Γλυκό Κορίτσι

"Χάρηκα χθες το βράδυ, στο χειροκρότημα της παράστασης "Στέλλα Βιολάντη" που παίζω, στην υπόκλιση, που είδα μια νεαρή, άγνωστή μου κοπέλα, να κάθεται μόνη στην τρίτη σειρά, με δακρυσμένα μάτια. Έκλαιγε και ταυτόχρονα δυνατά χειροκροτούσε. Ένιωσα ότι αυτή η κοπέλα ταξίδεψε με την παράστασή μας." Σειρά μας, να ταξιδέψουμε παρέα μαζί της, στο σύμπαν της Ευγενίας Δημητροπούλου...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

rejected: Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις του "Άμλετ" του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, που παίζατε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ο "αποχωρισμός" από την "Οφηλία" που ερμηνεύατε ήταν εύκολη ιστορία;

Ε.Δ.: Πάντα με συγκινεί το τέλος των παραστάσεων. Όπως και η αρχή τους. Νιώθω ότι είναι κύκλοι που κάνουμε, όπως καθετί στην ζωή. Κύκλοι που ολοκληρώνονται και συνειδητοποιείς την τελευταία μέρα, ότι αυτά τα λόγια δεν τα ξαναλές. Μου έρχονται στο μυαλό οι πρώτες στιγμές της πρόβας. Η συγκεκριμένη δουλειά ήταν ομαδική. Ο Γιάννης Κακλέας δούλεψε ομαδικά, με όλους μας. Υπήρχαν αυτοσχεδιασμοί, σκέψεις, ιδέες, που τις μοιραζόμασταν, όλοι μαζί. Και αυτό διαμορφωνόταν σε παράσταση. Οπότε, έχουμε δεθεί. Αυτός ο αποχωρισμός ήταν περίεργος. Ήρθε η Τετάρτη, πρώτη μέρα παραστάσεων της εβδομάδας, και τότε συνειδητοποίησα, ότι δεν έχω να πάω στο θέατρο. Κράτησα ανθρώπους, καλλιτεχνικές συζητήσεις και ένα υπέροχο έργο....

Ευγενία Δημητροπούλου
Ευγενία Δημητροπούλου

rejected: Τελικά, η περίοδος της πρόβας στον ηθοποιό, αν τα ζυγίσουμε, γέρνει λίγο, ως πιο σημαντική από ότι η περίοδος των κανονικών παραστάσεων;

Ε.Δ.: Δεν ξέρω αν είναι πιο σημαντική, είναι σίγουρα διαφορετική. Η περίοδος των προβών, για μένα, είναι ένα διάστημα που βρίσκομαι σε εσωτερική διεργασία. Με απασχολούν πράγματα, ψάχνω, διαβάζω, ανταλλάσσω ιδέες. Νομίζω ότι τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, τα βλέπω όλα μέσα από το πρίσμα του έργου. Βλέπω απλά και καθημερινά πράγματα, να τα σκέφτομαι μέσα από ένα έργο. Να παρατηρώ τις συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω μου. Να αφουγκράζομαι, εντονότατα, το περιβάλλον. Από εκεί και πέρα, από τη στιγμή που ανεβαίνει η παράσταση, επειδή αυτή βλέπει και ο κόσμος, περνάει πολλά στάδια. Γίνεται η πρεμιέρα και ως ηθοποιός πιστεύω ότι από και την επόμενη μέρα, κάθε μέρα, οφείλεις να ανακαλύπτεις πράγματα, προς την κατεύθυνση, που έχεις χαράξει μαζί με το σκηνοθέτη. Πρέπει συνεχώς να αυτοαναφλέγεσαι, έτσι ώστε να μην ζεις διεκπεραιωτικά ή τετριμμένα το οτιδήποτε. Ο άνθρωπος που θα έρθει να δει την παράσταση, έρχεται για πρώτη φορά, οπότε οφείλεις να ανασύρεις πράγματα από την ψυχή σου, για να μπορέσεις να τα παρουσιάσεις. Όλη η διαδικασία των προβών θα ήταν μάταιη, αν δεν υπήρχε η παράσταση. Οι πρόβες είναι η περίοδος που κάνουμε λάθη, δοκιμαζόμαστε, που αποτυγχάνουμε ή επιτυγχάνουμε και δεν αφορά τον κόσμο, που θα έρθει μετά. Είναι μια ιδιαίτερη περίοδος για εμάς τους ηθοποιούς.

Ο ηθοποιός είναι αυτός που οφείλει να τραβήξει το κοινό από το χέρι, σε μια παράσταση

rejected: Οι θεατές, ασυνείδητα, διαμορφώνουν σημαντικά την ποιότητα μιας παράστασης;

Ε.Δ.: Δεν μπορεί να υπάρξει παράσταση, δίχως θεατή. Οπότε ο θεατής είναι βασικό συστατικό αυτής. Σε μια θεατρική αίθουσα, όποια μορφή κι αν αυτή έχει, υπάρχει κάτι μαγικό που διαμείβεται ανάμεσα σε εμάς του ηθοποιούς που είμαστε πάνω στη σκηνή, και στον κόσμο που είναι στην πλατεία ενός θεάτρου. Γιατί, δικιά μας δουλειά, είναι να λέμε μια ιστορία. Οπότε, λέγοντας αυτή την ιστορία, το κοινό την προσλαμβάνει και αντιδρά έστω και άηχα. Έτσι είναι σαν ένα μπαλάκι ενέργειας που πηγαίνει από τον έναν στον άλλο. Πολλές φορές, οι ηθοποιοί λέμε πως σήμερα το κοινό ήταν "περίεργο"... αλλά ο ηθοποιός είναι αυτός που οφείλει να τραβήξει το κοινό από το χέρι, σε μια παράσταση. Να ταξιδέψουμε παρέα. Εμένα, ποτέ δεν μου φταίει το κοινό.

Πιστεύω πως στις δύσκολες στιγμές, την δύναμη την βρίσκουμε μέσα μας

rejected: Τα πρωινά σας, πλέον, κάνετε πρόβες στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, για την παράσταση που σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής, "Νίκη", βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Χρήστου Χωμενίδη. Τι σας απασχολεί περισσότερο, στις πρόβες;

 

Ε.Δ.: Στη "Νίκη" έχω μια βασική δυσκολία-πρόκληση. Υποδύομαι την ομώνυμη ηρωίδα, που ερμηνεύουν συνολικά τρεις άνθρωποι. Η μικρή Λουκία, εγώ ως έφηβη και η Φιλαρέτη Κομνηνού στο μεγαλύτερο όγκο του έργου και αφηγούμενη όλη την ιστορία. Με απασχολεί να υπάρχει μία σύνδεση και ενιαία διαδρομή του ρόλου. Με ενδιαφέρει να δικαιώσω τόσο τον Σταμάτη Φασουλή, όσο και τον Χρήστο Χωμενίδη, καθότι είναι η ιστορία της μητέρας του, γραμμένη από τον ίδιο. Πρόκειται για πραγματική ιστορία και αυτό το κάνει πιο "βαρύ". Με συγκινεί η δύναμη και η ελπίδα που υπάρχει στους ανθρώπους αυτής της πραγματικής ιστορίας μας. Πιστεύω πως στις δύσκολες στιγμές, την δύναμη την βρίσκουμε μέσα μας. Θεωρώ πως αυτή η ηρωίδα που έχει περάσει πολλές δυσκολίες, είναι άξια με δύναμη να αντιστέκεται και να κάνει την δική της επανάσταση.

 
Ευγενία Δημητροπούλου

 

rejected: Ο έρωτας έχει χρώμα ροζ και σε πάει στα σύννεφα;

Ε.Δ.: Ο έρωτας είναι και ροζ, είναι και πόνος, είναι και κυνήγι. Πολλά πράγματα είναι ο έρωτας, διαφορετικά, κατά περίπτωση και διαστήματα. Άλλωστε, κάθε άνθρωπος μπορεί να ερωτευτεί περισσότερες από μία φορές, άρα διαφορετικός θα είναι και ο τρόπος. Ο έρωτας περιέχει τα πάντα. Για την "Στέλλα Βιολάντη" ο έρωτας ξεκινάει γλυκά και καταλήγει "στα κόκκινα". Είναι αξιοθαύμαστη η προσήλωση, η επιμονή της και η αγάπη της, γι αυτόν τον άντρα.

rejected: Τι σας στεναχωρεί περισσότερο στην "Στέλλα Βιολάντη";

Ε.Δ.: Η αδικία. Θεωρώ πως η "Στέλλα" αδικείται σε όλα της τα θέλω που είναι μονόπλευρα. Δεν γνωρίζει και αρνείται μέχρι το τέλος, αλλά το να θυσιάζεσαι για μια φενάκη είναι τραγικό... Δύσκολη ιστορία "ο έρως ο εσταυρωμένος". Αλλά και ανακουφιστικός... Αυτή η ωδή στον μονόπλευρο έρωτα δίνει δύναμη στον θεατή.

Ατσαλώσαμε τα πιστεύω μας και δεν "μετακινούμε" καθόλου τις απόψεις μας. Έτσι οδηγούμαστε σε μια μοναξιά

rejected: Η ανυπέρβλητη αγάπη σε μια πόλη με μοναχικούς ανθρώπους, σαν αυτή, "ταρακουνάει";

Ε.Δ.: Ζούμε στενάχωρες εποχές. Είμαστε οχυρωμένοι πίσω από έναν εγωισμό. Παλαιότερα, δεν υπήρχε τόσο υπέρμετρο το εγώ μας. Κι έτσι οι σχέσεις δημιουργούνται και διαλύονται γοργά. Ατσαλώσαμε τα πιστεύω μας και δεν "μετακινούμε" καθόλου τις απόψεις μας. Έτσι οδηγούμαστε σε μια μοναξιά. Μια φράση του Ελύτη, στη "Σονάτα του Σεληνόφωτος" λέει..."καθένας μονάχος πορεύεται στην δόξα και στον έρωτα. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί."... Πολλές φορές έχω προβληματιστεί γιατί ο Ελύτης έβαλε αυτές τις λέξεις στον απολογισμό ζωής μιας γυναίκας. Αυτή η φράση φέρει συχνά "πάτημα" στην εποχή μας. Δεν μετακινούμαστε και μένουμε μόνοι μας.

Ευγενία Δημητροπούλου

rejected: Πάντα για άλλους μιλάμε;

 

Ε.Δ.: Ναι. Η κουβέντα μας είναι μόνο για τους άλλους. Ποτέ για τους εαυτούς μας. Αλλά εγώ ποντάρω στις νεότερες γενιές. Σαν κάτι να αλλάζει. Ίσως, εμείς όπως μεγαλώνουμε, αλλοτριωνόμαστε και μπαίνουμε σε άλλο σύστημα. Μιλάμε για παράδειγμα για τα σκουπίδια. Αν εσύ από το σπίτι σου, μόνος δεν ξεκινήσεις να κάνεις ανακύκλωση, τι σου φταίνε οι άλλοι; Νέα παιδιά βλέπω να κάνουν δράσεις που βοηθούν το περιβάλλον. Αυτοί είναι η ελπίδα μας. Είναι στο DNA μας να γκρινιάζουμε, μα νομίζω σιγά-σιγά γινόμαστε πιο υπεύθυνοι.

rejected: Κάθε βράδυ παίζετε στο θέατρο και ούτε ένα ρεπό... το θέατρο είναι "γυάλα" και συνάμα έξοδος κινδύνου, από τα δεινά της κρίσης;

 

Ε.Δ.: Δεν θα μπορούσα να το κάνω πολύ καιρό, το "κάθε μέρα παράσταση". Είναι δύσκολο σωματικά-είχα έναν τραυματισμό στη σκηνή και ο γιατρός μου συνέστησε ξεκούραση στο χέρι και εγώ δεν είχα ούτε μία μέρα ξεκούρασης. Από την άλλη, φέτος είμαι τυχερή και χαρούμενη. Κάνω παραστάσεις που αγαπώ. Δεν ένιωσα πνευματική κόπωση. Αντέχω-είμαι αρκετά δυνατή... παίρνω χαρά από τη δουλειά μου.

Ευγενία Δημητροπούλου

rejected: "Η Ρόζα της Σμύρνης" έχει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στους κινηματογράφους. Την αγαπήσατε...

Ε.Δ.: Είναι μια ταινία μεγάλης προετοιμασίας και αγαπιέται από το κόσμο. Αγάπησα στην ηρωίδα μου, την φιλοπεριέργειά της-με σεβασμό δίχως βίαια να συμβαίνει το οτιδήποτε. Το ότι δεν ακολουθούσε την πεπατημένη και ήθελε να χαράξει το δικό της δρόμο.

Δεν έχω απομυθοποιήσει πρόσωπα στον καλλιτεχνικό χώρο

rejected: Από τα καλοκαίρια που μικρή πηγαίνατε για διακοπές στην ορεινή Αρκαδία με τους γονείς σας και βλέπατε παραστάσεις στην Επίδαυρο, έως και σήμερα που μιλάμε, έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο που αντιμετωπίζετε το θέατρο; Είναι εύκολο να διατηρείς την αθωότητά σου, σε ρόλους και νέους συνεργάτες;  

 

Ε.Δ.: Δεν έχασα την αθωότητά μου. Ούτε τη χαρά, ούτε τη λαχτάρα της εκάστοτε συνεργασίας. Το θέατρο είναι η χαρά του παιχνιδιού. Ήταν συνειδητή μου επιλογή αυτή ενασχόληση. "Ξύνω τα μολύβια μου, παίρνω τα κείμενά μου", στην πρώτη μέρα πρόβας, λες και είναι πρώτη μέρα στο σχολείο. Εξακολουθώ και να μαγεύομαι και ως θεατής από τις παραστάσεις που παρακολουθώ. Δεν μπαίνω στην νοοτροπία του υποψιασμένου συναδέλφου.
Δεν έχω απομυθοποιήσει πρόσωπα στον καλλιτεχνικό χώρο. Όχι. Νιώθω μια εμπειρία, μικρή μεν αλλά υπάρχει. Φέτος, είχα το σθένος να στηρίξω αυτές τις παραγωγές που συζητάμε. Αν δεν είχα μια αθωότητα, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα. Χαρά και αθωότητα. Εγώ αυτά βάζω στο σακιδιάκι μου τα πρωινά και ξεκινώ την μέρα μου φεύγοντας από το σπίτι, και πηγαίνοντας στη ζωή.... στη ζωή στο θέατρο....

Ευγενία Δημητροπούλου
Ευγενία Δημητροπούλου

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου