Ρομαντικός και Μοναχικός

Τσιγάρο και η ατάκα μία: "Ξέρεις ότι δεν είναι το καλύτερό μου αυτό που θα κάνουμε. Δεν μπορώ να μιλάω για μένα. Θέλω να περάσουμε καλά. Aυτό μετράει. Κανόνισε την πορεία σου", είπε ο Άλκης Κούρκουλος και γέλασε τρανταχτά. Ένας ακριβοθώρητος ηθοποιός στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | ιωάννα χατζηανδρέου, ανδρέας σιμόπουλος (fosphotos), γιάννης πρίφτης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Άλκης Κούρκουλος

rejected: Ζούμε εποχές ταρτουφισμού; Όπου υπάρχει υποκριτική συμπεριφορά και φαρισαϊσμός;

Α.Κ.: Αναμφίβολα, ζούμε την εποχή ταρτουφισμού. Ο "Ταρτούφος" του Μολιέρου γράφτηκε το 1660 και είναι διαχρονικό έργο. Ας είμαστε ειλικρινείς... Ο ταρτουφισμός, η υποκρισία είναι στην ανθρώπινη φύση. Και χαίρομαι που θα παρουσιάσουμε για τρεις βραδιές το έργο στη Θεσσαλονίκη, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 24-25-26 Μάρτη. Μέχρι τις 19 Μάρτη παίζουμε στο θέατρο ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ της Αθήνας και μετά από πολλά χρόνια έρχομαι Θεσσαλονίκη.


Όποιος είναι εύπιστος δεν σημαίνει πως είναι και ελαττωματικός

rejected: Η ευπιστία είναι ελάττωμα;

Α.Κ.: Όποιος είναι εύπιστος δεν σημαίνει πως είναι και ελαττωματικός. Χρειάζεται να είμαστε και λίγο ανοιχτοί. Δεν πρέπει να είμαστε τόσο καχύποπτοι. Είναι σαν αυτά που έλεγαν το να λες την αλήθεια, δεν είναι καλό... αυτά μου φαίνονται και λίγο αστεία.

Η άρνηση της ποταπής πραγματικότητας είναι και αυτή μια απάτη

rejected: Τι είναι για εσάς, απάτη;

Α.Κ.: Η απάτη ξεκινάει από τον ίδιο τον εαυτό μας. Πολλές φορές, θέλουμε να ξεγελάσουμε και να εξαπατήσουμε και τον ίδιο τον εαυτό μας. Η ανάγκη να θέλουμε να μην είναι έτσι τα πράγματα στη ζωή μας, είναι μιας μορφής απάτη. Επιδιώκουμε τον ρομαντισμό, έστω και σε μικρή δόση... λίγο αλλιώς να ΄ναι το βλέμμα. Απάτη είναι και αυτό που θέλαμε να είναι η ζωή κι όχι αυτή που βιώνουμε. Από εκεί ξεκινάει όλο και η απάτη διεισδύει στο γύρω περιβάλλον της καθημερινότητας. Η άρνηση της ποταπής πραγματικότητας είναι και αυτή μια απάτη.

rejected: Η υποκρισία μας χαρακτηρίζει;

Α.Κ.: Πάντα η υποκρισία θα είναι βασικό χαρακτηριστικό της ζωής. Δεν πιστεύω ότι είναι τωρινό φαινόμενο. Η υποκρισία είναι διαχρονική. Στην Ελλάδα, τα πράγματα έφτασαν στο σημερινό σημείο, γιατί η επιβίωση έφτασε να οριοθετεί την ζωή. Όταν η επιβίωση είναι πρώτος ρόλος ζωής και τίποτα άλλο, η υποκρισία είναι λογικό να παρεισφρέει σε αυτή.

Άλκης Κούρκουλος
Άλκης Κούρκουλος

rejected: Πού "χωλαίνει" το ελληνικό θέατρο;

Α.Κ.: Το ελληνικό θέατρο ήταν, είναι και θα είναι πολύ. Και κακό θέατρο, και μέτριο θέατρο και καλό θέατρο. Έχουμε από όλα, πολύ στο θέατρο. Ένας άνθρωπος μπορεί να διαλέξει από μεγάλη γκάμα θεατρικών παραστάσεων ό,τι θέλει να δει. Το ελληνικό θέατρο έχει από όλα. Δεν υπάρχει θεατρική παιδεία στην Ελλάδα κι αυτό είναι κάτι που με δυσαρεστεί. Η θεατρική παιδεία οφείλει να ξεκινά από το σπίτι, το σχολείο και την Πολιτεία. Και δεν βλέπω να γίνεται κάτι ή να αλλάζει από γενιά σε γενιά. Μάλιστα δε, θεωρώ ότι χειροτερεύει.

Δεν ξεχωρίζω το εμπορικό από το ποιοτικό θέατρο

rejected: Για εσάς, τι είναι κακό θέατρο;

Α.Κ.: Δεν ξεχωρίζω το εμπορικό από το ποιοτικό θέατρο. Αυτό είναι ένα κακό της Ελλάδας. Μια καλή παράσταση, ένα ποιοτικό θέατρο μπορεί και να είναι εμπορικό. Όλα αυτά εντός εισαγωγικών και σε κουτάκια που βάζουμε μόνο και μόνο για να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Κακή παράσταση είναι αυτή που δεν έχει παιδευτεί. Κακό θέατρο είναι αυτό που δεν έχει ένα στόχο.

 

rejected: Έχουμε πολλές από δαύτες τις κακές παραστάσεις;

Α.Κ.: Δόξα το Θεό, έχουμε και κακές παραστάσεις ανάμεσα στις 1.000 ετησίως που ανεβαίνουν, όμως υπάρχουν και καλές παραστάσεις. Το παρήγορο είναι πως οι καλές παραστάσεις είναι περισσότερες από τις κακές.

rejected: Τελικά, στο θέατρο κάνατε αυτά που θέλατε, μέχρι στιγμής;

 

Α.Κ.: Θέλω να ελπίζω ότι έχω και άλλα να κάνω, Γιώργο! (γέλια) Δεν είναι πάντα έτσι. Για μένα, το θέατρο δεν είναι ένα χόμπι. Το θέατρο για μένα είναι επάγγελμα. Είμαι επαγγελματίας που ζει από το θέατρο. Δεν μπορείς πάντα να κάνεις στο επάγγελμά σου, αυτό που θέλεις.

   

Η καριέρα δεν υπήρξε ποτέ προτεραιότητά μου

rejected: Πορευτήκατε με τα "όχι" στην πορεία σας. Τα ασύστολα "ναι", τα αφήνατε στους άλλους να χτίσουν καριέρες. Εσείς λειτουργούσατε επιλεκτικά...

 

Α.Κ.: Όσο μπορούσα, έκανα αυτά που ήθελα. Και γι' αυτό, τα "όχι" ήταν αρκετά. Η καριέρα δεν με ενδιέφερε. Σέβομαι αυτούς που λες, που έχτιζαν με πολλά "ναι" την πορεία τους. Σέβομαι τις φιλοδοξίες και τις ματαιοδοξίες του καθενός, όπως κι εγώ έχω. Κι εγώ γεμάτος ματαιοδοξίες και φιλοδοξίες είμαι μπολιασμένος. Αλλά, ήθελα να είμαι λίγο πιο ήσυχος όταν κοιμάμαι το βράδυ. Πορεύτηκα στη ζωή επιζητώντας να είμαι καλά με την συνείδησή μου. Αν τυχόν έκανα κάποια -εντός εισαγωγικών- καριέρα, αυτή έγινε ερήμην μου. Δεν λειτούργησα με οργανωμένα βήματα για την επίτευξη μεγαλόπνοων σχεδίων. Δεν με ενδιέφερε η καριέρα, όπως την έχει στο μυαλό του ο κόσμος. Η καριέρα δεν υπήρξε ποτέ προτεραιότητά μου.  

Άλκης Κούρκουλος

Θέατρο είναι οι άνθρωποι

rejected: Από το τηλεοπτικό "Λόγω Τιμής" και την "Αναστασία" που ήταν το μεγάλο μπαμ, μετά το κινηματογραφικό "Άντε γεια" του Τσεμπερόπουλου, μέχρι το σημερινό θεατρικό "Ταρτούφο"... οι πορείες ζωής είναι οι άνθρωποι;

 

Α.Κ.: Για μένα αυτό δεν είναι ερώτηση. Δεν έχω απάντηση σε κάτι που για μένα, είναι εφ΄ όλης ζωής δεδομένο. Θέατρο είναι οι άνθρωποι. Τηλεόραση και κινηματογράφος είναι οι συνεργασίες. Όλα είναι οι άλλοι. Ούτε οι ρόλοι, ούτε τα έργα, ούτε οι μαρκίζες. Θέατρο είναι οι άνθρωποι. Και αν είναι κάτι καλό, έρχεται ο κόσμος και γίνεται μια διαχρονικότητα, που σε οριοθετεί, όπως ήταν το "Λόγω Τιμής", που ανέφερες, αλλά κι όχι μόνο.  

rejected: Ποιοι καλλιτέχνες σας "μετακίνησαν" μισό βήμα παραπέρα;

 

Α.Κ.: Έχω πολλούς ανθρώπους που με χαρακτήρισαν. Οφείλουμε να θυμόμαστε αυτούς που στάθηκαν ευεργετικά στο διάβα μας, ως γνωριμία και τρόπο σκέψης που μας ώθησε στο λίγο παραπέρα. Άνθρωποι που μας πίστεψαν, μας βοήθησαν. Κι είναι πολλοί... ένας εξ αυτών είναι η Μιρέλλα Παπαοικονόμου. Η Μιρέλλα είναι άνθρωπος που την αγαπώ και της οφείλω πολλά. Η Μιρέλλα είναι φίλη χρόνων. Για την ακρίβεια, ευτυχώς είναι ορισμός φιλίας στη ζωή μου, η Μιρέλλα. Άνθρωπος που με πίστεψε και με "μετακίνησε". Ας σταθούμε στη Μιρέλλα.  

rejected: Του χρόνου το χειμώνα, θα είστε στο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ;

 

Α.Κ.: Ακριβώς! Του χρόνου το χειμώνα θα είμαι στο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ, μαζί με την Δήμητρα Παπαδοπούλου, στην "Μαντάμ Σουσού" του Ψαθά. Χαίρομαι που θα δουλέψω με την Δήμητρα Παπαδοπούλου που επιστρέφει στο σανίδι μετά από πολλά χρόνια. Επίσης, η χαρά είναι διπλή, που θα είναι μαζί μας και ο Κώστας Κόκλας. Ο Κόκλας είναι καρδιακός φίλος. Με τον Κώστα Κόκλα ήμασταν συμμαθητές στην Δραματική Σχολή και είναι συγκινητικό. Αδημονώ και μακάρι να κάνουμε κάτι καλό.

Μου αρέσουν πολύ τα στοιχήματα

rejected: Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τον "Ταρτούφο"...

 

Α.Κ.: Εντελώς διαφορετικό από αυτό που κάνω φέτος. Τεράστιας χωρητικότητας θέατρο που απαιτεί άλλη θεατρική σκηνική "γλώσσα". Ένα στοίχημα ακόμα. Εμένα μου αρέσουν πολύ τα στοιχήματα.

rejected: Το θέατρο ΚΑΠΠΑ είναι το πρώτο ή το δεύτερο σπίτι για τον Άλκη;

 

Α.Κ.: Το θέατρο ΚΑΠΠΑ είναι σπίτι. Το θέατρο ΚΑΠΠΑ είναι ο χώρος που έχω μεγαλώσει. Το θέατρο ΚΑΠΠΑ είναι ένας χώρος που φροντίζω σαν σπίτι μου. Χαίρομαι που, αυτή τη στιγμή, συμπορευόμαστε με τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Ο Σπύρος έχει αγαπήσει το θέατρο ΚΑΠΠΑ και χαίρομαι που είναι μέσα σε αυτό.

Άλκης Κούρκουλος

Έχω ρομαντισμό. Και είναι κάτι που με κρατάει ακόμα παιδί

rejected: Μοναχικότητα και Ρομαντισμός. Αυτά δεν είναι τα κρυφά σας χαρακτηριστικά;

 

Α.Κ.: Δεν ξέρω αν είναι κρυφά χαρακτηριστικά... Γιατί να είναι κρυφά; Δεν ντρέπομαι για τον ρομαντισμό μου. Έχω ρομαντισμό και μάλιστα νομίζω ότι με κρατάει ακόμα παιδί. Ο ρομαντισμός δεν σου γερνάει το πνεύμα. Όσο για την μοναχικότητα, ο.κ... Ναι, είμαι μοναχικός άνθρωπος και δεν με χαλάει καθόλου. Ζούμε δε και εποχές σύγχυσης, της μοναξιάς με την μοναχικότητα. Δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι καθόλου το ίδιο η μοναξιά με την μοναχικότητα. Ξέρεις... μπορεί να είσαι περιστοιχισμένος από πολλούς ανθρώπους και να ζεις τεράστια μοναξιά. Μοναχικότητα είναι ο τρόπος με τον οποίο πορευόμαστε. Ή, τουλάχιστον, μοναχικότητα είναι ο τρόπος που εγώ πορεύομαι στη ζωή.

rejected: Τι σας συγκινεί στον "Ταρτούφο" του Μολιέρου;

 

Α.Κ.: Με συγκινεί η ενδιαφέρουσα και αληθινή γλώσσα αυτού του έργου. Είναι ένα ωραίο ταξίδι με καλούς συνεργάτες. Η άποψη του σκηνοθετικού έργου, με ώθησε να πω το "ναι" σε αυτήν.

rejected: Με τη Ρούλα Πατεράκη δεν έχετε ξανασυνεργαστεί.

 

Α.Κ.: Όχι, δεν είχε τύχει να συνεργαστούμε. Είναι τιμητικό να συνεργάζεσαι με καλλιτέχνες όπως η Ρούλα Πατεράκη ή η Ράνια Οικονομίδου, που ήταν νωρίτερα μαζί μας. Πρόκειται για καλλιτέχνες με τεράστια πορεία στο θέατρο, που μόνο ευτυχής μπορείς να είσαι βλέποντας το πώς αντιμετωπίζουν τη ζωή και το θέατρο. Εγώ σέβομαι την ιστορία στο θέατρο. Και αυτές οι δύο κυρίες διαθέτουν τεράστια ιστορία σε αυτό.

Άλκης Κούρκουλος

Το ΄χω για δεδομένο ότι κάθε βράδυ πρέπει να προσπαθώ για το κάτι καλύτερο από μένα

rejected: Όταν τελειώνει η παράσταση, κατεβάζετε εύκολα διακόπτες; Ψάχνετε το πώς έπρεπε η τάδε φράση να ειπωθεί;  

 

Α.Κ.: Αυτό γίνεται κατά τη διάρκεια της παράστασης. Εκεί ψάχνομαι στο πώς ειπώθηκε ή θα ειπωθεί ή δοθεί το καθετί. Μετά... Είμαι από αυτούς που φεύγουν τελευταίοι από το θέατρο. Μου αρέσει το "μετά" στο θέατρο. Αναλαμβάνει η μοναχικότητά μου στο καμαρίνι, μετά την παράσταση. Αλλά, ελάχιστα πράγματα θα σκεφτώ για το πώς έπαιξα πρακτικά. Η επόμενη βραδιά, η επόμενη παράσταση είναι ένας καινούργιος αγώνας. Από το μηδέν. Ό,τι κερδήθηκε, κερδήθηκε την βραδιά που τέλειωσε. Και αν κάτι μπορεί να καλυτερεύσει την επόμενη βραδιά, έχει καλώς. Είσαι και σίγουρος, ότι η επόμενη βραδιά θα είναι καλύτερη η παράσταση όπως την έπαιξες ή θα την παίξεις; Δεν το ξέρεις... Ποτέ δεν το ξέρεις. Το θέατρο είναι η στιγμή και οι ενέργειες των ανθρώπων. Για μένα έχει καταλήξει ρουτίνα το να θέλω να καλυτερεύω. Το ΄χω για δεδομένο ότι κάθε βράδυ πρέπει να προσπαθώ για το κάτι καλύτερο από μένα. Δεν ζητάω από τους άλλους. Από μένα, θέλω το ολοένα και καλύτερό μου κομμάτι. Το διεκδικώ από τον εαυτό μου. Θέλω να ψάχνομαι να γίνω καλύτερος και το θεωρώ και φυσιολογική συνθήκη. Όλο αυτό δεν το σκέφτομαι μετά. Μόνο κατά τη διάρκεια της παράστασης. Στο θέατρο, το στοίχημα είναι για το ένα βράδυ. Το επόμενο βράδυ βάζεις πάλι άλλο στοίχημα. Με ίδιο στόχο, αλλά διαφορετικό κοινό που-ίσως-ξαναγίνεις ένα.

rejected: Άμα ήξερε το κοινό πόσο σημαντικός συμπρωταγωνιστής παράστασης είναι;

Α.Κ.: Αν το ήξερε το κοινό, θα λειτουργούσε διαφορετικά. Είναι απίστευτο το πόσο σπουδαίος συντελεστής παράστασης είναι το κοινό. Παράσταση ερήμην κοινού δεν γίνεται ποτέ. Το κοινό μας ανεβάζει και μας κατεβάζει. Το κοινό μπορεί να μας δίνει ενέργεια και ταυτόχρονα μπορεί να μας αφαιρέσει, έως και να μας "αδειάσει". Είναι πολλά τα χρόνια που το σκέφτομαι και δεν έχω καταλάβει αυτό πώς ακριβώς γίνεται. Το κοινό έχει μια ομοιογένεια. Λες την μια μέρα το κοινό είναι έτσι και την άλλη, αλλιώς. Ετερόκλητοι άνθρωποι για δυο ώρες γίνονται ένα πράγμα, με κοινή ενέργεια. Κι αυτό το ένα, μπορεί να σε εξυψώσει ή να σε "πληγώσει". Στο τέλος το κοινό είναι ένα. Σήμερα συμπεριφέρεται έτσι κι αύριο αλλιώς. Δεν παύει όμως, το κοινό να είναι ένα.

rejected: Την ησυχία που μου είπατε πως επιζητάτε μετά το τέλος της παράστασης, εντός του θεάτρου, εσείς που ως ηθοποιός ζήσατε τους πολλούς για δύο ώρες μαζί σας, σε υπερένταση και χειροκρότημα... δεν είναι ασανσέρ το συναίσθημα του να μένεις έπειτα μόνος στο καμαρίνι; Σαν να πατάς το κουμπί από τον έβδομο όροφο να βρεθείς στο ισόγειο;

Α.Κ.: Δεν είναι απαραίτητα απότομη αυτή η εναλλαγή. Δεν το βλέπω σαν ασανσέρ. Είναι λογική η συνέχεια του να μένεις μόνος ως ηθοποιός σε ένα θέατρο που κάποιοι είδαν κάτι, πήραν κάτι(;) και αποχώρισαν ησύχως μετά το χειροκρότημα. Το θέατρο είναι η στιγμή που αυτό λειτουργεί. Μετά, "κάνει παιχνίδι" η σκέψη και η μνήμη, αν άξιζε όλο αυτό. Οπότε και δεν αισθάνομαι κανένα απότομο συναίσθημα να παίρνει βιαίως τη στροφή. Όχι.

Α.Κ.: Πού βρίσκουν "υγεία" τα μάτια σας;

Α.Κ.: Αντλώ δύναμη από λίγα πράγματα. Υγεία βρίσκουν τα μάτια μου σε αγνούς ανθρώπους και αθώες συμπεριφορές. Αν υπάρχουν; Οι αγνοί άνθρωποι υπάρχουν ακόμη. Αλλιώς θα είχαμε κλείσει ρολά όλοι.

Α.Κ.: Στα δύσκολα ο κόσμος δεν "βγάζει νύχια"; Μια "ζούγκλα" δεν έγινε η κοινωνία, εκεί έξω;

Α.Κ.: Ναι, αλλά εξαρτάται πάντα κι από τη δική μας συμπεριφορά. Ανάλογα την συμπεριφορά μας, ένας άνθρωπος που "βγάζει νύχια", κοιτώντας μας, μπορεί και να τα "κόψει" κιόλας...

Α.Κ.: Ποια βόλτα κάνατε με την μηχανή, τελευταία;

Α.Κ.: Δυστυχώς, τελευταία, όλες μου οι βόλτες με την μηχανή είναι θέατρο-σπίτι, σπίτι-άλλο θέατρο. Από το σπίτι-θέατρο ΚΑΠΠΑ και μετά θέατρο ΚΑΡΕΖΗ. (γέλια) Αλλά να σου πω και κάτι; Άμα κάνει καλό καιρό, εγώ θα ανέβω Θεσσαλονίκη με την μηχανή. Και θα το γουστάρω πολύ αυτό. Άνοιξη μπήκε... αυτή τη βόλτα των 500 χιλιομέτρων την επιθυμώ πολύ... θα κάνει καλό καιρό, ε;




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | ιωάννα χατζηανδρέου, ανδρέας σιμόπουλος (fosphotos), γιάννης πρίφτης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου