαι και εσύ, μια- τρόπον τινά- "Αγγέλα". Πραγματοποιείς το θεατρικό σου ντεμπούτο, σε μια "άγνωστη" -για σένα- πόλη, με έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν δύσκολη η αρχή;

Κ.Α.: Πολύ δύσκολη αρχή. Θυμάμαι το πρώτο βράδυ που έμεινα στο σπίτι που βρήκα. Έκλεισα την πόρτα. Ξάπλωσα στο κρεβάτι. Και θυμήθηκα μια περιγραφή που έχει η "Αγγέλα". "Το πρώτο βράδυ που ξάπλωσα στο κρεβάτι της μακαρίτισσας φοβόμουνα ακόμη και να κουνηθώ. Γιατί, με αυτά τα σεντόνια σκεπαζόταν και εκείνη". Θυμάμαι, ακριβώς αυτή τη σκηνή. Να ξαπλώνω στο κρεβάτι, να σκεπάζομαι και να προσπαθώ να ανακαλύψω πού βρίσκομαι. Αν θα ξυπνήσω το πρωί και αν όλο αυτό θα ισχύει. Αν θα είμαι ακόμα στη Θεσσαλονίκη. Προσπαθούσα μονίμως να προσδιορίσω τον εαυτό μου σε αυτήν την καινούργια κατάσταση. Έλεγα μέσα μου πως ίσως είναι ιδανικό, να είμαι ξένη μέσα στα ξένα. Αυτό και με τροφοδότησε για να βρω σημεία επαφής με την "Αγγέλα".

Kατερίνα Αλέξη

"Στο θέατρο είσαι, μονίμως, ένας παρατηρητής καταστάσεων, ανθρώπων, συναισθημάτων."

rejected: Το θέατρο τελειώνει όταν φεύγεις από το καμαρίνι;

Κ.Α.: Όχι. Το θέατρο δεν τελειώνει ποτέ. Δεν "κλειδώνεις" μια ερμηνεία στο καμαρίνι και αποχωρείς. Το θέατρο είναι παντού. Ακόμη κι αυτή η συζήτηση που έχουμε είναι σε ένα σκηνικό χώρο, με δικά μας "κοστούμια", με συγκεκριμένη μουσική υπόκρουση, με αύρες και συναισθήματα. Νομίζω πως οι περισσότεροι που ασχολούνται με το θέατρο, το έχουν αυτό. Είσαι, μονίμως, ένας παρατηρητής καταστάσεων, ανθρώπων, συναισθημάτων. Ποτέ δεν σταματάς να εργάζεσαι. Απλώς, πάνω στη σκηνή, καλείσαι αυτόν το κόσμο που παίζεις, να τον μεγεθύνεις, για να δώσεις μια αλήθεια. Ουσιαστικά όμως κι όταν φεύγεις από τη σκηνή, ό,τι έχεις εισπράξει, ό,τι καλείσαι να φέρεις εις πέρας, εκ νέου, την επόμενη μέρα, είναι μια εργασία που δεν μπορείς να την πάψεις.

Kατερίνα Αλέξη

rejected: Ποια πληγή της "Αγγέλας" σε πονά περισσότερο;

Κ.Α.: Η "Αγγέλα" δεν αγαπά το άδικο. Αυτό που την πληγώνει πιο πολύ, είναι το άδικο. Πρέπει να αποκατασταθεί η μνήμη της. Οφείλει ο "Λάμπρος" να μάθει την αλήθεια. Πρέπει να βρει μια τίμια δουλειά και θέλει μια τίμια ζωή. Είναι πρόθυμη να κοπιάσει μέσα σε όλο αυτό, μα δεν αντέχει την αδικία. Όλη η μοναξιά που φέρει και τα χτυπήματα που δέχεται την πεισμώνουν περισσότερο να στραφεί στο δίκιο. Όχι. Δεν είναι θέμα εγωισμού, το "δεν θα με λέτε Τασία, αλλά Αγγέλα". Είναι θέμα τιμής. Δεν πήρα τη θέση εκείνου του προσώπου, διότι ήταν μοναδικό. Επομένως, θα σταθώ κι εγώ, ως μοναδική, στη θέση που ορίστηκα να είμαι παρούσα.

Kατερίνα Αλέξη
Kατερίνα Αλέξη

"Είναι δύσκολο στις μέρες μας να υπερασπιστείς αξίες. Είναι δύσκολο να κρατήσεις ατόφια την τιμή σου."

rejected: Τις αξιοπρέπειες μας, στις μέρες μας, τις "παραχωρούμε" στους άλλους;

Κ.Α.: Ναι. Σαν να μην θωρακίζουμε την προσωπικότητά μας, αλλά παραδινόμαστε άνευ όρων, σε ό,τι γύρω μας συμβαίνει. Είναι τόσο εύκολο να συμβεί... Οι δύσκολες καταστάσεις λυγίζουν τους ανθρώπους. Συμβιβαζόμαστε ευκολότερα. Κάνουμε βήματα προς τα πίσω, σκεπτόμενοι ότι είναι κάτι δύσκολο. Λειτουργούμε με το "άστο καλύτερα-ας μη μιλήσω". Και έτσι δεν λειτουργούμε με δράση. Όμως είναι επιτακτική ανάγκη, τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, να δράσουμε. Να επικοινωνήσουμε. Η κατάσταση που περιγράφει το έργο, υπάρχει και σε ενεστώτα χρόνο. Είναι δύσκολο να εμπιστευτείς ανθρώπους. Είναι δύσκολο να υπερασπιστείς αξίες. Είναι δύσκολο να κρατήσεις ατόφια την τιμή σου. Να κάνεις ένα βήμα μπροστά και να σταθείς με όποιο κόστος.

Kατερίνα Αλέξη

rejected: Το να είσαι πρωταγωνίστρια σε κεντρική σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, δεν έφερε στην ψυχολογία σου, κάποια στιγμή και ένα "μπλοκάρισμα";

Κ.Α.: Δεν σκέφτηκα το "κομμάτι" πρωταγωνίστρια. Στο κείμενο πρωταγωνιστεί η "Τασία", σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται βάσει μιας αυτοκτονίας. Η "Αγγέλα" δεν θα βρισκόταν εκεί, αν δεν είχε πάρει τη θέση κάποιας που αυτοκτόνησε. Είναι ιδανική η συνθήκη μέσα στην οποία δουλεύουμε, όλος ο θίασος. Υπάρχει, βεβαίως, άγχος. Καταρχάς, στο πώς θα προσεγγίσω ένα αρκετά διαφορετικό κείμενο. Λόγια γεμάτα ποίηση και γείωση. Όλα, όμως, προέκυψαν φυσικά, σε μια δυνατή ομάδα. Οπότε μπήκα μέσα σε όλο αυτό, δίχως να σκεφτώ πόσο μεγάλο είναι. Όσο βέβαια πλησιάζει η πρεμιέρα, γίνεται λίγο περίεργο...(γέλια)

Kατερίνα Αλέξη

rejected: Κλείνοντας τα μάτια, σκεπτόμενη γιατί ήθελες να γίνεις ηθοποιός, τι θα μου απαντούσες;

Κ.Α.: Θυμάμαι μια παράσταση στο δημοτικό. Νομίζω αυτές οι παραστάσεις στο δημοτικό έχουν στιγματίσει πολύ κόσμο. Τέλειωσε η παράσταση και δεν είχαμε καταλάβει τι είχαμε κάνει. Αλλά, θυμάμαι την αίσθηση της "ωραίας κούρασης". Αργότερα, το άφησα. Σπούδασα κάτι άλλο. Και μου έλειπε πολύ η μυρωδιά του θεάτρου. Έβλεπα παραστάσεις και ζήλευα πολύ όλους εκείνους που ήταν πάνω στο σανίδι. Μπορείς, μέσα του θεάτρου, να φέρεις μια προσωπική αλήθεια. Να εκφραστείς και να δώσεις στον κόσμο κάτι προς μοίρασμα.

Kατερίνα Αλέξη

"Υπάρχει μονίμως μια "φωτιά" όταν παίζεις στη σκηνή"

rejected: Αυτός που "δίνει" πάνω στο σανίδι, δεν δίνει πάντα περισσότερα από αυτόν που θα πάρει, κάτω από εκείνο;

Κ.Α.: Ίσως ναι. Αλλά, δεν το βλέπω ως μείον αυτό. Είμαι τόσο γεμάτη στο να θέλω να δώσω. Είναι φωτιά το θέατρο. Υπάρχει μονίμως μια "φωτιά" όταν παίζεις στη σκηνή. Όταν τελειώνει όλο αυτό, αν αισθανθείς ότι το πείραμα πέτυχε, είσαι πλήρης.

Kατερίνα Αλέξη

INFO Παράστασης.

2015-2016 Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
"Αγγέλα" - Σεβαστίκογλου Γιώργος
Πρώτη Παρουσίαση: Μονή Λαζαριστών - Σκηνή Σωκράτης Καραντινός, 22/01/2016

Αθήνα. Δεκαετία του ’50. Η Αγγέλα έρχεται από το χωριό της για να δουλέψει υπηρέτρια σε ένα αστικό σπίτι. Μνήμες της επαρχίας, έρωτες, όνειρα αλλά και ένας μυστηριώδης θάνατος μπερδεύονται, με φόντο μια Ελλάδα τραυματισμένη από τον Εμφύλιο, όπου κυριαρχούν η φτώχεια, η εκμετάλλευση, η αστυνομία, το όνειρο της φυγής, η μετανάστευση στην Αμερική.

Συγγραφέας: Γιώργος Σεβαστίκογλου
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Σκηνικά: Κέλλυ Βρεττού
Κοστούμια: Κέλλυ Βρεττού
Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θάνος Φερετζέλης
Βοηθός σκηνογράφου: Χρύσα Σερδάρη
Βοηθός ενδυματολόγου: Χρύσα Σερδάρη
Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Ηθοποιοί
Αλέξη Κατερίνα, Δρόσου Έφη, Καλεμκερίδου Σοφία, Κολοβός Νίκος, Μακροδημήτρη Πέλλα,
Μαραγκόπουλος Νικόλας, Μπαλαούρα Γιολάντα, Παπαδάκη Σταυριάνα, Παπαϊωάννου, Παναγιώτης
Συριόπουλος Μιχάλης, Σφυρίδης Γιώργος, Φερετζέλης Θάνος, Χατζηϊωαννίδου Μαρία

Φιγκυράν
Βασιλείου Πηνελόπη, Ζιάννα Ελένη, Κούζου Μαρία-Ελένη, Κουλούρη Σταυρούλα, Ματζιάρης Γιώργος

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου + λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης