Θεατράνθρωπος

Εκεί που ο υπερθετικός έχει νόημα, μα εκείνος σαν τον ακούει, σκύβει το κεφάλι, κοκκινίζει και με την ίδια συστολή, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα σου πει "απλά τα πράγματα και ταπεινά, πάμε παρακάτω". Αυτός που μιλάει για το "παρακάτω" και μας σύστησε το πρωτύτερα. Αυτός που μας έμαθε το θέατρο. Ακριβοθώρητος. Αυτός και είναι το ιδανικότερο ποδαρικό στο rejected.gr. Ο Δημήτρης Καταλειφός μας υποδέχεται στην καρδιά του μέσα...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Δημήτρης Καταλειφός

rejected: Φέτος, παρουσιάζετε στο θέατρο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" του Μίλερ. Γιατί επιλέξατε αυτό το έργο;

Δ.Κ.: Ήθελα να συνεργαστώ με τον Γιάννη Μόσχο, ξανά, μετά από μια δεκαετία που ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκαμε στο παιδικό έργο της Ξένιας Καλογεροπούλου. Τότε, είχαμε καλή συνεργασία και ήθελα να το ξαναζήσω. Μου είπε πως θα διαβάσει κάποια έργα και θα μου προτείνει. Πρωί του τηλεφώνησα και τα είπαμε αυτά. Το ίδιο βράδυ, με πήρε πίσω τηλέφωνο, προτείνοντάς μου το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου". Ο Μίλερ είναι ένας αγαπημένος μου συγγραφέας. Στα νιάτα μου, έπαιξα και στον "Θάνατο του Εμποράκου", έργο με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ και πάλι, κάποια στιγμή. Το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" γράφτηκε το 1947 κι όμως εξακολουθεί να έχει την δύναμη μιας ποιητικής ρεαλιστικής τραγωδίας, που το θέμα της φτάνει ως τις μέρες μας. 

Ειδικά στις μέρες μας, από ανάγκη επιβίωσης, μας αφορούν μόνο τα δικά μας και αγνοούμε τα έξω από εμάς

rejected: Ασχολούμαστε με το προσωπικό μας συμφέρον περισσότερο από ποτέ άλλοτε; 

Δ.Κ.: Σαφέστατα. Ασχολούμαστε μόνο με το προσωπικό μας συμφέρον, αγνοώντας τις κοινωνικές μας ευθύνες. Ειδικά στις μέρες μας, από ανάγκη επιβίωσης, μας αφορούν μόνο τα δικά μας και αγνοούμε τα έξω από εμάς. Είναι ένα έργο που συγκινεί, γιατί σου υπενθυμίζει ότι είμαστε συνάνθρωποι και δεν ακολουθεί ο καθένας μόνο το δικό του δρόμο και συμφέρον. Είναι μια παράσταση που αγαπήθηκε από το κοινό, που μας περιμένει μετά το τέλος της παράστασης να μας πει, πόσο συγκινημένο είναι από το έργο που μόλις είδε. Χαίρομαι να αισθάνομαι πόσο δημοφιλής παραμένει ο Μίλερ...

 
Δημήτρης Καταλειφός

 

Τα μεγάλα έργα απλά οφείλεις να τα ακολουθείς. Δεν έχει κανένα νόημα να πας να κάνεις τον πιο έξυπνο.

 

rejected: Πρόκειται για μία παράσταση με "καθαρές" γραμμές και μια κλασσική "ανάγνωση". 

 

Δ.Κ.: Ο Γιάννης Μόσχος είχε την εξυπνάδα, με την οποία συμφωνώ και γενικότερα, να ξέρει πως τα μεγάλα έργα απλά οφείλεις να τα ακολουθείς. Δεν έχει κανένα νόημα να πας να κάνεις τον πιο έξυπνο. Να βάλεις τις δικές σου ιδέες που μπορεί να έρχονται σε αντίθεση με το έργο. Η παράσταση είναι τίμια και καθαρή, ακολουθώντας το κείμενο. Κάτι που θεωρώ σωστό. Δεν χρειάζονται φιοριτούρες και "σκηνοθετίτιδες" στα μεγάλα έργα που εμποδίζουν την ομαλή ροή της "ιστορίας". 

Το καινούργιο για το καινούργιο, δεν με αφορά.

 

rejected: Το λέτε στην εποχή που πάσχουμε από το σύνδρομο "τι νεωτερίστικο θα συμβεί στο σανίδι του θεάτρου";

Δ.Κ.: Το σύνδρομο του νεωτερίστικου, από το οποίο πάσχει τα τελευταία χρόνια το ελληνικό θέατρο, αν δεν είναι ευφυές, καταστρέφει την παρακολούθηση του έργου. Το καινούργιο για το καινούργιο, δεν με αφορά. Θέλω να δω την ιστορία. Και είναι δύσκολο να την αφομοιώσεις και να την ζωντανέψεις. Οπότε, θεωρώ χάσιμο χρόνου να την πειράξεις ή να την καταστρέψεις, όπως συχνά θεωρείται μόδα να γίνεται. 

rejected: Ζούμε θεατρικούς χειμώνες και καλοκαίρια, όπου υπάρχει η διάθεση να βγάλουμε την γλώσσα στο συγγραφέα. 

Δ.Κ.: Εγώ, δεν το καταλαβαίνω, πολύ καλά αυτό! Λόγω ηλικίας; Είμαι η παλαιότερη γενιά;... Θεωρώ τόσο ωραίο και συνάμα δύσκολο να μπεις στο σύμπαν ενός κειμένου, να το αφουγκραστείς και να το αναδείξεις πάνω στη σκηνή, που το άλλο... δεν με αφορά! Παρά μόνο αν δω κάτι που έχει γίνει με τόση συνέπεια, ευφυία και μόχθο, που μπορείς να πεις τότε "αν εμένα με συνεπήρε, γιατί όχι"...Συνήθως, όμως, δεν πετυχαίνει αυτό. 

Δημήτρης Καταλειφός

Η δική μου επιθυμία είναι να παρακολουθώ απρόσκοπτα ένα δυνατό έργο και να συγκινούμαι από το ίδιο.

 

rejected: Τι σας εκνευρίζει στο ελληνικό θέατρο; 

 

Δ.Κ.: Στην αρχαία ελληνική τραγωδία ή στον Σαίξπηρ, με ενοχλούν τα άνευ λόγου πειράγματα. Σε ρεαλιστικούς συγγραφείς όπως ο Μίλερ, δεν μπορείς να κάνεις και τρελές ανατροπές. Στην τραγωδία έχουν γίνει πολλά ανεβάσματα και οι καλλιτέχνες που τα παρουσιάζουμε ξανά και ξανά, έχουμε μια αγωνία να πούμε κάτι καινούργιο σε αυτά, οδηγούμαστε σε ένα μπούμερανγκ. Αντί να απολαύσεις ένα έργο, βλέπεις σε μια παράσταση, ιδέες ατάκτως ερειμένες που δεν πλάθουν έναν κόσμο, αλλά σαν θεατής είσαι απ' έξω από όλο αυτό, βάζοντας τον εαυτό σου να σκέφτεται "α, τώρα γιατί το έκανε αυτό ή γιατί έβαλε εκείνο" και δεν βλέπεις το ίδιο το έργο. Ακούγομαι συντηρητικός, αλλά αυτή την αλήθεια μου καταθέτω. Βεβαίως και να πειραματιζόμαστε, να παλεύουμε για πράγματα, αλλά είναι θέμα επιθυμίας. Δεν θα επιβάλλω τι θα κάνουν οι άλλοι. Απλά, εκφράζω το ταπεινό μου γούστο. Η δική μου επιθυμία είναι να παρακολουθώ απρόσκοπτα ένα δυνατό έργο και να συγκινούμαι από το ίδιο. Άλλο να πειραματίζεσαι κι άλλο να αλλοιώνεις. 

rejected: Τι αγαπάτε στον ήρωα που ερμηνεύετε;

Δ.Κ.: Όλο το έργο άπτεται στη σύγκρουση πατέρα-γιου. Ο γιος, έχοντας πολεμήσει, γνωρίζει τι σημαίνει συνάνθρωπος. Ενώ ο πατέρας είναι μεγαλωμένος σε μια κοινωνία που θεωρεί αγρίως ανταγωνιστική, οπότε παλεύει για το συμφέρον το δικό του και του γιου του. Ο άνθρωπος αυτός, δεν μπορεί να αντιληφθεί το κακό που προκαλεί, έχοντας μόνο σαν έγνοια το χρήμα και την προσφορά του στην οικογένεια. Αυτό το καταλαβαίνει μοναχά στο τέλος, όταν βλέπει ότι έχει καταστρέψει και την ίδια του την οικογένεια. Με συγκινεί που είναι θύτης και θύμα του αμερικάνικου ονείρου, όπου πάνω από όλα είναι να πετύχεις, να βγάλεις χρήματα και να τα δώσεις στην οικογένειά σου. Δεν είναι κακός άνθρωπος. Είναι τυπικό δείγμα ενός γαλουχημένου καθημερινού ανθρώπου σε αξίες που ανατρέπονται στο φινάλε του έργου. Τον συμπαθώ κιόλας! (γέλια)... Αγαπάει την γυναίκα του, τα παιδιά του. Το 90% των ανθρώπων γύρω μας, έτσι λειτουργούν. Ένας οικογενειάρχης, πάνω από όλα, βάζει την οικογένειά του. Δεν μπορεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει έξω από την πόρτα του σπιτιού του. 

Δημήτρης Καταλειφός
Δημήτρης Καταλειφός

rejected: "Η Λέξη που δεν λες", η τηλεοπτική σειρά του Θοδωρή Παπαδουλάκη που πρωταγωνιστείτε, πρέπει να ήταν μεγάλη εμπειρία. Τόσους μήνες στην Κρήτη, πρέπει να έπεσε πολύ διάβασμα, για την διάλεκτο κι όχι μόνο...  

 

Δ.Κ.: Ήταν εμπειρία να ζεις, καταρχάς, στην Κρήτη. Η Κρήτη έχει ομορφιά, παράδοση... η ίδια η Κρήτη είναι από μόνη της εμπειρία. Ο Παπαδουλάκης έχει κινηματογραφικές βλέψεις κι αυτό έδωσε στο σήριαλ μια ποιότητα διαφορετική, από ό,τι γυρίζεται συνήθως. Ήταν σαν να φτιάχναμε κινηματογραφική ταινία. Πέρα από το θέμα του αυτισμού του παιδιού, με συγκίνησε η γλώσσα της Κρήτης. Έπρεπε να την μιλήσω, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν δύσκολο-λες και μαθαίνεις άλλη γλώσσα-μα συνάμα και ελκυστικό, γιατί ήταν σαν παιχνίδι. Μια απελευθέρωση. Χαίρομαι για την σειρά-θεωρώ ότι λειτούργησε καλά-σε όλα τα επίπεδα.   

Το μυαλό μου, από τα 15 μου, ήταν να πάω στη Δραματική Σχολή. Δεν ταλαντευόμουν.

rejected: 41 χρόνια στο θέατρο-μετράω σωστά τα χρόνια; 

Δ.Κ.: Ολόσωστα! 41 χρόνια είμαι στο θέατρο. Θυμάμαι περίμενα να τελειώσω το εξατάξιο -τότε-γυμνάσιο, για να δώσω εξετάσεις στην Σχολή του Πέλου Κατσέλη. Έδωσα εξετάσεις στη Νομική, καθότι ήμουν καλός μαθητής, μα το έκανα εντελώς αδιάφορα, για χάρη των γονιών. Εντελώς αδιάφορα έφτασα και σχεδόν στο πτυχίο της Νομικής. Το μυαλό μου, από τα 15 μου, ήταν να πάω στη Δραματική Σχολή. Δεν ταλαντευόμουν. Ήθελα να γίνω ηθοποιός. 

rejected: Βλέπατε μικρός παραστάσεις;

Δ.Κ.: Ακατάπαυστα! Σε όλο το γυμνάσιο, σχεδόν κάθε Κυριακή, πήγαινα θέατρο. Άκουγα το θέατρο στο ραδιόφωνο. Ωραίες εποχές... άκουγα θέατρο με Χορν, Λαμπέτη, Παξινού. Ζούσα -κατά μία έννοια-μέσα στο θέατρο, από μικρός, ως θεατρόφιλος. 

Δημήτρης Καταλειφός

Δεν πιστεύω, δυστυχώς, στην έννοια των ομάδων με μεγάλη διάρκεια

rejected: Σας λείπει το "ΕΜΠΡΟΣ"; 

 

Δ.Κ.: Το "ΕΜΠΡΟΣ" υπήρξε από τις πιο πολύτιμες φάσεις της ζωής μου. Βρέθηκα με ταλαντούχους ανθρώπους που με καθόρισαν, με επηρέασαν. Μετά τη Σχολή, ήταν εκπαίδευση προσωπική, σαν μεταπτυχιακό και παραπάνω. Δεν μου αρέσει ακόμα να κοιτάω πίσω. Ήταν σταθμοί και πάμε παρακάτω. Αισθάνομαι καλά, στο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ, με πράγματα που είναι και λίγο δικές μου επιλογές. Δεν πιστεύω, δυστυχώς, στην έννοια των ομάδων με μεγάλη διάρκεια. Αυτό το πράγμα, ενώ έχει μερικά πολύ καλά στοιχεία, αυτή η καθημερινή τριβή φθείρει τα πράγματα. Είναι ωραίο να δουλεύεις με έναν άνθρωπο και έπειτα από χρόνια να ξανασυναντιέσαι. Αυτό το συνεχώς μαζί, τελικά κάπου κουράζει. Βέβαια, για εκείνη την εποχή ήταν αναγκαίο. Τώρα βρίσκομαι σε μια φάση πιο "ελεύθερης" πορείας. 

Το θέατρο δεν έχει ανάγκη από κανέναν μας. Εμείς το έχουμε ανάγκη.

rejected: Είστε και καθηγητής στην Δραματική Σχολή ΙΑΣΜΟΣ. Ποιό είναι το πρώτο πράγμα που οφείλεις να πεις στα νέα παιδιά, μπαίνοντας στην αίθουσα; 

 

Δ.Κ.: Το απαραίτητο είναι τα νέα παιδιά να έχουν ανάγκη να κάνουν θέατρο. Το θέατρο δεν έχει ανάγκη από κανέναν μας. Εμείς το έχουμε ανάγκη. Αν το έχεις ανάγκη, το θέατρο θα σε υποδεχτεί. Θα σε αγκαλιάσει. Θα προχωρήσεις μέσα στο θέατρο. Όμως, εσύ ο ίδιος πρέπει να το έχεις ανάγκη. Αυτό είναι ένα ερωτικό πάθος που το ΄χεις ή όχι. Οφείλεις να ακούσεις καλά την εσωτερική φωνή σου, για το αν θέλεις να ακολουθήσεις αυτό το δρόμο. Ο δρόμος του θεάτρου είναι δύσκολος και απαιτητικός. Πόσο μάλλον, σε μια χώρα που ζει τόσο δύσκολα σε κάθε επίπεδο. Καλώς ή κακώς, είναι και επάγγελμα. Από αυτό ζει κάποιος. Επομένως, αν δεν το έχεις μεγάλη ανάγκη να το κάνεις, κάνε καλύτερα κάτι άλλο. Στα παιδιά βάζω τον πρώτο καιρό και γράφουν γιατί ήρθαν στη Σχολή, τι είδους ηθοποιοί θέλουν να γίνουν. Χρειάζεται να ακούσουν τον εαυτό τους. Νέα παιδιά νομίζουν, πολλές φορές, ότι ηθοποιία είναι κάτι απλό. Θα βγεις στην τηλεόραση και θα γίνεις διάσημος. Αυτό είναι μια επιφανειακή πορεία -που άλλωστε- δεν συμβαίνει κι έτσι. Ο χώρος έχει μια λάμψη που είναι οικτρά απατηλή. Η υποκριτική είναι δυσκολία και μόχθος.   

Δημήτρης Καταλειφός

Το θέατρο είναι μια διαρκής εναλλαγή χαράς και πίκρας. Κόλαση και Παράδεισος.

rejected: Το θέατρο τελικά, δίνει περισσότερες χαρές;

 

Δ.Κ.: Το θέατρο είναι μια διαρκής εναλλαγή χαράς και πίκρας. Κόλαση και Παράδεισος. Επιτυχία και Αποτυχία. Χαρά και Λύπη. Δεν υπάρχει μια σταθερή πορεία. Αυτή είναι και η γοητεία του. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα πάει μια συνεργασία. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα γίνει μια επιτυχία. Ποτέ δεν ξέρεις αν πέτυχες σε ένα ρόλο. Το ένα βράδυ μπορεί να παίζεις καλύτερα και το επόμενο βράδυ να γίνει κάτι και να μην σε πάνε τα νεύρα σου στο καλύτερο που μπορείς. Το θέατρο είναι ένα συνεχόμενο πήγαινε-έλα. Ταλαιπωρείσαι, αλλά αποτελεί και χαρά. Το θέατρο έχει κάτι που πρέπει να σε γαργαλάει. Δεν πρέπει να το βλέπεις σαν δουλειά. Το θέατρο δεν είναι το "πάω να δουλέψω το βράδυ". Κι από την άλλη, και να είσαι άρρωστος οφείλεις να πας να δουλέψεις. Από το θέατρο δεν θα πάρεις άδεια μια μέρα, γιατί δεν μπορείς να παίξεις το βράδυ, για χ-ψ λόγους. Όταν, όμως, χτυπάει το τρίτο κουδούνι, κάτι γίνεται και είσαι παρών. Άλλοτε καλύτερα, άλλοτε λιγότερο. Αυτό σου δίνει ζωή.   

Δημήτρης Καταλειφός

Επιτυχία δεν είναι μόνο να γεμίσει ένα θέατρο από κόσμο. Επιτυχία είναι κάτι να βρει αποδέκτες.

rejected: Για εσάς, τι είναι επιτυχία στο θέατρο;

 

Δ.Κ.: Επιτυχία στο θέατρο είναι η επικοινωνία. Αυτό που δούλεψαν άνθρωποι που υπήρξαν "συγγενείς". Επιτυχία δεν είναι μόνο να γεμίσει ένα θέατρο από κόσμο. Επιτυχία είναι κάτι να βρει αποδέκτες. Να συγκινήσει. Έχουν ανέβει παραστάσεις που δεν είχαν την τρομερή εμπορική επιτυχία, αλλά υπήρχε κάτι καλό. Συγκινούσε λίγους, αλλά το κατάφερνε. Υπάρχουν και παραστάσεις που φουλάρουν οι πλατείες, αλλά όταν φύγεις από το θέατρο, δεν νιώθεις κάτι. Δεν συνέβη κάτι. Όλο υπήρξε αδιάφορο. Αδιάφορο και επιτυχημένα λαοπληθές. Οι αποδέκτες ουσίας οφείλουν να υπάρχουν σε μία παράσταση-αλλιώς δεν είναι επιτυχία. Τα ταμεία των θεάτρων γεμίζουν-η καρδιά του θεατή; Εκεί ορίζεται η επιτυχία. Επιτυχία είναι ότι αυτό που έζησες ως θεατής, κατά κάποιο τρόπο, να σε αντιπροσωπεύει. Μπορεί και κάτι να γίνει επιτυχία και ως ηθοποιό, μέσα σου, να μην σου δίνει χαρά, τα βράδια. Να μην περνάς καλά εσύ. Τι σόι επιτυχία είναι άραγε αυτή;  

Δημήτρης Καταλειφός
Δημήτρης Καταλειφός

rejected: Μια καλή παράσταση οφείλεται και στο εκάστοτε κοινό της;

 

Δ.Κ.: Αδιαμφισβήτητα! Αν γνώριζε το κοινό πόσο σημαντικός συμπρωταγωνιστής είναι, θα έκλεινε πάντα το κινητό του, θα ήταν ανοιχτό σε διάθεση. Ένα καλό κοινό βοηθάει μια παράσταση.  

rejected: Στην πόση ώρα καταλαβαίνετε ότι από κάτω έχετε ένα καλό κοινό ή όχι;

 

Δ.Κ.: Είναι μια περίεργη αύρα, που έρχεται περίπου από τα πέντε πρώτα λεπτά της παράστασης. Εκεί που πάει να γίνει η ατμόσφαιρα. Ο ηθοποιός οφείλει, ανεξαρτήτως κοινού, μέχρι το τελευταίο λεπτό του έργου, να αγωνίζεται γι' αυτό που γίνεται πάνω στο σανίδι. Λέμε για τους ηθοποιούς "πρωταγωνιστής". Λέξη που εμπεριέχει μέσα της, την λέξη αγώνας για κάτι καλό. Κάποιες φορές πολεμάς και πετυχαίνεις, άλλες πάλι "τρως ήττα". Το κοινό είναι και ένα "τέρας" που πρέπει να το τιθασεύσεις, να το συγκεντρώσεις. Το κοινό είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί στο θέατρο, πόσο μάλλον με τα τόσα προβλήματα που έχει. Ζούμε τις εποχές που η εικόνα είναι δύναμη. Οπότε, ολοένα και δυσκολεύει ο δικός μας αγώνας.  

Το καινούργιο με ενεργοποιεί κάθε σεζόν. Είμαι ένας χαρακτήρας που θέλει να συναντά το νέο

rejected: Σε κάθε παράσταση, κάθε αρχή της σεζόν, είναι εύκολο να ξεκινάς από το μηδέν και πάλι;

Δ.Κ.: Αυτή είναι η μεγάλη μου χαρά! Το καινούργιο με ενεργοποιεί κάθε σεζόν. Είμαι ένας χαρακτήρας που θέλει να συναντά το νέο. Ξέρεις Γιώργο, πόσο μου αρέσει ο καινούργιος συνεργάτης, το νέο έργο, αυτό το μηδέν που είπες, πόση χαρά μου δίνει; Άγραφο χαρτί, ξεκινάς καινούργιο ταξίδι.  

Δημήτρης Καταλειφός
Δημήτρης Καταλειφός

Το θέατρο είναι μια χημεία μεταξύ πολλών ατόμων

rejected: Μετά από 41 χρόνια, τι αργήσατε να καταλάβετε στο θέατρο;

Δ.Κ.: Η επιτυχία ή η αποτυχία μιας παράστασης είναι κάτι συλλογικό. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω, ότι αυτό που λέμε ηθοποιός δεν σημαίνει τίποτα μόνος του. Είναι το με ποιους παίζει, ποιος σκηνοθετεί, τι είναι το έργο, ποιο είναι το σκηνικό, πώς θα είναι τα φώτα. Το θέατρο είναι συλλογική Τέχνη. Δεν μπορείς να είσαι καλός ή κακός μόνος σου. Το θέατρο είναι μια χημεία μεταξύ πολλών ατόμων. Ακόμα και μονόλογο να παίξεις, είναι και άλλοι πέντε-επτά συντελεστές στην ιστορία της παράστασης. Ο ηθοποιός είναι μέρος του συνόλου. Καλή παράσταση δεν είναι αυτή που παίζω εγώ καλά-με τίποτα! Χαίρομαι να ακούω το κόσμο να μου λέει ότι όλοι οι ηθοποιοί σε μια παράσταση που συμμετείχα, έπαιζαν καλά. Έτσι φαίνεται πως διηγηθήκαμε καλά την ιστορία κι ο κόσμος το ένιωσε αυτό. Δεν με ενδιαφέρει το προσωπικό στοιχείο, όσο το σύνολο. Σε μια παράσταση που αρχίζουν οι παρεκκλίσεις, "άλλα λέει το σκηνικό", "άλλα παίζει ο άλλος", "ο σκηνοθέτης δεν", τότε όλα είναι χαμένα από όλους. Το θέατρο έχει ανάγκη το ομαδικό, το κοινό σημείο και το ενιαίο στους συντελεστές.

Στο θέατρο μόνο συμμετέχεις. Δεν πρωταγωνιστείς

rejected: Γιατί αργήσατε να το καταλάβετε αυτό;

Δ.Κ.: Τα πρώτα χρόνια υπήρξα ανασφαλής όσο δεν φαντάζεσαι. Είχα το άγχος "τα είπα, πώς τα είπα;"! Κι όταν ωρίμασα, αυτό είναι ωριμότητα, κατάλαβα πως το θέατρο είναι μια διαρκής αλληλεπίδραση. Στο θέατρο μόνο συμμετέχεις. Δεν πρωταγωνιστείς. Κανείς δεν ήρθε στο θέατρο να δει μόνο εσένα. Αυτό χρειαζόμουν χρόνο για να το καταλάβω. Εξαιτίας της ανασφάλειας και του ναρκισσισμού που είχα, όπως και όλοι οι ηθοποιοί κουβαλάμε.

Δημήτρης Καταλειφός

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την ζωή με το θέατρο. Η ζωή είναι πάνω από όλα.

rejected: Ο ηθοποιός την ανασφάλεια και τον ναρκισσισμό, δεν πρέπει να τα κουβαλάει, πάντα μαζί του;

Δ.Κ.: Ο ηθοποιός οφείλει να διαθέτει ανασφάλεια και ναρκισσισμό. Απλώς, πρέπει να τα διαχειρίζεται ανοιχτά προς τους άλλους κι όχι κλειστά προς τον εαυτό του. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την ζωή με το θέατρο. Η ζωή είναι πάνω από όλα. Από τη ζωή αντλείς ερεθίσματα, εμπνεύσεις, παρατηρητικότητα. "Το θέατρο σηκώνει έναν καθρέφτη για να κοιτάζεται η φύση", όπως λέει και ο "Άμλετ". Δεν μπορείς να μην βλέπεις αυτά που γίνονται γύρω σου. Ενστικτωδώς ή ασυνείδητα, η ζωή περνάει στο θέατρο. Αλλά όχι εσύ "μπουρδουκλωμένος" μέσα σε όλο αυτό. Η ζωή και το θέατρο, μοιραία, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Αλλά κάνουν υποδόρια την δουλειά τους.

rejected: Πώς είστε τρία λεπτά πριν ξεκινήσει η παράσταση;

Δ.Κ.: Το μόνο που εύχομαι είναι να πάνε όλα καλά. Νιώθω ένα φτερούγισμα μέσα μου. Πώς είναι όταν ξεκινά η πτήση, είσαι δεμένος μέσα στο αεροπλάνο, το τελευταίο ξεκινά και "τρέχει" στον διάδρομο και ανεβαίνει ψηλά και πριν πάρει την κανονική φόρα του ύψους λες "Παναγία μου, ας μην πέσει!". Αυτό.




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | Νίκος Κουστένης, Χρύσανθος Κωνσταντινίδης, Ανδρέας Σιμόπουλος
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου