Φακός μέσα στο σκοτάδι

Φως. Αυτό χαρακτηρίζει τον Γιώργο Νανούρη. Φως όταν σου μιλάει, φως όταν σου χαμογελάει, φως σαν αναφέρεται σε ότι καινούργιο ετοιμάζει... λάμπει μέσα στο σκοτάδι ο Γιώργος Νανούρης. Δημιουργεί, μέσα σε μια ζωή που όλα μπορούν να είναι Τέχνη. Και ξεδιπλώνει στο rejected, κομμάτι του χαρακτήρα του και της δημιουργικότητάς του. 

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | ιωάννα χατζηανδρέου, δημήτρης πιτσάκης, κοσμάς κουμιανός, πάνος γιαννακόπουλος, χριστίνα γεωργιάδου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Γιώργος Νανούρης

rejected: Η "Κατερίνα" επιτέλους στην γενέτειρά της. Η παράσταση που άλλαξε το θεατρικό σκηνικό της Αθήνας, έρχεται στην Θεσσαλονίκη, στο θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ, από 28 Σεπτεμβρίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Το βιβλίο που έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ για την μητέρα του κι όχι μόνο, φανταζόσουν όταν ξεκινούσατε από το πατάρι του "Ιανού" ως ένα θεατρικό αναλόγιο, ότι θα διέγραφε μια τόσο μεγάλη διαδρομή σε Ελλάδα και πλέον και εξωτερικό;

Γ.Ν.: Όχι βέβαια! Ελπίζαμε και θέλαμε να πάει καλά -όπως κάθε παράσταση πριν ξεκινήσει- αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν το περίμενε κανείς μας. Επιτέλους καταφέραμε να έρθουμε στη Θεσσαλονίκη που τόσο πολύ θέλαμε, μιας και εδώ γεννήθηκε η "Κατερίνα", από εδώ αρχίσανε όλα. Είναι πολύ συγκινητικό για όλους μας.

Στο αναλόγιο του "Ιανού" ο κόσμος έφτανε απ' τον πρώτο όροφο μέχρι το δρόμο

rejected: Θέλω να θυμηθείς, πότε αισθάνθηκες πλήρως ουσιαστικά και στην ολότητά του, την δύναμη αυτού του κειμένου, αυτής της παράστασης... ήταν κάποιο βράδυ στις πρόβες, ήταν κάποια από τις πρώτες νύχτες στο ΘΗΣΕΙΟΝ; Πότε ένιωσες την πυγμή αυτού του έργου στον χρόνο;

Γ.Ν.: Αρχικά το θέμα, πριν διαβάσω το βιβλίο, ήταν αυτό που κινητοποίησε κάτι μέσα μου. Αργότερα στις πρόβες αισθανόμασταν ότι κάτι δυνατό συμβαίνει, ακόμα και ο τρόπος που δέσαμε τρεις άνθρωποι που δεν γνωριζόμασταν ήταν ένα σημάδι για μένα. Στο αναλόγιο του "Ιανού" ο κόσμος έφτανε απ' τον πρώτο όροφο μέχρι το δρόμο. Και φυσικά, αργότερα στο θέατρο, οι αντιδράσεις και η απίστευτη για τα δικά μας δεδομένα προσέλευση, φανέρωσαν τη δύναμη της "Κατερίνας".

Γιώργος Νανούρης

rejected: "Εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου. Καθένας ας διαλέξει την λήθη που του ταιριάζει. Που τον ανακουφίζει. Έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε"...Εσένα Γιώργο, ποια είναι η πιο δυνατή σου αλήθεια και ποια η λήθη και σε τι που θα επέλεγες στο βίο σου;

Γ.Ν.: Ψαχτά πηγαίνω κι εγώ, μη νομίζεις... Προσπαθώ να είμαι σωστός με τους ανθρώπους όσο περισσότερο μπορώ, να προσηλώνομαι στη δουλειά μου. Να μη φέρομαι όπως δε θα ήθελα να μου φερθούν. Δεν επιδιώκω φωνές και φασαρίες. Τέτοια πράγματα ζητώ, κανονικά, ήσυχα. Αυτή πάνω-κάτω είναι η αλήθεια που προσπαθώ να τηρώ. Για τη λήθη αφήνω τραύματα και πληγές να είναι χαμένα εκεί στα βάθη της.

Οι παραστάσεις είναι ζωντανές και θέλω να παρατείνω τη ζωή τους όσο περισσότερο γίνεται

rejected: Μια τόσο μεγάλη επιτυχία, αμιγώς θεατρική, πέρα από το "Χειρόγραφο" με την Χαρούλα Αλεξίου και την "Σονάτα" με την Μαρινέλλα... η "Κατερίνα"  με 25.000 ήδη θεατές και 5 θεατρικά βραβεία, δεν σου "δυσκολεύει" το επόμενο βήμα; Δεν σε αγχώνει να είναι κάτι εξίσου δυνατό;

Γ.Ν.: Σίγουρα έχει ένα βάρος και ένα άγχος. Και σίγουρα το σκέφτεσαι και αυτό κάποιες στιγμές, αλλά δε μένεις εκεί προς Θεού! Φυσικά δεν καρπώνομαι όμως εγώ μόνο τις όποιες “επιτυχίες” όπως τις λες. Είναι το αποτέλεσμα σκληρής και ομαδικής δουλειάς με τους εκάστοτε συνεργάτες. Κάθε τι που κάνω όμως, το αντιμετωπίζω διαφορετικά και προσπαθώ να μην το συγκρίνω με το προηγούμενο. Κάθε παράσταση είναι αυτόνομη, έχει τη δική της μοίρα, τη δική της τύχη. Δεν μπορώ να βαραίνω με τέτοιες σκέψεις και ξέρω πολύ καλά ότι δεν γίνεται να συμβαίνει πάντα το ίδιο. Έχω πάρει μια μικρή απόσταση πάντως και γι αυτό δεν έχω ετοιμάσει καιρό τώρα καινούρια παράσταση. Οι παραστάσεις είναι ζωντανές και θέλω να παρατείνω τη ζωή τους όσο περισσότερο γίνεται. Δεν μπορώ να φτιάχνω τρεις και τέσσερις παραστάσεις τη σεζόν.

Γιώργος Νανούρης
Γιώργος Νανούρης

Στα εύκολα λουφάζω και γίνομαι πιο μαλθακός. Οι δυσκολίες μάλλον με δυναμώνουν

rejected: Ζούμε τους χρόνους της κατάθλιψης και των προσωπικών μας "σκοταδιών". Κρίση στις αξίες και στην ελπίδα μας. Εσένα τι σου δίνει δύναμη; Από πού αντλείς και προχωράς;

Γ.Ν.: Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, διαρκώς χρειάζεται να βρίσκεις κάτι για να κρατηθείς. Κάθε μέρα, όμως, μας δίνονται αφορμές να απογοητευόμαστε πάλι με όσα συμβαίνουν. Παρόλα αυτά, εγώ είμαι μαχητής και αν το καλοσκεφτώ στις δυσκολίες υπάρχει ένα πείσμα που με κάνει να θέλω να επιμείνω. Λέω ”όχι δε θα σου περάσει όσο κι αν θες”  και τις περισσότερες φορές πιάνει. Νομίζω ότι τα δύσκολα με τροφοδοτούν, σαν ένας γρίφος που πρέπει να λύσεις. Στα εύκολα λουφάζω και γίνομαι πιο μαλθακός. Η ίδια η δυσκολία δηλαδή μάλλον με δυναμώνει.

rejected: "Κάνε θέατρο με ό,τι έχεις" είναι ο τίτλος του σεμιναρίου που θα πραγματοποιήσεις στην Θεσσαλονίκη, στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Βασίλης Διαμαντόπουλος. Από 1η Οκτώβρη και για τρία Σάββατα. Ποια είναι η κεντρική δομή του σεμιναρίου και ποιο είναι το "στοίχημα" που θέλεις να κερδηθεί αυτά τα τρία Σάββατα με τους συμμετέχοντες σε αυτό; 

Γ.Ν.: Αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος. Ναι, τα πράγματα είναι δύσκολα, ναι, δεν έχουμε πολλά, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορούμε να κάνουμε τα όνειρά μας πράξη. Η δική μου εμπειρία με την "Κατερίνα" μου το απέδειξε και απλώς θέλω να μοιραστώ αυτά τα πράγματα και να βοηθήσω να ξεκλειδώσουν και άλλοι τη φαντασία τους. 

Γιώργος Νανούρης
Γιώργος Νανούρης

Η ζωή δε χρωστάει σε κανέναν μας τίποτα. Είναι εκεί και περιμένει.

rejected: Υπάρχει, στις μέρες μας, τόσο έντονη φαντασία και δημιουργικότητα για το λεγόμενο "φτωχό δυνατό θέατρο"; Πόσοι μπορούν να φτιάξουν θεατρική μαγεία με έναν φακό ή κάτι άλλο ως πρώτη ύλη;

Γ.Ν.: Φυσικά και υπάρχει. Αρκεί να ενεργοποιηθεί. Έχουμε μείνει στάσιμοι από το σοκ των όσων συμβαίνουν. Όμως όλα είναι μέσα μας και περιμένουν να βγουν προς τα έξω. Εγώ μπορεί να είχα το φακό, κάποιος άλλος έχει κάτι άλλο. Μην περιμένεις τίποτα από κανέναν! Πάρε την τύχη σου στα χέρια σου ή προσπάθησε τουλάχιστον. Η ζωή δε χρωστάει σε κανέναν μας τίποτα. Είναι εκεί και περιμένει. Ας κάνουμε κάτι. Όπως μπορούμε, όσο μπορούμε.

rejected: "Σου εύχομαι να κάνεις κάποτε παιδί, για να το αγαπήσεις όσο σ΄αγάπησα εγώ και να σε αγαπήσει όσο με αγάπησες εσύ", ήταν τα τελευταία λόγια της Κατερίνας στον Πέτρο, σε ένα διπλωμένο χαρτάκι μέσα σε ένα σπιρτόκουτο. Η αγάπη του γονιού είναι η πιο μεγάλη από όλες, τελικά; Όταν είναι τόσο βαθιά δεν συγκρίνεται με καμία αγάπη "άλλου" προσώπου, επί γης;

Γ.Ν.: Έχω την τύχη να έχω δυο γονείς που θυσίασαν τα πάντα για τα παιδιά τους. Οπότε για μένα η απάντηση είναι ναι. Δεν λέω ότι η γονεϊκή αγάπη είναι πιο μεγάλη από άλλου είδους αγάπες, αλλά σίγουρα είναι η πιο διαφορετική και η πιο ανιδιοτελής. Στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, ισχύει.

Γιώργος Νανούρης

rejected: Το "Χειρόγραφο" επιστρέφει στην Αθήνα, για λίγες παραστάσεις. 12 Οκτώβρη για 12 παραστάσεις στο θέατρο ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ. Τι σου έδωσε πιο πολύ αυτό το "ψάξιμο" στην ζωή και την αύρα της Χαρούλας; 

Γ.Ν.: Ευγνωμονώ τη ζωή που μου τα έφερε έτσι και τη Χαρούλα που με εμπιστεύτηκε. Αυτή της η εμπιστοσύνη έδωσε και σε μένα μια αλλιώτικη πίστη στον εαυτό μου που μου έλειπε. Με πήγε λίγο παρακάτω σε μια στιγμή που το είχα ανάγκη. Είναι πολύ συγκεκριμένη και διαφορετική η συνθήκη του "Χειρόγραφου", πολύ ειδική. Και το να έχεις να κάνεις με μια μυθική φιγούρα της χώρας μας, είναι τρομερό πράγμα. Δώρα της ζωής είναι αυτά.

Έχω τη γνώση του τέλους, της αλλαγής της φοράς του κύκλου, αλλά δε φοβάμαι...

rejected: Απανωτά sold out, συνεργασίες με Μαρινέλλα,  Χαρούλα Αλεξίου, παλαιότερα με Όλια Λαζαρίδου, με Κωνσταντίνο Ρήγο, σκηνοθεσία Δάνη Κατρανίδη και Μίρκας Παπακωνσταντίνου... κι αυτά είναι "δείγματα" μοναχά των τελευταίων τριών-τεσσάρων χρόνων. Δεν φοβάσαι μην ξυπνήσεις μια μέρα  κι όλο αυτό είναι ένα..."όνειρο" που θα κάνει κύκλο; Δεν φοβάσαι-όχι τα πάνω-αλλά τα κάτω, αυτού του επαγγέλματος;

Γ.Ν.: Μα είναι ένας κύκλος! Όπως όλα άλλωστε. Εδώ τελειώνουμε εμείς, τελειώνει η ζωή μας και δε θα τελειώσει αυτό; Έχω τη γνώση του τέλους, της αλλαγής της φοράς του κύκλου, αλλά δε φοβάμαι, έχω υπάρξει στην άλλη πλευρά άλλωστε και ξέρω πώς είναι και προφανώς θα ξαναυπάρξω. Δε σημαίνει ότι το θέλω φυσικά ούτε και θα το επιδιώξω, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Είναι νομοτελειακό. Δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει αλλά αυτό ταυτόχρονα είναι και το ενδιαφέρον, αυτό με κρατά σε εγρήγορση. Αν μου' λεγες πως θα είναι σίγουρα έτσι για πάντα, νομίζω θα έχανε το ενδιαφέρον του και την αξία του.

Γιώργος Νανούρης
Γιώργος Νανούρης

rejected: Τι σε στεναχωρεί σε ό,τι ζούμε; Τι σε πονάει πιο πολύ;

Γ.Ν.: Μα όλα είναι επώδυνα πια. Από πού να το πρωτοπιάσεις;... Δεν μας αξίζει αυτό που ζούμε. Χυδαιότητα, κλεψιά, ψέμα και ανικανότητα κρατούν όμηρο μια ολόκληρη χώρα και εμάς μαζί. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα αντέχουμε. 

rejected: Ένα από τα βράδια της "Κατερίνας" που για κάποιον λόγο, σου έχει χαραχτεί περισσότερο στη μνήμη; Γιατί;

Γ.Ν.:Είναι πολλά και πολύ συγκινητικά. Νομίζω θα τα μικρύνω αν προσπαθήσω να τα περιγράψω. Αυτό που ζούμε με την "Κατερίνα" είναι μάλλον και για τους τρεις μας το πιο διαφορετικό, ανθρώπινο, συγκινητικό και μεγάλο πράγμα που έχουμε ζήσει στο θέατρο ως τώρα.

rejected: Ανήκεις στα πιο φωτεινά και ταλαντούχα πλάσματα του καλλιτεχνικού χώρου. Ποια είναι η πεποίθησή σου, για το "από εδώ και πέρα"; Τι ονειρεύεται ο Γιώργος για τον εαυτό του;

Γ.Ν.:Μακάρι να ανήκω σε αυτά, σ' ευχαριστώ πολύ Γιώργο, μακάρι να είναι έτσι. Είμαι σε πολύ καλή φάση για τα δεδομένα της εποχής και το μόνο που εύχομαι για μένα είναι να κρατήσει αυτό όσο γίνεται περισσότερο. Δε χρειάζομαι τίποτα άλλο. Μου είναι υπεραρκετό.

Γιώργος Νανούρης

rejected: Πάντα θα θυμάμαι, ένα παλικαράκι έξω από το ΛΑΜΠΕΤΗ, να παρκάρει το δίκυκλό του στην Αλεξάνδρας τα βράδια και να πηγαίνει να παίξει στο "Ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς". Εκεί σε πρωτοσυνάντησα, το 2000. Από τότε έως και σήμερα, τι έχει αλλάξει μέσα σου, στον τρόπο που αντιμετωπίζεις και "αναπνέεις" το θέατρο;  

Γ.Ν.: Καταρχήν έχω αλλάξει τρεις μηχανές από τότε! (γέλια)...Έχουν αλλάξει πάρα πολλά, είμαι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Έχει αλλάξει και η ζωή, οι ανάγκες, τα θέλω, τα πιστεύω. Έχω γνωρίσει υπέροχους ανθρώπους, έχω κλάψει, έχω γελάσει, έχω πονέσει, έχω πάθει, έχω μάθει, έχω ψάξει. Έχουν συμβεί πάρα πολλά και με έχουν κάνει έναν άλλο άνθρωπο. Και θα συνεχίσω να αλλάζω στο πέρασμα του χρόνου, είμαι σίγουρος.
Αν όμως έρθεις πάλι στην Αθήνα, θα δεις εκείνο το “παλικαράκι” που λες, να τρέχει στους δρόμους με τη μηχανή του και να κλείνεται όλη τη μέρα, μέσα σε ένα  θέατρο. Αυτό είναι το μόνο που δεν έχει αλλάξει. 

Γιώργος Νανούρης



συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | ιωάννα χατζηανδρέου, δημήτρης πιτσάκης, κοσμάς κουμιανός, πάνος γιαννακόπουλος, χριστίνα γεωργιάδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης