'Ποιητής' του Aπλού

"Οφείλεις να είσαι απλός, για να είσαι και προσωπικός, αργότερα. Αρχικά να είσαι στην ζωή σου, και θα έρθει και στην δημιουργία. Αυτό κάνει τη διαφορά. Είναι σημαντική η απλότητα. Πολύ, δε, περισσότερο στις μέρες μας"...Ο Γιάννης Νιάρρος ξεκίνησε να ξεχωρίζει. Στο rejected, "διαβάζοντάς τον", ανακαλύπτεις τις αιτίες...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Γιάννης Νιάρρος

rejected: Συνεργάζεσαι με τον σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη, στο Εθνικό Θέατρο, στο "Στέλλα Κοιμήσου".

Γ.Ν.: Με τον Γιάννη Οικονομίδη, μέσω του Εθνικού, με έφερε σε επαφή ο Θοδωρής Αμπαζής. Με είχε δει και στον "Νοτιά". Με το που μιλήσαμε, κατάλαβα πως είναι ένας απλός άνθρωπος με τον οποίο επικοινωνώ στα πολύ απλά. Όλο αυτό που δημιουργεί βασίζεται σε βασικές, ανθρώπινες σχέσεις. Με το πρώτο "καλημέρα" στον Γιάννη Οικονομίδη, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για τον ορισμό της απλότητας. Οι ήρωές του είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Όπως και ο ίδιος. Στον Γιάννη, προέχει η ισχύς του ανθρώπινου χαρακτήρα και έπειτα κάθε καλλιτεχνική ιδιότητα.

rejected: Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στις πρόβες της παράστασης;

Γ.Ν.: Είχα ένα απελευθερωτικό κείμενο. Με δυσκόλεψε, υποκριτικά στο σημείο που το θέατρο πρέπει να γίνει ποίηση.... θέλω το θέατρο να γίνεται ποιητικό για μένα. Αυτό πρέπει να συμβαίνει. Είναι πιο δύσκολο να το ανακαλύψεις, μέσα από τη κινησιολογία, το "περπάτημα" και τον λόγο ενός καθημερινού ανθρώπου. Όταν υπάρχει ένα κείμενο πιο ποιητικό ή μαγικό, αμέσως μπαίνουμε στα "μονοπάτια" του θεάτρου, με την πρώτη ανάγνωση. Εδώ, η ποίηση έπρεπε να βγει μέσα από τους ανθρώπους, μέσα από τους ίδιους τους χαρακτήρες... μέσα από εμάς...

Ποιητικός γίνεσαι όταν τα συναισθήματα και η κατάσταση, σε φτάνουν στα άκρα.

rejected: Πώς γίνεσαι ποιητικός;

Γ.Ν.: Ποιητικός γίνεσαι όταν τα συναισθήματα και η κατάσταση, σε φτάνουν στα άκρα. Και αυτό έκανε τόσο ο Γιάννης Οικονομίδης, όσο κι εγώ. Κυνηγήσαμε να βρούμε τους εαυτούς μας, σε ακραίες καταστάσεις. Υπήρχε η βασική γραμμή της ιστορίας, του πατέρα-τυράννου που καταδυναστεύει την οικογένεια σε κάθε απόφαση μέλους της, αλλά ο βασικότερος κορμός προήλθε από τις συναισθηματικές αντιδράσεις που είχαμε ο ένας απέναντι στον άλλον, πάνω στη σκηνή. Πρώτα προσωπικά κι έπειτα ως ρόλοι. Αυτό είχε τρομερό ενδιαφέρον, αλλά και ταυτόχρονη δυσκολία. Πρέπει καθημερινά να βάζεις τον εαυτό σου σε μια ακραία συνθήκη. Ζητούμενο είναι να ταραχτείς. Να αφήσεις πράγματα να σου συμβούν.

Γιάννης Νιάρρος
Γιάννης Νιάρρος

rejected: Ποίηση στην "αρρωστημένη" καθημερινότητά μας, υπάρχει;

Γ.Ν.: Ποίηση υπάρχει στη ζωή μας. Διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αν έχει η ζωή του ποίηση. Πιστεύω ότι και το παράθυρο του σπιτιού σου, αν θες να το κοιτάξεις, μπορείς να το κοιτάξεις ποιητικά. Οποιαδήποτε κίνηση κάνεις, από το "σηκώνομαι από το κρεβάτι", μέχρι και το "έχω μια ρομαντική ιστορία να πω στην κοπέλα μου, για το ότι θα χωρίσουμε". Ποίηση υπάρχει και είναι το ζητούμενο στη ζωή. Τώρα που όλα είναι πιο δύσκολα... αυτό είναι και ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εαυτό μας μια χαρά. Όλα τα τρελά που συμβαίνουν στον κόσμο, όχι να τα μεταφράζεις ποιητικά! Να συμβεί ως ότι... δεν περιμένουμε να γίνουμε πλούσιοι. Δεν περιμένουμε η χώρα μας να μεταμορφωθεί. Τουλάχιστον, ας είμαστε λίγο πιο "ανόητοι". Ανόητοι με την καλή έννοια. Τα τρελά που γίνονται ολόγυρα να τα μετατρέψουμε. Μέσα μας είναι όλο το παιχνίδι.

Ο άνθρωπος πάντα είναι ο αδικημένος. Αυτή είναι η εποχή

rejected: Τι σε προβληματίζει περισσότερο σε ό,τι ζούμε;

Γ.Ν.: Ό,τι συμβαίνει δεν έχει ημερομηνία λήξης. Δεν μπορείς να πεις "θα τελειώσει τότε". Ποτέ δεν θα τελειώσει. Όχι μόνο για το οικονομικό μας πρόβλημα, αλλά αυτή η γενική μελαγχολία που υπάρχει... δεν ξέρω αν θα φύγει και ποτέ. Και στους αιώνες δεν έφυγε ποτέ. Κάθε ιστορία είναι προβλήματα που τα φτάνουν στο υψηλό τάδε σημείο, από τον Μεσαίωνα τo νιώθεις στον αέρα. Ο άνθρωπος πάντα είναι ο αδικημένος. Αυτή είναι η εποχή. Η απαισιοδοξία είναι που με στεναχωρεί. Ο.Κ, υπάρχει οικονομική κρίση και δεν έχουμε λεφτά. Αλλά, αυτό έχει μεταλλαχθεί σε μια ατέλειωτη απασιοδοξία, γαμώτο... Χάθηκε και η προοπτική. Αλλά, ξεχάσαμε και ότι έχουμε-τα πολύ βασικά- να τα σεβόμαστε. Να μην τα θεωρούμε δεδομένο. Να τα βλέπουμε από άλλο "πρίσμα". Να τα κοιτάμε από παντού.

rejected: Το αξιακό μας σύστημα θα χαθεί;

Γ.Ν.: Αν προσπαθήσουμε κάθε ένας να κρατάει το προσωπικό του αξιακό σύστημα και να είναι ενεργός σε αυτή την διαδικασία, παλεύεται η κατάσταση. Συλλογικά, δεν αλλάζει κάτι ηθικό. Από τον καθένα μας ξεκινά. Εμού του ιδίου.

Γιάννης Νιάρρος

Θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάσει-αυτό ήταν το βασικό μου ερέθισμα να ασχοληθώ με το θέατρο, όταν ήμουν μικρός

rejected: Μετά το "Στέλλα, Κοιμήσου" θα είστε στην παράσταση "Δαιμονισμένοι" σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή και έπειτα θα ετοιμάσετε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, μια επιθεώρηση. Τι είδους θα είναι αυτή η δεύτερη παράσταση;

Γ.Ν.: Μια επιθεώρηση φτιαγμένη στα χρόνια του μνημονίου. Θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάσει-αυτό ήταν το βασικό μου ερέθισμα να ασχοληθώ με το θέατρο, όταν ήμουν μικρός. Αυτό βεβαίως, με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε και το να γελάσει ο άλλος, δεν είναι το μόνο μου μέλημα. Για αυτό το παραπάνω θα προσπαθήσουμε...

Από όταν βγήκα από τη Σχολή, μπαίνω σε κάθε συνεργασία, μην γνωρίζοντας αν θα τα καταφέρω

rejected: Προσέχεις κάθε επαγγελματική σου κίνηση, με ξεκάθαρους στόχους. "Εγώ αυτό θέλω να κάνω και μόνο". Η δυσκολία είναι επιλογή;

Γ.Ν.: Δεν είναι επιλογή. Είναι τεράστια δική μου τύχη ότι με επέλεξαν στο κάθετί που έκανα. Με διάλεξε ο Τάσος Μπουλμέτης για την ταινία, έπειτα έπαιξα "Ρασκόλνικοφ" στο Εθνικό σε μετάφραση Παπαδιαμάντη-πολύ δύσκολο. Μπαίνω σε κάθε δουλειά, πλέον, νιώθοντας πως δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Από όταν βγήκα από τη Σχολή, μπαίνω σε κάθε συνεργασία, μην γνωρίζοντας αν θα τα καταφέρω. Κάθε δουλειά είναι και ένα προσωπικό στοίχημα. Αν θα μπορέσω και σε αυτήν την δουλειά, να βγάλω τον αληθινό μου εαυτό. Να μπορέσω να είμαι εγώ. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό που πάω να κάνω. Όταν δεν νιώθω ότι είμαι στα νερά μου. Όταν νιώθω ότι "δεν το ΄χω". Έτσι, η δυσκολία ανεβαίνει σε κάθε βήμα. Αλλά και πάντα αυξάνεται σε κάθετι καινούργιο που πας. Τι προσπαθώ να κάνω στον εαυτό μου; Στον κόσμο;... Είναι μια προσωπική αναζήτηση γεμάτη δημιουργικότητα.

Γιάννης Νιάρρος

rejected: Η ανασφάλεια χαρακτηρίζει τον ηθοποιό;

Γ.Ν.: Ναι. Η ανασφάλεια χαρακτηρίζει τον ηθοποιό και στο θέατρο και στη ζωή του. Ευτυχώς, όλους μας εκφράζει. Απλώς, στον ηθοποιό, από την σκηνή-με την δουλειά του-η ανασφάλεια λειτουργεί εντονότερα. Άλλωστε, είναι μια εντελώς ανασφαλής δουλειά, από την φύση της. Ψάχνεις δουλειά, τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Αλλά και η ουσία της δουλειάς είναι ανασφαλής. Με την έννοια ότι, πας κάθε μέρα κάπου, με ένα προσωπικό σου στοίχημα να σε "καταδιώκει". Αν θα το καταφέρεις να είσαι αληθινός, ο εαυτός σου, πάνω στη σκηνή. Και γιατί το κάνεις αυτό. Κάθε βράδυ πρέπει να αναρωτιέσαι αυτά τα πράγματα, έτσι ώστε κάτι αληθινό να βγει ανά στιγμές, ή καθ' όλη τη διάρκεια μιας παράστασης που παίζεις ή ενός κινηματογραφικού έργου. Ο ηθοποιός είναι και ο μόνος που του δίνεται η ευκαιρία να δείξει ότι υπάρχουν ανασφάλειες. Πάνω στη σκηνή. Τώρα, μπορεί ένας απλός θεατής να βλέπει έναν ρόλο, έναν χαρακτήρα, αλλά εμείς που είμαστε πιο μέσα στο επάγγελμα, βλέπουμε ανθρώπους που προσπαθούν να προκαλέσουν συναισθήματα στον εαυτό τους. Στον θεατή, στους ίδιους. Ένα στοίχημα είναι όλα, και κάθε βράδυ. Έτσι δεν είναι, ρε Γιώργο;

rejected: Ταυτόχρονα, ο ηθοποιός δεν έχει στοιχεία ναρκισσισμού στην απόλυτη έκθεση;

Γ.Ν.: Κάθε άνθρωπος το αντιμετωπίζει διαφορετικά. Μπορείς να είσαι νάρκισσος πάνω στη σκηνή είτε για τον εαυτό σου, είτε γιατί παίζεις το "θέμα". Έχεις ανάγκη να φανεί η ιστορία κι όχι εσύ. Νομίζω εκεί είναι η "γραμμή", που οφείλεις να αναρωτιέσαι, αν την περνάς ή όχι. Προσπαθώ να μεταφέρω την ιστορία ή τον εαυτό μου στο κοινό; Αυτή η "γραμμή" δεν είναι πάντα τόσο καθαρή για όλους. Πρέπει κάθε μέρα να το σκέφτεσαι. Οφείλεις να είσαι αναμμένο led, μην τυχόν και σου συμβεί κάτι τέτοιο. Να, μια ακόμα ανασφάλεια που θα αφομοιώσει ο ηθοποιός! Ένα άγχος "εξτραδάκι" που θα αποκτήσεις.

Γιάννης Νιάρρος

rejected: Τώρα που πέρασε η ιστορία του "Νοτιά", τι άφησε μέσα σου;

Γ.Ν.: Ένα πρωτόγνωρο, ωραίο ταξίδι ήταν ο "Νοτιάς". Και μέσα στη δουλειά μου και στις εποχές της Ελλάδας. Έχοντας πλήρως τελειώσει και την τελευταία επίσημη προβολή στην Αμερική, μαζί με τον Τάσο Μπουλμέτη, πριν λίγο καιρό, μένει ένα γλυκό συναίσθημα κι εμπειρίες... λες ότι "βλέπω τι έκανα εκεί σαν δουλειά κι ανυπομονώ να μου έρθουν επόμενες ευκαιρίες, να συγκεντρωθώ κι ακόμα περισσότερο". Αυτή η πρώτη συνάντηση με το σινεμά, πέρασε πολύ γρήγορα. Σαν να μην πρόλαβα να την γευτώ. Όλο αυτό της πρώτης φοράς. Είχα το φόβο, σε κάτι μεγαλεπίβολο, δύσκολο, με τεράστια έκθεση. Θέλω να περιμένω κάτι επόμενο, έτσι ώστε να ρεφάρω περισσότερο εστιασμένος στη δουλειά κι όχι τόσο στο μεγάλο συναίσθημα που προανέφερα. Την μεγάλη χαρά που είχα στο γύρισμα, που μπορεί να μην με άφησε να είμαι τόσο ήρεμος και χαλαρός.

rejected: Ποια συμβουλή κρατάς μέσα σου και πορεύεσαι μέσα σου;

Γ.Ν.: Ο Ακύλας Καραζήσης είναι δάσκαλός μου. Έλεγε "να είσαι ο εαυτός σου-αλλά ποιος είναι αυτός; Είναι δύσκολο να το απαντήσεις. Ποιος είσαι τελικά;"...

Γιάννης Νιάρρος

rejected: Γιατί κάνεις θέατρο;

Γ.Ν.: Αναζητώ να βρω τον εαυτό μου. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αναζητώ να ζήσω. Αναζητώ να πάρω θέση. Να βρω θέση, όχι να πάρω. Με την πιο γενική έννοια. Λέμε "ψάξε να βρεις θέση, να πάρεις απέναντι στα πράγματα". Προσπαθώ μέσα από το θέατρο να την βρω αυτή την θέση. Μέσα από την συναναστροφή και με τους ανθρώπους του θεάτρου. Μέσα από συζητήσεις για μεγάλα έργα. Για δύσκολες ιδέες, που σε προχωράνε πέρα από το θέατρο. Και να έρθω σε επαφή με ανθρώπους...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης