Ακριβοθώρητη

Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη ανήκει στην κάστα των καλλιτεχνών που τα "βεγγαλικά" του χώρου την αφήνουν παγερά αδιάφορη. Τίποτα δεν κυνήγησε λαίμαργα. Μόχθησε μόνο γι' αυτά που θέλησε. Και εκείνα της "παραδόθηκαν" ανιδιοτελώς...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Δάφνη Λαμπρόγιαννη

rejected: Σάββατο 1 Οκτώβρη, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα και ενορχήστρωση Γιάννη Παπαζαχαριάκη, θα ακούσουμε "Τα τραγούδια που χάιδεψε ο χρόνος". Σας συγκινούν ερμηνευτικά τα τραγούδια της δεκαετίας του '30, '40, '50; 

Δ.Λ.: Ναι. Από μικρή μου άρεσαν τα τραγούδια αυτής της εποχής. Τα άκουγα, τα ψιλοτραγουδούσα και τώρα τα συναντώ επί σκηνής. 

rejected: Ένας ηθοποιός, τελικά, μπορεί και να ερμηνεύσει καλύτερα ένα τραγούδι; Να είναι ένας μικρός θεατρικός μονόλογος;

Δ.Λ.: Σίγουρα. Το τραγούδι όταν ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό σωστά, μπορεί να γίνει ένας μικρός θεατρικός μονόλογος. Όταν ένας ηθοποιός μπορεί στοιχειωδώς να τραγουδήσει, αλλιώτικα θα προσεγγίσει ένα τραγούδι, σε σχέση με έναν "καθαρόαιμο" τραγουδιστή. Για το "καλύτερα" δεν ξέρω. Οι τραγουδιστές αποδίδουν ένα τραγούδι πολύ ωραία. Ένας ηθοποιός μπορεί να πει με κάποιον άλλον τρόπο "κάποια πράγματα" σε ένα τραγούδι. Αρκεί, όπως είπαμε, στοιχειωδώς να τραγουδάει, διότι ακούμε "διάφορα" τελευταία. Όπως πολύ άνετα κάποιοι θεωρούν ότι παίζουν, έτσι και κάποιοι νομίζουν το ίδιο άνετα ότι τραγουδάνε. Από μια σοβαρή βάση και πάνω, πρέπει να ξεκινά το κάθετι. 

Δάφνη Λαμπρόγιαννη

Πάντα λειτουργούσε το "ό,τι να ΄ναι". Δε νομίζω ότι έχει να κάνει με την κρίση

rejected: Αισθάνεστε ότι στην εποχή της κρίσης, με την θολούρα που έχουμε στην καθημερινότητά μας, ακόμα και στα καλλιτεχνικά πράγματα λειτουργεί το "ό,τι να ΄ναι"; 

Δ.Λ.: Πάντα λειτουργούσε το "ό,τι να ΄ναι". Δε νομίζω ότι έχει να κάνει με την κρίση. Έχει να κάνει περισσότερο με την εξέλιξη της τεχνολογίας και το πόσο γρήγορα καταναλώνεται κάτι. Οπότε δεν προλαβαίνει να υπάρχει σπουδή πάνω σε αυτό. Ούτε από αυτόν που το δημιουργεί, ούτε από αυτόν που το καταναλώνει. Είμαστε μια χώρα του "άρπα κόλα". Σε μια εποχή που όλα γίνονται με διάθεση για "fast food" και η εξέλιξη της τεχνολογίας "συνωμοτεί" σε αυτό. 

rejected: Ποια είναι τα τραγούδια που έχουν χαϊδέψει τον δικό σας χρόνο; 

Δ.Λ.: Είναι πολλά τα ακούσματά μου. Κατά καιρούς μπαίνω σε κάποιους "δρόμους" με τραγούδια και μουσικές, που εξανλτώ και έπειτα έρχεται κάτι άλλο. Αλλά, δεν μπορώ να πω συγκεκριμένα πράγματα, καθότι είναι ανάλογα με το συναίσθημα της στιγμής, της εποχής, του τι μου συμβαίνει αυτή την εποχή. Τούτη την περίοδο, λόγω των προβών, ακούω και στο σπίτι μου, τραγούδια σαν αυτά της παράστασης-καθότι θέλω και να τα υπηρετήσω όσο καλύτερα γίνεται- και τεχνικά. Δεν είμαι τραγουδίστρια, είμαι ηθοποιός, με αποτέλεσμα να είμαι τώρα αφιερωμένη σε αυτό. 

Δάφνη Λαμπρόγιαννη
Δάφνη Λαμπρόγιαννη

Το θέατρο είναι πορεία με ανθρώπους που θέλω να μιλάω την ίδια "γλώσσα"

rejected: Μετά τον θεατρικό "Φιλάργυρο" και τον "Ήρωα με τις παντόφλες", ξανά με τον Γιάννη Μπέζο. Τελικά, το θέατρο είναι πορεία ζωής ανθρώπων που μιλάνε την ίδια "γλώσσα"; 

Δ.Λ.: Με τον Γιάννη Μπέζο έχουμε συναντηθεί στο σανίδι πολλές φορές και είναι πάντα μεγάλη μου χαρά. Το θέατρο είναι πορεία με ανθρώπους που θέλω να μιλάω την ίδια "γλώσσα". Η ζωή έχει ενδιαφέρον, μόνο όταν οι άνθρωποι συνεννοούνται-μακάρι να μπορούν να μιλάνε ακριβώς και την ίδια "γλώσσα". Όποιες "γλώσσες" κι αν μιλάνε, να βρίσκουν έναν τρόπο να συνεννοούνται. Και να ανταλάσσουν κάποια πράγματα από τους δικούς τους ξεχωριστούς κόσμους ο καθένας. Όταν συμβαίνει να μιλάνε και την ίδια "γλώσσα", αυτό είναι αν μη τι άλλο, πολύ ξεκούραστο και πολύ πιο γρήγορα δημιουργικό. Διότι δεν χρειάζεται να ξεπεράσεις διάφορα εμπόδια, για να φτάσεις στην συνεννόηση.

rejected: Ποιος είναι ο πρώτος κώδικας επικοινωνίας που λειτουργεί ανάμεσα σε εσάς και τον Γιάννη Μπέζο;

Δ.Λ.: Είναι πολλοί οι κώδικες! Εκτιμώ το ταλέντο και την προσωπικότητά του-δεν θα μιλήσω εγώ-το ξέρει όλος ο κόσμος. Σε προσωπικό επίπεδο, θαυμάζω και μου ταιριάζει πολύ, ο ηθικός του κώδικας, η ευγένεια του, ο χαρακτήρας του Γιάννη Μπέζου.

rejected: Θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάποια θέματα, που αφορούν την χρήση του internet και των social media, στο πρόσωπό σας...

Δ.Λ.: Ναι. Να το πούμε δημοσίως και ξεκάθαρα. Δεν έχω facebook, instagram κ.λ.π..Δεν ασχολούμαι -δεν έχω προσωπική σελίδα. Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης. Δεν ασχολούμαι καθόλου με το internet. Θέλω να το ξέρει ο κόσμος -μη νομίζει ότι στο διαδίκτυο είμαι εγώ και απαντάω μέσα από σελίδες- ως Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Δεν μιλάω με τον κόσμο μέσω των social media. Είναι ψέμα.  

Δάφνη Λαμπρόγιαννη

Για μένα, τούτη τη στιγμή, η τηλεοπτική δημοφιλία είναι ίσως και εμπόδιο για το θέατρο.

rejected: Φέτος δεν θα κάνετε θέατρο, καθότι κάποιες προτάσεις που σας είχαν γίνει δεν προχώρησαν παραπέρα. Και ίσως, ό,τι σας προτάθηκε μπορεί και να μην το θέλατε και τόσο να σας συμβεί. Οπότε, δεν θα κάνετε θέατρο. Κάποια άλλη, στην θέση σας, θα επεδίωκε να εξαργυρώσει, ακόμη και επικαιρικά, την τηλεοπτική δημοφιλία. Δεν το κάνετε και δεν το κάνατε και ποτέ.

Δ.Λ.: Για μένα, τούτη τη στιγμή, αυτή η τηλεοπτική δημοφιλία είναι ίσως και εμπόδιο για το θέατρο. Λειτουργεί και ανάποδα. Όταν είναι τόσο δημοφιλές αυτό που κάνουμε στην τηλεόραση, οτιδήποτε και να επιλέξω που θα με αφορά θεατρικά, θα πρέπει να ξεπεράσει έναν "σκόπελο", ότι κάποιος έρχεται να δει από κοντά, αυτό που ξέρει από την τηλεόραση. 

rejected: Και γιατί να μην έρθει να σας δει στο θέατρο, σε κάτι που θα του παρουσιάσετε και θα είναι εντελώς διαφορετικό ως ρεπερτόριο, σε σχέση με αυτό που σας έχει συνηθίσει στη τηλεόραση; Γιατί να μην "εκμεταλλευτείτε" την τηλεοπτική επιτυχία, παρουσιάζοντας κάτι εντελώς διαφορετικό στο θέατρο για τον θεατή σας;

Δ.Λ.: Πολλές φορές, αυτό που βλέπει κάποιος στην τηλεόραση είναι τόσο έντονο που είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεπεράσουμε αυτό το στάδιο, για να πάμε σε μια άλλη παράσταση. Αν αυτό, ως ηθοποιός, επαγγελματίας ή και επιχειρηματίας πολλές φορές, θέλεις να το εκμεταλλευτείς οικονομικά, ναι, είναι μια χρυσή στιγμή. Αν θέλεις να εστιάσεις περισσότερο στο θέατρο-θέατρο, είναι έως και λίγο εμπόδιο. Θέλει ώρα, κάποιος που έρχεται στο θέατρο, να ξεχάσει-στην παρούσα φάση- την "Μαρίνα" της "Μουρμούρας". Δεν μπορεί να είναι απαλλαγμένος και καθαρός από άλλα πράγματα. Εγώ και ο θεατής, ίσως, δεν μπορούμε εκείνη την στιγμή, να "συναναστραφούμε", να πούμε μια άλλη ιστορία. Αυτό ναι, όσο και να έχεις την καλή πρόθεση να το προσπαθήσεις...δεν ξεπερνιέται εύκολα! Και γίνεται δυο φορές πιο δύσκολο. Να προσπαθείς να του πεις "όχι, όχι, εδώ είμαστε τώρα! Ξέχνα την τηλεόραση". Με εμποδίζει σε ένα επίπεδο. Δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα παράλληλα. Το "Μην αρχίζεις την μουρμούρα" έχει απαιτήσεις. Πολύωρα γυρίσματα, πολύ διάβασμα καθημερινά, καθότι είναι σκηνές για δύο πρόσωπα, δίχως κενό χρόνο. Δεν προλαβαίνω εγώ καλά-καλά. Έχω και λίγο μεγαλώσει...δεν έχω τις αντοχές που είχα παλαιότερα. Δεν μπορώ να κυκλοφορώ 24 ώρες το 24ωρο, με ταυτόχρονο θέατρο και τηλεόραση. Κάποια στιγμή, "γονάτισα", όταν το έκανα στο παρελθόν, ήμουν λες και είχα "φάει ξύλο" από την κούραση. Δεν γίνεται έτσι. Δεν κάνει καλό σε κανέναν. Δεν είναι υγιές. 

Έχω ένα μότο... όταν δεν πας μπροστά, πας πίσω.

rejected: Όταν η "Μουρμούρα" είναι τόσο έντονη επιτυχία και διαφαίνεται η διαχρονικότητα που θα διαθέτει, δεν σας αγχώνει για το επόμενο βήμα, και τηλεοπτικά; 

Δ.Λ.: Όχι. Ευτυχώς, που υπήρξε η "Μουρμούρα", συναντηθήκαμε αυτοί οι άνθρωποι και υπήρξε αυτό το αποτέλεσμα που ευχαριστήθηκε ο κόσμος. Είναι ωραίες τέτοιες συναντήσεις και μένω σε αυτό, γιατί δεν συμβαίνει συχνά. Οφείλεις να ευχαριστιέσαι αυτό που κάνεις. Με την ίδια λογική, είχα συμπράξει στο "Είσαι το ταίρι μου" και μετά λειτούργησε κάτι άλλο. Με την "Μουρμούρα" που ξεκίνησε σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν η ελληνική μυθοπλασία. Η ζωή προχωρά, αλλάζουν οι συνθήκες, όπως και εγώ αλλάζω και προχωράω παρακάτω, όλο και κάτι καινούργιο προκύπτει, από την στιγμή που θέλω εγώ -όπως και ο καθένας από εμάς-να εξελίσσομαι. Γιατί έτσι αλλάζουν τα πράγματα και μπορούν να προκύψουν κι άλλα καλά. Όταν δεν κάνουμε συνέχεια το ίδιο πράγμα. Έχω ένα μότο... όταν δεν πας μπροστά, πας πίσω. Δεν μένεις σταθερός. Οτιδήποτε ζωντανό -αν κάτι δεν σε πάει μπροστά- σε πάει πίσω. 

Δάφνη Λαμπρόγιαννη

rejected: Τι σας στεναχωρεί στην σημερινή θεατρική κατάσταση;

Δ.Λ.: Με στεναχωρεί κάτι το απαίδευτο και το εύκολο που υπάρχει έντονα στο ελληνικό θέατρο. Ότι ο καθένας νομίζει πως κάνει θέατρο. Τελειώνει ή ούτε καν τελειώνει μια σχολή και ότ,ι έκανε ως μάθημα στη σχολή του, θεωρεί ότι μπορεί να το κάνει πράξη και μάλιστα σκηνική πράξη, να φωνάξει κόσμο να το δει και να πληρώσει και εισιτήριο. Με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται η ποιότητα των πραγμάτων και το τι είναι θέατρο ή όχι. Τι είναι σπουδή...

Όλα μοιάζουν εύκολα, καθότι καταναλώνονται γρήγορα

rejected: Ο κόσμος "τσιμπάει" στο μοδάτο και απαίδευτο θέατρο; Και μάλιστα μιλάμε για υπερπληθώρα παραστάσεων....

Δ.Λ.: Είναι 1000 και βάλε παραστάσεις στην Αθήνα. Από πού προκύπτει; Έχουμε τόσο καλή θεατρική παιδεία; Πότε έγινε όλο αυτό; Ενίοτε μέσα από αυτές τις παραστάσεις, προκύπτουν και κάποιες ενδιαφέρουσες. Αλλά, η αναλογία είναι τόσο μικρή... πρόκειται για σημάδι των καιρών. Όλα με κάποιο τρόπο γίνονται εύκολα. Όπως ξεκινήσαμε την κουβέντα. Όλα μοιάζουν εύκολα, καθότι καταναλώνονται γρήγορα. Δεν προλαβαίνει κάποιος να σταθεί, να ενστερνιστεί κάτι και να γίνει σημαντικό αυτό. Έχουμε περάσει στο επόμενο. Γιατί έτσι είναι η εποχή. Διότι το θέατρο ακουμπά στη ζωή. 

rejected: Ποιο είναι το "κακό" θέατρο; 

Δ.Λ.: Το απαίδευτο θέατρο που έχει τάση να "πουλήσει μούρη". "Κακό" θέατρο είναι αυτό που κάνει πολλές "μαϊμούδιές". Πράγματα που γεννήθηκαν στην Ευρώπη και έχουν υπάρξει, πριν από χρόνια, έχουν πάει παρακάτω, έχουν προχωρήσει -πριν από αρκετά χρονιά- εμείς κάνουμε σαν να τα ανακαλύπτουμε τώρα και τα παρουσιάζουμε σαν κάτι καινούργιο και μοντέρνο. Με -τις περισσότερες φορές- μια αίσθηση απομίμησης. Δεν είναι πρωτογενές αυτό που έχει γίνει. Δεν έχει γεννηθεί εδώ. Δεν είναι αληθινό. Είναι "μαϊμούδιά". Σαν να προσπαθώ να μιμηθώ κάτι που μοιάζει εντυπωσιακό. Γιατί, εγώ δεν έχω και τίποτα να πω, τελικά! Αυτό, θεωρώ, "κακό" θέατρο και τελευταία μας δέρνει πολύ! Υπάρχει κάτι που το στολίζει γύρω και το προωθεί... υπάρχει ένας μεγάλος κύκλος ανθρώπων, που θα το προωθήσουν μέσα από τα διάφορα γύρω-γύρω επαγγέλματα του θεάτρου. Έτσι μπερδευόμαστε όλοι, για το τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι τελικά έχει σημασία, αξία και θέλει να μας πει κάτι. 

Δάφνη Λαμπρόγιαννη

Είμαι τραγική στις δημόσιες σχέσεις

rejected: Όλα τα χρόνια ανήκετε στις ηθοποιούς εκείνες που κάνατε σημαντικές συνεργασίες, σε έργα ρεπερτορίου-δεν μπήκατε σε "κλίκες" και ομάδες-δεν κάνετε δημόσιες σχέσεις στη δουλειά σας, ούτε καν τα βασικά!

Δ.Λ.: Είμαι τραγική στις δημόσιες σχέσεις. Όχι απλώς δεν κάνω! Δεν το έχω καθόλου. Ακόμη και στο κομμάτι που θα βοηθούσε τη δουλειά μου. Δεν το έχω καθόλου. 

rejected: Αυτό είναι στάση ζωής;

Δ.Λ.: Είναι στάση ζωής και είναι θέμα χαρακτήρα. Δεν έχω τις "καμπύλες" αυτές-έχω άλλες (γέλια)-που χρειάζονται για να κινηθεί ένας καλλιτέχνης δημοσιοσχετίστικα. Έχω "ευθείες". 

rejected: "Η ξανθιά, η μελαχρινή και η εκδικητική κοκκινομάλλα" είναι μια παράσταση που κάνατε στο παρελθόν, σε σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου, που ανήκει σε αγαπημένους σας σταθμούς, στην πορεία σας στο θέατρο. Ποιοι άλλοι σταθμοί υπάρχουν;

Δ.Λ.: Είναι αγαπημένη και φτιαγμένη παράσταση από δική μας ανάγκη, αυτή που θυμηθήκατε. Ήταν μια παράσταση που δεν παίχτηκε πολύ, αλλά αγαπήθηκε διαχρονικά. Η θεατρική μου "βαλίτσα", χωράει όλους τους σταθμούς. Τα πάντα! Καλά και άσχημα. Ευτυχώς, ήταν πιο πολλά τα ωραία. 

Δάφνη Λαμπρόγιαννη

Αισθάνομαι ότι υπήρχε πάντα μια πυξίδα, που μεγαλώνοντας έγινε καθαρό και συνειδητό το μέρος που έδειχνε

rejected: Από τις "ΝΕΦΕΛΕΣ" στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής, το 1989, που πρωτοξεκινήσατε, έως σήμερα, 27 χρόνια μετά, τι έχει αλλάξει μέσα σας, σε ό,τι αφορά το θέατρο;

Δ.Λ.: Νομίζω, δεν άλλαξαν πολλά. Είμαι τυχερή. Αισθάνομαι ότι υπήρχε πάντα μια πυξίδα, που μεγαλώνοντας έγινε καθαρό και συνειδητό το μέρος που έδειχνε. Αλλά, πάντα το ίδιο μέρος έδειχνε. Οπότε, θεωρώ ότι είμαι τυχερή. Δεν μπερδεύτηκα σε περίεργους δρόμους, να πηγαίνω, να έρχομαι και να ξαναγυρίζω. Θωράκισα το καθαρό και το αγνό μέσα μου-αυτό με έσωσε. Γεννήθηκα βλέποντας καθαρό τον δρόμο που θέλω να "περπατήσω". Δεν ταλαντεύτηκα. Νομίζω, δεν λοξοδρόμησα να πάω σε άλλα. Η τύχη με βοήθησε. Αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζει το γύρω-γύρω, μα 90% αισθάνομαι ότι είμαι ακόμα στην Δραματική Σχολή. 




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης