Ο μικρός πρίγκιπας της Χαριλάου

Ένα μικρό παιδί βουτηγμένο στο σωματότυπο ενός γοητευτικού άνδρα. Ένας ακμαίος καλλιτέχνης σε μια φθαρμένης καθημερινότητας ζωή. Ένα πρωινό συζήτησης, αλλιώτικο από τα άλλα...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Βλαδίμηρος Κυριακίδης

rejected: Τρίτη φορά ανεβάζετε στην καριέρα σας, το έργο "Άμλετ ο Β΄". Μετά τον "Caveman", εικάζω πως είναι μια παράσταση που το συναίσθημα λειτουργεί λίγο παραπάνω εντός. Κάνω λάθος;

Β.Κ.: Δεν ξέρω αν είναι το συναίσθημα ή η ιδιομορφία της διαδραστικής παράστασης και της πολυπλοκότητας των τεχνικών που απαιτούν και οι δύο παραστάσεις, που είπες. Πάντως, είναι κάτι που το λατρεύω, με γεμίζει και γεμίζει και τους θεατές. Η παράσταση είναι ένα παράδοξο ταξίδι στην φαντασία. Έχει έναν μαγνήτη το έργο, που πραγματικά με συγκινεί.

Η μνήμη κρύβει μέσα της μια θαλπωρή, μια στοργή, μια ηρεμία. Η ανάμνηση λειτουργεί και ως ψυχραιμία μα και κουράγιο για το μέλλον.

rejected: Πώς είναι να επιστρέφεις κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη, στην πατρίδα;

Β.Κ.: Οι αναμνήσεις είναι νωπές κι ας πίστευα ότι με είχαν εγκαταλείψει. Περπατώ στα ίδια μέρη, όπως μικρός. Θυμάμαι βλέποντας το παγκάκι που είχα καθίσει ένα πρωί και έκανα κοπάνα από το σχολείο, να είναι ακόμη εκεί και να "με περιμένει". Η μνήμη κρύβει μέσα της μια θαλπωρή, μια στοργή, μια ηρεμία. Η ανάμνηση λειτουργεί και ως ψυχραιμία μα και κουράγιο για το μέλλον. Ποτέ δεν ξέχασα από πού ξεκίνησα. Ένα αγόρι από τη Χαριλάου είμαι, που περπατούσα ατέλειωτες ώρες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Αυτό κάνω και τώρα, κι ας έχω μεγαλώσει. Μου αρέσει να περπατάω κι ας μην αντέχω να βαδίζω πλέον, τα ατέλειωτα χιλιόμετρα που περπατούσα. Πραγματικά, είναι νωπές οι αναμνήσεις-λες και δεν έφυγα. Κι έχω φύγει εδώ και τριάντα χρόνια.

rejected: Τα σημεία αναφοράς στην Θεσσαλονίκη, εκτός από αυτό το παγκάκι;

Β.Κ.: Σίγουρα είναι η παραλία της Θεσσαλονίκης. Εκεί στο άγαλμα του Μ.Αλέξανδρου ήταν hot σημείο. Πάντα πάω στη γειτονιά μου, τη Χαριλάου, που έχει αλλάξει. Πίσω από το γήπεδο του Άρη, που είναι κατοικήσιμη περιοχή, αλλά στα παιδικά μου χρόνια, ήταν μια τεράστια αλάνα που λεγόταν "το γήπεδο του Μ.Αλέξανδρου" και "η κατηφόρα του Μ.Αλέξανδρου"-που έγινε ανισόπεδος κόμβος. Η Οσία Ξένη, που ακριβώς δίπλα στην εκκλησία, μεγάλωσα. Βλέπω έως και τα δέντρα που κρυβόμουνα μικρός, παίζοντας κρυφτό.

Βλαδίμηρος Κυριακίδης

rejected: Και οι πρώτες παραστάσεις ως θεατής;

Β.Κ.: Δεν είχα παρακολουθήσει παραστάσεις να με τραβήξουν και να πω, αυτό θέλω να κάνω. Έγινα ηθοποιός εξαιτίας του αδερφού μου, που είχε φίλο τον Χρήστο Αρνομάλλη. Πήγα και παρακολούθησα μια πρόβα της "Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης", όταν ιδρύθηκε το 1978-79. Εκεί συνέβη το "μοιραίο". Εκεί κατάλαβα ότι αυτό είναι που θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ήταν όλοι μέσα στον χώρο της "Πειραματικής". Ο Νίκος Σεργιανόπουλος, η Έφη Σταμούλη, ο Νικηφόρος Παπανδρέου, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη-μόλις είχαν ξεκινήσει.

Πραγματικά, κάποια στιγμή, ένιωσα τόσο μοναδικός λες και μπορώ τα πάντα να κάνω. Ευτυχώς, είχα την σύνεση να το αντιμετωπίσω, πολύ σύντομα και να θυμηθώ από πού ξεκίνησα. Και τι πραγματικά θέλω

rejected: Και κάπως έτσι πέρασαν 31 χρόνια στο θέατρο. Έκθεση και δημιουργία. Αισθανθήκατε, κάποια στιγμή, λίγο παραπάνω μοναδικός; Να "ξεφεύγεις" λόγω της μεγάλης έκθεσης;

Β.Κ.: Τα 31 χρόνια στο θέατρο πέρασαν σαν μια ανάσα. Υπήρξε περίοδος που "ξέφυγα". Δεν γίνεται να μην το αντιμετωπίσεις στην καριέρα σου και στην προσωπική ζωή σου. Όταν μας κοιτάνε τα μάτια μιας ερωτευμένης γυναίκας, εμείς οι άνδρες ανεβαίνουμε ψυχολογικά. Πόσο μάλλον, όταν από κάτω είναι 300 μάτια σε ένα θέατρο, που σε κοιτάνε σαν να είναι ερωτευμένα μαζί σου. Αυτός ο άτιμος ο ναρκισσισμός του ανθρώπου μεγεθύνεται-θέλεις δεν θέλεις. Πραγματικά, κάποια στιγμή, ένιωσα τόσο μοναδικός λες και μπορώ τα πάντα να κάνω. Ευτυχώς, είχα την σύνεση να το αντιμετωπίσω, πολύ σύντομα και να θυμηθώ από πού ξεκίνησα. Και τι πραγματικά θέλω. Να καταλάβω πως δεν έχει σημασία αν λάμπω στα μάτια κάποιων ανθρώπων. Σημασία έχει όλη η εσωτερική δημιουργία, η αντίληψη, η καλαισθησία και η γνώση. Γιατί αυτά θα με προχωρήσουν σαν καλλιτέχνη. Αν μείνω μόνο, σε αυτό που λέμε, θαυμασμό των ανθρώπων που δίνουν μια αίσθηση μοναδικότητας, θα μπω σε ένα χρονοντούλαπο για να με φάνε οι σκόροι. Ό,τι αξίζει είναι να ρισκάρω. Να ρισκάρω συνεχώς. Κι ας αποτύχω. Για μένα, πάντα ο καλύτερος σύμβουλος υπήρξε η αποτυχία. Όχι η επιτυχία. Οι αποτυχίες μου με βοήθησαν πολύ για να συνέλθω.

rejected: Η αποτυχία σε κάνει καλύτερο;

Β.Κ.: Ναι. Η αποτυχία σε κάνει να συσπειρωθείς μέσα σου. Δεν επαφίεσαι. Δεν θεωρείς τον εαυτό σου δεδομένο, όπως σε μία σχέση. Ότι "ναι, είμαι αυτός". Στην αποτυχία, αντιλαμβάνεσαι αστραπιαία τα λάθη σου.

rejected: Το θέατρο είναι και κάτι σαν μια δίωρη "ερωτική επαφή";

Β.Κ.: Ναι. Ο ερωτισμός και η μυσταγωγία που έχει το θέατρο μέσα στο σκοτάδι, για δύο ώρες, είναι κάτι το μαγικό. Για θεατές και θεατρίνους. Στο θέατρο βγάζουμε την ποίησή μας και την διοχετεύουμε προς τα κάτω, στην πλατεία του θεάτρου. Γι' αυτό είναι μοναδικό το θέατρο. Ο θεατής το εισπράττει, το καταλαβαίνει και συμπορεύεται μαζί σου. Είναι μαγεία αυτή η σύμπλευση.

 
Βλαδίμηρος Κυριακίδης
Βλαδίμηρος Κυριακίδης

 

...η θλίψη μας είναι κινητήριος μοχλός για να εξελιχθούμε. Αλλιώς δεν πάμε παραπέρα

 

rejected: Τέσσερα χρόνια "Μην αρχίζεις την μουρμούρα" και τουλάχιστον δέκα χρόνια θεατρικής κωμωδίας. Με δυο λόγια, σκορπάτε γέλιο. Πίσω από αυτό το γέλιο, η θλίψη είναι έντονη;

 

Β.Κ.: Καταθλιπτικός δεν είμαι. Έχω μεγαλώσει κιόλας και έχω την πολυτέλεια να ξέρω τι μου συμβαίνει, δεν με χαρακτηρίζει η θλίψη. Μικρός όταν ήμουν, δεν ήξερα τι μου γινόταν. Τώρα πια, με εξοργίζει η πολιτική κατάσταση και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, είμαι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος. Αλλά, δεν είμαι από τα πρότυπα κωμικού ηθοποιού, που λένε, πως ο κωμικός ηθοποιός έχει μια θλίψη. Όλοι κουβαλάμε μια θλίψη, βέβαια... αλίμονο αν δεν την κουβαλούσαμε. Κι η θλίψη μας είναι κινητήριος μοχλός για να εξελιχθούμε. Αλλιώς δεν πάμε παραπέρα. Θα μέναμε στείροι. Η θλίψη δεν με χαρακτηρίζει, αλλά δεν είμαι και το κέφι της παρέας. Έξω όταν βγαίνω, ο κόσμος μπορεί να περιμένει ότι θα τους κάνω να γελάσουν, όπως και στη τηλεόραση. Όχι-αυτό μπορεί να δείχνει μια μικρή θλίψη- αλλά εγώ ξεκουράζομαι. Είμαι συνειδητοποιημένος άνθρωπος...

rejected: Είστε άνθρωπος του συναισθήματος ή λειτουργείτε με την λογική της πρακτικής;

 

Β.Κ.: Είμαι όλα μαζί. Και συναίσθημα και πρακτική. Με χαρακτηρίζει το συναίσθημα, αλλά δεν ξεχνώ ποτέ, πως είμαστε πρακτικοί οι άνθρωποι του θεάτρου. Υπάρχει και η συνεχής γύμναση του συναισθήματος, που τους καλλιτέχνες μας κρατάει νέους. Αυτό είναι το μυστικό της δουλειάς μας. Μπορεί εξωτερικά να γεράσω, αλλά μέσα μου, αυτή η δουλειά με κρατάει νέο. Διυλίζονται, αναδιοργανώνονται, αναπροσαρμόζονται τα συναισθήματά μου-μεγαλώνουν κιόλας! Μαθαίνω μέσα από δανεικές ζωές, αυτή είναι η ευλογία του θεάτρου. Παρατηρώ συμπεριφορές, χτίζω ρόλους και εξελίσσομαι σαν άτομο, μέσα από την εργασία μου. Πώς να μην κρατηθεί μια εσωτερική νιότη;  

Μόνο ο έρωτας είναι οργανικός και συνταράσσει το μέσα σου

rejected: Είναι άλλο ο έρωτας κι άλλο η αγάπη;

 

Β.Κ.: Σαφώς! Δεν το συζητώ. Είναι άλλο ο έρωτας κι άλλο η αγάπη. Εκεί κατέληξα τους τελευταίους μήνες. Η αγάπη είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα. Πρέπει να υπάρχει έρωτας στη ζωή μας, για να είμαστε δημιουργικοί άνθρωποι. Αλλιώς, δεν γίνεται... Η αγάπη είναι η επέκταση του έρωτα. Ο έρωτας όταν έφυγε, ο άνθρωπος ένιωσε κενός. Κι έτσι εφηύρε την αγάπη, για να έχει ένα αποκούμπι. Δεν λέω ότι η αγάπη είναι άσχημο πράγμα. Η αγάπη είναι ομορφιά και τρυφερότητα. Αλλά, προτιμώ να είμαι ερωτευμένος με τον άνθρωπό μου, επί σειρά ετών. Παρά απλά να τον αγαπάω. Όχι να μην τον αγαπάω-απλά αναπτύσσεις μια συντροφικότητα. Κινητήριος δύναμη είναι ο έρωτας. Μόνο ο έρωτας είναι οργανικός και συνταράσσει το μέσα σου. Φροντίζω να το εκπαιδεύω και να μην αφήσω να μου φύγει. Ο έρωτας πρέπει να υπάρχει σε όλες τις εκφάνσεις. Οφείλουμε να είμαστε ερωτευμένοι με πράγματα. Ακόμα και ένα όμορφο λουλούδι, ένας ωραίος πίνακας ζωγραφικής, είναι έρωτας. Έρωτας που σημαίνει επανάσταση. Να υπάρχει μέσα μας, η ενδόρρηξη κι όχι η έκρηξη. Πιστεύω πολύ στις ενδορρήξεις. Δεν πρέπει να εφησυχάζουμε. Όταν με ρώτησαν σε συνέντευξη, αν έφτασα ποτέ με την γυναίκα μου να χωρίσουμε, τους απάντησα ότι κάθε μέρα είσαι σε ένα τεστάρισμα-θα χωρίσω, δεν θα χωρίσω; Ο έρωτας, η σχέση είναι εγρήγορση. Αν τα αφήσεις, τα έχασες. Έτσι είναι και στη Τέχνη και στη ζωή. Οφείλεις καθημερινά να διεκδικείς κάτι που δεν είναι αυτονόητο.  

Βλαδίμηρος Κυριακίδης

rejected: Με το Εθνικό Θέατρο ή και το Κ.Θ.Β.Ε δεν έχετε συνεργαστεί. Γιατί;

 

Β.Κ.: Με το Κ.Θ.Β.Ε. συνεργάστηκα μόνο μία φορά πριν πολλά χρόνια, επί Βολανάκη, παίζοντας "Ρόζενγκραντ και Γκίλντενστερν". Δεν γίνεται, διότι πάντα ήμουν απασχολημένος με κάτι. Οι προτάσεις υπήρξαν, αλλά δεν καρποφόρησαν. Πάντα είχα προτάσεις και από τους δύο φορείς, αλλά δεν προχωρούσαν παραπέρα.

rejected: Αυτό το καλοκαίρι, ετοιμάζετε "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη, με το Γιάννη Μπέζο και το Πέτρο Φιλιππίδη, σε σκηνοθεσία Γ.Μπέζου...

 

Β.Κ.: Ο Αριστοφάνης, πέρα από το χιούμορ και την πλοκή που διαθέτει να αναπτύσσει μια ιστορία, έχει πάντα από πίσω ένα πολιτικό λόγο. Γιατί γίνεται η επανάσταση της γυναίκας; Κάθε μας έκφραση έχει πολιτικό αντίκτυπο. Πόσο μάλλον, ο Αριστοφάνης που ουσιαστικά ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Όταν μόνο φιλόσοφοι έθεσαν θέμα για την γυναίκα, ήρθε εκείνος να μιλήσει με χιούμορ για εκείνη. Όσο πιο αστεία παρουσιάσεις την γυναικεία επανάσταση, τόσο καλύτερα στέλνεις το μήνυμα. Το χιούμορ, ευτυχώς, αφορίζει την σοβαρότητα και την σοβαροφάνεια των πραγμάτων. Γι' αυτό μου αρέσει, και η "Λυσιστράτη". Είπα "ναι" με την μία, στην πρόταση, δίχως δεύτερη σκέψη.

rejected: Είστε εκ διαμέτρου αντίθετος με τον χαρακτήρα που υποδύεστε στην "Μουρμούρα".

Β.Κ.: Είμαι κάτι εντελώς άλλο, από τον "Ηλία" της "Μουρμούρας". Πιστεύω ότι οι γυναίκες πρέπει να κυβερνήσουν. Ένας τόσο συντηρητικός χαρακτήρας που υποδύομαι, είναι απόλαυση να τον παίζω, γιατί δεν μου μοιάζει.

rejected: Στο θέατρο ΖΙΝΑ, τον ερχόμενο χειμώνα, θα ανεβάσετε το "Αταίριαστο Ζευγάρι" του Νηλ Σάιμον, με τον Γιάννη Ζουγανέλη, σε δική σας σκηνοθεσία. Γιατί επιλέξατε αυτό το έργο;

Β.Κ.: Κάνω ιδιαίτερα έργα, τα τελευταία χρόνια, όπως "Οι Τενόροι", το "Σώσε" κι ο "Άμλετ ο Β'". Θέλω πλέον, να προχωρήσω διαφορετικά την κωμωδία μου. Με τον Νηλ Σάιμον στα χέρια μου, η κωμωδία έχει πιο ανθρώπινες καταστάσεις. Έχει ανθρώπινους χαρακτήρες που πηγάζει χιούμορ μέσα από την κατάσταση. Θέλω να προχωρήσω την κωμωδία μου, μέσα στους χαρακτήρες και τις ανθρώπινες σχέσεις. Και ήθελα να το κάνω με το Γιάννη Ζουγανέλη. Ο Ζουγανέλης έχει μέσα του κομμάτια ποίησης που δεν τα έχει βγάλει ακόμα έξω. Και θα τα βγάλει μέσα από αυτό το ρόλο.

Βλαδίμηρος Κυριακίδης

rejected: Το κλασσικό ρεπερτόριο εξακολουθεί να σας ενδιαφέρει στο θέατρο;  

 

Β.Κ.: Δεν είμαι τόσο σίγουρος. Ίσως αργότερα, αν μεγαλώσω λίγο ακόμα, μπορεί να ενδιαφερθώ. Θέλω να "φάω" κι άλλα χρόνια στη κωμωδία. Βέβαια, δεν είμαι να λέω και μεγάλες κουβέντες. Εν μια νυκτί, μπορεί να διαβάσω ένα έργο και να ενθουσιαστώ, να το κάνω.

rejected: Τι αργήσατε να καταλάβετε στο θέατρο;  

 

Β.Κ.: Είχα εσφαλμένη άποψη ότι κάνεις θέατρο, καταρχάς, για την καλλιέργειά σου και κατά δεύτερο λόγο, για τον θεατή που θα έρθει. Άργησα να καταλάβω ότι ο θεατής είναι ο μόνος κριτής των πράξεών σου που σε έχει τιμήσει με την παρουσία του. Το συνειδητοποίησα και το απολαμβάνω.

Με το διαφορετικό συγκατοικούμε και όσο πιο πολλές είναι οι διαφορές μας, τόσο το καλύτερο

rejected: Είμαστε διατεθειμένοι να συγκατοικήσουμε σε αυτό το πλανήτη, εμείς οι "αταίριαστοι" άνθρωποι;  

 

Β.Κ.: Με το διαφορετικό συγκατοικούμε και όσο πιο πολλές είναι οι διαφορές μας, τόσο το καλύτερο. Ειδάλλως, θα πλήξουμε. Οφείλουμε να συγκατοικήσουμε και με τον μετανάστη. Αυτές οι διαφορετικότητες και οι διαφορές δίνουν ουσία στη ζωή μας. Από εκεί και πέρα, πρέπει να υπάρχει ένας κρατικός μηχανισμός, ένας προγραμματισμός, που στην Ελλάδα δεν...

rejected: Τι ονειρεύεστε από εδώ και πέρα για εσάς;  

 

Β.Κ.: Θέλω να είμαι χαρούμενος από εδώ και πέρα. Να μπορώ να κουβαλάω τη χαρά που έχω και να την διοχετεύω και στους ανθρώπους που αγαπάω και έχω δίπλα μου. Κι αν γκρινιάζω καμιά φορά, δεν βαριέσαι...

rejected: Τι ερωτεύτηκαν, τελευταία, τα μάτια σας;  

 

Β.Κ.: Τελευταία, τα μάτια μου ερωτεύθηκαν το χαμόγελο ενός μωρού παιδιού, που κοιμόταν πάνω στον ώμο μιας μητέρας. Της ζήτησα συγγνώμη και το φωτογράφησα κιόλας. Ήταν ένα χαμόγελο αθωότητας, με κλειστά ματάκια μωρού, στον ώμο μιας μάνας. Ό,τι συγκλονιστικότερο είδαν τα μάτια μου...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου