Ένας 'σκοτεινός' τύπος

"Πολύ γεμάτες μέρες ζούσα τους τελευταίους μήνες. Ήταν οι παραστάσεις από την "Δωδέκατη Νύχτα" που έπαιξα στο Εθνικό Θέατρο, οι πρόβες από τις "Πέτρες στις τσέπες του" που ξεκινήσαμε εδώ και λίγες μέρες στο θέατρο του Νέου Κόσμου, τα τηλεοπτικά γυρίσματα για το "Μην αρχίζεις την μουρμούρα", η ταινία "Έτερος Εγώ" που συμμετείχα και τα Σάββατα στο Passport Kεραμεικός με τους "Άγαμους Θύτες". Και μέσα σε όλα αυτά, έκανα την μετακόμισή μου. Πλέον μένω στους Αμπελόκηπους. Έφυγα μετά από πολλά χρόνια από το Μεταξουργείο." Ο Γιώργος Χρυσοστόμου, φέτος τον χειμώνα, πήρε βαθιά ανάσα και έκανε restart...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Γιώργος Χρυσοστόμου

rejected: Έφυγες, μετά από τόσα χρόνια από το Μεταξουργείο; Πάει...τα χάσαμε τα στέκια! Πάει ο "Μπλε Παπαγάλος"...

Γ.Χ.: (γέλια) Μπα...τον καφέ μου στο Μεταξουργείο δεν τον αλλάζω. Έχω κλείσει να παίζω μουσική τα βράδια και στο "Κεραμείο", οπότε στέκια και φίλους, πλέον, δεν τα χάνω. Άλλωστε, η νύχτα και η μουσική είναι μια μικρή εκτόνωση. 

Έκλεισα κύκλους στην ζωή. Μπαίνω σε άλλη φάση. Φάση που επέλεξα εγώ

 

rejected: Έκανες επανεκκίνηση φέτος, το χειμώνα, σε όλα τα επίπεδα. Καταρχάς, σαν να έκλεισες έναν κύκλο στην ζωή σου και άνοιξες έναν καινούργιο. Το καλοκαίρι πραγματοποίησες σεμινάρια, και δη πληρωτέα, στον Δημήτρη Καραντζά. Και έγινε, κάπως έτσι, η αρχή...

Γ.Χ.: Ναι. Έχεις δίκιο. Έκλεισα κύκλους στην ζωή. Ακόμη και η μετακόμιση δεν ήταν κάτι τυχαίο, χρονικά. Επαγγελματικά, συναισθηματικά και υπαρξιακά μπήκα σε μια διάθεση αλλαγής. Το μεταβατικό στάδιο ήταν επίπονο. Αλλά μπαίνω σε άλλη φάση. Φάση που επέλεξα εγώ. Δεν με τράβηξε κανένας από το μανίκι για να κλείσω έναν κύκλο και να ανοίξω έναν καινούργιο. Και μάλιστα, έκλεισα τον έναν κύκλο στα επαγγελματικά, δίχως να "έχω κλείσει" το επόμενο βήμα. Και το έκανα επίτηδες. Για να μην έχω την ασφάλεια ότι φεύγω από "μία φάση", καθότι έκλεισα μια επόμενη. Κι όταν τερμάτισε εκείνη η περίοδος, σήκωσα το τηλέφωνο και πήρα τον Δημήτρη Καραντζά. Του ζήτησα να δουλέψουμε και χαίρομαι που μου απάντησε θετικά. Άρχισα τότε, να δουλεύω με άλλο τρόπο... πιο "καρατζέικο". Δεν ήταν εύκολο, σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργούσα υποκριτικά τα τελευταία χρόνια. Άλλαξα και την καθημερινότητά μου. Τέλειωσα με τα ατέλειωτα ξενύχτια και πλέον ξυπνάω στις 07.00 το πρωί. Άλλαξα διατροφή, ασχολήθηκα με τον οργανισμό μου. Το έκανα βίαια, άλλα το ήθελα. Με έβλεπα να χαλαρώνω και να τεμπελιάζω, τελευταία, και δεν το ήθελα. Πρέσαρα τον εαυτό μου για σκληρή δουλειά. Όχι άλλα δεδομένα και κεκτημένα. 

 
Γιώργος Χρυσοστόμου

 

Με το που νιώσω σταθερότητα σε μένα και τους γύρω μου, αρχίζω και φοβάμαι

 

rejected: Όταν βαλτώνεις, είναι εύκολο να "σφαλιαρίζεις" τον εαυτό σου και να ξαναμπαίνεις στην ανασφάλεια της δημιουργικότητας;  Όχι μόνο στο να ψάχνεις νέους συνεργάτες που θα σε εξελίξουν, αλλά και πώς μέσα σου, μόνος σου, θα προχωρήσεις; Αυτό δεν ήταν και το πιο δύσκολο; 

 

Γ.Χ.: Βασικά, ένιωθα στο στομάχι ότι χρειάζομαι κάτι καινούργιο. Εγώ έχω ένα μεγάλο κουσούρι. Με το που νιώσω σταθερότητα σε μένα και τους γύρω μου, αρχίζω και φοβάμαι. Δεν τα μπορώ τα "εκ του ασφαλούς". Άρχισα να πιέζομαι και να μην ξέρω από τι. Οπότε κατάλαβα πως έπρεπε να μπω σε νέα τροχιά. 

rejected: Ο "Ορσίνο" που έπαιζες μέχρι πρότινος στην "Δωδέκατη Νύχτα" του Σαίξπηρ, στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, τι κι αν θεωρείται κωμικός ρόλος, έφερε στην ερμηνεία σου,  μια ευαισθησία και μια ποιητικότητα. Σε παίδεψε πολύ;

Γ.Χ.: Με παίδεψε πάρα πολύ. Ήταν "μανίκι" και η ανάγνωση του νέου ρόλου, ο τρόπος, οι νέοι συνεργάτες. Πήγα προετοιμασμένος στις πρώτες πρόβες να τον παίξω κωμικά. "Πάτησε τα φρένα" ο Καραντζάς και βρήκαμε κάτι ποιότητες που δεν πίστευα πως διαθέτω. Μπήκα σε άγνωστα και επικίνδυνα μονοπάτια και το καταχάρηκα. Πολύς κόσμος απόρησε. Άλλαξα τα δεδομένα και σε αυτούς. Σου λέει "εγώ περίμενα να έρθω να σε δω, να με κάνεις να γελάσω". Χαίρομαι που κατάφερα το ανάποδο. Θέλω να πηγαίνω παραπέρα. Τα μεγαλύτερα κομπλιμέντα που πήρα για τον "Ορσίνο", ήταν ότι ή "δεν σου το ΄χα" ή ότι "δεν φαινόσουν εσύ". Αυτό για μένα ήταν πρόοδος. 

rejected: Στο workshop με τον Δημήτρη Καραντζά, ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που έλαβες; 

Γ.Χ.: Ο Δημήτρης Καραντζάς μου έμαθε πώς να σταματήσω να ψάχνω συναισθηματικούς τρόπους για να αποδίδω τους ρόλους και να ψάχνω πιο μαθηματικές και εγκεφαλικές οδούς. Να κατασκευάζω κάποιες καταστάσεις, να βλέπω πιο μέσα, δίχως να χάνεται η ποίηση. Η ποίηση σε ένα έργο, σαν αυτό, υπάρχει. Αν "έπαιζα" κι εγώ την ποίηση, θα γινόταν μελό. Πέτυχα την ισορροπία. Δεν είναι και λίγο... Ο Δημήτρης Καραντζάς μου έμαθε να σκέφτομαι και να σταματήσω να αισθάνομαι. Κάτι που το θεωρώ και πολύ σωστό. 

Γιώργος Χρυσοστόμου

Σε μια παράσταση πρέπει να κρατιούνται τα μπόσικα. Να υπάρχει το μέτρο και μια απόσταση

 

rejected: Δεν χρειάζεται, πλέον, να "υποφέρεις" σώνει και ντε, πάνω στο σανίδι;

 

Γ.Χ.: Όχι! Πλέον και ο θεατής δεν μπορεί να σε βλέπει να "υποφέρεις". Δεν αντέχει! Υποφέρει και ο ίδιος, οπότε, γιατί να βλέπει το "παληκάρι" πάνω στο σανίδι να "πονάει";... Οφείλεις να φεύγεις, να έχεις μια απόσταση από αυτό. Να μην ταυτίζεσαι πολύ, για να μην υποφέρεις κάθε βράδυ. Σε μια παράσταση πρέπει να κρατιούνται τα μπόσικα. Να υπάρχει το μέτρο και μια-τρόπον τινά-απόσταση. 

rejected: Και πάνω εκεί, παίρνει τηλέφωνο ο Μάκης Παπαδημητρίου, για να σου προτείνει το "Πέτρες στις τσέπες του", που όλο λέγατε να κάνετε μαζί κι όλο το αναβάλλατε. Ξεκινήσατε πλέον, στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Είναι εύκολο να βάζεις τα όρια στην συνσκηνοθεσία με τον Μάκη, σε αυτή την παράσταση για δύο;

Γ.Χ.: Ευτυχώς, έχουμε συνεργάτιδες την Σεσίλ Μικρούτσικου και τη Σύρμω Κεκέ, που μας βάζουν τα όρια. Αν μας άφηναν μόνους τους δυο μας, θα χάναμε την μπάλα. Διότι δεν ξέρουμε κι "απέξω" πως είμαστε. Είναι το τρίτο μας μάτι. Αλλά, συνεργαζόμαστε πολύ ωραία με τον Μάκη. Είμαστε τελείως διαφορετικοί, αλλά στο ίδιο μήκος κύματος, με τον Μάκη Παπαδημητρίου. Το χιούμορ και η ευαισθησία είναι τα κοινά μας σημεία. Βέβαια, κοντραριζόμαστε και σε πάρα πολλά θέματα. Ειδικά σε υπαρξιακού τύπου καταστάσεις. Για το πώς αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Για μένα, και ο Μάκης είναι μεγάλο μάθημα, διότι έχει διαφορετικό τρόπο διεργασίας ρόλου και ζωής. Χαίρομαι τους τελείως "αλλιώς" ανθρώπους, να συνεργάζομαι μαζί τους. 

rejected: Ποια κόντρα διαφωνιών "έριξες" τελευταία με τον Μάκη;

Γ.Χ.: Με τον Μάκη, κόντρα μας είναι πάντα ο έρωτας. Ο έρωτας είναι μια ενέργεια που μεταφέρεται. Πώς είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο και τον πετυχαίνεις σε άσχετα μέρη; Θεωρώ ότι στον έρωτα, τον "καλείς" τον άλλον, με κάποιο τρόπο. Και ο Μάκης πιο γήινος πιστεύει ότι λειτουργεί η θεωρία των πιθανοτήτων συνάντησης δύο ατόμων. Λειτουργεί πιο πρακτικά και γήινα. Οπότε εκεί κοντραριστήκαμε χοντρά! Δέχομαι τις απόψεις των άλλων, απλά εγώ τα βλέπω πιο "θεϊκά" τα πράγματα, από δυνάμεις που εγώ δεν ελέγχω. Ο Μάκης πιστεύει ότι ο ίδιος ο άνθρωπος ορίζει την μοίρα του. Κάπου στην μέση δεν είναι η αλήθεια; (γέλια)

Γιώργος Χρυσοστόμου
Γιώργος Χρυσοστόμου

Εξακολουθώ και παραμένω με μαύρο φόντο. Απλά, έχω βάλει και λίγο φως. Δεν είναι φουλ μαύρο το πλαίσιο

rejected: Παλιά, θαρρώ, έβλεπες πιο "σκοτεινά" τα πράγματα. Τώρα, σαν να μπήκε λίγο φως στο προσωπικό τούνελ. Κάνω λάθος;

 

Γ.Χ.: Όχι, δεν κάνεις καθόλου λάθος. Μπήκε φως στο τούνελ. Σε αυτό συμβάλλει το πέρασμα της ηλικίας. Το να βλέπεις τα πάντα μαύρα είναι μια εφηβική κατάσταση-που μου κράτησε πολύ-θεωρώντας πως έχει γοητεία...Αυτό με κούρασε, κάποια στιγμή, όπως και τους γύρω μου. Βέβαια, εξακολουθώ και παραμένω με μαύρο φόντο. Απλά, έχω βάλει και λίγο φως. Δεν είναι φουλ μαύρο το πλαίσιο. Δεν με φαντάζομαι ποτέ σε "γιούχου" διάθεση, να λέω πως "η ζωή είναι υπέροχη". Δεν μπορώ να φτάσω ως εκεί! Αλλά μπήκε φως, από τους ανθρώπους που θαυμάζω και με όσους δουλεύω. Η Νάντια Κοντογεώργη ως καθημερινή μου συνεργάτιδα, για παράδειγμα, έβαλε φως και χαρά στην ζωή μου. Βλέπω τον εαυτό μου, ενστικτωδώς, να πηγαίνει σε κόσμο και να τους επιλέγει, ως άτομα που έχουν και φως. Αλλά, εντάξει... το πολύ φως δεν το αντέχω.... είπαμε, μέχρι ένα σημείο!

Ο ηθοποιός είναι από τις λίγες δουλειές που δεν λες "πάω να δουλέψω", αλλά "πάω να παίξω". Αυτή η αλλαγή του ρήματος κάνει συναρπαστικό αυτό το επάγγελμα.

rejected: Είναι τύχη να έχεις αυτό το "μαζί" σε αυτή την δουλειά. Αυτό δεν το έχει ένας δημόσιος υπάλληλος...

Γ.Χ.: Κάποια στιγμή, καθόμασταν στο Εθνικό Θέατρο, ένα μεσημέρι. Εγώ φορούσα μια φούστα, ήμουν βαμμένος με βλεφαρίδες, για τις ανάγκες της παράστασης "Δωδέκατη Νύχτα" κι απέξω περνούσε κόσμος να τρέχει για τις δουλειές του. Και σκέφτηκα πόσο τυχερός είμαι, να κάνω μια δουλειά που μοιάζει σαν παιχνίδι. Είναι από τις λίγες δουλειές που δεν λες, "πάω να δουλέψω", αλλά "πάω να παίξω". Αυτή η αλλαγή του ρήματος κάνει συναρπαστικό αυτό το επάγγελμα. Η πρόβα είναι ένας παιδότοπος δημιουργίας. Βέβαια, το θέατρο δεν σου λύνει προβλήματα. Το θέατρο δεν είναι θεραπεία. Το θέατρο είναι μια εκτόνωση και μια διάθεση αλλαγής τρόπου σκέψης για τα πράγματα. Θεωρώ πως αν ο ηθοποιός ήθελε να είναι δημόσιος υπάλληλος, θα ήταν. Αφού η ζωή σε πάει στην Τέχνη, είναι σαν ο ανώτερος Θεός σου να σε πηγαίνει στο τι πραγματικά χρειάζεσαι. Ενώ έκανα κι άλλες χειρωνακτικές δουλειές, σε χωράφια, σε φαρμακεία και σε μπαρ... δεν με φαντάζομαι σε άλλη δουλειά, όσο σταθερή κι αν είναι. Αν ήθελα κάτι το σταθερό, προφανώς και θα το είχα επιλέξει, χρόνια πριν. Άσε που στις εποχές μας, δεν γίνεται να μιλάμε για σταθερότητα. Οπότε, νομίζω καλά έκανα και διάλεξα αυτό. Τουλάχιστον, πάω και περνάω όμορφα. 

Γιώργος Χρυσοστόμου

rejected: Το να φύγεις από τη Ρόδο, όταν ενηλικιώθηκες, ήταν "μονόδρομος". Αδιαπραγμάτευτη επιλογή η φυγή από το νησί. 

 

Γ.Χ.: Από πολύ νωρίς, στο τέλος του Δημοτικού, ένιωσα πως δεν θα αντέξω στο νησί ή σε οποιοδήποτε νησί. Ένιωθα πανικό. 

Θέλω δρόμο ανοιχτό στην ζωή μου. Στον ορίζοντα

rejected: "Έχει ταβάνι" η ζωή στο νησί;

 

Γ.Χ.: Η Ρόδος είναι μακριά. Όταν λες πετάγομαι, δεν νοείται. Το 'πάω να σπουδάσω στην Αθήνα' είναι μετανάστευση. Δεν είναι το "παίρνω την Εθνική Οδό και φτάνω", λες και είμαι στην Πελοπόννησο ή στην Θεσσαλονίκη. Θέλω δρόμο ανοιχτό στην ζωή μου. Στον ορίζοντα. Στην περίπτωσή μου, άνοιξα βαλίτσα, έβαλα μέσα τα πράγματα μου, πήρα καράβι και δεν ήξερα να πω σίγουρα στην μάνα μου, πότε και αν θα ξαναγυρίσω. Η Ρόδος είναι μακριά. Μικρός την έβλεπα στον χάρτη και ένιωθα μακριά από "τον δρόμο". Η θάλασσα με έπνιγε για καιρό. Δεν με κάλυπτε το νησί, με έπνιγε. Η θάλασσα ήταν για μένα, φυλακή. Ότι υπάρχει ένα όριο... Ότι "ως εδώ" πας. Θέλω μια πόρτα ανοιχτή. 

Γιώργος Χρυσοστόμου

rejected: Είναι εύκολο οι άλλοι να σε θέλουν σε κάτι διαφορετικό ερμηνευτικά, από ό,τι έχεις συνηθίσει;

 

Γ.Χ.: Μετά το L.A.P.D., οι ρόλοι που μου πρότειναν ήταν παρόμοιοι. Έλα να κάνεις τον σκληρό, τον παλαβό, αλλά αντιστάθηκα. Τότε, έπαιξα στην "Λυσιστράτη", πάλι με τον Μάκη Παπαδημητρίου, και ήταν εντελώς διαφορετικό. Θέλω ο ρόλος μου να μην μοιάζει με τον προηγούμενο. Ο τρόπος που παίζω στην τηλεόραση δεν είναι εύκολο να είναι διαφορετικός. Όμως, προσπαθώ οι χαρακτήρες να είναι αλλιώτικοι. Προσπαθώ να μεταμορφωθώ κάπως... και φέτος στην "Μουρμούρα" ζήτησα να μην παίξω πάλι, κάποιον παραπλήσιο τηλεοπτικό χαρακτήρα με ό,τι έκανα έως τώρα. 

Γι' αυτό έκανα τηλεόραση... είναι ματαιοδοξία και οικονομικά συμφέρουσα ματαιοδοξία

rejected: Η τηλεόραση είναι η ματαιοδοξία του επαγγέλματός σου;

 

Γ.Χ.: Εννοείται! Ζήτησα να παίξω φέτος στην τηλεόραση, θέλοντας να "ξεμυτίσω" στο ευρύ κοινό. Είχα ανάγκη, "η κατάσταση" να με θυμηθεί. Γι' αυτό έκανα τηλεόραση... είναι ματαιοδοξία και οικονομικά συμφέρουσα ματαιοδοξία.

Γιώργος Χρυσοστόμου

Έχω θέμα με την αγένεια. Δεν την αντέχω

rejected: Τι σε εκνευρίζει περισσότερο στον άνθρωπο; 

 

Γ.Χ.: Έχω θέμα με την αγένεια. Δεν την αντέχω την αγένεια. Έχω υπάρξει ο ίδιος πολύ αγενής και έτσι αυτό είναι το προσωπικό μου κόμπλεξ. Είμαι αγενής, είμαι και γκρινιάρης και ώρες-ώρες δεν την αντέχω την γκρίνια των άλλων. Τελευταία, με θυμώνει η μιζέρια της διάθεσης "θέλω να αλλάξουν τα πράγματα", ενώ κανένας από όσους το φωνάζουν δεν διατίθεται πρώτα να αλλάξει ο ίδιος. Πώς θα γίνει; "Θέλω να συνεχίσω να έχω τρία αυτοκίνητα και να παίρνω τα ίδια λεφτά, αλλά η χώρα μου πρέπει να γίνει καλύτερη". Δεν γίνεται! Βρες έναν τρόπο. Οικονομικά, δεν αντέχω να πάρω ένα αυτοκίνητο. Κυκλοφορώ με το μηχανάκι μου. Όταν βρέχει, θα πάρω το ΜΕΤΡΟ μου και τον ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ μου και είμαι μια χαρά. Είναι μια δουλειά κοντά στο σπίτι μου; Θα πάω περπατώντας και κάνοντας την βόλτα μου. Έτσι γλυτώνω κάποια λεφτά και-ίσως-δεν συνδράμω στο μποτιλιάρισμα του σύμπαντος. 

rejected: Στις μέρες μας, ποιοι γκρινιάζουν περισσότερο;

 

Γ.Χ.: Αυτοί "που έχουν" είναι αυτοί που γκρινιάζουν. Όσοι χάνουν κάποια κεκτημένα γκρινιάζουν, όχι όσοι ήδη έχασαν τα πάντα. Οι τελευταίοι σιωπούν. Γκρινιάζουν όσοι χάνουν την ασφάλειά τους και θέλουν να γραπωθούν από ό,τι είχαν έως τώρα. Ο άνθρωπος είναι προσαρμόσιμο ον. Με το καιρό-δεν μπορεί-θα σταματήσει να γκρινιάζει. 

Γιώργος Χρυσοστόμου

rejected: Τα Σάββατα στο Passport-ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, είσαι στην φετινή παράσταση των ΑΓΑΜΩΝ ΘΥΤΩΝ.

 

Γ.Χ.: Ναι, είναι ωραία η παρέα. Είναι δύσκολο να βγαίνεις με χειλόφωνο σε 800 άτομα μπροστά που τρώνε και πίνουν, και να τους κερδίσεις. Πώς να μαγνητίσεις τα μάτια τους, από το κινητό και το σερφάρισμα στο Facebook; Ένα θέατρο που είναι "τακτοποιημένη συνθήκη"  και ξέρεις πως, αν μη τι άλλο, είναι "καταδικασμένοι" να σε προσέξουν, είναι διαφορετικό. Με τους ΑΓΑΜΟΥΣ ΘΥΤΕΣ είναι πιο αρένα, πιο κανιβαλιστικό. Είναι μεγάλη έκθεση οι ΑΓΑΜΟΙ ΘΥΤΑΙ και χαίρομαι την όλη φάση. Μαθαίνω να εκτίθεμαι περισσότερο στον κόσμο. Σκέψου να μην γελάσουν στην κωμική σου ατάκα; Είναι τρεις φορές χειρότερο, από το όταν παίζεις κωμωδία στο θέατρο. Δεν έχεις από κάπου να πιαστείς. 

Πίστεψα ότι η επιτυχία είναι για πάντα. Αυτή η αυταπάτη με προσγείωσε απότομα στην ζωή

rejected: Από τι προδόθηκες, σε αυτή τη ζωή;

 

Γ.Χ.: Πίστεψα σε κάτι, μετά το L.A.P.D. και καταστράφηκα οικονομικά. Πίστεψα ότι μετά από αυτή την μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία, θα συνεχίσω να έχω δουλειά στην τηλεόραση, με πολύ καλά λεφτά. Έκλεισα μια δουλειά και έφυγα ξοδεύοντας τα λεφτά που είχα μαζέψει σε ταξίδια, σπατάλες και βόλτες... Και το χαστούκι ήρθε επειδή δεν έγινε αυτή η δουλειά. Μετά ήρθε και η Εφορία. Πίστεψα ότι η επιτυχία είναι για πάντα. Αυτή η αυταπάτη με προσγείωσε απότομα στην ζωή. Τώρα πια, το πήρα το μάθημά μου... και ξέρω....




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου