Το Φως του Σκότους

Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τις πληγές του. Κάθε καλλιτέχνης αναμετριέται με τα σκοτάδια του. Εκείνος, τα πολεμάει και τους σκάει το πιο τρανταχτό του χαμόγελο. Χρόνια τώρα. Παρά το μικρό της ηλικίας του, είναι ένας "γεμάτος" ηθοποιός και "μαγνητικός" perfomer. O διάχυτα ταλαντούχος Γιώργος Παπαγεωργίου στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Γιώργος Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαγεωργίου

rejected: Νέο τραγούδι με τίτλο "Τζον Σνόου" με τους Polkar που πρωτοπαρουσιάζετε απόψε, στο Block33, στη Θεσσαλονίκη. Η αγάπη, τελικά, μπορεί να αναστήσει και τον πιο pop εαυτό σου;

Γ.Π.: Πιστεύω ότι αφού κι ο "Τζον Σνόου" επέστρεψε από τον άλλο κόσμο, γιατί να μην μπορεί να αναστηθεί κι η αγάπη με ένα μαγικό τρόπο; Και γιατί όχι και με ένα τραγούδι, σε τελική ανάλυση.... Ήθελα με ένα τρόπο να γράψω ένα τραγούδι αναφορικά με την αγαπημένη μου σειρά, αλλά να πάει και τη μπάντα μας ένα βήμα παραπέρα στα μουσικά "νερά". Χάρηκα την διαδικασία της ηχογράφησης που, όπως πάντα, έγινε στη Θεσσαλονίκη! Κι αδημονώ να βγει ολοκληρωμένος ο πρώτος μας δίσκος, με δέκα ελληνόφωνα τραγούδια.


Τίποτα δεν είναι δεδομένο κι η ζωή είναι τόσο σύντομη...

rejected: Ένας στίχος του νέου τραγουδιού των Polkar, λέει "ποιος το ξέρει, ποιος μπορεί, τι είναι αγάπη να μου πει"... Τι είναι η αγάπη για σένα;

Γ.Π.: Η αγάπη εξελίσσεται μέσα μου, χρόνο με το χρόνο. Όσο εξελίσσομαι ως άνθρωπος σε αυτή τη ζωή, αλλάζουν κι έννοιες που αλλιώς είχα πρωτύτερα στο κεφάλι μου. Κάπως σταδιακά μεταλλάσσονται και μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει που κάποια στιγμή, μπορώ να είμαι ανοιχτός "να πετάξω από το μπαλκόνι μου" την οποιαδήποτε απολυτότητα είχα μέχρι πρότινος. Σε αυτή τη τόσο μάταιη ζωή κινούμαστε πάνω σε σεισμογενείς πλάκες και δεν το καταλαβαίνουμε. Τα πάντα μπορούν να ανατραπούν κάθε στιγμή. Τίποτα δεν είναι δεδομένο κι η ζωή είναι τόσο σύντομη...

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαγεωργίου

Σημασία έχει να ονειρεύεσαι, κι όχι να χαίρεσαι ότι κάτι κατέκτησες

rejected: Παγιωμένες απόψεις για αγάπη και φιλία αλλάζουν;

Γ.Π.: Θεωρούμε πως έννοιες όπως η αγάπη και η φιλία είναι παγιωμένες, σαν τα ντουβάρια ενός σπιτιού. Το σπίτι δεν μπορεί να γκρεμιστεί από ένα σεισμό; Έτσι μπορούν να πέσουν κάθε λογής αισθήματα και ιδεολογίες που έχουμε. Πρέπει να το καταλάβουμε... ανά πάσα στιγμή, το καθετί μπορεί να ανατραπεί κι αυτό είναι ο.κ! Είναι μέσα στο πρόγραμμα. Όσες φορές είπα στη ζωή μου, "αυτό είναι και τέλος", κάτι συνέβη κι αυτό το τέλος, αυτό το στερεότυπο μου γύρισε τούμπα. Κι είναι ωραίο αυτό, τελικά. Σημασία έχει να ονειρεύεσαι, κι όχι να χαίρεσαι ότι κάτι κατέκτησες. Είτε αφορά μία σχέση, είτε ένα στόχο... Να μην στέκεσαι σε βεβαιότητες. Να αναζητάς.

rejected: Η αγάπη ανασταίνεται κι εκεί που δεν το περιμένεις, όπως λέει και το νέο σου τραγούδι;

Γ.Π.: Η αγάπη ανασταίνεται και μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Η αγάπη μπορεί να αλλάξει πρόσωπο, να αλλάξει ύφος, να αλλάξει υφή και βαρύτητα. Αλίμονο αν αγαπούσαμε όλους με τον ίδιο τρόπο. Να είμαστε ευγνώμονες που μπορούμε να αγαπάμε σε αυτή τη ζωή και μπορούμε να κάνουμε πέρα τον εγωισμό μας. Γιατί σε αυτή τη ζωή για να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, οφείλεις το εγωισμό σου να τον στείλεις στο διάολο. Αλλιώς δεν γίνεται...

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαγεωργίου

Η προσπάθειά μου να φωτίσω τα σκοτάδια μου, με κινητοποιεί

rejected: Υπάρχουν και χιλιάδες αγάπες... οι μονόπλευρες, οι ανολοκλήρωτες κι εκεί έρχεται και η "Δύναμη του Σκότους", τίτλος και της παράστασης που πρωταγωνιστείς, να σου κάνει παρέα...

Γ.Π.: Τα ανομολόγητα πάθη, οι αγάπες που σε παιδεύουν κι οι έρωτες που δεν έζησες, μπορεί να σε στοιχειώσουν. Το σκοτάδι έχει μια έλξη. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και πιο δυνατό. Το τελευταίο διάστημα ήρθα αντιμέτωπος με πολλά σκοτάδια, που στην ουσία προσπαθώ να αποφύγω. Δεν είναι ότι αισθάνομαι πως θέλω να τα ζήσω. Αλλιώς αυτό θα έκρυβε ένα φετιχισμό. Δεν έχω φετίχ με τα σκοτάδια μου, θέλω να τα φωτίσω. Κι αυτό για μένα σημαίνει δημιουργία. Το να μείνεις στο σκοτάδι σου, να το παρατηρείς, μόνο αδρανή μπορεί να σε κάνει. Η προσπάθειά μου να φωτίσω τα σκοτάδια μου, με κινητοποιεί. Γι' αυτό και επιλέγω την κάθε λογής δημιουργία. Ναι... γι' αυτό τα κάνω όλα αυτά...

rejected: Ποιο δικό σου "σκοτάδι" πάλεψες τελευταία;

Γ.Π.: Δούλεψα μέσα μου το κομμάτι της πίστης σε σχέση με το Θεό. Είμαι ένας άνθρωπος που θεωρώ άθεο τον εαυτό μου. Κι ακριβώς επειδή με θεωρώ άθεο, νομίζω ότι είμαι πιο χριστιανός σε σχέση με πολλούς δηλωμένους. Δεν έχω σταματήσει... αναζητώ τον Θεό. Προσπαθώ να δω πού είναι; Τι είναι;... Υπάρχει-αν δεν υπάρχει;... Τείνω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει. Θεός όμως δεν "παρίσταται" και σε μια φιλία; Από την άλλη, το ψάχνω. Το ότι δεν εγκαταλείπω, πάλι με γυρνά στα δεδομένα που δεν μου επιτρέπω να υπάρχουν. Δεν θα πάω θρησκόληπτα σε μια εκκλησία να κάνω τον σταυρό μου. "Όποιος κάνει τον σταυρό του, σώζεται; Κι έχει λογική ο διπλανός μου που δεν έκανε τον δικό του, ότι δεν θα σωθεί-τι Θεός είναι αυτός;"... Είναι απλά τα πράγματα κι ας κάνουμε ότι δεν τα καταλαβαίνουμε. Παλεύω για την μεταστροφή μου σε καθετί που θα επιφέρει προσωπική ωριμότητα. Όχι με την έννοια της σοφίας, αλλά της εξέλιξης. Δεν θα επιδιώξω να μπω σε μια εκκλησία για να βρω επαφή με τον δημιουργό... μα κι αν μπω και δω την δύναμη της εξουσίας που διαθέτει, προβληματίζομαι. Ναι... αναζητώ την πίστη. Δεν παλεύω με τα ακραία, αλλά αναζητώ στα εγκόσμια επιλογές που δεν είναι αναμενόμενες. Μέσα από τη δουλειά μου, μέσα από ρόλους έρχομαι σε ένα υπαρξιακό σημείο που με πάει παρακάτω σε δικές μου αγωνίες. Αυτή η προσωπική μου συνομιλία με την Τέχνη δεν μετριέται με οποιοδήποτε "μπράβο" ή "συγχαρητήρια" μου πεις εσύ. Είναι το δικό μου κομμάτι που μπορεί να με πάει βόλτα σε άγνωστα -για μένα- μέρη.

rejected: Ο "Νικήτας" που ερμηνεύεις στην "Δύναμη του Σκότους" του Τολστόι, είναι ένας ήρωας που κατάφερες να συμπονέσεις; Ήξερε να αγαπάει;

Γ.Π.: Τον "Νικήτα" τον δικαιολογώ απόλυτα. Δεν τον κρίνω ούτε στο ελάχιστο. Ακόμα και στη σκληρότητα, τα λάθη που έκανε, είμαι μαζί του. Δικαιολογώ την κακή σχέση με τον πατέρα του, την αφέλειά του... έως και την καταστροφή που φέρει στον έρωτα μιας νεαρής κοπέλας. Τον ακολουθώ τον ήρωά μου και τον δικαιολογώ σε κάθε του ανάσα.

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαγεωργίου

Για να μπορώ να είμαι καλός σε ό,τι κάνω κι αυτό να μην με πνίγει, θέλω να χαθώ για λίγο. Να κατεβάσω όλους τους διακόπτες

rejected: Κι όταν τελειώνει η φούρια των πρώτων παραστάσεων, τελειώνει η επίσημη πρεμιέρα του έργου και βγαίνει το cd single, εσύ "γκαζώνεις" και φεύγεις;

Γ.Π.: Έφυγα μετά την επίσημη. Ένα ταξίδι επιβάλλεται. Μετά από όλα αυτά, το σύστημα θα έρθει και θα μπουκώσει, αν δεν δραπετεύσω έστω και για μιάμιση μέρα. Δεν θεωρώ την δουλειά μου την πιο σημαντική εργασία στον πλανήτη. Για να μπορώ να είμαι καλός σε ό,τι κάνω κι αυτό να μην με πνίγει, θέλω να χαθώ για λίγο. Να κατεβάσω όλους τους διακόπτες. Να κάνω βόλτες σε άλλα μέρη, να κοιτάζω πλατείες και πάρκα, να πίνω ένα απλό καφέ και να βλέπει το μάτι μου, μόνο ανθρώπους που λιάζονται στον ήλιο. Αυτό μου κάνει καλό. Ξεφεύγει το βλέμμα του viewmaster μου, από πρόβες, παραστάσεις και ηχογραφήσεις. Άξαφνα όλα γίνονται πιο μαλακά και ήρεμα...

rejected: Πού βρίσκουν υγεία τα μάτια σου; Τι σου δίνει χαρά;

Γ.Π.: Οι άνθρωποι που συνδιαλέγομαι μου δίνουν χαρά. Φίλοι, γονείς και συνεργάτες μου δίνουν ευτυχία. Ειδάλλως, θα ήμουν δυστυχής. Αν δεν είχα ανθρώπους και λειτουργούσα "μόνος" στο σύμπαν όλο, θα έφτανα σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Νομοτελειακά.

Κανένας δεν μπορεί μόνος του να κάνει κάτι σωστό. Ούτε στο θέατρο, ούτε στη μουσική

rejected: Έχεις ανοιχτωσιά σε ό,τι κάνεις και ταυτόχρονα το μέτρο. Το αντιλαμβάνεσαι; Το ελέγχεις;

Γ.Π.: Δεν έχω μάθει διαφορετικά. Δεν ξέρω πώς είναι το αυτό και πώς είναι το αλλιώς, Γιώργο. Έτσι έμαθα κι έτσι λειτουργώ. Δεν μπορώ να μην δουλεύω με μέτρο σε μια δουλειά. Δεν ξέρω πώς είναι να μην υπολογίζεις τους συναδέλφους σου. Οφείλω να "συνομιλώ" με σκηνοθέτη και ηθοποιούς. Αυτό έμαθα από την πρώτη μου δουλειά, την "Κατσαρίδα" έως και σήμερα-αυτό συνεχίζω. Επέλεξα το δρόμο της ομαδικότητας και της γενναιοδωρίας σε σχέση με όποιον έχω δίπλα μου. Σε αυτό με βοήθησε από μικρό η ενασχόληση μου με την μουσική... η ουσιαστική έννοια της μπάντας. Κανένας δεν μπορεί μόνος του να κάνει κάτι σωστό. Ούτε στο θέατρο, ούτε στη μουσική. Το θέατρο δεν είναι τα λόγια που θα πω εγώ. Το τραγούδι δεν είναι το σόλο που θα κάνω. Αποζητώ την ενιαία αισθητική, μέσα στην διαφορετικότητα των μελών που απαρτίζουν μια παράσταση. Όποιου είδους και ύφους. Για να λειτουργήσει έπειτα όλο αυτό και στο σύνολο του κοινού. Όμως, το να χτιστεί, θέλει να δουλεύεις απρόσκοπτα και με νηνεμία. Φέτος, πρώτη φορά, και δεν στο είπα ούτε θα στο λέω κάθε χρόνο, έχω βρει την απόλυτη αρμονία με όλο το θίασο. Είμαι τυχερός και στο λέω συνειδητά γιατί δεν είναι πάντα έτσι. Πολλές φορές στο θέατρο, δύσκολα θα συναντηθείς με δέκα συνεργάτες που ο ένας "κουμπώνει" τον άλλον και βγάζει αλληλοστήριξη. Όταν συμβαίνει, όπως τώρα, κάθομαι και το θαυμάζω. Χαίρομαι την τύχη μου.

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαγεωργίου

Γελάμε με τα λάθη μας-δεν είναι και λίγο

rejected: Ποια αυταπάτη πίστεψες;

Γ.Π.: Πίστεψα στην αυταπάτη της πολιτικής αλλαγής. Ρε παιδί μου, όπως όλοι, το έχεις ανάγκη... αλλά προδοθήκαμε. Γιώργο... Είμαστε ημιμαθείς οι άνθρωποι και είναι ο.κ κι αυτό. Ευλογία είναι το χιούμορ με το οποίο ο κόσμος πλέον αντιμετωπίζει τα δεινά που μας έχουν κυριεύσει. Γελάμε με τα λάθη μας-δεν είναι και λίγο. Ήμασταν μικροί και ζούσαμε την εποχή που όλα ήταν πολύ high. Θυμάμαι να τελειώνω τη Σχολή και να χτυπάει το τηλέφωνο για τηλεοπτικές προτάσεις στα 45 σήριαλ που τότε είχε η ελληνική τηλεόραση, με λεφτά που πια είναι ανέκδοτο. Και πάλι καλά να λέμε. Μπορούσαμε να ζούμε με απωθημένα και φαντάσματα του παρελθόντος, με τις οικογενειακές "συνήθειες" των πατεράδων μας να μας δυναστεύουν. Εμένα μου αρέσει που γειωθήκαμε και κάπως ασχολούμαστε μόνο με τα πραγματικά μας προβλήματα. Τώρα πια ξανασυστηθήκαμε και επιστρέψαμε στα βασικά. Στο τι μπορεί να κάνεις εσύ κι εγώ. Στο μπορούμε και θέλουμε να πάμε παραπέρα; Όχι να υποσχόμαστε πράγματα στους άλλους και στους εαυτούς μας που δεν μπορούμε να στηρίξουμε, ξεγελώντας εποχές και ζωές.

rejected: Ακόμη δεν γκρινιάζουμε;

Γ.Π.: Πριν δέκα χρόνια, θυμάσαι, να γκρινιάζουν οι μαγαζάτορες; Τι να πούμε τώρα; Εγώ κι εσύ το ξέρουμε. Πάντα γκρινιάρηδες ήμασταν σαν λαός. Μικροί στην Θεσσαλονίκη ακούγαμε γκρίνια όταν ερχόντουσαν τα "πακέτα Ντελόρ". Πάλι απεργίες, μουρμούρες και μιζέριες είχαμε και τότε. Και ταυτόχρονα είχαμε το "πάρε μπουζούκια, πάρε highλες, πάρε γούστα, πάρε cabrio" . Τώρα πια, βλέπουμε τον πραγματικό λόγο για προφανή κατάθλιψη και ταυτόχρονα- ευτυχώς- παλεύουμε δίχως ψευτιά καλοπέρασης. Σαν να υπάρχει μια συναίσθηση του "''ντάξει...ας σοβαρευτούμε και λίγο".

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαγεωργίου

rejected: Τι ετοιμάζεις για το καλοκαίρι;

Γ.Π.: Το καλοκαίρι θα συνεργαστώ με την Ιώ Βουλγαράκη στην παράσταση που θα φτιάξει για τη Μικρή Επίδαυρο. Κι έπειτα θα κάνω κάποιες συναυλίες με τους Polkar, ανά την Ελλάδα. Του χρόνου το χειμώνα, θα επαναληφθεί, κατά λαϊκή ζήτηση, "Η Ωραία του Πέραν" στο θέατρο του Νέου Κόσμου και ετοιμάζω και κάτι που, εσένα, θα σου δώσει μεγάλη χαρά. Πρώτα από όλα, όμως, προέχει η Θεσσαλονίκη και το αποψινό μας live-να ετοιμαζόμαστε, ε;




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης