'Τέχνη ως το τέλος...'

Τη Δήμητρα Σιάχου τη γνωρίσαμε ως ηθοποιό και ως ένα από τα βασικά μέλη της -πολύ δραστήριας θεατρικά- ομάδας τέχνης Oberon. Crave και Karakorum την περασμένη "σαιζόν", σε ρόλους που δεν μπορείς παρά να τους θυμάσαι ακόμα. Και φέτος επανέρχεται από σκηνοθετικό πόστο στο νέο έργο "Requiem" που παρουσιάζεται από τους Oberon στο Blackbox.

Αν και η θεματολογία με την οποία ασχολείται η ομάδα στα έργα της έχει ως θέμα το ανθρώπινο "σκοτάδι" σε πρώτο ή σε δεύτερο επίπεδο, η ίδια είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει εμφανώς στο φως και στο δείχνει από το πρώτο λεπτό. Αισιόδοξη, με χιούμορ, με στόχους, με μια ανίκητη αγάπη για το θέατρο και με ένα δραστήριο καλλιτεχνικά παρελθόν που -αν μη τι άλλο- σκιαγραφεί έναν πολύπλευρο και ανήσυχο εσωτερικό κόσμο.

Share:

συνέντευξη + φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας
Δήμητρα Σιάχου

rejected: Δήμητρα, κάνε μας ένα flash back στη θεατρική ζωή σου, μέχρι τη στιγμή αυτή

Δ.Σ.: Η πρώτη μου ενασχόληση ήταν με την ερασιτεχνική ομάδα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κομοτηνής, για πολύ λίγο βέβαια, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων. Έπειτα, όταν επέστρεψα στην πόλη, παρακολούθησα μαθήματα στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης για ένα χρόνο και μετά συνέχισα τις σπουδές μου στην σχολή του Γιώργου Αρμένη στην Αθήνα. Γύρισα στην Θεσσαλονίκη το 2010 και έκανα την πρώτη μου παράσταση με τον Χρήστο Τσαβλίδη και την Αλεξάνδρα Σίμου, κάτι που θα θυμάμαι πάντα γιατί έτσι ξεκίνησαν όλα. Ένα χρόνο μετά γνώρισα τους Oberon, μπήκα στην ομάδα και έκτοτε είμαστε μαζί…

rejected: Πόσο σε έχει αλλάξει αυτή η πρώτη σκηνοθετική σου προσπάθεια;

Δ.Σ.: Δεν περίμενα πότε ότι θα ήταν τόσο δύσκολο να βρίσκεσαι σε αυτή τη θέση. Δεν φανταζόμουν ποτέ πώς μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα που τη μια μέρα σε ενθουσιάζει, την άλλη σε ματαιώνει, την άλλη πάλι σε απογειώνει, μετά δεν ξέρεις καν τι νιώθεις. Αυτό που σίγουρα με έχει διδάξει είναι υπομονή! Μεγάλη αρετή τελικά. Δεν την είχα, όχι πως την κατέκτησα, αλλά την δουλεύω παραπάνω. Μια άλλη μεγάλη αλλαγή που φέρει όλο αυτό είναι ως προς τις αισθήσεις σου. Τις καλλιεργείς με άλλο τρόπο. Και αυτό το βλέπεις γενικότερα στην αντίληψη που αποκτάς για τα πράγματα γύρω σου. Για το σχήμα τους, τη θέση τους, το χρώμα τους, τον τρόπο που φέρονται, που μιλάνε, που κάθονται… Υπάρχει και μια παγίδα σε αυτό που μάλλον συμβαίνει λόγω απειρίας. Νομίζω ότι έχω γίνει λίγο παραπάνω από όσο πρέπει σχολιαστική, από τις ταινίες μέχρι τι να σου πω, τα διαφημιστικά σποτ… Το ξέρεις, αυτό το ύφος του «ξέρω» και σχολιάζεις ασύστολα τα πλάνα, το λάθος φως… μπούρδες. Θα το χουν κάνει και άλλοι, δεν μπορεί… ε; Δεν μιλάς;

Δήμητρα Σιάχου

rejected: Κρατιέμαι. Πιστεύεις πως θα είσαι και καλύτερη ηθοποιός μετά από το "Requiem";

Δ.Σ.: Για να δεχτώ το καλύτερη ηθοποιός πρέπει πρώτα να δεχτώ αρχικά το ότι είμαι καλή ηθοποιός. Οπότε το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι μετά το "Requiem" θα αγαπάω σίγουρα πιο πολύ τους σκηνοθέτες (γέλια), θα δείχνω περισσότερη κατανόηση και περισσότερη εμπιστοσύνη. Έτσι, μάλλον, θα είμαι μια καλύτερη συνεργάτις.

"Έχουμε αναπτύξει πλέον "δεσμούς αίματος" στους Oberon"

rejected: Μίλησέ μας λίγο για τους Oberon. Πώς δουλεύετε, πώς διαλέγετε τα έργα, το μοίρασμα των ρόλων, τόσο επάνω στη σκηνή όσο και πίσω από αυτήν;

Δ.Σ.: Οι Oberon είναι μια ομάδα που υπάρχει στην πόλη εδώ και 7 χρόνια. Εγώ είμαι μαζί τους τα τελευταία 5. Έχουμε αναπτύξει πλέον δεσμούς αίματος θα έλεγα, έχουμε έναν κοινό παρονομαστή στα θέλω μας, στους στόχους μας, στο μέλλον, και αυτός ο παρονομαστής πάνω από όλα είναι η αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον και κατ΄ επέκταση για αυτό που κάνουμε. Όσον αφορά στα έργα, διαβάζουμε, συζητάμε, προτείνουμε και καταλήγουμε... Αν και θα' πρεπε να πούμε ότι ο Αλέκος (Σπυριδάκης) ευθύνεται για τις περισσότερες επιλογές. Τώρα για το μοίρασμα των ρόλων πάνω στην σκηνή, αν εννοείς, γιατί βλέπω τον ύπουλο τρόπο που το ρωτάς, αν κάποιος «παρεξηγείται», θα σου πω ότι στην ομάδα είμαστε 15 μέλη και δεν έχει υπάρξει ουσιαστική ρήξη ποτέ. Όλοι δουλεύουμε για την κάθε παραγωγή, είτε ως ηθοποιοί, σκηνοθέτες, είτε από πίσω υποστηρικτικά, τόσο σε πρακτικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Είμαστε ένα σύνολο ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών, προσωπικοτήτων και ιδιοτήτων που έχουμε την ίδια ανάγκη και αλληλεπιδρούμε για να φτάσουμε σε έναν κοινό στόχο.

Δήμητρα Σιάχου

rejected: Δεν ήταν ύπουλο! Ήθελα απλά να "φωνάξεις" πως μόνο έτσι δουλεύουν οι ομάδες, όπως κι έκανες. Αλλά πες μου, το μέλλον ανήκει στις ομάδες;

Δ.Σ.: Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που τολμάνε να τολμήσουν. Σε αυτούς που τολμάν να αισθανθούν.

rejected: Μπορεί κανείς να βιοποριστεί αποκλειστικά από το επάγγελμα του ηθοποιού;

Δ.Σ.: Μάλλον δύσκολα… (γέλια)

rejected: Δηλαδή κάνεις ή έχεις κάνει και άλλες δουλειές. Δε σου τη σπάει; Δε σου κόβει τη δημιουργική ορμή;

Δ.Σ.: Αυτή η περίοδος, να σου πω την αλήθεια, είναι η μόνη που δεν εργάζομαι παράλληλα με το θέατρο. Από το τέλος των σπουδών μου, μέχρι και πριν από κάποιους μήνες, εργαζόμουν ως κοινωνική λειτουργός. Φυσικά και σου τη σπάει. Είναι και ο χρόνος και το πνεύμα που αφιερώνεις που σου ρουφάει την ενέργεια. Αλλά τη δημιουργική ορμή δεν σου την κόβει σίγουρα. Όπως και να' σαι, είσαι πάντα εκεί, σε αυτό που θες. Να σου πω όμως κάτι; Μια δουλειά εκτός της επιστήμης μου που έχω κάνει παράλληλα και θα ξανάκανα γιατί την απολάμβανα ιδιαιτέρως, ήταν σε αλυσίδα video club. (μήνυμα προς καταστηματάρχες)

Δήμητρα Σιάχου
Δήμητρα Σιάχου

"Έχω αυτό το ανικανοποίητο που θέλω συνέχεια να «βλέπω» και από κάτι."

rejected: Με τι άλλο έχεις ασχοληθεί στη ζωή σου; Ένα πουλάκι μου είπε πως τα "ξέρεις και τα κάνεις όλα"!

Δ.Σ.: Χμμ… Έχω την εντύπωση ότι το πουλάκι αυτό είναι η κούκος ή αηδόνι και το όνομα του αρχίζει από "Δ" και τελειώνει σε "ιονύσης" ("δίνει" τον Καραθανάση μόνη της). Απλά νομίζω ότι έχω αυτό το ανικανοποίητο που θέλω συνέχεια να «βλέπω» και από κάτι. Είτε αυτό είναι η ζωγραφική, η φωτογραφία, το πιάνο, η αγιογραφία. Είδα και κάτι σεμινάρια κοπτική-ραπτική, τι λες;

rejected: Εγώ μόνο στην αγιογραφία έχω ταλέντο. Αλλά πες μου, πιστεύεις πως ένας άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όταν κάνει ένα, άντε δύο δραστηριότητες ή όταν κάνει ή έχει δοκιμάσει πολλές;

Δ.Σ. Πιστεύω ότι ένας άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όταν κάνει αυτό που πραγματικά θέλει και είναι με τους ανθρώπους που θέλει πραγματικά να είναι. Παρ΄ όλα αυτά, εδώ που τα λέμε, είναι ωραίο να δοκιμάζεις πολλά και διαφορετικά πράγματα. Να ανακαλύπτεσαι μέσα από διάφορα μονοπάτια, γιατί σίγουρα δεν υπάρχει μόνο μία διαδρομή. Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να είναι να συνεχίζεις με ένα μόνο πράγμα που ξέρεις να κάνεις και να μην δίνεις τη δυνατότητα στον εαυτό σου να πειραματιστεί, να ταξιδέψει, να μάθει... ξέρω γω... Δεν είναι λίγο βαρετό;

Δήμητρα Σιάχου
Δήμητρα Σιάχου

rejected: Βαριέσαι εύκολα;

Δ.Σ.: Βαριέμαι, ναι. Βαριέμαι να κάνω συνέχεια τα ίδια πράγματα. Μπορεί αύριο να θέλω να κάνω μαθήματα φλάουτου... είναι κακό; Ακόμα και στο θέατρο, που μάλλον είναι λίγο παράδοξο, όλα τελειώνουν με το τέλος της πρεμιέρας. Μετά τελείωσε. Την επόμενη μέρα σκέφτομαι το επόμενο έργο. Τι, πώς, πού, πότε... Αυτό δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Βέβαια να σου πω πως αυτό δεν συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Είμαι πολύ πιστή και σταθερή στις σχέσεις μου, είτε είναι φιλικές είτε προσωπικές. Και αυτό το κομμάτι είναι το πιο σταθερό στη ζωή μου. (και το φαγητό,ε!)

rejected: Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ ήδη σκέφτομαι την επόμενη συνέντευξη. Αλλά πρέπει να κρατηθώ σοβαρός. Είσαι ευτυχισμένη; Ποια είναι η ουσία της ευτυχίας για σένα;

Δ.Σ.: Φυσικά και είμαι!
Η ουσία της ευτυχίας είναι ο έρωτας. Δεν θα' θελα να πω κάτι άλλο. Δε μιλιέται μωρέ αυτό, δεν αναλύεται, δεν ορίζεται.

Δήμητρα Σιάχου

rejected: Σου αρέσει το κέντρο της πόλης ή προτιμάς τις πιο 'ήσυχες' περιοχές;

Δ.Σ.: Προτιμώ τις ήρεμες περιοχές, τις γειτονιές, αυτές που ακούγεται μόνο το γάβγισμα των σκυλιών και ο αέρας. Δεν ήταν πολύ ποιητικό αυτό; Ίσως έπρεπε να βάλω μέσα και το θρόισμα των φύλλων. (γέλια) Να σου πω δηλαδή... αυτό που θέλω είναι να ζω σε ένα σπίτι με μια μεγάλη αυλή, με λουλούδια, καμιά λεμονιά, καμιά μανταρινιά, το σκυλί μου να αλωνίζει -θα του χω και παρέα βεβαια-, κάνα πηγάδι, καμιά ρόδα κάρου πεταμένη, παράθυρα με παντζούρια, πόρτα με χεράκι ή καμπανάκι δεν έχω πρόβλημα... Αλλά μην με ξυπνήσεις μετά σε κάνα διαμέρισμα στο κέντρο ή κάπου αλλού με βαβούρα και μου το χαλάσεις.

Δήμητρα Σιάχου
Δήμητρα Σιάχου

rejected: Να το, είδες. Κι έλεγα πως κάτι θα βρω που δεν πάει καλά μαζί σου.

Δ.Σ.: Είμαι χλωμή ή ζήλεψες και θέλεις μια θέση στη σοφίτα με το παράθυρο στην οροφή;

rejected: Όταν μεγαλώσω, ναι. Oberon μέχρι πότε;

Δ.Σ.: Μέχρι να με απολύσει ο Πρόεδρος.

rejected: Τέχνη μέχρι πότε;

Δ.Σ.: Ως το τέλος.

rejected: Ομάδα μέχρι πότε;

Δ.Σ.: Η ομάδα είναι οικογένεια.

rejected: Άντε φτάνει τώρα, γιατί βαριέσαι και εύκολα!

Δ.Σ.: (Σιωπή) που λένε και στο θέατρο.

Δήμητρα Σιάχου

Το θεατρικό έργο της ομάδας Τέχνης Oberon, "Requiem", παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίρη στις 21:00 στο Blackbox.
Συντελεστές
Κείμενο: Φερνάντο Ρενχίφο
Μετάφραση : Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία : Δήμητρα Σιάχου
Σκηνικά – Κοστούμια : Ελίνα Ευταξία
Σχεδιασμός Φωτισμών : Διονύσης Καραθανάσης
Βοηθός Σκηνοθέτη : Δημήτρης Βαβάτσης
Παίζουν : Αλέξανδρος Αντωνίου, Διονύσης Καραθανάσης, Γιάννης Μαστρογιάννης

Δείτε το φωτογραφικό αφιέρωμα του Rejected: Ακολουθία ονείρων, συναισθημάτων κι ελπίδων".

Share:



συνέντευξη + φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης