R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Κωνσταντίνος Μπιμπής | Interview

'Οι έρωτες είναι "φαντάσματα"'

Θυμάμαι τη πρώτη φορά που τον είδα στο θέατρο. "Οδυσσεβάχ" σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη.

Σε κέρδιζε άμα τη εμφανίσει. Ταλαντούχος, επικοινωνιακός, λαμπερός. Φέτος, στο "Δένδρο του Οιδίποδα" που μόλις ολοκλήρωσε τις παραστάσεις στο ΘΗΣΕΙΟΝ της Αθήνας, μόνο εγκωμιαστικά σχόλια άκουγες για την ερμηνεία του. Κι εκείνος, περήφανος και γοητευτικός "Ρωμαίος" βρίσκεται πλέον Θεσσαλονίκη, έως αυτήν την Κυριακή στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, με μια παράσταση-ορόσημο για εκείνον και την ομάδα ΙΔΕΑ, στην τρίτη της χρονιά. Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής στο rejected, με τη χαρά που "κοινωνά" από τον κόσμο, για τα σπουδαία που εναποθέτει ο ίδιος στο σανίδι. Και μόλις ξεκίνησε...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου / φωτογραφίες | τάσος θώμογλου / επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας
Κωνσταντίνος Μπιμπής  rejected: Τι σε πληγώνει στον "Ρωμαίο" σου;

Κ.Μ.: Με πληγώνει το βασικό του στοιχείο. Ο αδιαπραγμάτευτος έρωτάς του για την "Ιουλιέτα". Αναγκάζομαι κάθε βράδυ να ανασύρω τους δικούς μου, μη εκπληρωμένους, ανολοκλήρωτους και καταδικασμένους έρωτες. Δεν είναι πολλοί, δυο -τρεις είναι αυτοί μου οι έρωτες.

rejected: Αλλά είναι τόσο δυνατοί σε καρδιά και νου, που τους "ανασύρεις" κάθε βράδυ;

Κ.Μ.: Ναι. Οφείλω να τους "ανακατεύω" και να φέρνω τα δικά μου "φαντάσματα" επάνω στη σκηνή, για να τα βγάλω πέρα. Αυτό με πληγώνει. Ταυτόχρονα, εντάξει... με λυτρώνει κιόλας.

"Ο έρωτας σε στοιχειώνει. Σε "στοιχειώνει" όταν ένας άνθρωπος σε έχει εγκαταλείψει."

rejected: Είναι οι έρωτές μας, "φαντάσματα" -με την καλή έννοια- που τα κουβαλάμε όσα χρόνια κι αν περάσουν;

Κ.Μ.: Σαφώς. Οι έρωτες είναι "φαντάσματα" και με την κακή έννοια, μπορώ να σου πω κιόλας! (γέλια)... Ο έρωτας σε στοιχειώνει. Σε "στοιχειώνει" όταν ένας άνθρωπος σε έχει εγκαταλείψει.

Κωνσταντίνος Μπιμπής

rejected: Στις μέρες μας, αγαπάμε τόσο δυνατά και καθολικά σε όλες τις ηλικίες, όπως κι ο ήρωάς σου "κάποτε στη Βερόνα";

Κ.Μ.: Πιστεύω πως ναι. Δεν είναι θέμα ηλικίας. Ο εφηβικός έρωτας έχει-βεβαίως- στοιχεία ανεμελιάς, τρέλας, απόλυτης δοτικότητας, που μπορεί και να μην είναι ειλικρινής, σε όλο του το φάσμα. Αλλά νομίζω ότι ο κόσμος ακόμα αγαπάει. Το βλέπω να συμβαίνει.

rejected: Τι σε δυσκολεύει κάθε βράδυ στο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2", όπου πρωταγωνιστείς;

Κ.Μ.: Μετά από τουλάχιστον 250 παραστάσεις που έχουμε κάνει, το δικό μου άγχος -θαρρώ και του Κώστα Γάκη και της Αθηνάς Μουστάκα που είμαστε ομάδα- έγκειται στο να πολεμήσουμε την "κονσέρβα". Να πολεμήσουμε την "κασέτα". Ότι το πράγμα "πάει από μόνο του". Η αλήθεια είναι πως περνάει κι έτσι πια. Έχει γίνει "δεύτερο πετσί" μας η παράσταση. Ξέρουμε ότι και με την "κασέτα", δεν μας κάνει αυτό. Το άγχος μας είναι να πολεμήσουμε το ίδιο πράγμα. Εντός πλαισίου, να μπορούμε ακόμα να ανακαλύψουμε πράγματα. Να πειραματιστούμε και πάλι.

Κωνσταντίνος Μπιμπής

"...έχουμε βαθιά μέσα μας τη συνείδηση ότι αυτό που αφηγούμαστε είναι μια τραγωδία"

rejected: Έχοντας το "μέτρο" πάνω στη σκηνή, δεν είναι εύκολο πολλές φορές, μέσα από το κωμικό στοιχείο της "παραμάνας" που ερμηνεύεις, να αφεθείς στα ευφρόσυνα γέλια του κοινού;

Κ.Μ.: Απαιτείται πειθαρχία και απαιτείται να είναι και ο Κώστας Γάκης πάνω στη σκηνή. Όταν ξεφεύγω, να με μαζεύει. (γέλια). Λόγω ηλικίας και λίγων χρόνων επάνω στο σανίδι, καμιά φορά, με παίρνει η μπάλα και "φεύγω". Με "κρατάει" ο Κώστας! Ο έλεγχος και το μέτρο μπορεί να χαθεί στο κωμικό μέρος. Ούτως ή άλλως, έχουμε βαθιά μέσα μας τη συνείδηση ότι αυτό που αφηγούμαστε είναι μια τραγωδία. Απλώς, ξεκινά σαν φάρσα. Αλλά στο μυαλό των "φαντασμάτων" και το δικό μας, υπάρχει πάντα το τέλος. Από την αρχή. Οπότε κι αυτό με κρατάει, να μην το κάνω όλο, ένα "πανηγύρι".

rejected: Τι σε στεναχωρεί στο ελληνικό θέατρο;

Κ.Μ.: Το ελληνικό θέατρο δεν με στεναχωρεί. Οι ιθύνοντές του με στεναχωρούν. Αυτοί που ελέγχουν τους δημόσιους οργανισμούς, τα φεστιβάλ... Περίμενα με αυτήν τη νέα κυβέρνηση να έρθουν κάποια ελπιδοφόρα πράγματα στο ελληνικό θέατρο. Παρόλα αυτά, αυτή η κυβέρνηση -με σοκάρει που το πιστεύω και το λέω- έχει σταθεί πολύ χειρότερα απέναντι στον πολιτισμό, σε σχέση με παλαιότερες. Αυτή η ηγεσία ξηλώνει για πλάκα διευθυντές, ξηλώνει για πλάκα το Κέντρο Κινηματογράφου, κατεβάζει για πλάκα μια παράσταση από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού. Μια κυβέρνηση που λειτουργεί -λίγο έως πολύ-πραξικοπηματικά.

Κωνσταντίνος Μπιμπής

"Εγώ δεν έχω καταλάβει ακόμα, με ποιο επιχείρημα έφυγε ο Γιώργος Λούκος."

rejected: Και άξαφνα ο Γιαν Φαμπρ έγινε πρόεδρος στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Κ.Μ.: Εγώ δεν έχω καταλάβει ακόμα, με ποιο επιχείρημα έφυγε ο Γιώργος Λούκος. Δεν είμαι κάποιος φανατικός υποστηρικτής του Λούκου. Ειδικά στο "εντός" πράγμα, νομίζω πως δεν είχε πολύ καλή αίσθηση. Αν έπασχε, θεωρητικά, κάπου ο Λούκος ήταν στο "εντός". "Εκτός" τα είχε καταφέρει εξαιρετικά. Οι παραγωγές του ήταν εξωτερικές. Αντιστοίχως τώρα, ο Φαμπρ θα καταφέρει πολλά πράγματα στο εξωτερικό-είμαι σίγουρος. Αλλά, εντός Ελλάδας;... Ο Φάμπρ δεν ξέρει τι γίνεται "εντός". Έχω μια ανησυχία για το ποιοι θα σταθούν δίπλα του. Οι σύμβουλοι, το επιτελείο του, όπως και το τι θα επιλέξουν με ανησυχεί.

Κωνσταντίνος Μπιμπής

rejected: Ως λαός δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάμε πολιτιστικά ένα βήμα μπροστά; Βγάζουμε μια "δεύτερη φορά" Αριστερά που δεν αντιστοιχεί στο "εύλογο" που αυτή οφείλει να φέρει;

Κ.Μ.: Μέσα σε όλο το χάος που προέκυψε με την περιβόητη κρίση, νομίζω ότι η ποιότητα του θεάτρου συνολικά έγινε καλύτερη. Πιστεύω ότι έχει δοθεί βήμα σε πολλές νέες, εναλλακτικές ομάδες με μοντέρνες προτάσεις, που κι ο κόσμος στηρίζει. Το κοινό "πλησιάζει" το θέατρο. Όπως και πολλοί νέοι. Ο διάλογος και οι ζυμώσεις που συμβαίνουν στο ελληνικό θέατρο δεν συμβαίνουν στο εξωτερικό. Δεν ακολουθούμε τη πεπατημένη, όπως στο Βερολίνο ή την Αγγλία, που έχουν μια συγκεκριμένη "νόρμα" όπου κυλάνε. Εμείς εδώ είμαστε "δυο λαλούν και τρεις χορεύουν". Υπάρχει ελευθερία που οδηγεί πολιτιστικά σε ωραίες συνθήκες. Ας μην είμαστε μίζεροι! Απλώς, όλο αυτό χρειάζεται και βοήθεια που δεν υπάρχει, από τα στελέχη που διοικούν.

"Πήραμε ένα διεθνές βραβείο, για το οποίο, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει μία μνεία."

rejected: Το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2" είναι μια παράσταση που βραβεύτηκε στην Ισπανία, αγαπήθηκε στην Ελλάδα τρελά, αλλά δεν "τιμήθηκε" με βραβείο εντός αυτής...

Κ.Μ.: Διάβασα σε ένα βιβλίο του Κάρολου Κουν ότι κατά τη διάσημη περιοδεία των "Ορνίθων" του Αριστοφάνη σε όλη την Ευρώπη "ήρθαν υπουργοί άλλων κρατών μας έκαναν δεξιώσεις και γυρνώντας στην Ελλάδα, δεν ήρθε ούτε ένας εκπρόσωπος του Κράτους, όχι να μας τιμήσει, άλλα έστω να ρωτήσει πώς πήγε αυτή η περιοδεία"... Έλεγε ο Κάρολος Κουν, το έτος 1970... Είναι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Και δεν το λέω για εμάς, την ομάδα ΙΔΕΑ. Πήραμε ένα διεθνές βραβείο, για το οποίο, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει μία μνεία. Τα βραβεία των αθλητικών επιτευγμάτων "παίζονται" παντού. Γιατί να είναι ο πολιτισμός σε δεύτερη μοίρα; Η Ελλάδα έχει Ιστορία, Πολιτισμό και Γεωργία (με αγρότες στους δρόμους). Α! Και τουρισμό. Ε, λοιπόν, όλα αυτά πάνε κατά διαόλου και είναι κρίμα!

Κωνσταντίνος Μπιμπής

"Το θέατρο έχει μια θνησιμότητα. Απόλυτη θνησιμότητα. Ό,τι γεννιέται, πεθαίνει την ίδια στιγμή. "

rejected: Το να χαρίζεις δυο ώρες παρά κάτι, γλύκα και συγκίνηση, κι έπειτα να ανάβουν τα φώτα της πλατείας του θεάτρου κι ο κόσμος να αποχωρεί, αφήνει κάτι; Το κοινό θα αλλάξει βγαίνοντας από το θέατρο στην καθημερινότητά του;

Κ.Μ.: Κέρδος για την παράσταση και τον θεατή είναι αυτό να συζητιέται, ίσως, και την επόμενη μέρα. Σιγά-σιγά, στο πέρασμα των ημερών να σβήνει και να μένει κάτι μέσα σου. Το θέατρο έχει μια θνησιμότητα. Απόλυτη θνησιμότητα. Ό,τι γεννιέται, πεθαίνει την ίδια στιγμή. Όπως είπες Γιώργο, με το που ανάβουν τα φώτα και ο κόσμος χειροκροτά, υπάρχει η αποφόρτιση. Ωστόσο, μια παράσταση αφήνει απόνερα στο κόσμο. Αν αξίζει αυτή. Και σε αυτό πάντα ελπίζω.

Κωνσταντίνος Μπιμπής

rejected: Θα ξεκινήσει και η περιοδεία της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου, που σκηνοθετείς, το "Ρολόι".

Κ.Μ.: Είναι μια διασκευή που έκανα μαζί με τον θίασο, στο μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη, "Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα". Θα ξεκινήσει μια περιοδεία και Θα παιχτεί και με τη βοήθεια του Ελληνικού Στρατού, αφού μια παράσταση του Εθνικού θα παίζεται σε παραμεθόριες περιοχές και στρατόπεδα.

rejected: Το "Ρολόι" πραγματεύεται τον φασισμό;

Κ.Μ.: Ναι. Πρόκειται για ιστορίες εγχώριου και ξένου φασισμού. Ένα ζευγάρι Εβραίων είναι πρωταγωνιστές και βλέπουμε μέσα από την παράσταση να περνά όλη η ζωή τους. Ένας στρατάρχης -ένα καθίκι του Τρίτου Ράιχ με τη δική του ιστορία. Κι ένας Έλληνας, ο "Μίλτος" σε εποχή εμφυλίου. Οι παραπάνω ήρωες καταλήγουν στην Αμερική και συναντιούνται μετά από χρόνια στο ίδιο αεροπλάνο από την Αμερική πίσω στην Ευρώπη. Με ενδιαφέρει το πολιτικό θέατρο. Κι ας μην είναι από τα πιο στρατευμένα έργα του Λουντέμη. Είναι πολύ ανθρώπινο έργο.... πώς προσεγγίζεις τον πόλεμο και τον φασισμό, με την έννοια του τι προκαλεί σε έναν άνθρωπο που θέλει να ερωτευθεί. Σε δύο ανθρώπους που χάνουν τα παιδιά τους.

Κωνσταντίνος Μπιμπής

rejected: Την ελευθερία μας την έχουμε "φασιστοποιήσει";

Κ.Μ.: Οι Έλληνες έχουμε την τάση να φασιστοποιούμε και να αποφασιστοποιούμε διάφορα πράγματα στην Ελλάδα, όπως και την αγάπη μας για την ίδια τη χώρα. Μπερδευτήκαμε μέσα σε πολλά. Ο καθένας προσπαθεί να διεκδικήσει ένα κομμάτι μιας πίτας που λέγεται πατριδογνωσία, αγάπη για την Ελλάδα, πατριωτισμός με την καλή του έννοια και μέσα σε αυτά είναι και η ελευθερία που λες. Οι Έλληνες είμαστε και λίγο "ζαμανφού". Αυτή η απόλυτη ελευθερία σε κάποια πράγματα τείνει πάλι να λειτουργήσει ως φασισμός. Στο θέατρο λέμε ότι τα πλαίσια και οι περιορισμοί, οι "μικρές δικτακτορίες" εντός καλλιτεχνικής αύρας είναι χρήσιμες για να "προχωρήσει" η παράσταση. Η απόλυτη ελευθερία δεν είναι τόσο χρήσιμη. Ως λαός έχουμε πολλά χούγια.

"Η ιστορία μας έχει δείξει πως όταν καταστρέφεται η ελπίδα, τότε ο κίνδυνος ελλοχεύει "

rejected: Θα καταφέρουμε να "ξεσκαλώσουμε";

Κ.Μ.: Δεν ανήκω στους αισιόδοξους. Μιλούσα με τον δημοσιογράφο Άρη Χατζηστεφάνου και μου ανέφερε πως "είναι επικίνδυνες αυτές οι μέρες διότι καταστράφηκε μια ελπίδα, έστω κι αν αυτή ήταν μόνο αφίσα. Μια προεκλογική αφίσα." Η ιστορία μας έχει δείξει πως όταν καταστρέφεται η ελπίδα, τότε ο κίνδυνος ελλοχεύει. Πώς λοιπόν να είμαι αισιόδοξος;

Κωνσταντίνος Μπιμπής

rejected: Τι αποζητάς πάνω στο σανίδι;

Κ.Μ.: Ακόμα βρίσκομαι στην έρευνα περί του θεάτρου. Είναι μια πρωτογενής, πολύ δική μου ανάγκη, να θέλω να ανέβω πάνω στη σκηνή. Δεν μπορώ να στην εκφράσω απόλυτα. Σίγουρα εμπεριέχει και ματαιοδοξία και πόνο. Δικό μου πόνο. Σίγουρα διαθέτει ανάγκη έκφρασης, ανάγκη ανοίγματος. Όσο περνάνε τα χρόνια, σίγουρα έχει να κάνει και με την ανάγκη να δώσω κάτι στο κόσμο.

rejected: Φεύγοντας από το θέατρο, έχεις χαρά, αφήνοντας το πόνο σου "σβησμένο" πάνω στο σανίδι;

Κ.Μ.: Ναι. Όταν φεύγω από το θέατρο έχω χαρά, αφήνοντας τις πληγές μου πάνω στο σανίδι. Άλλωστε, πολλές φορές, τις πληγές τις σκαλίζεις-τις σκαλίζεις και τελειώνει η παράσταση και νιώθεις ότι δεν έχεις σκαλίσει αρκετά. Όταν έχεις σκαλίσει πολύ και το έχεις περάσει όλο κάτω είναι πιο λυτρωτικό. Όταν σου έχει μείνει, σου έχει περισσέψει, "σε τρώει" μετά...

Κωνσταντίνος Μπιμπής

ΡΩΜΑΙΟΣ & ΙΟΥΛΙΕΤΑ για 2
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ: Η Κωνσταντίνος Μπιμπής , ο Κωνσταντίνος Μπιμπής και συμμετέχει ο Κώστας Γάκης, παίζοντας πιάνο, κιθάρα, κρουστά αλλά και "παρεμβαίνοντας" σε κρίσιμες στιγμές του έργου...
Συντελεστές
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Διονύσης Καψάλης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ - ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Κώστας Γάκης, Κωνσταντίνος Μπιμπής , Κωνσταντίνος Μπιμπής
ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Κώστας Γάκης - Κώστας Λώλος
LIVE ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Γάκης
ΣΚΗΝΙΚΑ - ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Έλλη Λιδωρικιώτη
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΥ: Θεοδώρα Βεστάρχη
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Σάκης Μπιρμπίλης
Δ/ΝΣΗ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Λευτέρης Πλασκοβίτης.
11-21 Φεβρουαρίου 2016 (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή) στο Θέατρο Αυλαία

Δείτε περισσότερα εδώ

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης