Η νικοτίνη της εξέλιξης

"Μου το ξεκινάς, ζητώντας μια εικόνα στο bar "Θέατρο" στη Ρόδο, που πρωτοδούλευα; Όχι, ρε φίλε... Πρώτη εικόνα που μου ΄ρχεται στο νου είναι η πρώτη μέρα που δούλεψα εκεί, μαζί με τη φίλη Μαρία Γεράκη και ήμασταν οι πρώτοι σερβιτόροι σε ένα bar, στο στενό εκείνο, που δεν είχε άλλο μαγαζί τότε και τώρα γίνεται χαμός, προς εξευτελισμό της Αρχαιολογίας. Έχουν καταστρέψει πλέον τα άπαντα. Εκεί λοιπόν, ήταν ένα bar που δεν έπαιζε μουσική και τα τζιτζίκια ακούγονταν και είχαμε μαξιλάρες στο πάτωμα. Σερβίραμε ποτά στις μαξιλάρες και από πάνω το φεγγάρι. "Τζίκι, τζίκι" ακουγόταν και εμείς στο πάτωμα. Σερβίραμε τα τζιν και από κάτω η παλιά πόλη". Ο Γιώργος Χρυσοστόμου στο rejected....

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Γιώργος Χρυσοστόμου

Οι κύκλοι κλείνουν ερήμην. Είτε το θέλω, είτε όχι

rejected: Τα λέγαμε πέρυσι, κι ήταν η φάση που είχες κλείσει κύκλους. Άλλαξες σπίτι, έκανες σεμινάρια με το Δημήτρη Καραντζά, έπαιξες στη "Δωδέκατη Νύχτα" του Σαίξπηρ στο Εθνικό Θέατρο, "ξεμύτισες" στην τηλεόραση και πλέον με "Πέτρες στις τσέπες του" απολαμβάνεις κωμωδία συνεργαζόμενος με το Μάκη Παπαδημητρίου. Θέλεις μια αισιοδοξία και κάτι πιο χαρούμενο πλέον σε αυτή τη ζωή...

Γ.Χ.: Ρε ΄συ, τα είπες όλα... Οι κύκλοι κλείνουν ερήμην. Είτε το θέλω, είτε όχι. Η αισιοδοξία είναι μια απόφαση ζωής, αλλά και ένα "ερήμην". Θα σου 'ρθει και η απαισιοδοξία και ένας δύσκολος χειμώνας ή κι ένας εύκολος. Είμαι σε μια καλή φάση. Να σου πω και κάτι; Έχω κόψει το τσιγάρο. Αυτή κι αν είναι μια τελείως καινούργια φάση. Έκοψα το τσιγάρο με μεγάλη χαρά, δίχως εκνευρισμό, ούτε γιατρός μου το είπε. Τελείωσε ο κύκλος του τσιγάρου. Κάποια στιγμή, έσπασε ένα πακέτο κι είπα "άστο, αυτό δεν το θέλω". Ούτε ηλεκτρονικό, ούτε τίποτα. Τσιγάρο, τέλος! Και με το Μάκη, που ανέφερες, η συνεργασία είναι δώρο Θεού. Μάλλον, δώρο του Γιώργου προς τον εαυτό μου.

rejected: Είσαι ένας άνθρωπος που "θωρακίζεις" τα "σκοτάδια" και τη σιωπή σου, με έξοδο κινδύνου του θέατρο. Οι συνεργασίες, οι άνθρωποι είναι μια άμυνα. Και πάλι στα "σκοτάδια" σου δεν γυρνάς; Ψάχνεις τα τρωτά σου σημεία, αναζητάς την εξέλιξη και πας να δώσεις τη μάχη;

Γ.Χ.: Ααα... δεν θα μου υποβάλλεις, εσύ Γιώργο, την απάντηση! Μισό, κάτσε, γιατί σε τσακώνω! Θες να ακούσεις, αυτό που απάντησες; Όχι, φίλε μου, δεν θα στην κάνω αυτή τη χάρη. Τα "σκοτάδια" έρχονται και φεύγουν. Αν εσένα σου αρέσει να ασχολούμαστε με τα "σκοτάδια" μου, εγώ σήμερα ξύπνησα και δεν θέλω να ασχοληθώ μαζί τους. Δεν σου επιτρέπω να μου επαναφέρεις τα "σκοτάδια" μου! Τα "σκοτάδια" τα αφήνουμε εκεί που είναι, να κάνουν τη δουλειά τους, είτε το θέλω εγώ, είτε όχι. Το θέμα είναι αν τα χρησιμοποιώ υπέρ μου ή εναντίον των άλλων. Ό,τι έχω ευχηθεί, μου έχει συμβεί. Ό,τι έχω προσπαθήσει, το έχω καταφέρει. Είμαι ευγνώμων για ό,τι καλό και κακό μου έχει συμβεί. Τα "σκοτάδια", άστα, ρε Γιώργο. Είμαστε εδώ, Σάββατο μεσημέρι, πίνουμε καφέ, είναι χαρά Θεού και αποκλείεται να ασχοληθώ με αυτά. Τα "σκοτάδια" είναι ένα καλό παντεσπάνι και καλό είναι να υπάρχουν σαν παντεσπάνι. Αν είναι και κερασάκι στην τούρτα, το σκοτάδι, δεν είναι καλή η τούρτα. Μέχρι το παντεσπάνι, είμαστε καλά. Και τώρα που μιλάμε, τα έχω βάλει στο παντεσπάνι. Κάτω-κάτω είναι τα "σκοτάδια" μου, να ορίζουν τη βάση στην τούρτα της ζωής. Γοητευτικά είναι τα "σκοτάδια" για σένα, για μένα, τον κόσμο, τις γκόμενες, και το θεατρικό "θεαθήναι"... αλλά εγώ πάω στα όρια του "γραφικού" με τα "σκοτάδια". Οπότε, γυρνάει αυτός ο κύκλος και κλείνει. Μέχρι να ανοίξουν, όχι άλλα "σκοτάδια", αλλά άλλοι δρόμοι. Το να αποκωδικοποιείς τη ζωή σύμφωνα με την ψυχανάλυση, είναι σαν να έχεις πάρει ένα depon και να λες, όλη μέρα, "έχω ένα depon μέσα μου". Παίρνεις το depon, κάνει τη δουλειά του στο πεντάλεπτο-μισάωρο και συνεχίζεις το 24ωρό σου. Το χάπι κάνει τη δουλειά, μόνο του. Έτσι είναι και τα ψυχοσωματικοθεραπευτικά "σκοτάδια". Ό,τι λέγαμε πέρυσι ίσχυαν για εκείνη την μέρα και την ώρα που τα είπαμε. Σήμερα, είμαστε εδώ σε μια ελαφρώς ή τελείως διαφορετική βερσιόν των πραγμάτων. Σε τρεις ώρες αυτό που εσύ σκέφτηκες, θα είναι πολύ αλλιώς, από τώρα. Το θέατρο δεν είναι ούτε άμυνα, ούτε διέξοδος, και ο Μάκης (Παπαδημητρίου) με βοήθησε να το καταλάβω... Το θέατρο είναι η δουλειά μου. Δεν την χρησιμοποιώ για να ξορκίζω το θάνατο και τα "σκοτάδια" μου, ή για να ξεχάσω τα προβλήματά μου. Η δουλειά μου είναι αφηγητής-διασκεδαστής και, αν θέλεις, "χτίστης" ρόλου σε μια ιστορία, από όπου και πληρώνομαι. Με το κόψιμο του τσιγάρου και την έναρξη γυμναστικής ανακάλυψα ότι εκεί φεύγουν καλύτερα τα "σκοτάδια". Καλύτερα και γρηγορότερα φεύγουν εκεί, μαζί με τις τοξίνες.


Γιώργος Χρυσοστόμου
Γιώργος Χρυσοστόμου

Πόνος και χαρά είναι μαζί. Στα πιο υπαρξιακά μας, όλα είναι δίπολα

rejected: Στις "Πέτρες στις τσέπες του", πίσω από το πολύ γέλιο υπάρχει ένα μεγάλο δράμα. Ένας κομπάρσος έβαλε "πέτρες στις τσέπες του" και πνίγηκε. Πίσω από το πολύ γέλιο, πάντα υπάρχει ένα δράμα;

Γ.Χ.: Α, το εκμεταλλευτήκαμε αυτό που λες! Για εμένα και το Μάκη, η αυτοκτονία στο έργο, εν ώρα κωμωδίας, λειτουργεί σαδιστικά προς το κοινό. Πριν συμβεί αυτό, έχουμε φτάσει το κόσμο στο peak του γέλιου. Και μέσα στο ατέλειωτο γέλιο, πέφτει ένα "χαστούκι" στο κοινό, που για μένα κάνει πολύ περίεργο το εκκρεμές, εκείνη την ώρα. Πίσω από το γέλιο αν υπάρχει δράμα ή και το ανάποδο, είναι και η φάση της ζωής μου, γενικότερα. Εγώ όταν βλέπω κάποιον διαρκώς χαρούμενο και θετικό, θεωρώ ότι κάτι μου κρύβει. Όπως και ο πολύ καταθλιπτικός, κάτι καταχωνιάζει. Η ζωή έχει μια κυκλικότητα. Το είπε πολύ ωραία μια φίλη μου... τώρα που έχουμε την πολυτέλεια να τα λέμε αυτά και να ψάχνουμε για τα προβλήματα, πες πώς γίνεται σεισμός 9 ρίχτερ και δεν τον παίρνουμε χαμπάρι, πότε και πως! Πεθαίνουμε οι μισοί και λες, με τι παιδευόμουν!.... Έτσι είναι το πράγμα και δεν το ελέγχουμε. Και μετά το σημείο που λέγεται στην παράσταση το άσχημο νέο, η τροπή πάλι είναι λίγο αργότερα, σε απελευθερωτικό γέλιο. Το χρειαζόμαστε το γέλιο, αλλά ζούμε και με πόνο. Κάθε κλόουν έχει κι ένα ζωγραφισμένο δάκρυ. Πίσω από ένα στενοχωρημένο πρόσωπο που πατάει μια φλούδα από μπανάνα και πέφτει, ο θεατής γελάει. Πόνος και χαρά είναι μαζί. Στα πιο υπαρξιακά μας, όλα είναι δίπολα. Ακόμα και στο σύμπαν. Τα πάντα στον αριθμό 2 είναι μαγικά, σε όλες τις φιλοσοφίες. Γιν και γιάνγκ και μπίρι-μπίρι, παντού το 2 κάνει παιχνίδι. Ακόμη και στο σεξ... μια φίλη μου είπε "αυτός είναι καλός εραστής"... Μόνος του; Καλός εραστής είσαι με τον τάδε σύντροφο-με έναν άλλο μπορεί να μην είσαι. Θέλει πάντα δύο για να δίνει το όλο πράγμα. Στο σκοτεινό δωμάτιο ο φακός φαίνεται. Σε ανοιχτό δωμάτιο, δεν φαίνεται κανένα φως. Είναι εκτυφλωτικό και το πολύ. Πίσω από το γέλιο κρύβεται θλίψη. Γελάμε, αλήθεια-αλήθεια-αλήθεια, για να ξεφοβηθούμε καμιά φορά.

rejected: Τι φοβάσαι;

Γ.Χ.: Μην πεθάνω μόνος μου.

 

rejected: Εσύ; Ο ίδιος άνθρωπος που δεν είναι εξοικειωμένος με τη συμβίωση σε μια σχέση, από τα χρόνια και της φοιτητικής συγκατοίκησης;

Γ.Χ.: Ω, ναι! Ο ίδιος άνθρωπος είμαι. Αυτό παλεύω τελευταία...τι θα γίνει, ρε Γιώργο, δεν το ξέρω.

Γιώργος Χρυσοστόμου
Γιώργος Χρυσοστόμου

rejected: Πρώτη περίοδος. Φοιτητής στο Κρατικό Θέατρο Βορείου. Δεύτερη περίοδος, πριν τρία καλοκαίρια, με την "Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων" σε πολύ δύσκολη φάση του ίδιου φορέα και τρίτη περίοδος, τώρα στο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ, ακριβώς από κάτω, με τις "Πέτρες στις τσέπες του". Αυτή τη φορά τι περιμένεις από τη Θεσσαλονίκη;

Γ.Χ.: Τη συγκεκριμένη Θεσσαλονίκη, την περιμένω πάρτι! Πολύ πάρτι! Είναι τέτοια η φύση της παράστασης με τους δυο μας στο έργο και το ζούμε σαν rock stars! Το είδαμε έτσι! Rolling Stones με τις φάτσες μας! (γέλια) Να κάνω παρτάκι! Φτάνει πια με τα άλλα. Όσο ήμουν φοιτητής, ήταν δύσκολη για μένα η πόλη. Δύσκολη και στο Κρατικό, όσες φορές έχω ανέβει-όχι λόγω του Κρατικού, αλλά λόγω των όποιων συνθηκών- με αποκορύφωμα την "Ιφιγένεια". Θεσσαλονίκη, αποχαιρέτησα και τους "Άγαμους", με ωραία βραδιά. Τώρα, με τις "Πέτρες" το περιμένω, όσο τίποτα. Όταν ήμασταν φοιτητές, πάλι είχε γίνει χαμός με αυτό το έργο που είχε ανέβει με το δίδυμο Μαρκουλάκης-Λιγνάδης. Πάει καλά η προπώληση και θα κάνουμε παρτάρα!

rejected: Τι μουσική θα έχει αυτό το πάρτι; Με τον Γιώργο στα decks...

Γ.Χ.: AC/DC... δεν έχω τραγούδι, αλλά θα παίζει άπαντα AC/DC. Όλοι να χορεύουν, δίχως να "γράφουν" με το κινητό!

 

rejected: Γιατί ο "Ρινόκερος" χαράχτηκε σαν παράσταση που έπαιξες, τόσο μέσα σου;

 

Γ.Χ.: Αυτό το έργο μου έδειξε πόσο "ρινόκερος" έχω γίνει με τους κοντινούς μου και τρόμαξα λίγο. Γι' αυτό. Μου έδειξε τι φάση που είμαι με τους γύρω μου και σκιάχτηκα. Αν είσαι λίγο διαθέσιμος να καταλάβεις παραμέσα τι λέει το έργο.... η εμμονή και η επιμονή και πόσο ζώα μπορούμε να γίνουμε μέσα σε μια σχέση "με το γάντι", εκεί τρόμαξα. Επειδή έγινε "με το γάντι". Ένας clean cut τύπος "με το γάντι", βγάζει ζώο, είναι πιο τρομαχτικός από το ήδη υπάρχων ζώο. Το "κρυφό γάντι" δεν σου δίνει άμυνες.

Γιώργος Χρυσοστόμου
Γιώργος Χρυσοστόμου

Η τρομοκρατία είναι εμφανέστερη όσο τίποτε άλλο

rejected: Η τρομοκρατία δεν είναι ό,τι πιο εμφανές, στις μέρες μας;

 

Γ.Χ.: Η τρομοκρατία είναι εμφανέστερη όσο τίποτε άλλο. Δεν περπατάς εύκολα πλέον, στην τάδε πλατεία στο Παρίσι, που περνάει ένα φορτηγάκι... έχεις προετοιμαστεί να προσέχεις. Όταν η τρομοκρατία είναι έμμεση, όπως "αύριο, κραχ οι τράπεζες" και τρέχουν όλοι, όπου δεν απειλείται η ζωή σου, αλλά η ψυχή σου, είναι "με το γάντι" τρομοκρατία.

rejected: Ο φόβος φέρνει φασισμό στην καθημερινότητα;

 

Γ.Χ.: Ναι. Ο φόβος είναι ένα σκουλήκι που σου τρώει τα σωθικά. Ο φόβος είναι σαν τη θάλασσα, δεν τελειώνει. Τρώει, τρώει, τρώει και δεν το καταλαβαίνεις. Ξαφνικά, αρρωσταίνεις, παθαίνει κάτι το στομάχι σου και δεν ξέρεις, ποιος σου έβαλε το σκουλήκι που σε κατατρώει και δεν το καταλαβαίνεις.

Δεν θέλω να κολλήσω εμμονικά με έναν σκηνοθέτη πια

rejected: Το να ψάχνεσαι στην υποκριτική, να μην τελειώνει ποτέ αυτό που κάνεις-πρόπερσι, μετά από χρόνων συνεργασία με τον Θωμά Μοσχόπουλο-ολοκλήρωσες, έφυγες, έκανες πληρωμένα σεμινάρια με το Δημήτρη Καραντζά και δουλέψατε και μαζί στο Εθνικό Θέατρο. Το να θες να εξελίσσεσαι δεν είναι ζόρικο;

 

Γ.Χ.: Για σένα, δεν είναι το ίδιο σε κάθε κουβέντα που κάνεις με έναν ηθοποιό; Δεν θέλεις να προχωράς μέσα σου, για σένα; Δεν "σπας ταβάνια" να θες να το πας και ακόμα πιο ψηλά; Όχι για τους άλλους! Για σένα. Αποκλειστικά, για σένα. Ε, αυτό είναι. Και εμένα δεν μου φαίνεται ζόρικο. Αποφάσισα ότι θέλω να εξελίσσομαι. Δεν θέλω να "αλλάζω δέρμα". Αλλά να πηγαίνω παραπέρα. Δεν θέλω να κολλήσω εμμονικά με έναν σκηνοθέτη πια. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω μια "περσόνα". Γουστάρω να είμαι με τον Καραντζά κι έπειτα με τον Τσέζαρις Γκραουζίνις και ύστερα "Πέτρες" και μετά κάτι άλλο. Θέλω να μπορώ να το κάνω έτσι στις συνεργασίες. Αυτό είναι το όνειρό μου και το κυνηγάω. Έτσι δεν θα μένω και σταθερός σαν άνθρωπος. Γι' αυτό και σου λέω πως ό,τι πάντα λέμε, ανήκει στην ουσία της στιγμής και της προσωπικής μας χημείας.

Γιώργος Χρυσοστόμου

rejected: Οι "Πέτρες στις τσέπες του" μετά το ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ της Θεσσαλονίκης, που θα παιχτεί για πολύ λίγες παραστάσεις, θα παρουσιαστεί για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, στο θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ. Ταυτόχρονα, τα Δευτερότριτα στο ΜΙΚΡΟ ΠΑΛΛΑΣ, θα πρωταγωνιστήσεις στην "Προδοσία" του Πίντερ.

Γ.Χ.: Να, το φετινό μου στοίχημα! Από τις "Πέτρες" στον Πίντερ και ανάποδα. Γι' αυτό και είπα ναι. Ήθελα πάρα πολύ να παίξω στο θέατρο με τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Ήθελα να βρεθώ με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο που θα το σκηνοθετήσει, γιατί τον θαυμάζω και τον ζηλεύω. Η "Προδοσία" είναι η μεταφυσική μου ανάγκη που χρειάζομαι. Έζησα μια προδοσία-όχι αντίστοιχη-αλλά μου ΄ρθε και τώρα είναι "δώρο". Το πήρα το "δώρο", όπως ήρθε. Είπα ναι με τη μία. Το διάβασα ήδη δύο φορές το έργο, είναι η πρωτογενής μου ματιά και με γοητεύει στο ερωτικό τρίγωνο για ποιο δίδυμο υπάρχουν ενοχές. Πού στο τρίγωνο είναι η ενοχή; Πού το σωστό και πού το λάθος; Ποιος πρόδωσε τι; Δεν υπάρχει δίκιο και άδικο σε αυτό το έργο. Όλοι οι ρόλοι έχουν κι απ΄ τα δυο. Οφείλουμε και στη ζωή να βλέπουμε το δίκιο και το άδικό μας. Όταν πεις σε αυτήν τη ζωή, "αυτός φταίει", εντάξει... την έχασες τη μπάλα. Ποτέ δεν φταίει μόνο ο "εραστής". Φταίει και ο "σύζυγος", φταίει και η "ερωμένη", άμα είναι να γίνει η ζημιά. It takes two or three...

rejected: Τι σε πρόδωσε, τελευταία;

Γ.Χ.: Με πρόδωσε η κυβέρνηση.

rejected: Τώρα, πια;

Γ.Χ.: Τώρα, πια. Εγώ έδωσα χρόνο. Δεν πήγα κατευθείαν στο "τα κάνανε όλα σκατά" και πέρασε ένας εύλογος χρόνος που απογοητεύτηκα πλήρως. Και βασικά, με πλήγωσε κι ο Έλληνας πολίτης. Δηλαδή, εγώ. Γιατί τώρα, η επιλογή δεν είναι να γυρίσω στον Κυριάκο. Είναι προδομένο όλο το σύστημα. Δυστυχώς...Τώρα δεν έχει έξοδο κινδύνου, κι όλοι είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Γιώργος Χρυσοστόμου

Η αλληλεγγύη θα ανθίσει, δεν υπάρχει ακόμα. Έρχεται...

rejected: Η αλληλεγγύη υπάρχει τουλάχιστον, ή χάθηκε κι αυτή;

 

Γ.Χ.: Η αλληλεγγύη θα ανθίσει, δεν υπάρχει ακόμα. Έρχεται... Όταν πραγματικά γίνουν δύσκολα τα πράγματα-γιατί αυτό που τώρα ζούμε δεν είναι πραγματικά δύσκολο. Όταν γίνουμε Βενεζουέλα και κάνουμε ντου στα σούπερ μάρκετ, τότε θα γίνουν δύσκολα. Τώρα γκρινιάζουμε ελαφρώς εκ του ασφαλούς. Όταν γίνουμε Βενεζουέλα, θα υπάρξει και αλληλεγγύη. Ευτυχώς, αυτή θα είναι -έπειτα- η τάση του ανθρώπου.

Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα της στιγμής, σαν το θέατρο.

rejected: O έρωτάς σου λειτουργεί μέσα σε αυτό το "ντελίριο" διαθέσεων που βιώνεις; Το συναίσθημα δεν σε "γονατίζει";

Γ.Χ.: Δεν ξέρω. Δεν είμαι ερωτευμένος αυτόν τον καιρό. Μακάρι να μου συμβεί το συναίσθημα. Θα σε πάρω τηλέφωνο και πρώτο θα στο πω! Παρόλα αυτά, το ασταθές του χαρακτήρα μου, ξέρω να το ξεχωρίζω. Ακόμα και στον έρωτα, όποιος κάνει τη μαλακία να πει "σ΄ αγαπώ για πάντα" και να το εννοεί, είναι μέγας ψεύτης. Όταν λες "σε αγαπώ για πάντα" ισχύει την ώρα που το λες. Για ρώτα, αν αυτός που το είπε, δυο μέρες μετά, είναι το ίδιο; Αποκλείεται! Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα της στιγμής, σαν το θέατρο. "Μωρό μου, σε θέλω δίπλα μου, για πάντα"... Απαπά, Παναγία μου! Δεν απαξιώνω ούτε την αγάπη και την φάση. Μακάρι να έρθει ένα κορίτσι να του πω "σ΄ αγαπώ για πάντα" και να το εννοώ για δέκα λεπτά. Δεν το ξέρω, θαυμάζω όσους το ΄χουν, το ζηλεύω, αλλά εγώ είμαι από την απέναντι. Στην απέξω και το κρίνω, όχι απαξιωτικά, αλλά... δεν θα ΄χω έλεγχο. Τα "για πάντα" και τα "ποτέ" δεν τα ΄χω. Άσε που πολλές φορές, δεν ερωτευόμαστε ό,τι έχουμε απέναντι, αλλά ό,τι νομίζουμε πως θέλαμε να είναι, και σταδιακά χάνεται, πέφτει στα μάτια μας... τελειώνει... όταν μου συμβεί ο έρωτας, θα σου τηλεφωνήσω! (γέλια)

rejected: Τι πρόδωσες; Εσύ, ασυνείδητα, τι πρόδωσες και σε πόνεσε βαθιά;

Γ.Χ.: ...Μια φιλία. Πρόδωσα μια φιλία 18 χρόνων. Την πέταξα από μαλακία μου. Αλλά, ήταν να γίνει. Δεν μπορώ πια να αυτομαστιγώνομαι. Δεν μπορώ πια να με βάζω στη γωνία, τόσο πολύ και να με πονάω. Έχασα έναν άνθρωπο από βλακεία μου και το παραδέχομαι. Πρόδωσα φιλία. Η προδοσία της φιλίας-πω, πω-είναι πολύ άγρια. Τώρα, ό,τι και να κάνω, την έκανα την μαλακία. Αλλά έχασα άνθρωπο ζωής από φιλία. Έχασα στήριγμα ο βλάκας. Αλλά ας μην λέω και βλάκας... ο άνθρωπος που έκανε και λάθος. Δεν μπορεί και να ΄σαι και Θεός, αλάθητος. Αλλά, το ΄κανα. Πρόδωσα φιλία. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι η φιλία. Πιο πολύ και από την σχέση, τον έρωτα, την αγάπη. Πρόδωσα φιλία, ρε φίλε... άγριο πράγμα...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου