Ένας 'αχινός' ανοίγει...





"Έλα αστέρι μου θαμπό και νύχτα του θανάτου. Το κουρασμένο μου κορμί, να πάρεις εκεί κάτω." Ακίνητος σε μια ζωή γεμάτη "τρεχάλα", με μάτια αγνά σαν μικρού παιδιού και την στόφα του ατόμου που δεν τον νοιάζει να "φτιάξει προφίλ" απέναντί σου. Lolek καθαρός, απέναντι σε μια "βρώμικη ρουτίνα". "Μονάχα σαν ονειρευτείς (τα τραγούδια του) λίγο να τα θυμάσαι"...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Lolek
Lolek

rejected: H "Κατερίνα", η θεατρική παράσταση που φτιάξατε με τον Γιώργο Νανούρη και την Λένα Παπαληγούρα, πάνω στο βιβλίο του Κορτώ, είναι η απώλειά μας. Η απώλεια του καθένα. Αυτό δεν την έκανε τόσο σημαντική παράσταση;

L: Η απώλεια στην αγάπη, που ουσιαστικά δεν τελειώνει.


rejected: Το έζησες και εσύ στα δεκατρία σου χρόνια, όταν έχασες τον πατέρα σου...

L: Είμαστε ό,τι έχουμε ζήσει και ό,τι έχουμε χάσει. Οτιδήποτε γεννιέται κι οτιδήποτε πεθαίνει είναι κομμάτι της ζωής μας και του χαρακτήρα μας. Και όχι μόνο η φυσική απώλεια. Ακόμα και η απώλεια φιλίας, η απώλεια έμπνευσης, η απώλεια δημιουργικότητας, η απώλεια όμορφων στιγμών...

rejected: Την οποιαδήποτε απώλεια, με το πέρασμα του χρόνου, την διαχειρίζεσαι καλύτερα;

L: Έχω βρει έναν τρόπο, που μπλέκομαι λιγότερο συναισθηματικά. Έχω μια άμυνα. Και κάπως, έχω σκληρύνει, θαρρώ... Όχι για όλα, αλλά γι' αυτά που θεωρώ πως διευκολύνει να τα προσπερνώ λίγο πιο ανώδυνα.

rejected: Τελευταία φορά που αισθάνθηκες τον "ουρανό αβάσταχτο, τον ουρανό μολύβι";

L: Ήταν αυτό το καλοκαίρι, που ένα "ανώδυνο" θέμα υγείας, με είχε "ρίξει" λίγο ψυχολογικά. Δεν ήταν κάτι το σοβαρό, απλά μπήκα στην συνθήκη να αισθανθώ πως η υγεία δεν είναι δεδομένη. Αναγκάστηκα να σκεφτώ διαφορετικά.

Lolek
Lolek

rejected: Ζήσαμε στις εποχές του αυτονόητου. Ο Έλληνας πολλά πράγματα τα θεωρούσε δεδομένα και επιχειρούσε να τη σκαπουλάρει από τα "δύσκολα". Αυτό τέλειωσε.

L: Δεν θεωρούσα τίποτα δεδομένο, πολιτικοκοινωνικά. Με άγχωνε πάντα η διαδικασία πού θα κατάφερνα να ζήσω και να συντηρηθώ. Έβλεπα ότι στην προηγούμενη δουλειά, όσο εργάστηκα, ήμουν σε μια διαρκή αμφισβήτηση. Κι ας ήταν μια "σίγουρη" δουλειά. Ακόμα και σήμερα ψάχνομαι. Αρχικά διαφορετικά σκέφτεσαι κάτι, μετέπειτα το αναθεωρείς. Πρέπει συνεχώς να είσαι σε μια αναζήτηση. Παλαιότερα, δεν σκαλίζαμε τα πράγματα. Ήταν παγιωμένες οι καταστάσεις, για τον περισσότερο κόσμο. Ήταν και πιο σίγουρα και εύκολα για όλους. Όταν βγήκα στην αγορά εργασίας το 2005, θέμα στα δελτία ειδήσεων ήταν η γενιά των 700 ευρώ, με πτυχία στο χέρι.

rejected: Και πάνω εκεί, τα "τίναξες" στον αέρα, φεύγοντας από μια "καλή" θέση σε ιδιωτική εταιρεία, επιλέγοντας το τραγούδι και την σύνθεση.

L: Δεν το μετάνιωσα. Με δυσκόλεψε. Μπορεί να ήμουν καλύτερα οικονομικά αν είχα μείνει, όμως τα αδιέξοδα σε επίπεδο προσωπικό θα ήταν μεγαλύτερα. Το ανεκπλήρωτο του "δεν δοκίμασα κάτι που ήθελα" θα ήταν δυσβάσταχτο. Ναι-κάνεις αυτό που σου αρέσει. Αλλά, κάνοντας αυτό που σου αρέσει, τα πράγματα που δυσκολεύουν αυτό που κάνεις σε ενοχλούν περισσότερο. Μπορεί να εμπλέκομαι συναισθηματικά πιο πολύ... Κλίκες, άνθρωποι, δυσκολίες, συνθήκες μου "χαλάνε" την καθημερινότητα και με προβληματίζουν περισσότερο, από το να πήγαινα να κάνω μία δουλειά που "θα χτυπούσα" μια κάρτα και θα τέλειωνα 17.00 το απόγευμα. Θα ήταν άλλου τύπου οι συγκρούσεις με τον εαυτό μου.

Lolek
Lolek

Είναι τρομερά προσβλητικό να ακούς καλλιτέχνες που είναι σε "άνετη φάση", να παραπονιούνται ότι "δεν είναι καλά"

rejected: Καταξιωμένοι καλλιτέχνες ξυπνάνε και αισθάνονται πως κάνουν αυτό που τους αρέσει;

L: Δεν το ξέρω. Σε εμένα, νεότερος ως είμαι, ζω σε ένα οικονομικό αδιέξοδο που με κάνει μονίμως να αναρωτιέμαι "για ποιο λόγο το κάνω αυτό;". "Για ποιo λόγο δεν είμαι σε θέση να κάνω ένα βήμα με την ζωή σου, με ότι αυτό συνεπάγεται;". Άλλοι θέλουν την δημιουργία μιας οικογένειας, άλλοι απλά έναν καλύτερο ποιοτικά χώρο να ζούνε μόνοι τους. Είναι τρομερά προσβλητικό να ακούς καλλιτέχνες που είναι σε "άνετη φάση", να παραπονιούνται ότι "δεν είναι καλά". Είναι αισχρό και το ακούω συνέχεια!

rejected: Η ανασφάλεια του καλλιτέχνη, δεν σε βάζει σε έντονη φάση δημιουργικότητας; Αν επαναπαυθείς, δεν χάθηκε-ταυτόχρονα-και το "στοίχημα";

L: Δεν είναι άσπρο-μαύρο. Δεν είναι από την μία οι καλλιτέχνες που πεινάνε και ζουν στο δρόμο παίζοντας μουσική, και από την άλλη οι πλούσιοι που ζούνε σε παλάτια και κάστρα. Είναι και αυτοί οι καλλιτέχνες που θέλουν να έχουν μια αξιοπρέπεια στη ζωή τους. Δυστυχώς, όταν δεν έχεις και τα βασικά, δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να το παραβλέπεις και να λες "εγώ κάνω την Τέχνη μου". Όταν παίζεις μουσική σε χώρους που δεν σε σέβεται κανείς, δεν έχεις βασικά πράγματα για τον ήχο...θα προσπαθήσεις...ένα χρόνο-δύο χρόνια-πέντε χρόνια...κάποια στιγμή, ανακαλύπτεις ότι "χάθηκε" η τάδε μπάντα. Γιατί; Τί έφταιξε; Μάλλον αισθάνονται αυτό το "δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο." Τούτο δεν σημαίνει ότι εγκατέλειψαν αυτό που αγαπούν ή έχασαν τον πόλεμο. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Όταν όλα γίνονται fast food στη ζωή μας, δυστυχώς επηρεάζεται και η μουσική. Ο τρόπος που θα παρουσιαστεί...και μιλάμε και για τα βασικά! Ακόμη και ο ακροατής που τον σέβεσαι-θέλεις να αισθανθεί καλά-όχι "να πάρουμε τα λεφτά και γειά σας". Αυτό προυποθέτει έναν καλό "διάλογο" καλλιτέχνη-ακροατή. Εξαρτάται και από το είδος μουσικής. Δεν θα μπω σε ένα χώρο να παίξω και θα μαγευτούν όλοι! Θέλει υποδομή και επαγγελματισμό, καλή συμπεριφορά από σένα προς όλους. Τί δίνεις τελικά; Είσαι η καλλιτεχνάρα, σώνει και ντε να έρθουν;...Αυτή η προχειρότητα εξυπηρετεί εκατέρωθεν. Και αυτή του μαγαζιού που δεν προσφέρει τίποτα και του καλλιτέχνη που κάθεται στις "δάφνες" του και να μην παίξει καλά ένα βράδυ, δεν έγινε κάτι! Τίποτα από αυτά δεν εννοείται! Πρέπει να δίνεις το 100% του εαυτού σου, κάθε φορά! Ας τελειώνουμε με τις φτηνές δικαιολογίες. Χρειάζεται προσπάθεια από όλες τις πλευρές.

Lolek
Lolek

rejected: Ο δικός σου "Αχινός" είναι η τελειομανία του ήχου;

L: Ναι. Με απασχολεί ο ήχος και η τελειομανία μου, κάποιες φορές, με κουράζει. Δεν σημαίνει ότι, επειδή εγώ παιδεύομαι, το αποτέλεσμα που θα δώσω είναι και καλό! Καμία σχέση! Απλά, είναι δικό μου στοιχείο, να γίνει... για τα δικά μου μέτρα και όρια. Σίγουρα όμως, κάθε φορά που τελειώνω κάτι, δεν είμαι και ιδιαίτερα ικανοποιημένος από τον εαυτό μου. Γιατί κι εγώ, δεν θεωρώ σε τίποτα τον εαυτό μου έτοιμο. Νιώθω τα ελλείμματα και τα κενά μου και θέλω μονίμως να τα επεξεργάζομαι.

Ηρεμώ έξω από το σπίτι. Δεν μου αρέσει να κάθομαι στο διαμέρισμα-ασφυκτιώ.

rejected: Μεγάλωσες στον Άγιο Ελευθέριο, με τους γονείς πήγες για χρόνια και στην Κηφισιά, έμενες στους Αμπελόκηπους και τώρα ζεις στα Εξάρχεια. Δεν ασχολείσαι με τα πολιτικά. Είσαι άνθρωπος που επιλέγει να βολτάρει στα ίδια και τα ίδια μέρη. Θα παρκάρεις το αυτοκίνητο σε μια άκρη και θα πας να πιεις το καφέ σου, στα ίδια μέρη. Ξανά και ξανά...

L: Ηρεμώ έξω από το σπίτι. Δεν μου αρέσει να κάθομαι στο διαμέρισμα-ασφυκτιώ. Έξω, θέλω να κάτσω σε ένα παγκάκι... Θέλω να ζω. Η ζωή μου ορίζεται πολιτικά μόνο από τη ψήφο μου. Ξέρω πως όλα θα καταλήξουν κάπου, προδιαγεγραμμένα. Μόνο όταν μου ζητείται η ψήφος, μπορώ να κάνω κάτι. Δεν έχουν ουσία τα δελτία ειδήσεων. Μετά το Δημοψήφισμα, σταμάτησα να ακούω ειδήσεις. Τα πάντα! Δεν είχα καμία αμφιβολία μετά το δημοψήφισμα. Σταμάτησα, πλέον και να ψηφίζω. Πουλήθηκε η ελπίδα στεγνά. Με τακτικές από όλους, που με ξενέρωσαν και δεν θέλω να ακούω τίποτα για όλους αυτούς-πρώην και νυν. Δεν θέλω την βλακεία του facebook, ούτε την παπαριά της γκρίνιας του καθενός. Δεν μου προσφέρει κάτι, ούτε προλαβαίνω να τα επεξεργαστώ. Γιατί αν μπεις στο τρυπάκι, το λίγο που λέμε είναι πολύ. Αν πεις λίγο, είναι πολύ. Τα έκοψα όλα. Σαν το τσιγάρο που το κόβεις μαχαίρι. Μπορεί να έχω άγνοια πραγμάτων, αλλά ταυτόχρονα δεν χάνω και κάτι. Προτιμώ να βλέπω τον κόσμο γύρω μου...

Lolek
Lolek

rejected: Σε αυτόν τον κόσμο γύρω μας, δεν βλέπεις δυο φίλους να βγαίνουν για καφέ και αντί να μιλάνε μεταξύ τους, να σερφάρουν στο internet και βγάζουν selfie;

L: Αυτό έχει επηρεάσει την καθημερινότητά μας. Το διαδίκτυο είναι μια παράλληλη πραγματικότητα. Μπορεί ο ίδιος άνθρωπος να είναι εντός σπιτιού πίσω από ένα πληκτρολόγιο κι ο ίδιος όταν βγει από αυτό- αλλά εμένα αυτό δεν μου πάει. Το βαριέμαι. Η μανία του scroll στο κινητό, με αγχώνει! Δεν το μπορώ. Ακόμα και στις ανθρώπινες σχέσεις... το διαδίκτυο προσφέρει εκ του ασφαλούς μια αυτόνομη "κατάσταση". Οποιαδήποτε απόρριψη δεν στοιχίζει τόσο πολύ, σε σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό είναι το πιο safe της υπόθεσης και το μεγαλύτερο ατού. Κάθε προσέγγιση, ακόμη και ερωτικού τύπου είναι πιο ανώδυνη και έμμεση. Είναι και αποτέλεσμα μοναξιάς-όχι μοναχικότητας. Γίνεται 10 ώρες από την ζωή σου, να ασχολείσαι με το κινητό; Είναι μάλλον σαν το τσιγάρο που καπνίζεις μηχανικά, για ψυχολογική ανάγκη...

rejected: Το τσιγάρο δεν είναι μια παύση στο χρόνο;

L: Το τσιγάρο... ό,τι δικαιολογία θες, μπορείς να του δώσεις! Για στεναχώρια, για δικαίωμα στο χρόνο, για παρέα, για να πάρεις μια απόφαση... αλλά, τελικά στην απόφαση που πήρες το τσιγάρο έπαιξε κάποιο ρόλο;

Lolek
Lolek

Η αγάπη πρέπει να δίνεται. Να μην σε μαγκώνει. Και λόγω της "Κατερίνας" εξελίχθηκα κι ο ίδιος σε αυτό το κομμάτι

rejected: Η σκοτεινιά της "Κατερίνας" είναι και "σκοτεινιά" των θεατών της;

L: Ο καθένας που έρχεται να το δει, έχει ζήσει κάποιες μικρές ή μεγάλες "σκοτεινιές". Έτσι προκύπτει η ταύτιση. Σε κάτι παρεμφερές, παραπλήσιο, ανεξαρτήτου μέγεθους που έζησε άμεσα ή έμμεσα. Το κείμενο της παράστασης, το βιβλίο, θίγει οικογενειακά θέματα, ταμπού-είναι αναπόφευκτη η ταύτιση. Το να δίνεις αγάπη και να το λες. Είναι πολλές οι φορές που αγαπάμε και δεν το λέμε, ούτε το δείχνουμε. Αυτό με κάνει να γυρίζω εντός μου, και να αναρωτιέμαι-γιατί δεν το κάνω; Η αγάπη πρέπει να δίνεται. Να μην σε μαγκώνει. Και λόγω της παράστασης, θαρρώ, εξελίχθηκα κι ο ίδιος σε αυτό το κομμάτι. Είπα λέξεις, σε συναισθήματα που είχα μέσα μου φυλαγμένα. Έγινα λίγο πιο εξωστρεφής. Αυτό το "εύχομαι να κάνεις ένα παιδί που να το αγαπήσεις, όσο αγάπησα εγώ εσένα, και να σε αγαπήσει όσο με αγάπησες εσύ", με βοήθησε. Με εξέλιξε. Όταν είδα γραμμένη αυτή τη φράση, μια ομορφιά βγήκε από μέσα μου.

Lolek
Lolek



συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης