Η Κυρία

"Η παράσταση είναι μια κατάθεση. Είναι ένα έργο τόσο επίκαιρο... Έχουμε δώσει πάνω από 150 παραστάσεις και είμαι ευτυχισμένη γι' αυτό που βιώνω στο θέατρο. Χαίρομαι που, καθημερινά, αφήνω τα γνώριμα υποκριτικά μου μονοπάτια και βουτάω σε απάτητα νερά της ψυχής μου. Το θέατρο είναι κάτι ζωντανό, κάθε βράδυ. Και αυτή η ζωντάνια του, μου δίνει αγαλλίαση. Κοιμάμαι και ξυπνάω χαρούμενη. Αλλά ο ρόλος και ο σκοπός του ηθοποιού είναι μεγάλος. Οφείλεις να πάρεις από το χέρι τον θεατή, εσύ, και να τον ταξιδέψεις. Φτάνει σε μηδαμινό χρόνο, να του αποδείξεις ότι έχεις να του δώσεις. Έτσι θα σου απλώσει το χέρι του. Έτσι θα αφεθεί στο μεγάλο ταξίδι μιας παράστασης". Η Βέρα Κρούσκα έρχεται Θεσσαλονίκη, μετά από 11 χρόνια, και μιλάει στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Βέρα Κρούσκα

rejected: Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Ένκε Φεζολλάρι "Πού είναι η μάνα σου μωρή", σε διασκευή Σοφίας Αδαμίδου, είναι ένα ταξίδι δύο χρόνων σε Αθήνα και όχι μόνο, που σας έδωσε "διαφορετικά" κέρδη ψυχής;

Β.Κ.: Ναι. Αυτή η παράσταση θαρρώ, είναι μια επικοινωνία με τον κόσμο, που επιζητώ να τον "πάρω μαζί μου" πάνω στη σκηνή, να δει αυτά που εγώ βλέπω. Μια μαρτυρία είναι αυτή η παράσταση. Δεν είναι ρόλος. Δεν παίρνω αποστάσεις. Είναι πρωτόγνωρο για μένα. Με κάνει να προχωράω περισσότερο στην δουλειά μου. Με τούτο το έργο βλέπω άλλους τρόπους επικοινωνίας. Δεν είναι ερμηνεία. "Μπαίνεις" στην ατμόσφαιρα του έργου, βγαίνεις πάνω στη σκηνή κι είσαι έτοιμος να εκτεθείς. Κάθε βράδυ, αισθάνομαι ότι ακροβατώ. Αυτό είναι δυνατό κέρδος. Δεν δίνω τις εύκολές μου λύσεις πάνω στην σκηνή. Δεν επιζητώ την εύκολη συγκίνηση να παρέχω-που θα το μπορούσα-αλλά θέλω να το επικοινωνώ με έναν τρόπο, λες και είμαι η ίδια, αυτή η γυναίκα. Αυτή η γυναίκα δεν μαρτυρά την μοίρα της, μα κάνει ένα -τρόπον τινά- μνημόσυνο στους ανθρώπους που έχασε.

Την ομορφιά που νιώθω σαν τελειώνει το έργο, δεν την αλλάζω με τίποτα

rejected: Αυτό καθημερινά, δεν σας κουράζει;

Β.Κ.: Κουράζομαι πολύ. Αλλά είναι τόσο γλυκιά η κούραση, που την ομορφιά που νιώθω σαν τελειώνει το έργο, δεν την αλλάζω με τίποτα. Είναι μια ανακούφιση και μια λύτρωση, για μένα, αυτό το έργο. Έρχομαι πολύ κοντά με το κοινό που ανταποκρίνεται σε όλο αυτό και το χαίρεται εξίσου. Η παράσταση παίρνει παράταση στο θέατρο Vault της Αθήνας, και έχει καλή προπώληση στην Θεσσαλονίκη. Δεν μπορώ και δεν θέλω ακόμα να το αφήσω αυτό το έργο. Ούτε ξέρω το επόμενο θεατρικό βήμα ποιο θα είναι.

 
Βέρα Κρούσκα

   

Πιστεύω στον άνθρωπο. Κι ο άνθρωπος βάλλεται

rejected: Στις μέρες μας, ζούμε έναν καθημερινό πόλεμο; Και ταυτόχρονα βιώνουμε και μικρούς εμφυλίους;

 

Β.Κ.: Σαφέστατα. Πιστεύω στον άνθρωπο. Κι ο άνθρωπος βάλλεται. Όταν διαφωνούμε πλέον με κάποιον, είμαστε έτοιμοι να τον "αρπάξουμε από τον γιακά" και να τον στήσουμε στον τοίχο, μόνο και μόνο γιατί έχει αντίθετη γνώμη. Ζούμε πόλεμο. Και οι εμφύλιοι, στην πραγματικότητα, ποτέ δεν σταμάτησαν. Οι άνθρωποι, αν και είμαστε σημαντικοί ως οντότητες, κάνουμε και πολλά λάθη. Έχουμε πολλά ελαττώματα. Οι άνθρωποι κλεινόμαστε μέσα στο "εγώ" μας και δεν λειτουργούμε όλοι μαζί. Είναι τα συμφέροντα της "πάρτης" μας. Αυτά μας κατέστρεψαν

Το μαζί είναι μια δισύλλαβη λέξη που δεν μάθαμε

rejected: Όταν όλα καταρρέουν και η κοινωνία γίνεται ζούγκλα, ο άνθρωπος δεν είναι αναπόφευκτο να "βγάζει νύχια";

Β.Κ.: Εγώ εκεί θέλω τον άνθρωπο, να γίνει σοφός. Εκεί πιστεύω στο μεγαλείο του μυαλού του ανθρώπου. Να το χειριστεί διαφορετικά. Με το να "βγάλεις νύχια" δεν κερδίζεις απολύτως τίποτα. Δεν είναι ότι θα υποστηρίξεις μόνο το δίκιο σου. Τα νύχια τα βγάζεις για να υποστηρίξεις το δίκιο που εσύ νομίζεις ότι έχεις. Κι αν δεν έχεις εσύ δίκιο; Το μαζί είναι μια δισύλλαβη λέξη που δεν μάθαμε. Οι άνθρωποι ζούμε μόνοι. Ζούμε μόνοι στην πόλη, στην πατρίδα, στο ταξίδι στο χρόνο και στη ζωή. Έχουμε κάποιους λίγους επιλεγμένους ανθρώπους που αγαπάμε και μας βοηθάνε. Η αγάπη τους μας βοηθάει.

rejected: Δίνουμε ευκαιρίες αγάπης στον συνάνθρωπο;

Β.Κ.: Προσωπικά, δίνω ευκαιρίες αγάπης. Και σε ανθρώπους που δεν ξέρω. Θέλω να γνωρίζω κι άλλους ανθρώπους, μα δεν είναι τόσο εύκολο. Όχι γιατί δεν θέλω να ανοιχτώ ως άνθρωπος, αλλά δεν θέλουν αυτοί να ανοιχτούν προς εμένα. Δεν είμαστε το ίδιο. Δεν αντιμετωπίζουμε παρόμοια τις καταστάσεις. Η καλή πρόθεση δεν είναι δεδομένη στον άνθρωπο.

rejected: Ίσως δεν είναι έτοιμος και ο καθένας να ακούσει και να δώσει χώρο στους γύρω του;

Β.Κ.: Μα πώς να δώσει ο άνθρωπος χώρο στους γύρω; Μέσα σε αυτόν το "χαλασμό", πού να βρει να δώσει χώρο; Πότε πρέπει να σκεφτεί ο άνθρωπος τον άνθρωπο, αν όχι τώρα; Πότε; Τι άλλο πρέπει να γίνει; ... Δεν θέλω τα χειρότερα να έρθουν. Επιθυμία μου είναι και σε αυτό το σημείο κατάρρευσης που βρισκόμαστε, να σκεφτόμαστε πλέον, με έναν άλλο τρόπο. Ας προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον.

Βέρα Κρούσκα

Οι μεγαλύτερες προδοσίες στον άνθρωπο ήταν δηλωμένες "αγάπες"

rejected: Η αγάπη, στις μέρες μας, ακούγεται χαζορομαντική λέξη...

 

Β.Κ.: Την λέξη αγάπη, στις μέρες μας, φοβόμαστε να την χρησιμοποιήσουμε. Υπάρχει κόσμος που δεν ξέρει την αγάπη. Δεν γνωρίζει να την χρησιμοποιεί ως λέξη. Την άλλη στιγμή, η αγάπη εξαφανίζεται. Δεν την προφέρουμε στο στόμα την λέξη αγάπη. Φοβόμαστε να την αρθρώσουμε. Έχει γίνει άλλωστε, μεγάλη κατάχρηση της λέξης αγάπη. Με το παραμικρό, λέμε πως όλα τα κάνουμε με αγάπη, αλλά όλο είναι επιφανειακό, δίχως αποτέλεσμα. Λέξη που κάνουμε χρήση στα χείλη, μα στην ουσία της, όχι. Δεν χρειάζεται να δηλώνεις αγάπη. Οι μεγαλύτερες προδοσίες στον άνθρωπο, ήταν δηλωμένες "αγάπες". Η αγάπη εκπορεύεται από την καρδιά. Την νιώθεις την αγάπη, την δίνεις, την παίρνεις, την αισθάνεσαι, δεν την ονοματίζεις. Στα χρόνια χάσαμε την συμπάθεια στον συνάνθρωπο. Λησμονήσαμε την αποδοχή.

rejected: Ο άνθρωπος έχασε το ζεστό του βλέμμα;

 

Β.Κ.: Είναι απίστευτο. Οι άνθρωποι περπατάνε στο δρόμο με κατεβασμένο το κεφάλι. Σκουντάει-κατά λάθος-ο ένας τον άλλον, και δεν γυρνά να τον κοιτάξει, να του πει ένα συγγνώμη. Ο άνθρωπος περπατάει χαμένος στις σκέψεις και τα προβλήματά του. Δεν παρατηρεί την ζωή, απλά την κοιτάει. Δεν στέκεται ένα δευτερόλεπτο σε αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια του, παρά προσπερνά τις εναλλασσόμενες εικόνες της καθημερινότητάς του. Ζούμε τον φόβο της επιβίωσης.

rejected: Το κοινό είναι σημαντικός συμπαίκτης σε μια θεατρική παράσταση;

Β.Κ.: Αναμφίβολα, είναι σπουδαίος "υποκινητής" παράστασης και ατμόσφαιρας ο θεατής. Οι ηθοποιοί όμως, ευθύνονται για την ανταπόκριση του κοινού. Εγώ ποτέ δεν ρίχνω φταιξίματα στο κοινό. Το θέατρο είναι λαϊκή Τέχνη. Κάποιος θεατής και αν δεν έχει την φοβερή παιδεία, μπορεί να πει μέσα του, "αυτό μου αρέσει". "Του τραβάει το μάτι". Σε αυτό, εμείς οι ηθοποιοί παίζουμε ρόλο. Οι ηθοποιοί δεν μπορούμε να πάρουμε από το κοινό, για να τους δώσουμε. Εμείς πρέπει πρώτα να τους δώσουμε, για να πάρουμε έπειτα. Είναι ανάποδα. Υπάρχουν και σπάνιες βραδιές, δυο νύχτες.... όπου είχα την αίσθηση ότι δεν ήταν παρόντες οι θεατές, γιατί δεν αντιδρούσαν καθόλου. Και άναψαν τα φώτα στο φινάλε και αφού με κοιτούσαν για ένα δευτερόλεπτο, ξέσπασαν σε ατέλειωτα χειροκροτήματα.

Βέρα Κρούσκα
Βέρα Κρούσκα

Το θέατρο με έκανε καλύτερο άνθρωπο

rejected: Πού σας έκανε καλύτερη το θέατρο;  

 

Β.Κ.: Το θέατρο με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Αναλύοντας διάφορους ρόλους, άλλους σημαντικούς, άλλους όχι τόσο, ευτυχώς οι πρώτοι ήταν περισσότεροι... ανοίγοντας το βλέμμα μου, βγάζοντας και παίρνοντας μακριά το "εγώ" μου, βλέποντας πιο πλατιά, με το μάτι ενός "άλλου", έγινα καλύτερη. Το θέατρο σου ζητάει, σχεδόν το απαιτεί, να ξεφύγεις από το "εγώ" σου. Παρότι είναι μια δουλειά που επιζητά την προσοχή του θεατή. Είναι ματαιόδοξο και ναρκισσιστικό επάγγελμα, με την απόλυτη προσωπική σου έκθεση.

rejected: Υπάρχουν ηθοποιοί που αποφεύγουν την έκθεση;

Β.Κ.: Βεβαίως... υπάρχουν ηθοποιοί που δεν θέλουν την έκθεση, γι' αυτό και καταφεύγουν στις μανιέρες, στις ευκολίες τους. Ο ηθοποιός είναι υποχρεωμένος να δώσει στο κοινό ό,τι καλύτερο μπορεί. Έχω μεγάλη αγωνία, κάθε βράδυ, μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση. Μέχρι το τρίτο κουδούνι, δεν έχω πανικό, αλλά αγωνία. Είναι μπροστά μου ένα βουνό, που πρέπει να ξεκινήσω να ανηφορίζω. Και το θέλω αυτό το ανέβασμα. Διότι κάθε φορά που ανεβαίνω αυτό το βουνό, βλέπω τα ωραιότερα τοπία της καρδιάς. Το να παίρνεις τον θεατή από κάτω, και να τον τοποθετείς νοερά δίπλα σου, κάνοντάς τον να συμμετέχει κι αυτός, στην βόλτα των τοπίων, είναι σημαντικό. Αλλά, δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες. Στην εν λόγω παράσταση, ο Ένκε που με σκηνοθέτησε, είχε περισσότερη εμπιστοσύνη σε μένα, από ότι εγώ στον εαυτό μου.

Βέρα Κρούσκα
Βέρα Κρούσκα

Αυτό σου ζητά, καθημερινά, το θέατρο. Όλο σου το είναι...

rejected: Πώς μπορεί ο ηθοποιός να κοιμάται και ξυπνάει με την ανασφάλειά του; 

 

Β.Κ.: Όταν είσαι ηθοποιός, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και τώρα, αυτά που σας λέω, για μια καλή παράσταση, μπορεί να αναιρεθούν, αν εγώ παίξω και δεν είμαι καλή. Κάθε βράδυ είναι ένα στοίχημα. Στοίχημα που δεν ξέρεις αν θα κερδηθεί. Θέλει να το παλέψεις, να το προσπαθήσεις. Δεν είναι εύκολο, κι ας το αφηγούμαι απλά και ας ακούγεται όμορφα να γίνεται. Συμβαίνει με κόπο, με μόχθο και με αγάπη. Με όλο σου το είναι. Αυτό σου ζητά, καθημερινά, το θέατρο. Όλο σου το είναι...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου