R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Φάνης Μουρατίδης | Interview

'Το πρόβλημά μας δεν είναι ο φόβος, αλλά η αποδοχή της κατάστασης'

Ο Φάνης Μουρατίδης φέτος κλέβει παράσταση. Για την ακρίβεια την «βάζει στο τσεπάκι του» και σουλατσάρει άνετος πάνω στο θεατρικό σανίδι. Ένας ρόλος κομμένος και ραμμένος για το υποκριτικό ταπεραμέντο του, στο «Για Όνομα», τον κάνει ευτυχισμένο που επιστρέφει Θεσσαλονίκη. Επιστροφή στην πατρίδα και λέει μόνο αλήθειες στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
rejected: Τι κάνει τόσο ξεχωριστό το «Για Όνομα»;

Φ.Μ.: Είναι ένα μικρό διαμαντάκι δραματουργίας που διαπραγματεύεται την καθημερινότητα με όλη της την αλήθεια.

rejected: Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στις πρόβες;

Φ.Μ.: Με δυσκόλεψε ο χρόνος. Ο χρόνος που δεν είχα, για τα δικά μου δεδομένα. Θέλω το χρόνο μου, που είναι παραπάνω από το μέσο όρο που έχει ανάγκη ένας ηθοποιός. Αυτό δημιούργησε μια πίεση όπου έπρεπε να εφαρμοστεί, σε μια απαιτητική παράσταση. Έχω καλούς συνεργάτες και όλα αντιμετωπίζονται. Όταν είμαι μαζί με το Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, τη Βίκυ Σταυροπούλου, τον Αντώνη Λουδάρο, το Θοδωρή Πετρόπουλο, τον σκηνοθέτη μας Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη- που για μένα είναι υπέροχη συνάντηση, όλα ξεπερνιούνται.

"Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης είναι ένας άνθρωπος της γενιάς μου, που ανοίγει φτερά σε έναν άλλο τομέα της δουλειάς μας και το πετυχαίνει εξαιρετικά "

rejected: Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης σε καρέκλα σκηνοθέτη, με εσένα πάνω στο σανίδι, θαρρώ, αποτέλεσε ιδανική χημεία.

Φ.Μ.: Ο Κωνσταντίνος είναι ένας άνθρωπος της γενιάς μου, που ανοίγει φτερά σε έναν άλλο τομέα της δουλειάς μας και το πετυχαίνει εξαιρετικά, παρουσιάζοντας τρομερές δυνατότητες. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης είναι χαρισματικός. Είναι ωραίο να ανακαλύπτεις τους φίλους, τους συνομήλικους και παλιούς σου συνεργάτες, σε ένα νέο ρόλο και να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικοί. Με πολλή αγάπη στο αντικείμενο και διαφορετικά από ό,τι τους συνήθισες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι δυσκολίες περνάνε σε δεύτερη φάση, διότι το σημαντικό είναι η παρέα που το διαπραγματεύεται. Ως παρέα και μέσα από το σύνολο αυτό, με στοχοπροσήλωση και αγάπη σε ό,τι κάνουμε για το επιθυμητό αποτέλεσμα, νομίζω το καταφέραμε! Είναι μια παράσταση όπου όλοι δώσαμε το 100% των δυνατοτήτων μας, δίχως το «ναι μεν, αλλά» ή το «αχ, δεν αυτό». Γενναίοι υπήρξαμε όλοι σε αυτήν τη δουλειά, δίχως καμία υποχώρηση, για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Φάνης Μουρατίδης

rejected: Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα του ρόλου σου είναι πιο κοντά σε σένα και σε ποιο διαφέρεις;

Φ.Μ.: Ο χαρακτήρας μου είναι ένας παλιός Φάνης. Έχω πολλά κοινά σημεία με τον ήρωά μου. Mου αρέσει η πλάκα. Γουστάρω το χαβαλέ. Είμαι και πειραχτήρι. Ο ήρωας μου δεν έχει συνείδηση των ορίων και διαφέρουμε σε αυτό. Έχουμε διαφορετικό επάγγελμα. Εκείνος μεσίτης, εγώ ηθοποιός. Εκείνος έχει σύζυγο έγκυο, εγώ πλέον τα ΄χω περάσει αυτά και είμαι πατέρας. Έχω άλλη εμπειρία με τον έγγαμο βίο. Εκείνος είναι πιο «παιδί» ακόμα. Είναι πιο ανώριμος και επιπόλαιος ο ήρωας μου. Πάντως, στο γούστο έχουμε το ίδιο!

"Είμαι αισιόδοξος και θεωρώ πως πάντα υπάρχει χώρος για το καλύτερο"

rejected: Τι σε «στεναχωρεί» στο ελληνικό θέατρο;

Φ.Μ.: Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που γουστάρει που έχουμε τόσες πολλές θεατρικές παραστάσεις, σε μια τόσο μικρή αγορά. Η σκέψη μου είναι πως στη χώρα που γεννήθηκε το θέατρο, θα πρέπει το ίδιο να είναι και τουριστικός πόλος έλξης. Η αγορά είναι περιορισμένη, πολλές οι παραστάσεις και οι όροι επιβίωσης είναι πολύ σκληροί. Πόσο μάλλον, σε μια περίοδο κρίσης που το θέατρο είναι επιλογή-δώρο στον εαυτό σου. Δεν με στεναχωρεί δραματικά κάτι στο θέατρο. Το γεγονός ότι είναι ελάχιστες έως μηδαμινές οι τηλεοπτικές σειρές και ο κινηματογράφος το παλεύει με ένα ζόρικο τρόπο, περιορίζει τις επιλογές που έχει ένας ηθοποιός να βρει απασχόληση. Σε ό,τι αφορά στο θέατρο, τα προβλήματα είναι διαχρονικά. Πάντα υπήρχε ανεργία. Θα ήθελα μια πιο γερή βάση στο κομμάτι του πώς μια θεατρική παράσταση μπορεί να είναι επιχείρηση. Θα ήθελα ένα καλύτερο σχεδιάγραμμα, ένα καλύτερο «business plan» για το θέατρο. Ένα πιο καθαρό, επαγγελματικό κομμάτι προώθησης θεατρικής παράστασης προς τα έξω. Κάποια πρόσωπα που έχουν δυναμική να ανοίξουν πόρτες γενικότερα για το ελληνικό θέατρο. Ιδέες έχουμε, καλλιτέχνες υπάρχουν… χρειαζόμαστε κάποιος να επενδύσει σε όλο αυτό. Είμαι αισιόδοξος και θεωρώ πως πάντα υπάρχει χώρος για το καλύτερο.

"Η δική μας δουλειά είναι να λέμε ιστορίες. Αν μέσα από αυτές, οι θεατές αισθανθούν ήρωες της ιστορίας, μπορούν να γίνουν και ήρωες της ζωής"

rejected: Το θέατρο είναι παρηγοριά για τον Έλληνα;

Φ.Μ.: Σαφώς και το θέατρο είναι παρηγοριά για τον κόσμο. Το να πάρεις κάποιον από τα προβλήματά του, να τον πας σε ένα άλλο σύμπαν και να γίνει συμμέτοχος αυτού, θα τον κάνει να δει τη ζωή του με ένα διαφορετικό τρόπο όταν βγει έξω. Αυτή η άλλη γωνία που θα δει κάποιος τη ζωή του, μπορεί να του ανοίξει πολύ περισσότερους ορίζοντες. Είναι σαν να του δίνεις μια ιδέα να δουλέψει στο σπίτι. Κάθε μορφής τέχνη, όσο συναρπαστική και να είναι, τόσο ουσιαστική μπορεί να γίνει. Διότι, δίνει τη δυνατότητα κάποιος να ξεχάσει προβλήματα, να ξεχάσει φόβους και μετά από 2-3 ώρες να διαπραγματευθεί ξανά τη ζωή του. Να δει το όλον, λίγο διαφορετικά. Από εκεί μπορεί να αντλήσει δύναμη ελπίδας, αισιοδοξίας. Να βρει μια αντοχή, εκεί που αισθάνεται πως δεν αντέχει άλλο. Να οραματιστεί. Η δική μας δουλειά είναι να λέμε ιστορίες στους ανθρώπους. Αν μέσα από αυτές τις ιστορίες, οι άνθρωποι αισθανθούν ήρωες της ιστορίας, μπορούν να γίνουν και ήρωες της ζωής.

Φάνης Μουρατίδης

rejected: Ο φόβος έχει κυριέψει τις ψυχές των περισσότερων ανθρώπων. Ένας φόβος σε όλη τη καθημερινότητα μας… Από πού θα αντλήσουμε δύναμη για αντιμετώπιση του φόβου;

Φ.Μ.: Το πρόβλημα μας δεν είναι ο φόβος, αλλά η αποδοχή. Η αποδοχή ότι η κατάσταση είναι έτσι και δεν μπορεί να είναι διαφορετική. Η συνθηκολόγηση με το χειρότερο. Ο φόβος προϋπήρξε. Τώρα είμαστε στη φάση της αποδοχής. Η αποδοχή δίνει περιθώρια στην ανοχή. Και η ανοχή οδηγεί σε μια παθητική κατάσταση, όπου περιμένεις να σου ανακοινώσουν, αυτό που ήδη μέσα σου έχεις αποφασίσει ότι θα συμβεί. Ο φόβος, ήδη, την έχει κάνει τη δουλειά του. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τους φόβους και το χειρότερο σενάριο. Τώρα πια το μοναδικό πράγμα που πρέπει να σκεφτώ είναι το πώς θα φτιάξω το καινούργιο μου όραμα. Και το πρόβλημα που αντιμετωπίζω γύρω μου είναι πως για να τείνω κάπου, πρέπει να βρω το στόχο που θα πάω. Αν δεν ξέρω σημάδι για να πετύχω το στόχο, θα χρειαστεί ένας χρόνος εκπαίδευσης για να μάθω να σκοπεύω. Εφόσον δεν ξέρω σημάδι, ίσως θα έπρεπε να πάρω μια βαθιά αναπνοή και να πω «κάνω μια εκπαίδευση», μπας και καταφέρω να στοχεύσω σε 5-10 χρόνια. Αλλά, πρώτα από όλα, πρέπει να ορίσω το στόχο. Αυτή τη στιγμή, είμαστε αντιμέτωποι με το πώς θα «πληρώσουμε τα χρέη». Ο στόχος έγινε και είναι αυτός. Ένας στόχος, όλος οικονομικά κριτήρια. Στόχος είναι πώς θα αποπληρώσω κάποιον. Έχω μπει στη λογική της οικονομίας της μάνας μου, του πατέρα μου, κι όχι των σπουδών πανεπιστημίων του Χάρβαρντ, που είχε στοχεύσει η αγορά, μόνο σε πτυχία. Αυτή τη στιγμή το μόνο που νοιαζόμαστε είναι το πώς θα κάνουμε οικονομία για να πληρώσουμε τα χρέη. Αυτός ο τρόπος σκέψης όμως, έχει αποδειχθεί ότι δεν λειτουργεί. Είναι αδιέξοδος. Πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.

"Πρέπει να αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας. Να πιστέψουμε και πάλι σε τεράστιες δυνατότητες. "

rejected: Είμαστε σε φάση να αλλάξουμε νοοτροπία;

Φ.Μ.: Πρέπει να σκεφτούμε πώς θα έρθει ένα χρήμα, πώς θα δημιουργήσουμε πάλι μια γοητευτική και συναρπαστική χώρα, ώστε να έρθει ρευστό σε αυτή. Γιατί με τις εφαρμογές που πράττουμε, τίποτα και ποτέ δεν θα αποπληρωθεί. Ό,τι δεν λειτουργεί ως σκέψη πρέπει να αλλάξει. Όχι να αποδεχτώ ότι δεν λειτουργεί η σκέψη και δεν υπάρχει άλλη. Είμαστε χαρισματικός και ευέλικτος λαός. Είμαστε λαός με ιδέες. Είναι δυσάρεστο να του συρρικνώνουμε τη σκέψη και τη φαντασία, σε μια και μόνο ιδέα «μάζεψε τα λεφτά και πλήρωνέ τα». Πρέπει να αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας. Να πιστέψουμε και πάλι σε τεράστιες δυνατότητες. Να βρεθεί το όραμα, γιατί είναι ένας λαός που το αξίζει. Και το καταλαβαίνει κι όποιος ζει εκτός Ελλάδας. Στο εξωτερικό, λόγω του αυστηρού πλαισίου ζωής, τα χαρίσματα του Έλληνα φαίνονται εντονότερα. Εδώ, στη χαοτική μας κατάσταση, χάνεις και δεν βλέπεις τα προτερήματα και τα ταλέντα του Έλληνα. Κυκλοφορεί μόνο η χαοτική επιβίωση. Και δεν είναι τα σωστά κριτήρια για τη χώρα και τους πολίτες της. Μια χώρα δίχως φαντασία και καινοτομία, με μόνο μια σκέψη από το πρωί ίσαμε το βράδυ, το πώς θα κάνει περικοπές και πότε θα πληρώσει τον οφειλέτη, δεν πάει πουθενά. Εκεί που θα σκεφτώ τη χώρα σαν το πιο φτηνό σημείο διακοπών μπορώ να τη σκεφτώ σαν το πιο ακριβό resort του κόσμου, ταυτόχρονα. Εκεί που μπορώ να σκεφτώ τη χώρα σαν ένα τόπο-θησαυρό που «ξεπουλάει τα ασημικά της», μπορώ να σκεφτώ μια τεράστια πλουτοπαραγωγική ύλη που πρέπει εκπαιδεύσω ανθρώπους να τη διαχειριστούν. Μπορεί να μην το έκανα τόσα χρόνια, πέφτοντας σε μια παρακμή ευμάρειας της πλάκας. Να απολάμβανα τη παρακμή μου; Έ, ήρθε ο καιρός να ενεργοποιηθώ!

Φάνης Μουρατίδης

"Οι εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ό,τι ωραιότερο έχω να θυμάμαι για τη χώρα μου"

rejected: Μπροστά στην καταστροφή πώς να πάρουμε μπρος;

Φ.Μ.: Σε μια καταστροφή να ενεργοποιηθούμε. Αλλά, οφείλουμε να ποντάρουμε σε ένα όραμα που θα μας δοθεί. Ας μας δοθεί και θα το πετύχουμε! Σου κάνω μια μικρή αναγωγή…η χώρα αυτή δεν ήταν για Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ό,τι ωραιότερο έχω να θυμάμαι για τη χώρα μου. Δεν με ενδιαφέρει αν κάναμε Ολυμπιακούς και τι κάναμε… δεν θα ξεχάσω όμως, αυτά τα παιδιά που με εθελοντική εργασία που είχαν «γαζώσει» όλη την Αθήνα και είχαν εξυπηρετήσει τους πάντες και τα πάντα, με εύσημα. Στην προσφορά κρύβεται η λεβεντιά και το μεγαλείο της ψυχής. Αλλά, αυτά τα παιδιά είχαν ένα στόχο!

"Είναι ισάξια η δύναμη του θεάτρου, με αυτή που παρέχει η εκκλησία"

rejected: Δεν μας αξίζει ό,τι ζούμε…

Φ.Μ.: Στεναχωριέμαι πάρα πολύ με το σημείο στο οποίο έφτασε η χώρα μου. Το περασμένο καλοκαίρι, οι Έλληνες στην εποχή των capital controls ήρθαν και μας στήριξαν στους 'ΑΧΑΡΝΗΣ'! Κάναμε την υπέρβαση όλοι μαζί! Φέτος στην Αθήνα, ο κόσμος έβγαινε από το σπίτι του, περνούσε μέσα από τα δακρυγόνα και ερχόταν στο θέατρο ΑΛΙΚΗ να δει παράσταση, γιατί είναι κάτι ζωτικό! Δεν είναι απολιτίκ το θέατρο! Είναι ζωτική ανάγκη του κόσμου να πάρει δύναμη από το θέατρο. Είναι ισάξια η δύναμη του θεάτρου, με αυτή που παρέχει η εκκλησία. Η εκκλησία τροφοδοτεί την πίστη και το θέατρο τροφοδοτεί το όραμα.

Φάνης Μουρατίδης


"Γιατί να είναι τόσο τρομαχτικό το μεταναστευτικό και να μη γίνει ένα τεράστιο εργαλείο στα χέρια μας; Να σου θυμίσω ότι μια Ελλάδα ξαναχτίστηκε στο παρελθόν από τους πρόσφυγες!"

rejected: Ο φασισμός συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του; Πώς να μιλάμε για καινοτόμα δημιουργικότητα σε αναζήτηση νέου οράματος, όταν ολοένα και γέρνουμε σε λάθος πολιτικές επιλογές;

Φ.Μ.: Η χώρα κάνει μια ανακύκλωση. Μην κοροϊδευόμαστε. Η χώρα ζει μια καταστροφή. Η χώρα έχει ηττηθεί. Έχει χάσει με τεχνικό οφ-σάιντ ένα μεγάλο ντέρμπι ζωής. Παγιδεύτηκε στα ανθρώπινα πάθη. Κατασκευάστηκε ένα μοντέλο πετυχημένου ανθρώπου και όφειλες να γίνεις αυτό, ειδάλλως δεν ήσουν επιτυχημένος, ούτε αποδεκτός. Το μοντέλο αυτό αποτέλεσε σύνθημα-παγίδα, τόσο για τη δική μας χώρα, όσο και για άλλες. Απλά, η δική μας χώρα δεν είχε ποτέ πλαίσιο, οπότε της είναι πιο δύσκολο να βγει από αυτό σε σχέση με μια χώρα που είχε περιχαρακωμένα όρια. Ένα μεταναστευτικό κύμα δεν είναι απαραίτητα τρομακτικό. Αν υπήρχε φαντασία και όραμα, δεν θα μπορούσαν να κατασκευαστούν χωριά που να δουλέψουν οι ίδιοι για τα σπίτια τους; Να φτιάξουν περιοχές σε έρημα χωριά που δεν ζει κανείς; Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να είναι η πλουτοπαραγωγική πηγή της γεωργίας; Που εμείς δεν έχουμε τα κουράγια να ασχοληθούμε; Ή που είμαστε πολύ μορφωμένοι και μας φαίνεται πολύ αντρικό για να ασχοληθούμε με αυτό; Γιατί ντε και καλά να είναι τόσο τρομαχτικό το μεταναστευτικό και να μη γίνει ένα τεράστιο εργαλείο στα χέρια σου; Να σου θυμίσω ότι μια Ελλάδα ξαναχτίστηκε στο παρελθόν από τους πρόσφυγες! Εμείς που είμαστε ακαδημαϊκή γενιά και βγάλαμε πανεπιστήμια, με καλή οργάνωση θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε διαφορετικά μέσα σε όλο αυτό! Αν όμως ξέρω, ότι το μόνο που μπορώ να παρέχω είναι χάος, τότε και ο μετανάστης είναι τρομαχτικός!

Ρατσιστές τελικά είμαστε εμείς; Ή μήπως αυτοί που ορθώνουν τα σύνορά τους και δεν δέχονται τους πρόσφυγες; Αυτοί που ήταν «πολιτισμένοι» και θέλαμε να τους μοιάσουμε...

rejected: Μέσα στο χάος, χάνεται το αίσθημα της ασφάλειας;

Φ.Μ.: Δημιουργείται πανικός και δεν είμαστε γκουρού! Ευθύνη της πολιτείας και της Ευρώπης είναι εδώ να δημιουργηθεί πλαίσιο. Αν κάτι διεκδικώ, είναι ένα πλαίσιο για τη χώρα μου. Να μάθουμε ξανά να λειτουργούμε ως κράτος και όχι ως πελατειακή σχέση. Ως ένας αυτόνομος οργανισμός και όχι διαπλοκής. Τότε, θα έχω να ελπίζω. Αλλά μια χώρα με παλιά κουλτούρα σε κάτι καινούργιο-δεν γίνεται! Όλα είναι τρομακτικά γύρω μας, διότι κατά βάθος πιστεύουμε ότι δεν είμαστε ικανοί για τίποτα. Είναι όλα τρομακτικά γιατί δεν είμαστε αποφασισμένοι να δουλέψουμε. Αν όμως δουλέψουμε, θα έχουμε αποτελέσματα. Ρατσιστές τελικά είμαστε εμείς; Ή μήπως αυτοί που ορθώνουν τα σύνορά τους και δεν δέχονται τους πρόσφυγες; Αυτοί που ήταν «πολιτισμένοι» και θέλαμε να τους μοιάσουμε! Είχαμε πρόβλημα που είμασταν λίγο «Ασιάτες». Γιατί αντί να καμαρώνουμε για κάποια πράγματα, συνεχίζουμε να μας ενοχοποιούμε! Αυτό με τρελαίνει…Επειδή κάποιος γύρισε και είπε, σε μια κρίσιμη στιγμή, ότι είμαστε διεφθαρμένοι; Ότι είμαστε λαμόγια και τα φάγαμε; Ένας λαός με ρετσινιά ότι «τα φάγαμε» και την πλήρωσε πολλαπλάσιος κόσμος από αυτόν που τα έφαγε; Στο «χιουμοράκι πάνω», στήριξε πολιτική κόσμος! Δεν είμαστε η τελευταία τρύπα του ζουρνά, που θέλουν να μας περάσουν προς τα έξω. Και δεν το λέω με εθνικιστική έπαρση. Απλά, χαθήκαμε μέσα σε μια πολύ γρήγορη ευμάρεια. Σε μια ψευδαίσθηση-που ήταν φυσιολογική- διότι σε αυτή επενδύσαμε. Χρηματιστήρια! Μέχρι το τελευταίο μπουγατσατζίδικο σε ένα χωριό στα βουνά ήξερε τις μετοχές και μιλούσε για Χρηματιστήριο λες και ήταν το προποτζίδικο της γειτονιάς! Τα καγιέν πήγαιναν και έρχονταν!

Φάνης Μουρατίδης


Έρχεται μια πανέξυπνη, χαρισματική γενιά ανθρώπων. Για την οποία έχουμε τεράστια ευθύνη

rejected: Τι σου δίνει ελπίδα;

Φ.Μ.: Τα νέα παιδιά είναι η ελπίδα. Δεν τρώνε κομμάτι από την παραμύθα που φάγαμε εμείς στη μάπα, των πολιτικών και των ιδεολογιών, που μας έφτασαν εδώ που είμαστε. Αριστερός, δεξιός, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, δεν ενδιαφέρει ως παγίδα τα νέα παιδιά. Δεν έχουν πρότυπα σε αυτό το κομμάτι. Έρχεται μια πανέξυπνη, χαρισματική γενιά ανθρώπων. Για την οποία έχουμε τεράστια ευθύνη. Αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, τουλάχιστον ας προστατεύσουμε αυτά τα νέα παιδιά που έρχονται. Πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη στα νέα παιδιά. Έρχεται μια νέα γενιά, έπειτα από μια σειρά αποτυχημένων γενεών που χρησιμοποίησαν αίμα ανθρώπων και ιστορικά πουλάνε τα πάντα-κι εγώ δεν ξέρω για ποιον άραγε λόγο! Ποια η σκοπιμότητα, ένα χαρτί που έχεις στα χέρια σου, να το πετάξεις στα σκουπίδια; Είναι τόσο κρίσιμη στιγμή ταυτότητας! Εμείς οφείλουμε να καθαρίσουμε τα σκουπίδια του περιβάλλοντός μας, να μπούνε αυτά τα παιδιά σε ένα πιο υγιές περιβάλλον κι όχι αυτό το τοξικό που βιώνουμε. Κι επειδή πλέον δεν υπάρχουν πρότυπα, ας γίνουν αυτά τα νέα παιδιά πρότυπα για τις επόμενες γενιές. Γιατί εμείς μεγαλώσαμε με πρότυπα. Δίναμε αξία στο μυαλό μας, σε έννοιες όπως πολιτικός, καθηγητής Πανεπιστημίου, διευθυντής Δημοσίου, δημοσιογράφος, τραπεζικός… σήμερα είναι απαξιωμένες έννοιες. Αυτά τα παιδιά ας γίνουν ό,τι φαντάζονται! Με τη γενναιότητα και το θάρρος που πρέπει να έχουν ως νέοι να δημιουργήσουν. Όχι όπως εμείς, που έχουμε κάνει τον κίνδυνο ακυρωτικό για την οποιαδήποτε πράξη.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ....» των Matthieu Delaporte & Alexandre de la Patellière

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βίκυ Σταυροπούλου, Φάνης Μουρατίδης, Μαρία Κωνσταντάκη
και ο Αντώνης Λουδάρος

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Θοδωρής Πετρόπουλος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Αθανασία Σμαραγδή
Μουσική σύνθεση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά
Βοηθοί σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου, Αλεξάνδρα Καψή

Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΜΑΪΟΥ
Δείτε περισσότερα εδώ

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου