'Το χιούμορ σώζει'

Η περίπτωση της είναι μοναδική. Η Άννα Παναγιωτοπούλου έχει αυτό το "κάτι" που δεν εξηγείται. Δεν χωρά σε λέξεις και επεξηγήσεις. Δεν φορμάρεται σε καλούπια, παρά κάθεσαι και την απολαμβάνεις, είτε παίζει στο σανίδι, είτε σου κλείνει το μάτι στη ζωή. Στο rejected, μια σπουδαία ηθοποιός που σε κερδίζει με την απλότητά της.

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας
Άννα Παναγιωτοπούλου

rejected: Τι αγαπάτε περισσότερο στο έργο "Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες" που παρουσιάζεται στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ Θεσσαλονίκης;

Α.Π.: Το έργο έχει ένα δύσκολο θέμα, με ένα τυφλό αγόρι πρωταγωνιστή, που θέλει να είναι αυτόνομο. Το βρίσκω καταπληκτικό και ξέρω πολλούς που έχουν μία κάποια-όποια αναπηρία. Αυτό με συγκινεί πολύ. Από την άλλη μεριά, είναι ένα τρυφερό και γλυκό έργο. Μια αυστηρή μαμά που γίνεται στο τέλος "μέλι". Μια κοπέλα, σχεδόν ημίτρελη, που μετά την επαφή της με το τυφλό αγόρι, αλλάζει σαν χαρακτήρας. Εξελίσσεται. Μπαίνει σε πιο φυσιολογικό και αγαπησιάρικο δρόμο. Το αγαπώ αυτό το έργο. Θυμάμαι το είχα δει το 1970 με τη Ξένια Καλογεροπούλου και το Γιάννη Φέρτη, τη Σμαρώ Στεφανίδου και το Γιώργο Διαλεγμένο. Ήθελα πολύ να το ανεβάσω και χαίρομαι που συμβαίνει φέτος.

Δεν είμαι άνθρωπος που θέλει να επιβάλλεται

rejected: Τι σας δυσκόλεψε στη σκηνοθεσία του έργου;

Α.Π.: Ο εαυτός μου με δυσκόλεψε. Δεν είμαι άνθρωπος που θέλω να επιβάλλομαι. Μεγάλωσα θεατρικά στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΘΕΑΤΡΟ, ανταλλάσοντας απόψεις. Δεν έλεγε κάποιος ότι έτσι θα γίνει και πήγαινε. Ήθελα να υπάρχει μια άντληση ομαδικής δημιουργικότητας. Αυτό παίρνει χρόνο, έως ότου συμβεί. Δεν ήταν το "κάνε ό,τι θες". Αλλά, ήθελα μια επικοδομητική διαδικασία, που να βγαίνει σαν από "οικογένεια".

Άννα Παναγιωτοπούλου

rejected: Οι παρέες γράφουν ιστορία, άλλωστε...

Α.Π.: Μια τετραμελής παρέα είμαστε. Και χαίρομαι που δουλεύουμε, αυτοί οι άνθρωποι σε τούτο το έργο.

rejected: Μέχρι πέρυσι διδάσκατε σε Δραματική Σχολή.

Α.Π.: Μου άρεσε πολύ αυτό. Αγάπησα τα παιδιά στη σχολή.

rejected: Δίνεις ή παίρνεις περισσότερο, μέσα από αυτό το "αλισβερίσι";

Α.Π.: Το ζητούμενο είναι να δίνεις. Αλλά παίρνεις κιόλας. Είχα μια εξαιρετική τάξη παιδιών. Με ποιότητα ανθρώπων, πέρα που το 80% είναι ταλαντούχα παιδιά. Κάτι που δεν είναι εύκολο σε μια σχολή. Ήταν ευαίσθητα πλάσματα. "Έφυγε" ο άντρας μου μέσα στο καλοκαίρι κι ένα βράδυ μου κουβαληθήκαν όλα αυτά τα παιδιά, με ταψιά με φαγητά, γλυκά και μπύρες μέσα στο σπίτι, να με παρηγορήσουν. Αυτά δεν γίνονται! Είναι του τρελού! 25 παιδιά ήρθαν στο σπίτι, δίχως να θέλουν να με βάλουν στο κόπο να μαγειρέψω και κάθισαν έως τις επτά το πρωί.

Άννα Παναγιωτοπούλου

rejected: Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Διονύσης Τσακνής. Πώς ξεκίνησε αυτή η μακροχρόνια γνωριμία και συνεργασία;

Α.Π.: Όταν έκανα την "Μαντάμ Σουσού" στο θέατρο, θέλαμε να γίνει με μουσικό -ο οποίος δεν μπορούσε να συνεννοηθεί καθόλου με τη Μαριαννίνα Κριεζή που έγραφε τους στίχους. Ήταν κάτι το τρελό-δεν υπήρχε κοινό σημείο αναφοράς. Κάποια στιγμή, αυτός ο μουσικός έφυγε. Μείναμε 15 μέρες πριν τη πρεμιέρα δίχως συνθέτη. Και η Μαριαννίνα τότε, μου προτείνει τον Διονύση Τσακνή, που είχαν κάνει μαζί πολλά ωραία τραγούδια. Εγώ απάντησα, "μα αυτός είναι ροκάς". Όχι μου λέει, η Μαριαννίνα, είναι φοβερός μελωδιάκιας. Και έκαναν για τη παράσταση μια υπέροχη δουλειά οι δυο τους. Εκεί αγαπηθήκαμε με το Τσακνή.

rejected: Πάντα επιλέγετε για συνεργάτες ανθρώπους που έχετε και στη καθημερινότητά σας, καλή χημεία.

Α.Π.: Ναι. Το έχω αποδείξει χρόνια τώρα. Είναι δύσκολος χώρος το θέατρο. Το να μπορείς να συνεννοηθείς και μάλιστα καλά, δεν συμβαίνει συχνά. Όταν το βρεις αυτό, γαντζώνεσαι.

Άννα Παναγιωτοπούλου

rejected: Η μάνα που υποδύεστε στο έργο και αισθάνεται "άκρως απαραίτητη" στο γιο της, είναι η μάνα της διπλανής πόρτας;

Α.Π.: Ναι, είναι πολλές αυτές οι μάνες. Εγώ της έχω βρει μια μεγάλη δικαιολογία. Ότι έχει ένα τυφλό παιδί και της είναι δύσκολο να αποδεχθεί τη πιθανότητα αυτοδυναμίας του. Είναι υπερπροστατευτική μάνα με ένα σοβαρό λόγο.

rejected: "Βλέπουμε" τον απέναντί μας; Τον αισθανόμαστε;

Α.Π.: Όχι όλους. Κάποιες στιγμές γνωρίζεις ανθρώπους που λες, ναι, έχω επαφή. Έχω πάρε-δώσε. Αλλά και ανθρώπους που δεν μπορείς να το κάνεις. Δεν έχεις τη δυνατότητα.

Άννα Παναγιωτοπούλου

Τώρα πια μόνο αγάπη μπορούμε να δώσουμε. Δεν έμεινε τίποτα άλλο.

rejected: Στη θολούρα που ζούμε τα τελευταία χρόνια έχουμε το καθαρό βλέμμα να ξεχωρίσουμε τον άνθρωπο που έχουμε χημεία;

Α.Π.: Εγώ ανοίχτηκα σαν άνθρωπος τα τελευταία χρόνια και επιζητώ την επαφή. Έχω και θέλω να έχω το βλέμμα να ξεχωρίζω ανθρώπους που έχω μαζί τους χημεία και να επικοινωνώ. Αλλιώς, μόνος, μπορεί και να τρελαθείς! Τώρα πια μόνο αγάπη μπορούμε να δώσουμε. Δεν έμεινε τίποτα άλλο.\

Άννα Παναγιωτοπούλου

rejected: Το χιούμορ "εξαντλήθηκε" στις μέρες μας;

Α.Π.: Όχι. Το χιούμορ σώζει. Το να κρατήσεις το χιούμορ σου, να το φυλάξεις σαν κόρη οφθαλμού, σε σώζει από πολλά πράγματα.

rejected: Τι σας στεναχωρεί στο ελληνικό θέατρο;

Α.Π.: Οι επιχειρηματίες θεωρούν πως κάποιος για να παίξει στο θέατρο, οφείλει να είναι και στην τηλεόραση. Αυτό το θεωρώ τρέλα! Τηλεοπτικά αστέρια μιας σεζόν που θέλουν να εισπράξουν για μία σεζόν στο θέατρο και έπειτα αυτό τελειώνει. Στο θέατρο, βλέπεις ηθοποιούς που δεν είναι κατ ΄ουσίαν, και λόγω τηλεοπτικής αναγνωσιμότητας έχουν κάνει ρόλους και ρόλους!

rejected: Επιπλέει η μετριότητα;

Α.Π.: Η μετριότητα σαφώς και επιπλέει. Σε τέτοιες εποχές είναι απολύτως φυσικό να συμβαίνει...

rejected: Στα δύσκολα, το ξεσκαρτάρισμα δεν είναι απαραίτητο;

Α.Π.: Το ξεσκαρτάρισμα είναι απαραίτητο. Ο κόσμος καταλαβαίνει το καλό. Είναι μεγάλο το θεατρικό κοινό Αθήνας και Θεσσαλονίκης και δεν ξελογιάζεται εύκολα. Πρόπερσι ο επιχειρηματίας επιθεώρησης που κάναμε ζητούσε ονόματα της τηλεόρασης! Αυτή η επιμονή του σοβαρού επιχειρηματία που ξέρει το θέατρο χρόνια, καταδεικνύει μια ανάγκη αναγνωρισιμότητας που δεν μου αρέσει.

rejected: Οι επιχειρηματίες των θεάτρων δεν εκμεταλλεύονται πλέον τους ηθοποιούς, στο όνομα της κρίσης;

Α.Π.: Δεν το ξέρω, γιατί δεν έχω έρθει σε επαφή με πολλούς. Με αυτούς που συνεργάστηκα δεν είχα θέμα. Πέραν μίας παραγωγής που πρωταγωνίστησα σε μιούζικαλ και τη πρώτη χρονιά πληρώθηκα-τη δεύτερη σεζόν δεν πληρώθηκε κανείς!

Άννα Παναγιωτοπούλου

Αν κάτι καλό μου έκανε παλιά η τηλεόραση είναι πως μου έλυνε το οικονομικό πρόβλημα στο θέατρο

rejected: Στα τόσα χρόνια καριέρας στο θέατρο, υπάρχει κάτι που θα θέλατε να είχατε κάνει διαφορετικά;

Α.Π.: Δεν έπαιξα πράγματα που δεν ήθελα. Δεν έκανα υποχωρήσεις. Αν δεν ήθελα κάτι να το παίξω, δεν το έπαιζα. Κι αν κάτι καλό μου έκανε παλιά η τηλεόραση είναι πως μου έλυνε το οικονομικό πρόβλημα στο θέατρο. Τώρα πια έχουν αλλάξει οι καταστάσεις. Σαφώς και δεν καταδέχομαι να παίξω σε σαχλαμάρες, αλλά είναι πολύ δύσκολες οι καταστάσεις.

Άννα Παναγιωτοπούλου

rejected: Τι σας λείπει από το αγαπημένο σας νησί, την Τήνο;

Α.Π.: Η ίδια η Τήνος μου λείπει. Είναι ένα μέρος με εξαιρετικά καλά ρευστά που διαλέχτηκε και για τους ναούς του Απόλλωνα. Η Τήνος είναι το μέρος που οι Αρχαίοι καθαρίζονταν λίγο πριν πάνε στη Δήλο. Τα ρευστά της είναι απίστευτα! Όμορφο νησί. Την πρώτη φορά που πήγα στην Τήνο, γκρίνιαζα και έλεγα "μια εβδομάδα διακοπές στην Τήνο-γιατί;"... Πάω στη θάλασσα στο σημείο που τελικά πήρα σπίτι, και είπα στον εαυτό μου, "εδώ θα μείνω". Έμεινα και δύο ολόκληρους χειμώνες στην Τήνο, πέρα από κάθε καλοκαίρι. Ήταν όνειρο. Έχει και ανθρώπους που συνειδητά επέλεξαν την Τήνο για να μείνουν, ο Κουμεντάκης, η Ελένη Γλύνη, ο ζωγράφος Μπέζας και περνάγαμε ωραία. Δεν αισθανόμουν μοναξιά το χειμώνα. Ταυτόχρονα, υπήρχε ένας απόλυτος σεβασμός από όλους, στο "θέλω να μείνω μόνος μου". Για να έρχεσαι σε επαφή με τον εαυτό σου και τη φύση.

rejected: Τρακ ακόμη έχετε, λίγο πριν βγείτε στη σκηνή;

Α.Π.: Ναι, έχω τρακ. Δεν παλεύεται αυτό! (γέλια) Είμαι ανασφαλής άνθρωπος. Και αισθάνομαι ευθύνη ως προς τον κόσμο και τους συναδέλφους. Για το κοινό παίζεις. Έρχεται να σε δει, πληρώνει να σε δει κι οφείλεις να είσαι άρτιος. Δεν μπορείς να είσαι "κουκουρούκου" επειδή βαριέσαι. Έχεις υποχρέωση στον κόσμο. Αυτούς τους συναδέλφους που μου το παίζουν άνετοι με το θέμα τρακ, δεν τους ζηλεύω καθόλου. Αλλά, καθόλου, όμως! (γέλια)

Άννα Παναγιωτοπούλου

INFO Παράστασης

«Οι Πεταλούδες Είναι Ελεύθερες»

Πέμπτη-Σάββατο στις 21:00, Τετάρτη, Κυριακή στις 20:00 στο Θέατρο Αυλαία

Συντελεστές
Κείμενο: Leonard Gershe
Μετάφραση: Αλέξης Καλλίτσης
Σκηνοθεσία: Άννα Παναγιωτοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκορού
Φωτισμοί: Αντώνης Διρχαλίδης
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφιδάς, Νώντας Στυλιανίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Τσούρμας

Παίζουν
Άννα Παναγιωτοπούλου, Σταύρος Καραγιάννης, Άννα Μονογιού, Γιώργος Τσούρμας

Δείτε το αφιέρωμα του rejected στην παράσταση

Δείτε το Δελτίο Τύπου για περισσότερες πληροφορίες

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης