'Το κορίτσι της οδού Ρακτιβάν'

"H Κάτια Δανδουλάκη σε ό,τι είδος θεατρικού έργου κι αν πρωταγωνιστήσει, είτε δράμα, είτε μπουλβάρ, φάρσα ή-όπως τώρα-αστυνομική κωμωδία, φέρει τη δική της προσωπική ατμόσφαιρα. Μια αόρατη ατμόσφαιρα υψηλής αισθητικής, αποτύπωση σφραγίδας του ιδανικού. Αυτό είναι ένα σπάνιο χάρισμα που έχουν ελάχιστοι άνθρωποι και πολύ λιγότεροι του ελάχιστου, ηθοποιοί. Η Κάτια Δανδουλάκη δίνει τη δική της προσωπική διάσταση σε κάθε ρόλο που ερμηνεύει. Με τη στόφα του κλασσικού και την διαχρονικότητα του άρτιου. Η κυρία του ελληνικού θεάτρου μιλά στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας
Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

rejected: Το "Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε" που πρωταγωνιστείτε είναι μια θεατρική παράσταση που παίζεται 4 σεζόν, τρεις χειμερινές και μία θερινή, με μεγάλη και σταθερή επιτυχία.

Κ.Δ.: Από την πρώτη στιγμή φάνηκε η επιτυχία. Φάνηκε κι ήμασταν σχεδόν σίγουροι, όχι βέβαια για τη διάρκεια της τεράστιας επιτυχίας. Συνδυάζει την αστυνομική ίντριγκα με την κωμωδία, οπότε ήμασταν σίγουροι πως αυτός ο συνδυασμός έχει μεγάλη εμβέλεια στο κοινό. Και σε-κυρίως- νεανικό κοινό, σε μεσαίο κοινό, αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας κόσμο. Μια άλλη κατηγορία έργων που έχει πάντα ενδιαφέρον, είναι τα δικαστικά. Διότι υπάρχει πάντα το ενδιαφέρον ποιος έκανε το φόνο. Ποιος είναι ο ένοχος. Το "Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε", όποτε κι αν παίχτηκε, με πρώτους τους Μυράτ-Ζουμπουλάκη, είχε πάντα επιτυχία. Η Βούλα Ζουμπουλάκη με την οποία είχα καταπληκτική σχέση, μου έδωσε το τελευταίο της δώρο, σαν έφυγε από τη ζωή κι ήταν τούτο το έργο. Μου είχε δώσει το έργο και μου είχε πει "θα πάει πολλές χρονιές, αν το αποφασίσεις να το κάνεις". Όπου κι αν ανέβηκε, πήγε για πολλά χρόνια, καθότι έχει αυτό το μείγμα ίντριγκας και κωμωδίας, όπως προείπα.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

"Όταν έρχομαι στη Θεσσαλονίκη πηγαίνω στο δρόμο που γεννήθηκα. Στην πολυκατοικία που υπάρχει ακόμα. Γυρίζω στα παιδικά μου χρόνια, από τα οποία αντλώ μεγάλη δύναμη."

rejected: "Το κορίτσι της οδού Ρακτιβάν" να επιστρέφει στη πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη, και να παίζει "εντός έδρας", φαντάζομαι έχει μια συγκινησιακή φόρτιση;

Κ.Δ.: Πολύ. Όχι μία συγκινησιακή φόρτιση! Και δύο μπορώ να σου πω. Και τρεις και δεκατρείς!... Κάθε φορά που έρχομαι Θεσσαλονίκη, θα σου φανεί περίεργο αυτό, δεν θέλω να σκορπίζομαι σε πολύ κόσμο εκτός θεάτρου, παρά μονάχα σε συγγενείς, σε αναμνήσεις, σε φίλους, σε επιστροφή στη γειτονιά μου. Πηγαίνω στο δρόμο που γεννήθηκα. Στην πολυκατοικία που υπάρχει ακόμα. Γυρίζω στα παιδικά μου χρόνια, από τα οποία αντλώ μεγάλη δύναμη. Στα παιδικά μου χρόνια -έως τα 4 μου έμεινα εδώ, μη νομίζεις- ήμουν ασθενικό παιδάκι, είχα αμυγδαλές κι έτσι η μαμά με πήρε και με πήγε Αθήνα, στο ξηρό κλίμα της πρωτεύουσας. Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη. Αλλά κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι πάλι Θεσσαλονίκη ήμουν. Οι συγγενείς της μαμάς ήταν πρόσφυγες από Σμύρνη κι ήρθαν εδώ.

rejected: Ο πατέρας ήταν Κρητικός...

Κ.Δ.: Η Κρήτη ήταν ο τόπος καταγωγής του μπαμπά μου. Στην Κρήτη, αν και εκεί ήταν όλοι οι συγγενείς του μπαμπά μου, δεν πηγαίναμε πολύ συχνά, καθότι η μητέρα μου δεν ήθελε τα πλοία. Ο πατέρας μου απέφευγε τα αεροπλάνα, με αποτέλεσμα να πηγαίνω πιο αραιά στην Κρήτη, από ό,τι στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη μου... ακόμα. Εδώ νιώθω σπίτι μου.

rejected: Επαναπροσδιορίζεστε και πάνω στο σανίδι, κάθε φορά που έρχεστε Θεσσαλονίκη;

Κ.Δ.: Κάθε φορά που έρχομαι και πατάω πάνω στο σανίδι της Θεσσαλονίκης, θέλω να είμαι αντάξια των προσδοκιών του κόσμου. Όπως μικρά παιδιά θέλαμε να αποδείξουμε στους γονείς μας, ότι είμαστε καλά παιδιά, ότι είμαστε οι πρώτοι μαθητές, ότι τα καταφέρνουμε, ότι κάνουμε κάτι καλά. Πρέπει να σου πω Γιώργο μου, ότι αυτό το νιώθω έτσι κι αλλιώς, τελικά, σε κάθε παράσταση κι ίσως αυτό με έχει κρατήσει χρόνια σε νεανική ενέργεια και σε διάρκεια. Το κοινό καταλαβαίνει ότι αν δεν θέλω να κάνω κάτι, δεν θα το κάνω. Αν το κάνω όμως, θα το κάνω με όλη μου την ψυχή. Αυτό έχει τεράστια διάρκεια.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

"Είμαστε στη στιγμή της αποδόμησης, που σε λίγο θα γεννήσει το καινούργιο"

rejected: Παρόλα αυτά, το τοπίο στις μέρες μας, δεν είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι ήταν στο παρελθόν;

Κ.Δ.: Σαφώς και το τοπίο είναι πολύ διαφορετικό. Αυτή τη στιγμή ζούμε μια αποσπασματική δημιουργικότητα. Τα νέα παιδιά που είναι ηθοποιοί αντιλαμβάνονται μια νέα κατάσταση. Εκεί που ήταν 40 τα μεγάλα θέατρα στην Αθήνα και 2 τα μικρά, βλέπουμε τα μεγάλα θέατρα να μειώνονται και τα μικρά να αυξάνονται. Έτσι έγιναν 380 τα μικρά θέατρα. Από ανάγκη, τα νέα παιδιά, καθότι οι σχολές βγάζουν 400 ηθοποιούς ετησίως, έπρεπε κάπου να απορροφηθούν. Έκαναν λοιπόν, τις δικές τους δουλειές. Με αποτέλεσμα να έχουμε ένα θεατρικό ψηφιδωτό με πολλά-πολλά μικρά κομματάκια, που όμως είναι παρόμοιο και με αυτό της πολιτικής. Και στην πολιτική έχουμε πολλά-πολλά μικρά κομματάκια. Κάποια στιγμή για να πάει κάτι μπροστά χρειάζεται κάτι μεγάλο. Αυτό πιστεύω θα δημιουργηθεί. Είμαστε στη στιγμή της αποδόμησης, που σε λίγο θα γεννήσει το καινούργιο. Τα παιδιά που γεννιούνται τώρα, θα προλάβουν να γίνουν ηγέτες. Θα μπορέσουν να προχωρήσουν τον κόσμο. Τώρα δεν έχουμε ηγέτες. Τώρα βλέπουμε κάθε μέρα και κάτι να γκρεμίζεται. Αυτό που χτίζεις σήμερα γι' αύριο, έχει γκρεμιστεί. Λογικό είναι... ζούμε την εποχή που γκρεμίζουμε συνέχεια. Μέχρι να ισοπεδωθεί το όλον και να αρχίσει η βλάστηση.

"Μην ψάχνουμε τώρα για μεγάλες πνοές. Μην ψάχνουμε τώρα για μεγάλους ηγέτες. Μην ψάχνουμε στο θέατρο, για μεγάλους πρωταγωνιστές. "

rejected: Ζούμε την εποχή της ανθρωποφαγίας;

Κ.Δ.: Αδιαμφισβήτητα. Βιώνουμε την ανθρωποφαγία στο στάδιο της πλήρης αποδόμησης. Γι' αυτό και δεν μπορούν να δημιουργηθούν μεγέθη. Όταν γκρεμίζεις ένα σπίτι, κρατώντας μόνο τους τοίχους, για να το ανακαινίσεις, δεν μπορείς να αφήσεις μια πετρούλα από ΄δω και μια από ΄κει.... θα γίνει ένα ρημάδι. Μέσα από αυτό, θα βγει το καινούργιο. Μην ψάχνουμε τώρα για μεγάλες πνοές. Μην ψάχνουμε τώρα για μεγάλους ηγέτες. Μην ψάχνουμε στο θέατρο, για μεγάλους πρωταγωνιστές. Υπάρχουν πολλοί καλοί! Αλλά, ενός άλλου διαμετρήματος. Γιατί αυτό χρειάζεται η εποχή. Αυτή την εποχή διανύουμε που είναι σκαλί για την επόμενη μεγάλη, δημιουργική, καινούργια εποχή.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

rejected: Κάνει κουμάντο η μετριότητα ακόμη και στο θέατρο;

Κ.Δ.: Η μετριότητα είναι χρυσή και ήταν πάντοτε χρήσιμη. Όλα είναι χρήσιμα στη ζωή. Και το μικρό και το μεσαίο και το μεγαλύτερο. Όλα! Από το Super-Market μέχρι την Τέχνη. Όλα τα μεγέθη είναι χρήσιμα. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ηθοποιός, δίχως και τον ηθοποιό που "μας φέρνει ένα δίσκο". Δεν θα υπήρχαμε δίχως τους καρατερίστες, δίχως τους τυπίστες, χωρίς δευτεραγωνιστές και τριταγωνιστές. Δεν μπορεί να μην υπάρξει ένα σύνολο. Η Τέχνη είναι σύνολο. Βεβαίως, πάντα κάποιοι ηγούνται. Ε, αυτοί που ηγούνται δεν είναι οι πολλοί. Είναι οι λίγοι. Ανέκαθεν ήταν αυτό. Μόνο που τώρα έχουμε "μικρές ηγεσίες" σε μικρά "group".

"Η δική μου γενιά, η γενιά του Πολυτεχνείου κατέστρεψε την Ελλάδα. Εμείς καταστρέψαμε. Εμείς ήμασταν η ελπίδα και τώρα γίναμε η κατάρα. "

rejected: Πού χωλαίνει το ελληνικό θέατρο;

Κ.Δ.: Δεν χωλαίνει το ελληνικό θέατρο. Ήμουν στο Λονδίνο πριν τέσσερεις μήνες, όπου δεν είχα τίποτα να δω. Εγώ πήγαινα σε δύο παραστάσεις την ημέρα. Γιατί μου συνέβη αυτό; Το Λονδίνο επειδή είναι πιο μπροστά από εμάς, η αποδόμησή του, είναι ακόμη πιο έντονη από τη δική μας. Εμείς μέσα στις 400 παραστάσεις, έχουμε δέκα εξαιρετικές. Το Λονδίνο έχει δύο εξαιρετικές παραστάσεις έως... καμία. Στην Ελλάδα έχουμε σημαντικούς δημιουργούς. Έχουμε "σκοτώσει" τους σημερινούς τριανταπεντάρηδες, καθότι δεν έχουν όραμα. Η δική μου γενιά κατέστρεψε την Ελλάδα. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και ξεκάθαρα. Η δική μου γενιά, η γενιά του Πολυτεχνείου κατέστρεψε την Ελλάδα. Εμείς καταστρέψαμε. Εμείς ήμασταν η ελπίδα και τώρα γίναμε η κατάρα. Ο κόσμος χρειάζεται κάποιους για να πηγαίνει μπροστά και κάποιους μετά να αποδομούν για να έρθουν οι καινούργιοι. Μη φοβόμαστε τις λέξεις. Είμαστε ένας λαός με εξαιρετικά χαρίσματα και μια μεγάλη κατάρα... να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Είμαστε ο καθένας μπαϊράκι του εαυτού του. Είναι ο καθένας να θέλει να είναι αφεντικό και να μην μπορεί. Αν έχουμε αποδοχή της κατάντιας μας, θα οδηγηθούμε στην έναρξη ενός δρόμου που μπορεί να οδηγήσει σε μια επιτυχία. Αυτή τη στιγμή όμως, δεν έχουμε αποδεχτεί την κατάντια μας.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

"Όταν αποδεχτούμε ότι φτάνουμε στον πάτο και σχεδόν ακουμπάμε, θα βρούμε τη δύναμη να πάμε στο πρώτο σκαλί. "

rejected: Τη Βαβέλ που ζούμε, δεν την έχουμε συνειδητοποιήσει;

Κ.Δ.: Όχι! Όταν φέρνουμε ένα Βέλγο να μας δείξει ποιος είναι ο ελληνικός πολιτισμός, σημαίνει πως δεν καταλάβαμε ακόμα. Αν νιώθαμε σθεναρά πως είμαστε οι πρώτοι που δώσαμε τα φώτα και αυτήν τη στιγμή είμαστε οι τελευταίοι, θα ήταν αλλιώς. Όταν αποδεχτούμε ότι φτάνουμε στον πάτο και σχεδόν ακουμπάμε, θα βρούμε τη δύναμη να πάμε στο πρώτο σκαλί. Κι έπειτα στο δεύτερο. Και σταδιακά, θα φτάσουμε σκαλί-σκαλί στην κορυφή.

rejected: Λειτουργούμε όμως εντελώς "θολωμένα"...

Κ.Δ.: Κάνουμε ασυνάρτητες κινήσεις. Η μία κίνηση είναι χειρότερη από την άλλη. Δεν υπάρχει μία κίνηση στην πολιτική, στην κοινωνική ζωή, στα οικονομικά που να στέκει. Με ρωτούσες , σήμερα, ποιο θα είναι το έργο για του χρόνου. Δεν έχω ιδέα! Μα ό,τι χτίσω σήμερα, αύριο θα έχει γκρεμιστεί, για λόγους που δεν άπτονται της δικής μου ευθύνης. Γιατί κάποιος θα μου πει "σας είπα ότι μπορώ να συμμετάσχω στην παράσταση, αλλά τελικά δεν μπορώ". Κάποιος θα μου πει "το ξαναδιάβασα το έργο και δεν μου κάνει". Κάποιος θα πει "νόμιζα ότι μπορούσα, αλλά έχω να κάνω κάτι άλλο". Αυτό είναι ένα καινούργιο τοπίο. Το οποίο αποδέχτηκα και είμαι απολύτως ήρεμη, συμβιβασμένη και απολύτως σίγουρη ότι το επόμενο βήμα θα είναι πολύ μεγάλη επιτυχία. Και στο λέω, γιατί έχω αποδεχτεί την πραγματικότητα.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

"Όταν επιλέξω ως παραγωγός και ηθοποιός τον σκηνοθέτη, αυτόματα από εκεί και πέρα, είμαι κάτω από τον σκηνοθέτη."

rejected: Έχω πάθει σοκ με το πόσο βαθιά συνειδητοποιημένη είστε...

Κ.Δ.: Έχω κάνει μαθήματα αυτογνωσίας τα τελευταία πέντε χρόνια κι έχω δουλέψει πάρα πολύ με την ψυχή μου. Έχω μάθει να αποδέχομαι τους άλλους. Δεν το κάνει επίτηδες ο άλλος. Δεν με φτύνει-δεν θέλει ταραχή! Σε όλη μου τη ζωή έκανα σλάλομ ανάμεσα στα δύσκολα και η επιτυχία ερχόταν άνετα-δίχως σλάλομ. Κρακ! Ερχόταν! Απλόχερα. Όταν η φύση συνωμοτεί, για να σου έρθει κάτι, γαλαντόμα στο δίνει. Με απλοχεριά. Αν 'κουτουλάς', η ζωή πάντα σε οδηγεί πάντα σε κάτι καλύτερο. Όχι χειρότερο. Δεν είμαι καθόλου απαισιόδοξη. Στην παρούσα φάση χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε την τεράστια δύναμη που έχουμε ως λαός και την ανυπέρβλητη προσωπική δύναμη που έχει καθένας από εμάς. Σέβομαι την ατομικότητα, όπως σέβομαι και το σύνολο. Γι' αυτό και μπορώ να ανήκω σε ένα σύνολο και μπορώ και να ηγούμαι ενός συνόλου. Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Όταν ανήκω κάπου είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Και μέσα στην ίδια μου τη δουλειά! Όταν επιλέξω ως παραγωγός και ηθοποιός τον σκηνοθέτη, αυτόματα από εκεί και πέρα, είμαι κάτω από τον σκηνοθέτη. Ό,τι πει ο σκηνοθέτης. Όχι ό,τι πω εγώ. Εγώ πήρα την πρωτοβουλία να συνεννοηθώ μαζί του, να αποφασίσουμε ότι είμαστε μαζί. Έπειτα εκείνος αποφασίζει. Εκείνος ηγείται στο αποτέλεσμα της παράστασης που θα ανέβει. Με τη σύμφωνη μου γνώμη-δεν λέω!-αλλά το πρώτο λόγο θα τον έχει αυτός. Αυτή την ιεραρχία δεν ξέρουμε να κρατήσουμε στη ζωή, την πολιτική, την κοινωνική μας καθημερινότητα.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

"Η ζωή θέλει μία χαλαρότητα. Θέλει να σέβεσαι την ψυχή σου. Αυτό κάνουν οι σημερινοί νέοι και υποκλίνομαι."

rejected: Σε αυτά τα χρόνια του σλάλομ σε θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο, χρειαζόταν οργάνωση, πίστη, δουλειά και μια αισθητική που θα ακουμπάς επάνω τους. Πρέπει να "σκάβεις" πολύ μέσα σου, για να τα καταφέρεις...

Κ.Δ.: Κουράστηκα πολύ. Ο κόσμος μας βλέπει κάτω από τα φώτα και νομίζει πως έχουμε μια άνετη ζωή. Αυτό που με διαφοροποιεί από την σημερινή πραγματικότητα των νέων παιδιών, θα σου πω επακριβώς τι είναι και δεν πρέπει να παρεξηγηθεί.... Καμία σχέση δεν έχουν οι σημερινοί νέοι με την νεανική δική μου εποχή. Εμείς ήμασταν άπληστοι να πετύχουμε, συγκεντρωμένοι στο στόχο, ήμασταν καριερίστες. Δουλεύαμε, δεν θέλαμε να χάσουμε ευκαιρίες. Δουλεύαμε 24 ώρες το 24ωρο. Καταπονήσαμε τον εαυτό μας. Οι πρώτοι μιλάμε. Οι δεύτεροι λιγότερο κ.ο.κ. Καθένας με την ευθύνη που είχε αναλάβει. Τα σημερινά παιδιά έχουν καταλάβει καλύτερα το νόημα της ζωής -μην τους παρεξηγούμε. Αυτό το χαλαρό που κάνουνε-"όχι δεν θέλω έξι μήνες δουλειά"! Εγώ δεν το ήξερα Γιώργο, στη δική μου εποχή. Σου λένε "εγώ θα κάνω δύο παραστάσεις τον Οκτώβριο, μετά θα κάνω άλλες τρεις μέρες παραστάσεις με το τάδε σχήμα, έπειτα θα πάω στο Λος Άντζελες-δεν έχει σημασία αν θα πάω να πλύνω πιάτα. Δεν έχει σημασία αν θα πιάσω δίσκο και θα δουλέψω σε μπαρ. Σημασία έχει ότι θέλω να πάω και θα πάω". Έτσι, οι νέοι ηθοποιοί ζούνε πιο ανθρώπινα, πιο χαλαρά, πιο σωστά, σέβονται περισσότερο τον εαυτό τους. Εγώ δεν σεβάστηκα τον εαυτό μου. Καταπόνησα τον εαυτό μου. Ήμουν ένα "ταμένο σκυλί" που η ζωή περνούσε από πλάι μου και εγώ δεν προλάβαινα να δω. Οι σημερινοί νέοι ηθοποιοί λένε "όχι, με θέλετε για έξι μήνες σε μια παράσταση να παίζω-δεν μπορώ". Στην αρχή όταν μου το έλεγαν, τα έχασα! Αναρωτιόμουν "τι μου λένε τώρα; Είναι δυνατόν;"... Έπειτα κάθισα και σκέφτηκα, καταλαβαίνοντας πως έχουν δίκιο. Στο σπίτι μου, όταν είχα άρρωστη τη μανούλα μου, οι κοπέλες που την κρατούσαν μου έλεγαν "κυρία Κάτια, είμαι με πέντε ώρες ύπνο σήμερα, δεν μπορώ να δουλέψω". Κι ύστερα οι ίδιες μεμιάς συμπλήρωναν "σε ποιον τα λέμε; Σε εσάς που κοιμάστε τρεις ώρες;"...Όχι σωστά τα έλεγαν. Το σωστό είναι ο άνθρωπος να κοιμάται οχτώ ώρες. Όχι τρεις και πέντε και δύο. Είχα μια αδηφαγία και μια απληστία με την καλή έννοια. Αγαπούσα, λαχταρούσα το όνειρό μου, το έβαλα κάτω και μάτωσα για να το πετύχω. Όχι! Η ζωή θέλει μία χαλαρότητα. Θέλει να σέβεσαι την ψυχή σου. Να σέβεσαι τη χαρά που σου έδωσε ο Θεός ότι γεννήθηκες και να μπορείς να το απολαύσεις. Αυτό κάνουν οι σημερινοί νέοι και τους υποκλίνομαι.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

""Σε αγαπάμε". Αυτό κράτησα. Αυτή την αγάπη. Τίποτα άλλο. Αυτός είναι ο δικός μου θησαυρός. "

rejected: Το θέατρο είναι πίστη. Είναι θρησκεία. Και ενίοτε, μπερδεύεται με τη ζωή σου. Τελικά, γυρνώντας πίσω και κοιτώντας.... άξιζε το κόπο;

Κ.Δ.: Ναι. Είναι σαν το μονόλογο της Κάλλας, στο "Masterclass" που τελειώνει λέγοντας "και γιατί όλα αυτά; Ναι... Αξίζει το κόπο". Και άξιζε τον κόπο, κάθε θυσία. Άνοιξε η ψυχή μου. Δεν είδα το θέατρο σαν μέσο να γίνω γνωστή, αλλά ένα μέσο να μοιραστώ ό,τι ένιωθα με πολύ κόσμο. Αυτό το άνοιγμα ψυχής μου το έδωσε το θέατρο. Όπως και η τηλεόραση, με την εμβέλεια να ανοιχτώ σε κόσμο που δεν θα μπορούσα πριν. Περπατάω στις Σέρρες και ακούω 'Κάτια; Κυρία Δανδουλάκη;". Δεν με φωνάζουν "Μάρμω" ή "Βίρνα"-αυτά είναι περαστικά. Έμεινε η Κάτια που μεγάλωσε μαζί τους. Η Κάτια που δεν τους διέψευσε. Άρα, για μένα ξέρεις τι αξίζει Γιώργο; Ότι αισθάνομαι αυτό που μου λέγανε στη "Μήδεια", περιοδεία παράστασης καλοκαιριού που σκηνοθέτησε ο Πέτρος Φιλιππίδης, πριν έξι χρόνια. Ξέρεις στην υπόκλιση πέρα από το χειροκρότημα και τα μπράβο τι άκουγα από το κόσμο; "Σε αγαπάμε". Αυτό κράτησα. Αυτή την αγάπη. Τίποτα άλλο. Αυτός είναι ο δικός μου θησαυρός. Το ξέρω και το νιώθω ότι με αγαπάνε. Και με αγαπάνε με διάρκεια. Παντοτινά. Είναι αυτό που αναζήτησα εγώ στη ζωή μου, σε φίλους και τον άνθρωπο της ζωής μου και το βρήκα και στο κοινό. Την παντοτινή αγάπη.

rejected: Είμαστε οι έρωτές μας και οι απώλειές μας. Αν ζούσε ο Μάριος, ο Μάριος Πλωρίτης, θα περίμενε στο ξενοδοχείο να τελειώσει η παράσταση, για να πάτε για φαγητό στη πόλη.

Κ.Δ.: Ακριβώς έτσι! Και να αρχίζω μία πρόταση και να την τελειώνει εκείνος. Κουβαλάμε μέσα μας τους ανθρώπους. Η ευλογία μας αυτό είναι. Η αγάπη. Ευλογία αγάπης όση λάβαμε από γονείς, δασκάλους, έρωτες, οι φίλοι μας-που τους πας τους φίλους; Εγώ είμαι και ένας άνθρωπος που έλεγαν "η Κάτια; Τι καλός άνθρωπος!"...Κατάλαβα, πόσο εξαιρετικά δύσκολος άνθρωπος είμαι. Γιατί είμαι φοβερά απαιτητική. Θέλω να με αγαπάνε πάρα πολύ. Θέλω να κάνω πολλά πράγματα. Θέλω όλα να τα κάνω τέλεια. Όλα στον υπερθετικό βαθμό. Ασχολούμαι με την τελευταία λεπτομέρεια έως και την τελευταία παράσταση. Λέω κάτι για βελτίωση και μου λένε "καλά τώρα που τελειώνουμε;"...Ε, τελειώνουμε; Αύριο αν γίνεται ας το δω κανονικό. Τόσο πολύ. Αυτό με κυνηγούσε στη ζωή. Και κουράζει τους ανθρώπους. Διότι αν και είμαι απαιτητική, θα το ζητήσω μία, θα το ζητήσω δύο, θα το ζητήσω τρεις. Τέταρτη φορά δεν θα το ζητήσω. Θα κάνω πίσω και θα σε κάνω πίσω. Εκεί γίνομαι επικίνδυνη. Γιατί, απομακρύνομαι δίχως ο άλλος να καταλάβει το γιατί. Βαριέμαι να εξηγώ...Και μπαίνει 'Χ'. Δεν υπάρχει. Παραμένει μια κοινωνική σχέση, αλλά ουσιαστικά δεν υπάρχει για μένα. Το είπα μία, δυο, χίλιες...δεν υπάρχει λόγος να εξηγώ. Θα το κάνω μόνη μου, αλλά έχεις φύγει πια.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

"Κάνω θέατρο γιατί μαθαίνω την ψυχή μου όσο δεν περιγράφεται"

rejected: Γιατί κάνετε θέατρο;

Κ.Δ.: Ψάχνω την ψυχή μου. Θέλω να απλώσω κι άλλο την ψυχή μου. Μαθαίνω την ψυχή μου. Ακόμη. Κάνω θέατρο γιατί μαθαίνω την ψυχή μου όσο δεν περιγράφεται. Και κάθε φορά με εκπλήσσει πώς αυτή η ψυχή οφείλει να ταπεινωθεί για να μάθει την αποδοχή του "κακού" μέρους του εαυτού μου. Του εαυτού μας. Θα τον αγαπήσουμε. Μαθαίνουμε ζωή και εαυτό καλύτερα. Γινόμαστε πιο λαμπεροί, πιο επιτυχημένοι, καλύτεροι φίλοι, πιο αγαπησιάρηδες. Έτσι όλα γίνονται καλύτερα. Τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής είναι να βρούμε το σκοτεινό μέρος της ψυχής μας, να το αγαπήσουμε και να πάμε μπροστά. Όλοι έχουμε μια σκοτεινιά κάπου κρυμμένη. Κάποτε, οι άνθρωποι με παιδιά που είχαν πρόβλημα, τα έκρυβαν. Πρέπει να βγούνε στο φως. Μίλησα για την κατάθλιψη που πέρασα. Το είπα για να ξέρει ο κόσμος πως δεν είναι κακό. Μια γρίπη είναι. Και πρέπει να το ξέρει από έναν άνθρωπο που δεν έχει καθόλου τέτοια ίχνη μέσα του. Συμβαίνει, όπως όταν υπάρχει μια επιδημία. Και θα περάσει. Αλλά δεν έλεγα "δεν έχω τίποτα". Έλεγα "βοηθήστε, κάτι έχω, να περάσει"... Δεν ήμουν καλά. Τι είχα; Αποδοχή. Αυτό δουλεύω με την ψυχή μου.

"Όλα είναι θεμιτά, όσο πατάω στα πόδια μου, στο χώρο μου και δεν περιορίζω την περιοχή του άλλου"

rejected: Τι άραγε βοηθά να "ακούνε" οι νέοι;

Κ.Δ.: Να αποδέχονται τον εαυτό τους όπως είναι. Να αποδέχονται ότι είναι διαφορετικός ο ένας από τον άλλον. Να αποδέχονται πως τίποτα δεν είναι κακό. Όλα είναι θεμιτά, όσο πατάω στα πόδια μου, στο χώρο μου και δεν περιορίζω την περιοχή του άλλου. Οι νέοι να αγαπήσουν τον εαυτό τους, ψάχνοντας την ψυχή τους την αληθινή. Να μη χάνουν χρόνο στα "δήθεν". "Δήθεν" πρωτοποριακά, δήθεν μεταμοντέρνα, δήθεν βάφω τα μαλλιά μου πράσινα για να διαφέρω-όχι! Δεν χρειάζεται να διαφέρω βάφοντας τα μαλλιά μου πράσινα. Διαφέρω, έτσι κι αλλιώς. Είμαι εγώ και διαφέρω... όπως ο κάθε ένας ξεχωριστός άνθρωπος.

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

INFO Παράστασης.

«Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε»

Συγγραφέας: Ρομπέρ Τομά
Διασκευή-σκηνοθεσία Θανάσης Παπαθανασίου-Μιχάλης Ρέππας

Παίζουν
Κάτια Δανδουλάκη
Θάνος Καληώρας
Τάσος Κωστής
Τζόϋς Ευείδη
Ελένη Κρίτα
Παντελής Καναράκης

Περισσότερα για την παράσταση μπορείτε να δείτε στο Δελτίο Τύπου

Κάτια Δανδουλάκη
Κάτια Δανδουλάκη

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης