Το 'αδίκημα' της απιστίας

Στο κέντρο της Αθήνας, στο καμαρίνι του στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ, ο Χρήστος Λούλης στο φετινό του θεατρικό στοίχημα, πάντα λακωνικός και μόνιμα σκεπτόμενος. Αρχίζω να του γκρινιάζω για την οικονομική ένδεια παντού, πόσο μάλλον στους Έλληνες ηθοποιούς. Στην Αθήνα των 1000 παραστάσεων και της φετινής τεράστιας θεατρικής του κρίσης, τον ρωτάω, ποιες σκέψεις του περνάνε από το μυαλό για το μέλλον του επαγγέλματός του και του οικονομικού βιοπορισμού μέσα από αυτό, στα επόμενα χρόνια. Και η απάντησή του είναι ένα σκέτο, απλό και ειλικρινές "άστο". Και το αφήσαμε. Και είπαμε να το πιάσουμε αλλιώς, στην κουβέντα μας...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Πάντα με το μεγάλο γέλιο γευόμαστε τη μεγάλη πίκρα

rejected: Τελικά, διαβάζοντας τους "Τρειςευτυχισμένους" του Λαμπίς, όπου πρωταγωνιστείς κι όσα συμβαίνουν στο σπίτι του Μαρζαβέλ, πίσω από το πολύ γέλιο μιας ξέφρενης γαλλικής φάρσας, κρύβεται τόσο γέλιο, όσο και πίκρα χαρακτήρων που επιθυμούν τα "ανείπωτα";

Χ.Λ.: Πάντα με το μεγάλο γέλιο γευόμαστε τη μεγάλη πίκρα. Μέχρι τότε, όλα μοιάζουν με επεισόδια σαπουνόπερας. Η πίκρα που αναφέρεις, δεν υπάρχει κατά την τέλεση του "εγκλήματος", αλλά μόνο όταν πιαστεί ο ένοχος. Άρα το τι επιθυμούν είναι αδιάφορο. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι δεν πρέπει να επιθυμούν αυτά που επιθυμούν. Και όσο προσπαθούν να έχουν αυτό που επιθυμούν, αλλά και να είναι αυτοί που πρέπει να είναι, πατάνε στο γελοίο. Όπως όλοι μας άλλωστε.

Χρήστος Λούλης

rejected: Η παρατεταμένη απιστία του μυαλού δεν είναι κι αυτή ένα είδος μεγάλης προδοσίας; Η απιστία είναι αδίκημα μοναχά όταν εμπεριέχει... το κορμί; Ή μήπως είναι μεγαλύτερη όταν "κατακτά" το νου και την καρδιά;

Χ.Λ.: Άντε τώρα να αρχίσουμε να λογοκρίνουμε και τις σκέψεις μας και τις κρυφές μας επιθυμίες, σαν κάτι χριστιανοί φανατικοί... Εγώ πιστεύω πως αυτά ακριβώς μας πάνε μπροστά. Όσο υπάρχει ο έσω πόλεμος μεταξύ αυτού που φουντώνει μέσα μου και αυτού που οι άλλοι περιμένουν από μένα, είμαι άνθρωπος. Ζωντανός. Αναμετριέμαι με τα δύο άκρα μου προσπαθώντας σαν θηλυκό του κοπαδιού, να τα αφήσω να μαλώσουν για να δω με ποιο θα πάω...
Επίσης, ποιος είπε ότι η απιστία είναι αδίκημα; Θα ήταν, ίσως, αν και η πίστη ήταν υποχρέωση. Όμως ποια τότε θα ήταν η αξία της; Ο νους και η καρδιά έχουν καθήκον πότε-πότε να πετούν μακριά. Αν γυρίσουν, ποιος θα πει ότι απίστησαν, αφού στο τέλος είναι εδώ που ήταν... Κι αν μείνουν μακριά, ποιος θα πει ότι απίστησαν αν έχουν βρει καινούρια πίστη;

Όλοι μας είμαστε και αυτό και το άλλο. Μπορούμε να γίνουμε και να κάνουμε τα πάντα

rejected: Ο "Ερνέστο" που υποδύεσαι, σε ποια σημεία του έχει γνώριμα δικά σου χαρακτηριστικά και πού απέχει... μίλια μακριά;

Χ.Λ.: Όλοι μας είμαστε και αυτό και το άλλο. Μπορούμε να γίνουμε και να κάνουμε τα πάντα. Κι αν απέχω απ' τον "Ερνέστο" ή αν ταυτίζομαι κάπου μαζί του, είναι μια φωτογραφία. Μια στιγμή. Αύριο μπορεί να ισχύει το αντίστροφο. Δηλαδή, τι να σου πω; "Δεν θα έκανα εκείνο ή το άλλο" ή "εγώ είμαι έτσι και ο Ερνέστος γιουβέτσι";... Μα κι ο Ερνέστος δεν είναι μόνο ένα πράγμα, ούτε εγώ. Αντιφάσεις, αντιφάσεις, αντιφάσεις... Η στιγμή τα φέρνει όλα κι όχι ο χαρακτήρας μας...

Χρήστος Λούλης

Η καταπίεση που νιώθουμε από όλα τα "πρέπει" που δεν χωνέψαμε καλά, μας οδηγεί στην απιστία

rejected: Ο πειρασμός που σε οδηγεί στην απιστία, πάντα σε αυτόν που πέφτει στην "παγίδα" του, δεν είναι μια προσωπική ήττα, που μόνο για την σχέση του θέλει να παραδέχεται; Μέσα μας μετανιώνουμε την απιστία ή μόνο στον απέναντι αγαπημένο μας άνθρωπο;

 

Χ.Λ.: Και βέβαια δεν μετανιώνουμε την απιστία. Ακόμα κι αν καταλαβαίνουμε πως κάνουμε κάτι "κακό", έχουμε πέσει μέσα, όπως είπες κι εσύ, στην παγίδα του. Και η πλήρης παράδοση στη δύναμή του, είναι λυτρωτική, ξεκούραστη... Νιώθουμε σχεδόν σαν να μην είχαμε επιλογή, σαν να μη φταίμε καθόλου... "Μαγεύτηκα, τρελάθηκα, κ.λ.π"... Και το ζούμε σε ένα παράλληλο χρόνο με αυτόν που ζούμε την "κανονική μας" ζωή. Και σ' αυτόν τον παράλληλο χρόνο είμαστε μόνοι μας, χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς λογοδοσία. Και μάλλον κι αυτός είναι ένας λόγος που απιστούμε. Η καταπίεση που νιώθουμε από όλα τα "πρέπει" που δεν χωνέψαμε καλά, μας οδηγεί στην απιστία.

 
Χρήστος Λούλης
Χρήστος Λούλης

 

rejected: Ποιο αισθάνεσαι πως είναι το πρωταρχικό στοιχείο που χρειάζεσαι, για να παίξεις καλή κωμωδία; Η δραματικότητα του ήρωα, η φυσικότητα της ερμηνείας, το timing μιας ατάκας;

Χ.Λ.: Λίγο πολύ, όλα αυτά που ανάφερες. Και δραματικότητα του ήρωα και φυσικότητα και timing ατάκας. Θα προσέθετα την αίσθηση του γελοίου. Την ικανότητα να παίρνεις απόσταση από τα πράγματα, όσο πιο βαθιά βυθίζεσαι μέσα τους.

Διαρκής αγώνας για τα απλά, σημαίνει αγάπη

rejected: Τελικά, στα σαράντα σου χρόνια, και μέσα από μια μακροχρόνια υγιή σχέση με την σύζυγό σου, που καταστάλαξες; Τι είναι αγάπη, για σένα;

Χ.Λ.: Ένα βλέμμα, μια κουβέντα είναι η αγάπη. Ένα τηλεφώνημα τη σωστή στιγμή ή ένα γέλιο γεμάτο και αληθινό, είναι αγάπη. Τόσο απλά. Διαρκής αγώνας για τα απλά, σημαίνει αγάπη. Για να μη μας φαίνονται μικρά, τα απλά.

Χρήστος Λούλης

rejected: Ποιο είναι το μεγαλύτερο "μάθημα" που σου έδωσε το θέατρο και ίσως και άργησες να καταλάβεις;

Χ.Λ.: Στο θέατρο άργησα να καταλάβω πως όλα έχουν ξαναγίνει και θα ξαναγίνουν... Μέγα μάθημα.

rejected: Ο ηθοποιός οφείλει να κοιμάται και να ξυπνάει με την αμφιβολία του και την ανασφάλεια του, για να παράγει Τέχνη; Δεν είναι ψυχικά κουραστικό αυτό, με την πάροδο των χρόνων;

Χ.Λ.: Ναι, είναι ψυχικά κουραστικό με την ανασφάλεια σου και την αμφιβολία να παράγεις Τέχνη. Αλλά δεν ξέρω άλλον τρόπο. Γι' αυτό και δεν είναι όλοι ίδιοι, ούτε το ίδιο...

rejected: Τι σε εκνευρίζει περισσότερο, το τελευταίο διάστημα, στην νοοτροπία του Έλληνα;

Χ.Λ.: Αυτό που με εκνεύριζε από πάντα. Ο Έλληνας μπορεί να επιστρατεύσει όλη του την εφευρετικότητα, την υψηλή του νοημοσύνη, το εκρηκτικό του ταπεραμέντο, προκειμένου να μην αντιμετωπίσει την αλήθεια που του ζητάει ευθύνη...

Χρήστος Λούλης

rejected: Ο φόβος της καθημερινότητας, σε μια "δημοσιοϋπαλληλική" ζωή, δεν είναι το τέλμα που φτάσαμε στα χρόνια της κρίσης; Πώς βγαίνει κανείς από το τούνελ; Πού υπάρχει έξοδος κινδύνου;

 

Χ.Λ.: Νομίζω πως στις περιπτώσεις σαν και τη δική μας, πρέπει να γιαουρτώσουμε αυτόν που θα μας υποσχεθεί ότι υπάρχει "άλλη, πιο εύκολη" διέξοδος. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση πως στο τούνελ στο οποίο βρισκόμαστε, μόνο με έναν τρόπο θα βγούμε. Αν σκάψουμε!

rejected: Τι ορίζεται μέσα σου, ως επιτυχημένη θεατρική παράσταση;

 

Χ.Λ.: Μια παράσταση της οποίας οι θεατές και η ηθοποιοί θυμούνται για χρόνια, ακόμα κι αν δεν ξέρουν για ποιο λόγο ακριβώς.

rejected: Σε τι πίστεψες και σε πρόδωσε;

 

Χ.Λ.: Στη συγχώρεση.

Χρήστος Λούλης
Χρήστος Λούλης

rejected: Κι αν σε ρωτήσω, τι αποζητάς στο σανίδι, κάθε βράδυ, τι θα μου απαντήσεις;

 

Χ.Λ.: Την συγχώρεση...


συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου