Κορίτσι Σκέτη Γιορτή

Θεσσαλονίκη του ψύχους. Και εκείνη με την πιο ζεστή φωνή υπόσχεται μια κουβέντα ειλικρινή, ξεκάθαρων απόψεων και βαθιάς συνειδητότητας. "Χτυπήσαμε το κουδούνι" της καρδιάς της και εκείνη μας υποδέχτηκε στο "σπίτι" της...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | ευτυχία βλάχου + τάκης λυκοτραφίτης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

rejected: Αυτό το Σάββατο, στον ΜΥΛΟ Θεσσαλονίκης, ετοιμάζετε μια "Μεγάλη Γιορτή". Πέρα από την προσωπική σας δισκογραφία, τι το διαφορετικό πρεσβεύει αυτό το καινούργιο μουσικό σας πρόγραμμα;

Μ.Ρ.: Όσο περνάει ο καιρός, όσο περνάνε τα χρόνια, τα λίγα χρόνια, στην ουσία είναι μόλις τέσσερα, το live γίνεται ολοένα και περισσότερο αντιπροσωπευτικό αυτού που είμαι. Αυτού που πρεσβεύω γενικότερα στο live. Πρόκειται για ένα up-tempo live, ένα φωτεινό χορευτικό πρόγραμμα στο μεγαλύτερο ποσοστό του. Και υπάρχουν κάποιες πιο "κλειστές", έντονες και "σκοτεινές" στιγμές που υπάρχουν εκεί, για να υπογραμμίζουν περισσότερο το φως. Και την συνειδητή επιλογή μας, να πηγαίνουμε στο φως....

Μαρίζα Ρίζου

Η χαρά μου είναι οι άνθρωποι

rejected: "Γι' αυτό σου λέω είναι μικρή η ζωή"...τι κάνει μεγάλες τις στιγμές της ζωής σας που είναι τόσο μικρή; Πού βρίσκεται χαρά, στις δύσκολες μέρες που βιώνουμε;

Μ.Ρ.: Η χαρά μου είναι οι άνθρωποι. Είναι ωραίο να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, υγιές και σπάνιο, αλλά αν δεν έχουμε τους κατάλληλους ανθρώπους να μοιραστούμε την όποια ευτυχία, δεν έχει κανένα νόημα. Είχα μια συζήτηση με μια φίλη ηθοποιό, πριν λίγες μέρες, και λέγαμε και οι δύο πως δεν καταλαβαίνουμε τους φίλους μας που φεύγουν στο εξωτερικό -ειδικά τους καλλιτέχνες- που κυνηγάνε μόνο το όνειρό τους και είναι μόνοι τους, για παράδειγμα στην Αμερική ή στη Νέα Υόρκη... δεν το καταλαβαίνω! Για μένα, οι πιο ωραίες στιγμές μετά από live είναι να πάω με φίλους, να το χαρώ, να το μοιραστώ. Θέλω να μοιράζομαι τη χαρά και τις σκέψεις μου. Να μοιράζομαι στιγμές.

rejected: Ποιο είναι το ωραίο live, μέσα σας; Πώς ορίζεται για εσάς;

Μ.Ρ.: Ωραίο live είναι αυτό που καταφέραμε να φτιάξουμε ουσιαστική επικοινωνία. Όλοι, μεταξύ μας. Κάθε live είναι τελείως διαφορετικό και κυρίως διαμορφώνεται, σίγουρα από εμάς τους μουσικούς, αλλά και από την αύρα που ο κόσμος φτιάχνει από κάτω. Είναι καθοριστικό ό,τι εμείς πρώτοι "στέλνουμε" στο κοινό. Το τι γκελ θα κάνει και ποια διαδρομή θα ακολουθήσει, το καθορίζει ο κόσμος. Υπάρχουν live που είναι καλά και ωραία... μα είναι και εκείνα τα υπέροχα live, που ο κόσμος είναι τόσο παρών, τόσο μέσα εκεί, τόσο συνειδητοποιημένα ξέρει τι ήρθε να δει, που πραγματικά είναι ένα μαγικό πυροτέχνημα η βραδιά.

rejected: Ο κόσμος έρχεται συγκεντρωμένος και συνειδητά θέλει να ακούσει;

 

Μ.Ρ.: Βέβαια! Κι αυτή η προσήλωση του κόσμου είναι συγκινητική. Στην αρχή, έπρεπε να δείξω ποια είμαι. Ακόμα, έχω να δείξω ποια είμαι. Δεν σταματάει αυτό. Υπάρχει όμως, ένας πυρήνας κοινού που γνωρίζει και ξέρει τι θα έρθει να δει, έχοντας ήδη τα vibes του live που θα ξεκινήσει.

 
Μαρίζα Ρίζου

   

Η οικογένεια παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό που γινόμαστε

rejected: Τα περισσότερα τραγούδια σας διακρίνονται από μια μεγάλη αυτοπεποίθηση. Στοιχείο δυσεύρετο, σε χαλεπούς καιρούς. Πόσο έντονη είναι η προσωπική σας αυτοπεποίθηση; Το πρωί σας βρίσκει να ξυπνάτε με χαμόγελο και άκρατη δυναμικότητα;

Μ.Ρ.: Με χαμόγελο ξυπνάω. Με άκρατη δυναμικότητα, δεν θα το ΄λεγα... αν δεν πιω καφέ! (γέλια) Την όποια αυτοπεποίθηση και θετική ματιά προς τη ζωή διαθέτω, την οφείλω στους υπέροχους γονείς που με μεγάλωσαν. Θεωρώ ότι η οικογένεια παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό που γινόμαστε. Μετά είναι και οι επιρροές, από το σχολείο και τους φίλους, από την κοινωνικότητά μας. Η βάση μας είναι αυτοί που μας μεγάλωσαν. Και την αυτοπεποίθηση μου, την όποια, την οφείλω σε αυτούς τους δύο ανθρώπους... τους γονείς μου.

rejected: Πιστός σας συνεργάτης είναι ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης. Αλήθεια, σκέφτεστε κάποια στιγμή να ασχοληθείτε και με το θέατρο, για παράδειγμα μέσα από ένα μιούζικαλ;

Μ.Ρ.: Με το θέατρο αμιγώς, δεν ασχολούμαι, με τίποτα. Το να έχει κάποιος μία θεατρικότητα, δεν σημαίνει ότι μπορεί να κάνει και θέατρο. Και όταν έχουμε ηθοποιούς σαν τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη, όπως και πολλούς ακόμη, σε αυτή τη χώρα, είναι και λίγο... έλλειψη σεβασμού. Θα μου φαινόταν αστείο να πάω να παίξω εγώ. Το ενδεχόμενο ενός μιούζικαλ, όπου θα ήμουν απόλυτα προστατευμένη και θα ένιωθα πως έχω συνεργάτες, σκηνοθέτη και παραγωγή, που αν είμαι κακή θα μου το πούνε και θα με βοηθήσουνε, πιθανό να το έκανα. Κι αν υπήρχε σοβαρός λόγος, εννοώντας το έργο ή την παραγωγή. Αλλά, εφόσον θα με προστάτευαν και θα με βοηθούσαν, διότι δεν είναι ο κλάδος μου. Και δεν θα έκανα πρόζα. Ακόμα και στο μιούζικαλ, θα έπρεπε να έχω πολύ χρόνο μπροστά μου, για να δουλέψω... ακόμα και μία φράση, αν έλεγα.

rejected: Ο Michael Buble εξακολουθεί να είναι μικρό σημείο αναφοράς σας. Η ποπ του πλευρά στην jazz, στο live που παρακολουθήσατε στην Μαδρίτη.

Μ.Ρ.: Είναι σημείο αναφοράς, όχι μουσικά, διότι δεν κάνω αυτό. Και δεν θα κάνω αυτό που κάνει -ούτε το ΄χω καημό, πια. Κινούμαι σε πιο προσωπικό ήχο, που με αντιπροσωπεύει περισσότερο. Όμως, δεν παύω να θαυμάζω την αρτιότητα της τεχνικής του. Το απίστευτο χιούμορ του. Το πώς μπορεί να διαχειριστεί ένα κοινό 25.000 ανθρώπων και να το κάνει να φαίνεται σαν παρέα. Και το πώς μπορεί να σε κάνει το ένα λεπτό να συγκινείσαι και μετά να κλαις από τα γέλια. Με γοητεύει τρομερά το live του Michael Buble και θέλω να ξαναδώ συναυλία του, να δω τι κάνει μετά από τόσα χρόνια.

Μαρίζα Ρίζου

Είναι τρομακτικό να scrollάρουμε τις ζωές των άλλων και να ξεχνάμε την δική μας ζωή

rejected: Στην εποχή των social media, έχει χαθεί η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Γίναμε άνθρωποι που scrollάρουν τις ζωές των άλλων και την παρακολουθούν μέσα από εικόνες. Η ζωή μας έγινε εικόνες που είτε βγάζουμε, είτε βλέπουμε. Ζούμε εποχές εγωισμού και μοναξιάς;

 

Μ.Ρ.: Στον χρόνο που scrollάρουμε, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο... να διαβάζαμε κάνα βιβλίο, μπορεί να είχαμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα. Γενικά, όλο αυτό με τα social media, προσωπικά με εκνευρίζει και με θλίβει, όταν είμαι σε παρέες και βλέπω κάποιος να αποκόπτεται από την παρέα και να χαζεύει το κινητό του. Κι εγώ το ΄χω κάνει, και εκνευρίζομαι το ίδιο με τον εαυτό μου, όπως κι όταν το βλέπω σε άλλους. Είναι τρομακτικό να scrollάρουμε τις ζωές των άλλων και να ξεχνάμε την δική μας ζωή. Αν το συνειδητοποιήσουμε, μπορούμε να του βάλουμε κάποιο φρένο. Και να χρησιμοποιούμε το σύστημα των social media ως εκεί, που όντως έχει πλάκα. Όχι μέχρι εκεί, που αυτό γελάει μαζί μας, στην ουσία, όπως γίνεται συνήθως.

Η καλή πλευρά του ανθρώπου πάντα νικάει. Και θα νικάει.

rejected: Υπάρχουν γύρω μας "παιδιά του ουρανού", σαν το τραγούδι σας από το νέο cd; Πού τα συναντάτε;

 

Μ.Ρ.: Υπάρχουν "παιδιά του ουρανού"... άνθρωποι που βοήθησαν και βοηθούν τους συνανθρώπους που έφυγαν από τη χώρα τους, σε κατάσταση πολέμου και βρέθηκαν εδώ, δίχως καν να το θέλουν. Είναι οι γιατροί που βοηθούν ανθρώπους που δεν έχουν τρόπο να επιβιώσουν και να θεραπευτούν. Εδώ και σε άλλες χώρες. "Άνθρωποι του ουρανού" είναι αυτοί που ετοιμάζουν συσσίτια και τα δίνουν στους άστεγους. Είναι οι άνθρωποι που μαζεύουν τα ρούχα τους και τα πηγαίνουν εκεί που υπάρχει ανάγκη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι του ουρανού, κι εγώ σε αυτούς πιστεύω. Πιστεύω στην καλή πλευρά του ανθρώπου και με συγκινεί τρομερά όλο αυτό. Η καλή πλευρά του ανθρώπου πάντα νικάει. Και θα νικάει.

rejected: Τι σας δίνει χαρά στις μέρες του καθημερινού μας φόβου;

Μ.Ρ.: Αντλώ χαρά από την οικογένειά μου, από τους φίλους και από την δουλειά μου που αγαπώ και λαχταρώ. Ο μικρός μας κύκλος, οι μικρόκοσμοί μας μπορούν να μας δώσουν χαρά. Και μην ξεχνάμε πως αυτό τον κύκλο τον φτιάχνουμε μόνοι μας. Εμείς τον επιλέγουμε. Δεν μας φταίνε οι άλλοι. Τον ερωτικό σύντροφο, τον φίλο, όλους εμείς τους επιλέγουμε. Εμείς διαλέγουμε πώς θα ζούμε την κάθε μέρα. Και εμείς επιλέγουμε αν θα βλέπουμε τα πράγματα έτσι ή αλλιώς. Ακόμα και όταν κάνουμε αυτό που αγαπάμε, εμείς το επιλέγουμε. Πολλοί γκρινιάζουν πως δεν τα κατάφεραν... δεν τους δόθηκε η ευκαιρία... δεν, δεν... για μένα, αυτό, δεν υπάρχει.

rejected: Οφείλουμε να είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε και το τίμημα της επιλογής.

Μ.Ρ.: Σαφώς! Κάθε επιλογή έχει ένα τίμημα κι αυτό είναι μεγάλη αλήθεια.

Μαρίζα Ρίζου

rejected: Αγαπημένη -λίγο παραπάνω- στιγμή στο φετινό live;  

 

Μ.Ρ.: Το πρόγραμμα το φτιάχνω μόνη μου. Επιλέγω την σειρά που θα ειπωθούν και είναι όλα κομμάτια που αγαπώ. Οι διασκευές είναι επίσης κομμάτια που αγαπώ και τα ζηλεύω... θα ήθελα να τα είχα γράψει, να τα είχα εγώ πρωτοπεί. Αυτό που έγινε στην Πάτρα, την προηγούμενη εβδομάδα, που είχαμε live, στο "Ζητάτε να σας πω", που ο Μάρκος Χαϊδεμένος παίζει ένα καταπληκτικό solo, έχοντας πει νωρίτερα την ιστορία του τραγουδιού, πάντα κάθομαι κάτω να τον κοιτάω να παίζει μουσική, γιατί τους μουσικούς μου-συνεργάτες, τους θαυμάζω. Τούτη την φορά, ένιωσα την ανάγκη να ξαπλώσω τελείως πάνω στη σκηνή, ανάσκελα, ήσυχα και ήρεμα. Κοίταζα τα φώτα. Είχε απόλυτη ησυχία με ένα γεμάτο από κόσμο μαγαζί που σεβάστηκε την στιγμή. Και σκεφτόμουν, τι όμορφο να κάνεις κάτι που αγαπάς τόσο πολύ. Που το αγαπάς μέχρι δακρύων και συνεργάζεσαι με ταλαντούχους ανθρώπους που έχεις την τύχη να είναι και φίλοι σου. Δίχως αυτή η σχέση, να σε δεσμεύει και να σε περιορίζει, στο να ανανεώσεις κάποια στιγμή τον ήχο σου. Υγιείς, ωραίες σχέσεις με πολύ αγάπη...

Οφείλεις να ανακαλείς στιγμές που έζησες, όταν ερμηνεύεις...

rejected: Κάθε φορά που πρέπει να ερμηνεύσεις, να μπεις στο στούντιο για ηχογράφηση, δεν πρέπει να "ξύσεις" τις πληγές σου; Αυτό δεν οφείλει να κάνει ο καλλιτέχνης;

Μ.Ρ.: Όταν οι πληγές είναι ανοιχτές, δεν υπάρχει δημιουργία, αλλά μόνο πόνος και το να βιώσεις την κατάσταση στο έπακρον. Μετά, μπορεί να γράψω κάτι γι' αυτό και να πάω σε εκείνο το "κουτάκι". Αλλά πια, με μια υγιή απόσταση. Έχουμε ανάγκη αυτά τα "κουτάκια". Έχουμε ανάγκη τα κουτιά, βάση τουλάχιστον του δικού μου χαρακτήρα. Οφείλεις να ανακαλείς στιγμές που έζησες, όταν ερμηνεύεις... ειδικά για τα πιο "σκοτεινά" τραγούδια. Τότε, πάω σε αυτά τα "κουτάκια", που είναι εκεί γι' αυτό το λόγο...για να δώσεις υλικό. Αλλιώς, τι να μεταδώσεις, αν δεν έχεις βιώσει κάτι παρεμφερές; Πώς να επικοινωνήσεις συναισθήματα που δεν βίωσες; Δεν μπορείς να υποκριθείς ότι τα βιώνεις. Είναι αστείο και φαίνεται. Το να "ανακαλείς" σε κάνει καλό ερμηνευτή.

rejected: Στο stage είναι όλη σου η αλήθεια, εκτεθειμένη;

Μ.Ρ.: Εντελώς! Η αλήθεια μου, με τα καλά της και τα άσχημά της. Πολλοί μπορούν να πούνε ότι ιδρώνω, περπατάω ξυπόλητη, τρελαίνομαι, αλλά δεν μπορώ αλλιώς να κάνω. Δεν με ενδιαφέρει πάνω στη σκηνή να είμαι ωραία γυναίκα. Το πώς θα δείχνω ή το πώς με βλέπει ο άλλος. Ή μην τυχόν χαλάσουν τα μαλλιά μου. Δεν με νοιάζει να φορέσω ψηλοτάκουνα για να δείχνω "γυναικάρα"-δεν με νοιάζει. Καθόλου. Αυτό που βιώνω είναι πέρα από αυτά. Λες και έρχομαι σε επαφή με την ουσία της φύσης μου. Γίνεται μία σύνδεση και παθαίνω μια διονυσιακή έκσταση, που πραγματικά τίποτα δεν με νοιάζει. Είμαι τελείως εγώ.

Μαρίζα Ρίζου
Μαρίζα Ρίζου

Ο κόσμος που μετά τη συναυλία έρχεται στο καμαρίνι, με κάνει να έχω ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου

rejected: Όταν τελειώνει το live, πέρα από λύτρωση, υπάρχει και ένα "άδειασμα"; Κάτι κενό;

Μ.Ρ.: Υπάρχει σωματική κόπωση, εξουθένωση- που μάλιστα- δεν ξέρω πώς να σταματήσω. Πέφτω μετά από δυο ώρες και υπάρχει και μια συναισθηματική αποφόρτιση. Επειδή το live είναι κυρίως χαρούμενο πρόγραμμα, τι κι αν πέρασα από τα "σκοτεινά" κομμάτια, επιλέγω να κλείνω χαμογελαστά. Νιώθω συναισθηματικά πλήρης όταν ολοκληρώνω το πρόγραμμα, γιατί ζω την ζωή μου, στην πραγματικότητα. Δεν κάνω κάτι άλλο. Και ο κόσμος που μετά έρχεται στο καμαρίνι, με κάνει να έχω ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Τα καμαρίνια που δέχομαι το κόσμο, είναι αγαπημένη μου στιγμή. Δεν καταλαβαίνω τους συναδέλφους που δεν δέχονται κόσμο μετά το τέλος τους προγράμματος.

rejected: Αμέσως μετά τον "Μύλο" της Θεσσαλονίκης, ακολουθούν εμφανίσεις σε Κύπρο και Αθήνα;

Μ.Ρ.: Ναι! Επιτέλους θα παίξω στην Κύπρο, για πρώτη φορά που είναι και η μισή πατρίδα μου κι έπειτα θα ξαναβρεθούμε στην Αθήνα, στο Passport Κεραμεικός, με το που τελειώσει τις εμφανίσεις του ο Κωστής Μαραβέγιας, για 4 Σάββατα, 18-25 Μαρτίου και 1-8 Απριλίου.

rejected: Ποιο μειονέκτημά σας καταπολεμάτε τελευταία;

Μ.Ρ.: Συνεχώς, με ενδιαφέρει να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Στη δουλειά μου είμαι επίμονη και δουλευταρού. Προσέχω, σκέφτομαι τα βήματά μου, δεν με υποτιμώ, μα και δεν με υπερεκτιμώ. Το πάω βήμα-βήμα... πολύ λάου-λάου, πολύ σκαλοπάτι το σκαλοπάτι. Οπότε, το άλλο είναι το πιο σημαντικό. Να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Να έχω πιο υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Και να είμαι καλή φίλη, καλό παιδί και καλή σύντροφος. Αυτά είναι τα σημαντικά. Αν δεν τα ΄χεις, μένεις κατάμονος κι όσες επιτυχίες και αν έχεις, δεν έχουν νόημα, αν δεν έχεις να τις μοιραστείς. Έχετε δει την ταινία "Into the wild"; Μια καταπληκτική και αληθινή ιστορία, που ο άνθρωπος έφυγε μόνος του και λίγο πριν πεθάνει χάραξε κάτι πολύ ωραίο -δεν το θυμάμαι αυτολεξεί- που λέει ότι, "η ευτυχία δεν έχει νόημα αν δεν την μοιράζεσαι"....την έχετε δει αυτή την ταινία;




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | ευτυχία βλάχου + τάκης λυκοτραφίτης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου