Ο ορισμός του μέτρου

40 χρόνια ελληνικό θέατρο. Μέτρο, ακρίβεια, πειθαρχία, μελέτη. 40 χρόνια ελληνικό θέατρο. Επιτυχίες, χαρά να δίνει σε γεμάτα θέατρα, γέλια να αντηχούν ως πέρα. 40 χρόνια ελληνικό θέατρο. Και ταυτόχρονα, επιτυχίες στη τηλεόραση που θα ζήλευαν πολλοί, κινηματογράφος τόσος- όσος εφικτός. 40 χρόνια ελληνικό θέατρο. "Πλούτος" ζωής και χειροκροτήματος. Αυστηρότητα που απορρέει της ακρίβειας που επιθυμεί. Της λεπτομέρειας και της ζεστασιάς, που όσοι λίγοι τον γνωρίζουμε, το αντιλαμβανόμαστε...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
Γιάννης Μπέζος
Γιάννης Μπέζος

rejected: Γιατί αυτό το καλοκαίρι επιλέξατε να πρωταγωνιστήσετε στον "Πλούτο" του Αριστοφάνη; Ποιος ο λόγος επιλογής αυτού του έργου;

Γ.Μ.: Ο "Πλούτος" είναι το τελευταίο έργο από τα σωζόμενα του Αριστοφάνη. Είναι έργο γραμμένο στη μεγάλη παρακμή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Με μια κατεστραμμένη Αθήνα που ζει με δανεικά από τους Πέρσες, που έχει μεσολαβήσει η τυραννία. Μια απαξιωμένη και ηττημένη δημοκρατία. Το ερώτημά σας είναι πολύ σωστό. Γιατί κάποιος να ασχοληθεί σήμερα με αυτό το έργο; Έχει ένα φινάλε, όπου ο ήρωας "Χρεμύλος" αντιλαμβάνεται ότι ο "Πλούτος" δεν μπορεί να είναι σε πρόσωπα, αλλά σε κοινό καλό. Τον οδηγεί στον οπισθόδομο, κάτι σαν ένα σημερινό θησαυροφυλάκιο. Ορίζει ως ουσιαστικό "Πλούτο", τον πλούτο της πολιτείας, του κράτους, των θεσμών...του κοινού καλού. Είναι αυτό που σήμερα μας λείπει. 

rejected: Τι μας λείπει σήμερα;

Γ.Μ.: Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν μεγάλη συσσώρευση πλούτου, μεγάλη οικονομική επιφάνεια, άλλοι λιγότερο μεγάλη, άλλοι καθόλου και δοκιμάζονται, και το κράτος δεν έχει φράγκο. Είναι αυτό που μας δοκιμάζει σήμερα. Ένας, λοιπόν, από τους λόγους που ανεβάζουμε αυτή την παράσταση είναι αυτός! Πώς τον χρησιμοποιούμε και τι ονομάζουμε πλούτο. Το δεύτερο κομμάτι είναι ότι ο πλούτος μπορεί να εκφράζεται πέρα από οικονομικός και σαν διανοητική αξία, σαν παιδεία, σαν παρελθόν, σαν Τέχνη, σαν αντίληψη ζωής. Όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με τα χρήματα.

Υπάρχει μια συνενοχή. Οι πολίτες υποδύονται τους καλούς πολίτες και το κράτος παριστάνει ότι προστατεύει τους πολίτες του.

rejected: Η παράσταση προτείνει τα αγαθά των πολιτών να είναι δημόσια και ο πλούτος να αναζητηθεί στις χαμένες ιδέες και αξίες. Αισθάνεστε ότι είμαστε διατεθειμένοι να το κάνουμε; Μπορούμε; Δεν πρέπει καταρχάς να πατάμε γερά στα πόδια μας; 

Γ.Μ.: Τίποτα δεν είναι εύκολο και δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Ας υποτεθεί ότι η σχέση πολίτη-κράτους είναι ένα συμβόλαιο...σου αναθέτω ένα μέρος από τα έσοδά μου, για το κοινό καλό. Δημόσια ασφάλεια, δημόσια παιδεία, υγεία, την προστασία της περιουσίας μου κι όλα αυτά που ορίζουν ένα σύνολο κράτους. Εμείς δεν είμαστε.... αυτό το συμβόλαιο δεν υπήρξε ποτέ σοβαρό. Ήταν ένα κουρελόχαρτο. Κι η σχέση μας με το κράτος, ήταν "με το δοβλέτι" που έλεγαν και στην Τουρκοκρατία. Ξέρετε... υπάρχει μια συνενοχή. Οι πολίτες υποδύονται τους καλούς πολίτες και το κράτος παριστάνει ότι προστατεύει τους πολίτες του. Έτσι προκύπτουν τα φαινόμενα, να εκμεταλλευόμαστε το κράτος και το κράτος να συμπεριφέρεται άλλες φορές αλαζονικά και αυταρχικά, κι άλλες φορές αδιάφορα. Δεν γίνεται εύκολα αυτό το πράγμα. Από την άλλη, εμείς δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε και να το φωνάζουμε αυτό το πράγμα. 

Γιάννης Μπέζος

rejected: Στο έργο, η "Πενία" απομακρύνεται με την ατάκα "δεν θα με πείσεις, έστω κι αν με πείσεις"...

Γ.Μ.: Η "Πενία" είναι μια διαφορετική αντίληψη ζωής. Στο έργο υπάρχει πάντα το ερωτηματικό "Τι προτιμάμε τελοσπάντων, τον Πλούτο ή την Πενία", διότι και οι δύο λένε πάντα κάποια ενδιαφέροντα πράγματα. Στη δική μας παράσταση, υπάρχουν τα επιχειρήματα της "Πενίας", με την διασκευή του Γιώργου Κιμούλη, όπου είναι σαν ένας τρόπος να εκμεταλλευόμαστε τους ανθρώπους, κι όχι να τους οδηγούμε στην λιτή ζωή. Η δική μας παράσταση καυτηριάζει το "ζήστε εσείς λιτά, να ζήσουν οι πλούσιοι καλύτερα".

rejected: Η αφίσα της παράστασης έχει πίσω "σκηνικό" την Τράπεζα της Ελλάδας. Οι τράπεζες υπήρξαν θρησκεία και οίκος για τον Έλληνα...

Γ.Μ.: Φόντο μας είναι η τράπεζα, γιατί θέλουμε να εκφράζεται το δημόσιο καλό συμφέρον. 

Είμαστε λαός του συναισθήματος. Όχι του ορθού λόγου.

rejected: Είμαστε διατεθειμένοι να ανοίξουμε το σπίτι μας, στον πρώτο τυφλό που θα χρειαστεί την ανάγκη μας;

Γ.Μ.: Αυτό δεν το ξέρω. Είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Είμαστε λαός του συναισθήματος. Όχι του ορθού λόγου. Αν λειτουργήσει το θυμικό και κυρίως ο οίκτος "ζεσταινόμαστε". Έτσι παρατηρούμε έντονα φαινόμενα... ο "ξένος", αυτός που δεν είναι δικός μας, ο άλλος, αν υποφέρει είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε γι' αυτόν. Ο άλλος, αν δεν υποφέρει κι είναι καλύτερος από εμάς, μας ωθεί σε συμπλεγματική συμπεριφορά. Λειτουργεί έντονα το θυμικό μας. Οι Έλληνες, παρόλα αυτά, πάντα έχουμε την τάση να προστατεύουμε τους αδύναμους. 

Γιάννης Μπέζος

rejected: "Ο φτωχός συγκατοικεί με την σεμνότητα. Ο πλούσιος με την αλαζονεία. Βάλε και τους πολιτικούς που υπηρετούν το δίκαιο του λαού. Με ρεμούλα δημόσιου χρήματος, αλλάζουν και μισούν τις μάζες. Υπονομεύουν τους θεσμούς", λέγεται στην μετάφραση του "Πλούτου", από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο...

Γ.Μ.: Ναι. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Η συμπεριφορά κυρίως, των επιφανών πολιτικών, που κυβερνούν ή αντιπολιτεύονται, δεν δίνουν πάντα το καλό παράδειγμα. Πάντα, όμως, υπάρχει το επιχείρημα ότι αυτοί είναι εκλεγμένοι. Δεν είναι φορεμένοι με το ζόρι. Και μάλιστα, πολλοί είναι εκλεγμένοι με ισχυρότατες πλειοψηφίες. 

rejected: Ταυτόχρονα, το εύκολο δεν είναι να λέμε "οι πολιτικοί υπονομεύουν τους θεσμούς". Πρώτα ο πολίτης δεν το έχει κάνει;

Γ.Μ.: Βεβαίως. Και ο πολίτης υπονομεύει τους θεσμούς. Η σχέση πολίτη-κράτους είναι πελατειακή σχέση. Ό,τι λέγαμε νωρίτερα, περί συμβολαίου. Ο πολίτης δεν  ψηφίζει τον πολιτικό ώστε να τον οδηγεί. Τον ψηφίζει, για να τον καθοδηγεί ο ίδιος. Αυτό δεν σε κάνει να κυβερνάς. Απλώς ακολουθείς. Ακολουθείς ψηφοφόρους. Ο ψηφοφόρος, σε μια υγιή δημοκρατία, καλείται στη κάλπη να επιλέξει κάποιον που θα πάει παρακάτω τα πράγματα. Όχι να διαχειριστεί τα δεδομένα. Στην Ελλάδα, με αυτό το πρόβλημα που έχουμε, καταλήξαμε η χώρα να είναι ένα απέραντο λογιστήριο. Όλη μέρα γι' αυτά ακούμε. Δεν μας λένε κάτι πολιτικό που να μας οδηγεί στο μέλλον. Πολιτικό με την έννοια να αντιμετωπίσουμε κάτι διαφορετικά. Είμαστε περιχαρακωμένοι και φοβισμένοι. Υπάρχει η αίσθηση της μεγάλης εξάρτησης. Βεβαίως, η χώρα πάντα εξαρτημένη ήταν. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Ποτέ δεν μάθαμε την ιστορία, μόνο a la cart. Οι Έλληνες συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε ο ομφαλός της γης. 

Ο πλανήτης πλέον έγινε μια πόλη, με το διαδίκτυο. Οι χώρες επηρεάζονται μεταξύ τους. Δεν μπορείς εσύ να μην είσαι πολίτης του κόσμου και να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι στη δεκαετία του '50.

rejected: Είχαμε μάθει να τη σκαπουλάρουμε, έτσι ώστε να αποφύγουμε την "Πενία" που θα οδηγούσε στον "Πλούτο"...

Γ.Μ.: Τα τελευταία 35 χρόνια, υπάρχει μια τάση των ανθρώπων να μην κουραζόμαστε πολύ. Αυτό ξεκινά από την εκπαίδευση. Και σε οδηγεί στο να κουράζεσαι περισσότερο. Διότι το να μην κουράζεσαι πολύ, να μην μαθαίνεις πράγματα, να μην κοπιάζεις πολύ, δεν βοηθά πλέον.... στην σημερινή κοινωνία δεν υπάρχει τίποτα που να σου χαρίζεται. Οφείλεις να μοχθήσεις γι' αυτό. Ο πλανήτης πλέον έγινε μια πόλη, με το διαδίκτυο. Οι χώρες επηρεάζονται μεταξύ τους. Δεν μπορείς εσύ να μην είσαι πολίτης του κόσμου και να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι στη δεκαετία του '50. Εμείς θέλουμε να έχουμε τεχνολογία και επιστήμη στα πόδια μας, αλλά ταυτόχρονα να συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε ακόμα στον "Ψεύτη Ντουνιά" του Καζαντζίδη... δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!

Γιάννης Μπέζος

rejected: Το θέατρο ακολουθεί την εποχή, όπως θα όφειλε;

Γ.Μ.: Το θέατρο είναι μια πανάρχαια Τέχνη. Το θέατρο είναι πολιτική πράξη. Όλα αυτά περί καλλιτεχνίας και ψευδο-πνευματικότητας που μας ταλανίζουν τα τελευταία χρόνια μας έφαγαν.... Βεβαίως-θα μου πει κάποιος, Τι εννοείς πολιτική πράξη... Ακόμη και μία κωμωδία όταν ανεβάζουμε ή μια επιθεώρηση, ο τρόπος που το κάνουμε, είναι μια πολιτική πράξη. Από την στιγμή που γίνεται δημόσια, για να το πω γενικά, αλλά "καμπανιστά"... βγαίνουμε στη σκηνή γιατί έχουμε να πούμε κάτι ή δεν έχουμε τίποτα να πούμε; Ιδού το ερώτημα. Ο κόσμος έρχεται, πληρώνει να πάει στο θέατρο. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι μαζεύονται μαζί και συμμερίζονται ένα κοινό χρόνο. Είναι άκρως σημαντικό. Κοινός χρόνος με παρόντες ανθρώπους εκείνη την ώρα. Όχι κάτι κατασκευασμένο από πριν. Δεν είναι κινηματογράφος. Είναι κάτι που γίνεται μπροστά σου. Εκείνη την ώρα. Γι' αυτό και η δική μας ευθύνη, πλέον, είναι μεγαλύτερη. 

Το θέατρο είναι πολιτική πράξη. Ο σκοπός του θεάτρου δεν είναι να εκπαιδεύσει το κοινό. Αλλά, να δημιουργηθούν περισσότερα ερωτηματικά στον θεατή.

rejected: Γιατί οφείλει αυτή η στιγμή, να είναι γεμάτη... Αυτή η σύμπραξη κοινού-καλλιτεχνών είναι ό,τι πιο δύσκολο. Ο κόσμος να φύγει γεμάτος. Υπάρχει λύτρωση στον θεατή φεύγοντας;

Γ.Μ.: Αυτό δεν μπορείς γενικά να το απαντήσεις. Έχουμε πολλές θεατρικές παραγωγές. Το θέατρό μας είναι σε καλό επίπεδο. Υπάρχουν παραστάσεις που πάνε καλά και δεν είναι τυχαίο. Το κοινό θα λειτουργήσει και εκτονωτικά. Είναι και αυτό στο παιχνίδι! Αλλά με ένα επίπεδο γούστου και αισθητικής. Όχι στη σαχλαμάρα! Ή θα φύγει από την αίθουσα πιο "ανήσυχος". Όχι πιο πεπαιδευμένος. Ο σκοπός του θεάτρου δεν είναι να εκπαιδεύσει το κοινό. Αλλά, να δημιουργηθούν περισσότερα ερωτηματικά στον θεατή. Αυτά τα ερωτηματικά, πρωτίστως, οφείλουμε να τα έχουμε εμείς οι καλλιτέχνες. Κι όταν κάνουμε καλά τη δουλειά μας, αυτά πυροδοτούν και την περιέργεια του θεατή. 

rejected: Ο θεατής αντιλαμβάνεται το κίνητρο του καλλιτέχνη;

Γ.Μ.: Ο θεατής θα πέσει και στην παγίδα του εκτονωτικού θεάτρου, της "μόδας" δίχως περαιτέρω ουσία. Θα πάει και σε κάτι πιο "βαθύ". Όλα παίζουν. Ο χρόνος τα κρίνει. Καλλιτέχνες με δημόσια εικόνα και χρόνια στο θέατρο έχουν προθέσεις που γίνονται αντιληπτές στο ακέραιο από το κοινό. Είναι το γιατί παρουσιάζεις ένα έργο και με ποιο τρόπο το κάνεις. Ο θεατής καταλαβαίνει και εκτιμά. Μπορεί να μην έχει το ποθητό αποτέλεσμα η παράσταση, αλλά στη Τέχνη μετράει και η πρόθεση. Το κακό που γίνεται με τη μόδα στο θέατρο, οφείλεται στη μοιρολαγνεία που έχει η χώρα μας. Μοιρολαγνεία γενική και αόριστη-φυσικά... όπως όλα γενικά, αόριστα και μερικές φορές επιπόλαια γίνονται όλα στη χώρα μας. Υπάρχει κι αυτό που δεν είναι πραγματική ανάγκη έκφρασης, αλλά είναι απλώς "εισιτήριο". Που σε αιχμαλωτίζει σαν θεατή, αλλά στο τέλος-τέλος, δεν σε συγκινεί.

Γιάννης Μπέζος

Η Ελλάδα, ώρες-ώρες, συμπεριφέρεται λες και συνορεύει με το Βέλγιο. Αυτό είναι σοβαροφάνεια.

rejected: Πού χωλαίνει το ελληνικό θέατρο;

Γ.Μ.: Το ελληνικό θέατρο με ενοχλεί στη σοβαροφάνεια. Η Ελλάδα είναι μια χώρα του Νότου. Η Ελλάδα συνορεύει με την Τουρκία, την Αλβανία, την Βουλγαρία και από τα δυτικά με την Ιταλία, με κάτω-κάτω την Αφρική. Η Ελλάδα, ώρες-ώρες, συμπεριφέρεται λες και συνορεύει με το Βέλγιο. Αυτό είναι σοβαροφάνεια. Η χώρα  δεν αντλεί από τα δικά της. Κάνει το ίδιο που κάνει και η οικονομία. Παίρνει δάνεια. Που δεν μπορεί να τα εξοφλήσει. Και κάνει ξεπατικοτούρες από το εξωτερικό που δεν αποκαλύπτουν τίποτα στο κόσμο. Ή απευθύνονται σε ορισμένους που είναι φανατικοί θεατρόφιλοι, που είναι λίγο υπόπτου προελεύσεως...

rejected: Θεατρόφιλοι υπόπτου προελεύσεως;

Γ.Μ.: Να το πω καλύτερα, θεατρόφιλοι ύποπτων προθέσεων. Είναι οι λεγόμενοι λάτρεις της Τέχνης. Εγώ δεν θέλω να απευθύνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους. Θέλω να απευθύνομαι σε όλους. Δεν κάνουμε θέατρο για να ευχαριστηθούν οι ειδικοί. Αυτοί που είναι πνευματικοί άνθρωποι-αυτά μας έφαγαν και μας ταλαιπωρούν. Παίξαμε στην Επίδαυρο που χωράει 10.000 ανθρώπους. Μπορείς να πεις ότι αυτοί οι θεατές, σε αυτό το παγκοσμίου φήμης θέατρο, είναι "υποψιασμένοι"; Ένα λαϊκό θέαμα είναι! Γι' αυτό και τα θέατρα είναι πολύ μεγάλα. Απευθυνόμαστε σε όλους και όχι στη γνώση τους, αλλά στην ευαισθησία τους. 

rejected: Είστε 40 χρόνια στο θέατρο.  Ποιό είναι το εντονότερο "μάθημα" που σας έδωσε το σανίδι;

Γ.Μ.: Στο θέατρο τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα! Τίποτα και δεν πρέπει να υπάρχει. Αν έχεις κάτι δεδομένο ή πάρεις τον εαυτό σου πολύ "στα σοβαρά" και πεις ότι τώρα τον γνωρίζω, θα βρεθείς προ εκπλήξεως! Αυτό το καλό έχει η Τέχνη... δεν σταματά ποτέ. Το ανθρώπινο δυναμικό ανανεώνεται τόσο από συντελεστές στο θέατρο, αλλά και νέες γενιές ηθοποιών. 

rejected: Το θέατρο είναι και παρηγοριά για τον θεατή;

Γ.Μ.: Το θέατρο είναι και παρηγοριά, με την έννοια ότι επιλέγω να πάω σε ένα χώρο πληρώνοντας, όπου και θα παρηγορηθώ είτε κάτι ξεχνώντας που με ταλανίζει, είτε φεύγοντας να θυμηθώ κάτι, που έχω ξεχάσει. Είναι και τα δύο θεμιτά. Τα ελαφρά θεάματα, που είναι δύσκολο να γίνονται, φτιάχνονται για να ξεχνάνε οι άνθρωποι. Τα πιο λαϊκά-αποκαλυπτικά θεάματα είναι αυτά που μας κάνουν και θυμόμαστε κάτι. Θυμόμαστε κάτι από τον εαυτό μας ή από το περίγυρο μας, και μας αποκαλύπτει κάτι καινούργιο. Δηλαδή, μας συγκινεί...

rejected: Αρχαία τραγωδία γιατί δεν έχετε παίξει σε αυτά τα σαράντα χρόνια στο θέατρο;

Γ.Μ.: Εν τιμή, να σας πω ότι δεν ήταν στις προθέσεις μου. Δεν είχε η καρδιά μου τέτοια διάθεση. 

rejected: Ούτε τώρα πια;

Γ.Μ.: Μπορεί. Τώρα έχω λίγη ανάγκη. Ίσως, μετά από 2-3 χρόνια να έχω περισσότερη... Δεν έχω πρόβλημα να το επιχειρήσω. Στο παρελθόν, είχα την ευκαιρία. Αλλά, ξέρετε... πρέπει και κάτι να σε ωθεί προς τα εκεί. Αλλιώς είναι σαν να το κάνεις, απλώς, για να προσθέσεις στο ρεπερτόριό σου και την αρχαία τραγωδία. 

Γιάννης Μπέζος

Όσο μειώνονται οι ανάγκες και πετάς άχρηστα πράγματα, τόσο πλουσιότερος γίνεσαι.

rejected: Ποιος είναι ο δικός σας "Πλούτος", πέρα από τη κόρη και τη σύζυγο;

Γ.Μ.: Είναι η ίδια η ζωή μου, η κόρη μου κι η σύζυγος. Μέσα στον πλούτο μου, είναι και οι φίλοι μου, ο τρόπος που ζω. Με την έννοια, ότι όσο μειώνονται οι ανάγκες και πετάς άχρηστα πράγματα, τόσο πλουσιότερος γίνεσαι. Ο Σενέκας έλεγε "πλούσιος γίνεσαι, όταν ελαχιστοποιείς τις επιθυμίες σου".  Διότι πολλές από τις επιθυμίες είναι πλασματικές. Αυτά δεν πάθαμε, όλα αυτά τα χρόνια; Καταναλώναμε άχρηστα πράγματα. Και δεν το λέω για τους άλλους, εγώ το λέω για τον εαυτό μου! Πράγματα που δεν χρειάζονταν... άνευ ουσίας, άνευ νοήματος, ανόητα...τα οποία τώρα πια που ανέβηκε ο πήχης δυσκολίας, αποκαλύφθηκαν μπροστά μας τόσο ποταπά. Μιλάω πάντα για τον εαυτό μου-μην παρεξηγηθώ! Δεν είμαι υπέρ του οι άνθρωποι να ζουν φτωχά-δεν λέω αυτό! 

rejected: Απλά, το να αφαιρέσεις τα περιττά, μόνο καλό μπορεί να κάνει. 

Γ.Μ.: Ακριβώς, αυτό! Βεβαίως, είναι ωραίο να ζεις καλά, να ντύνεσαι, να ταξιδεύεις, αλλά όχι υπερβολή! Είναι αυτό που οι αρχαίοι πρόγονοι μας ονόμαζαν "ύβρις". 

Όταν μένεις μόνος σου, δυσκολεύεται η κατάσταση... ο εαυτός σου δεν κρύβεται.

rejected: Οι άνθρωποι γεμίζουμε το 24ωρο μας με καταστάσεις και προγράμματα, μόνο και μόνο για να μην μένουμε μόνοι στο σπίτι. Να μην αντιμετωπίζουμε τα προσωπικά μας κενά. 

Γ.Μ.: Αυτό, ξέρετε, εμπίπτει στην ψυχιατρική! (γέλια) Ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτό που είπατε είναι μεγάλη κουβέντα και φυσικά μεγάλη αλήθεια! Όλοι μας το κάνουμε, ή το έχουμε κάνει λίγο-πολύ. Διότι, όταν μένεις μόνος σου, δυσκολεύεται η κατάσταση... ο εαυτός σου δεν κρύβεται. Οπότε αρχίζει και σε βομβαρδίζει με ερωτηματικά που ζητάνε απαντήσεις. Για να το αποφύγεις όλο αυτό, λοιπόν, εφευρίσκεις ένα σωρό άλλα πράγματα! 

Γιάννης Μπέζος

rejected: Τον χειμώνα στο θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ θα παρουσιάσετε ξανά το "Ας ερχόσουν για λίγο", παράσταση-αφιέρωμα στον Μιχάλη Σουγιούλ;

Γ.Μ.: Ακριβώς! Οκτώβριο και Νοέμβριο, η παράσταση θα παρουσιαστεί στην Αθήνα και τον Δεκέμβριο θα ανέβει στη Θεσσαλονίκη, όπου θα παιχτεί για τρεις εβδομάδες. Έπειτα, στην Αθήνα, θα κάνουμε με τον Πέτρο Φιλιππίδη, τον "Αμερικάνο Βούβαλο" στο θέατρο ΜΟΥΣΟΥΡΗ, από το Φεβρουάριο. Από Σεπτέμβρη, η τηλεοπτική εκπομπή για το θέατρο που παρουσιάζω στην ΕΡΤ, θα συνεχίσει με νέα επεισόδια. 

Όταν είμαστε νέοι νομίζουμε ότι η Τέχνη ή η ζωή περιμένει εμάς, για να πάρει μπρος...

rejected: Ποια είναι η μεγαλύτερη αυταπάτη που πιστέψατε;

Γ.Μ.: Ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, επειδή εμείς μπορεί να του παίξουμε καλό θέατρο....(γέλια) Αυτά ήταν, πριν σαράντα χρόνια που ξεκίνησα... αλλά, όταν είσαι νέος, αυτά πρέπει να τα αισθάνεσαι... όταν μεγαλώνεις και ακόμη τα πιστεύεις, είναι λίγο περίεργο. Αυτό δεν σημαίνει, ότι εμείς δεν πρέπει να κάνουμε καλά τη δουλειά μας. Βεβαίως, ο κόσμος δεν θα αλλάξει, αλλά θα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι να μας ακολουθούν. Όταν είμαστε νέοι νομίζουμε ότι η Τέχνη ή η ζωή περιμένει εμάς, για να πάρει μπρος...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος