Ένα Αερικό της Τέχνης

"Με απασχολεί το θέμα της εξωστρέφειας. Αισθάνομαι δύσκολες τις εποχές. Είναι μεγάλη ανακούφιση και σωτηρία το "άνοιγμα" του ανθρώπου στους άλλους. "Άνοιγμα" γενικά. Αυτό δεν γίνεται μέσα από τη ζωή σου, να μην εισχωρήσει στην δουλειά σου. Μεγάλωσα. Και μου αρέσει ότι έχω αποκομίσει. Και δεν είναι πάρα πολλά, όσα έχω αποκομίσει. Δεν είμαι ηθοποιός που έχω ακολουθήσει συγκεκριμένη μέθοδο. Έχω, όμως, να μοιραστώ ένα πνεύμα που με έχει ωθήσει. Με έχει ωθήσει στα πράγματα και στον τρόπο που θέλω να τα κάνω, και στις επιλογές μου. Στη ζωή μου. Αυτό το πνεύμα μου αρέσει πλέον, να το μοιράζομαι και να το επικοινωνώ, αν μπορεί να είναι χρήσιμο σε κάποιους νεότερους. Μακάρι κάτι από τη Τέχνη να είναι χρήσιμο να δώσει φόρα προς το να ζήσουμε αυτή την δύσκολη ζωή που έχουμε πια να αντιμετωπίσουμε...Κάπως, ας πούμε, να νοηματοδοτούμε την καθημερινότητά μας"...Είπε η Όλια Λαζαρίδου και νοηματοδότισε την καθημερινότητα στο rejected, με αυτήν την συνάντηση...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Όλια Λαζαρίδου

rejected: Οι αναφορές σας στη ζωή;

Ο.Λ.: Από μικρή, είχα αναφορές σε πρόσωπα που εκτιμούσα. Είτε τα γνώριζα, είτε δεν τα είχα ποτέ μου συναντήσει, παρά μόνο μέσα από το καλλιτεχνικό τους έργο. Μπορεί να ήταν και ο Μπέκετ. Μπορούσε να είναι και ο Χατζιδάκις, που δεν τον συνάντησα ποτέ-τον θαύμαζα όμως. Θαύμαζα το πνεύμα του, τη στάση του στη ζωή. Αυτό μου έδινε μια δύναμη, ότι θα κάνω μια στιγμή κάτι που μπορεί ο Χατζιδάκις-όχι ότι θα συνέβαινε ποτέ-ένα νοερό παραμύθι που με βοηθούσε να φωτίσω τη ζωή μου. Να κάνω κάτι, να έρθει να το δει ο Χατζιδάκις και ίσως λίγο του αρέσει. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με έναν διάλογο. Έτσι, σου έλεγα και νωρίτερα, πως η εξωστρέφεια μπορεί να είναι ένα αντίδοτο και βοήθημα στις μέρες μας. 

rejected: Να ακουμπήσεις τον διπλανό σου;

Ο.Λ.: Να ακουμπήσεις τον διπλανό σου. Να ακούσεις τον διπλανό σου. Και στη ζωή σου και στη δουλειά σου. Το θέατρο έχει φτάσει σε μια οριακή κατάσταση. Χρειάζεται κι αυτό να αναλογισθεί. Γίνονται πολλά πράγματα. Υπάρχει μια τρομερή "έκρηξη". Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και καλά πράγματα, αλλά τώρα είναι επιτακτική ανάγκη για μια ανανέωση και στο θέατρο. 

Όλια Λαζαρίδου

rejected: Το θέατρο πρέπει να προπορεύεται της ζωής. Από την άλλη, είναι αδιανόητα πολλές οι παραστάσεις και δύσκολα ανεβαίνουν, με πολλές εξ αυτών "συμβατικές" περιπτώσεις ανεβάσματος.

Ο.Λ.: Ακριβώς, όπως το λες. Υπάρχουν δημιουργοί που στην προσωπική τους έκφραση την έχουν φτάσει πολύ ψηλά, γύρω μας. Όμως, όχι στο να μπορέσουν να εκφράσουν την τόσο αντιφατική πραγματικότητα που ζούμε. Το προσωπικό γούστο των δημιουργών βγαίνει μπροστά. Ίσως επειδή, δεν είναι εύκολο. Είμαστε σε μία πολύ δύσκολη περιοχή, αυτό το διάστημα, σε ό,τι αφορά το συλλογικό πεδίο του βίου μας. 

...μετά από το καλλιτέχνης, γίνεσαι άνθρωπος και επιστρέφεις στο τίποτα.

rejected: Τελικά, ξεκινάς την πορεία σου στο θέατρο, ως ηθοποιός, παίζοντας στο "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ" (πρώτη παράσταση), εξελίσσεσαι, γίνεσαι καλλιτέχνης. Στην πορεία;

Ο.Λ.: Στην πορεία γίνεσαι ο άνθρωπος που θέλεις να μοιράζεσαι το πνεύμα σου. Ναι. Αυτή είναι η πορεία. Έτσι και πιστεύεις πως υπάρχει ένα ψυχικό πεδίο εξέλιξης, κάπως έτσι θα την περπατήσεις. Όπως την είπες, Γιώργο. Και μετά από το καλλιτέχνης, γίνεσαι άνθρωπος και επιστρέφεις στο τίποτα. Ο Θάνος Ανεστόπουλος έφυγε-πόσο κρίμα...θέλω να πω, πως υπάρχει και αυτό. Μην το ξεχνάμε. 

Όλια Λαζαρίδου
Όλια Λαζαρίδου

rejected: Τι νοηματοδοτούν οι "Ευτυχισμένες Μέρες";

Ο.Λ.: Χθες στην πρόβα, με την Σύλβια Λιούλιου, συζητούσαμε για τον θάνατο. Με αφορμή έναν στίχο του Εμπειρίκου..."έκανα οίστρο της ζωής, τον φόβο του θανάτου". Σκεφτόμασταν το τρομερό χιούμορ που έχουν οι "Ευτυχισμένες Μέρες". Ένα έργο-χειροβομβίδα. Ένα κείμενο- αντίπαλο δέος στη ζωή. Το έργο αυτό, είναι ο φόβος του θανάτου κι ο ίδιος ο θάνατος. Ο θάνατος μπορεί να δημιουργήσει τον οίστρο της ζωής. Ο θάνατος μπορεί και να κινητοποιήσει. Δεν πάει να πει ότι μόνο "βαραίνει", παραλύει και έχει μόνο σκοτάδι. 

Μου αρέσει να μπαίνω, όσο γίνεται, αθώα στα κείμενα. Και ανυποψίαστα. Ώστε να αφήνω τα πράγματα να μου συμβαίνουν και να μην τα προκαλώ η ίδια.

rejected: Τι σας συγκινεί περισσότερο στην "Γουίνι";

Ο.Λ.: Αυτό το έργο, πολλοί μου λένε πως έπρεπε εδώ και χρόνια να το παίξω. Ότι είναι ένας ρόλος που μου ταιριάζει, εδώ και πολύ καιρό. Είχα ενδοιασμό καθότι πρόκειται για κάτι πολυπαιγμένο. Αλλά τελικά....αυτά τα κλασσικά έργα είναι όπως ένα κομμάτι του Μπαχ. Μια παρτιτούρα. Η εκτέλεση έχει σημασία. Ο Μπαχ εκεί είναι. Σημασία έχει πώς εκτελείται κάθε φορά το κομμάτι. Αυτό είναι που δίνει το τρομερό ενδιαφέρον. Με συγκινεί ότι πρόκειται για ένα υπαρξιακό έργο. Έχει σημασία η κάθε του λέξη. Τη ζωή όλοι την ζούμε. Καθένας όμως την φωτίζει σε μια δική του πλευρά. Ευγνωμονώ την Σύλβια που επέμεινε με το έργο, όταν μου το πρότεινε. Εγώ σπάνια με σκέφτομαι σε ρόλους. Περισσότερο σκέφτομαι συνεργασίες, καλλιτεχνικές συναντήσεις. Λειτουργώ περισσότερο ως καλλιτέχνης, παρά ως αμιγώς ηθοποιός. Δεν με φαντάζομαι πολύ σε ρόλους. Γι' αυτό, κι όπως λένε, δεν έχω παίξει τους ρόλους που θα έπρεπε. Μου "καταλογίζουν" ότι θα έπρεπε περισσότερο να επιδιώκω. Η επιμονή της Σύλβιας Λιούλου, με "τούμπαρε". Εγώ, στην τρίτη πρόβα που σήμερα κάνουμε, κοιτάζω τα πράγματα κάπως λοξά. Λοξά... περιμένω και εμένα να μου αποκαλυφθούν. Ο Μπέκετ φαίνεται ένας "αρνητικός" συγγραφέας σε πρώτη ανάγνωση. Κι όσο διεισδύεις ανοίγει ένα "παράθυρο". Δεν είναι εύκολος συγγραφέας ο Μπέκετ. Δεν έρχεται το κείμενο σε σένα. Πρέπει εσύ να πας σε αυτό. Διαισθάνομαι ότι στο τέλος αυτής της "περιπέτειας", θα πω ότι όλο αυτό είναι κάτι που-εν τέλει-το περιείχα. Απλώς, δεν το ήξερα ότι το είχα μέσα μου... Αλλά είμαι στην αρχή. Τώρα μόλις "πήρα την τσάντα" μου και "μπήκα στο δάσος". Μου αρέσει να πλησιάζω τα πράγματα αγνά. Δεν διαβάζω, από πριν, πολλά. Μου αρέσει να μπαίνω, όσο γίνεται, αθώα στα κείμενα. Και ανυποψίαστα. Ώστε να αφήνω τα πράγματα να μου συμβαίνουν και να μην τα προκαλώ η ίδια.

Όλια Λαζαρίδου

rejected: Πώς γίνεται να βλέπεις λοξά τα πράγματα, με απόλυτη ανοιχτωσιά σαν άνθρωπος και κάθε φορά με διάθεση μηδενισμού και επανεκκίνησης, σε μια νέα συνεργασία; Δεν σας κουράζει;

Ο.Λ.: Αντίθετα. Όλο αυτό με ανανεώνει. Το άλλο είναι το κουραστικό. Το να ζεις μια ασφυκτικά προβλέψιμη καθημερινότητα της ύλης. Αυτό είναι το κουραστικό. Κουραστικό έως αφόρητο. Κι αυτά που λέω, δεν είναι μεγάλα λόγια-επειδή μόλις "με άκουσα". Τα εννοώ, χίλια τα εκατό. 

rejected: Η πρόβα είναι έξοδος κινδύνου από τη ζωή; 

Ο.Λ.: Όχι. Η πρόβα είναι είσοδος κινδύνου, όχι έξοδος. Μπαίνεις σε ένα τοπίο που είναι "όλα ή τίποτα". Πρόκειται για το πεδίο της απολυτότητας. Η Τέχνη έχει την απολυτότητα που έχει κι ένα παιδικό παιχνίδι. Ή όλα ισχύουν ή τίποτα. Εκεί, λοιπόν, ρισκάρεις. Η πρόβα δεν είναι έξοδος κινδύνου. Η πρόβα είναι ένα τοπίο που έχεις τη δυνατότητα να συνδιαλέγεσαι με το πιο βαθύ σου κομμάτι. Το πιο αληθινό σου κομμάτι. 

Αντλώ δύναμη όταν σκέφτομαι την σχετικότητα των πραγμάτων

rejected: Στις μέρες μας, από πού αντλείτε δύναμη;

Ο.Λ.: Αντλώ δύναμη όταν σκέφτομαι την σχετικότητα των πραγμάτων. Καμιά φορά, παλαιότερα, ταυτιζόμουν με πράγματα που δεν υπήρχε λόγος. Είναι καλό να μπορείς να κάνεις ένα βήμα πίσω και να βλέπεις τα πάντα με μια απόσταση αγάπης-όχι ψυχρά. Αυτό μικρή δεν μπορούσα να το κάνω. Τώρα έχω αρχίσει και το μπορώ. Έτσι μπορώ να βλέπω τα πράγματα με περισσότερη αγάπη-μη ταυτιζόμενη. Από εκεί και πέρα, η δύναμη που αντλώ είναι απόρροια δύο πραγμάτων. Της πίστης μου, γιατί έχω πίστη και κατά δεύτερον... μετά από μια σειρά δυσκολιών που είχα πρόσφατα στη ζωή μου, αντί να με τσακίσουν όπως θα το μπορούσαν, μου έδωσαν μια φόρα, μια ώθηση. Με άντρωσαν. Με έκαναν να γίνω πιο "survivor". 

Όλια Λαζαρίδου

rejected: Φέτος, οι "Ευτυχισμένες Μέρες" θα παιχτούν στο Bios.

Ο.Λ.: Χαίρομαι πολύ, που θα γίνει στο Bios στην Πειραιώς. Διότι είναι "καθαρός" χώρος, δεν είναι αμιγώς θεατρικός. Πραγματικά μέσα στα χρόνια, το Bios είναι all time classic. Στο Bios νιώθω όπως, όταν καμιά φορά μου αρέσει να πηγαίνω, όταν έχω κάποια λεφτά, να πίνω μια "μαργαρίτα" στην Μεγάλη Βρετάνια. Έχω το ίδιο αίσθημα, αλλά σε άλλους χώρους. (γέλια). Όλοι με ρωτάνε, γιατί μου αρέσει να πηγαίνω πού και πού στην "Μεγάλη Βρετάνια", και απαντώ ότι νιώθω αυτό το all time classic της Αθήνας. 

rejected: Μετά τις "Ευτυχισμένες Μέρες" θα είστε στο Εθνικό Θέατρο;

Ο.Λ.: Ναι. Θα παίξω στους "Δαιμονισμένους" που θα ανεβάσει ο Θοδωρής Αμπαζής, στο REX, από τον Φεβρουάριο και μετά. 

rejected: Παρακολουθείτε παραστάσεις συναδέλφων σας;

Ο.Λ.: Παρακολουθώ θέατρο. Ο τρόπος που παρακολουθώ είναι αρκετά ιδιοσυγκρισιακός και συναισθηματικός. Δεν είμαι ένας παθητικός και επιμελής θεατής. Βλέπω είτε παραστάσεις αγαπημένων μου φίλων, είτε παραστάσεις που θεωρώ ότι θα έχουν ένα λόγο να κάνουν την καρδιά μου να σκιρτήσει. 

Όλια Λαζαρίδου

Υπάρχει μια απίστευτη εκμετάλλευση στους νέους ηθοποιούς. Τρέχουν σε 100 δουλειές που δεν πληρώνεται καμία

rejected: Είναι ευοίωνο το μέλλον για νέους ηθοποιούς στο θέατρο;

Ο.Λ.: Θα ήθελα να υπάρχουν μεγαλύτερες ευκαιρίες και στήριξη στους νέους. Οι νέοι ηθοποιοί αισθάνονται "ορφανά". Υπάρχει μια απίστευτη εκμετάλλευση στους νέους ηθοποιούς. Τρέχουν σε 100 δουλειές που δεν πληρώνεται καμία. Υπάρχει μια υπερδραστηριότητα, που προσφέρει μια ψυχολογική ψευδαίσθηση ότι έχεις δουλειά, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται σε χρήματα. Οι νέοι ηθοποιοί βγάζουν χρήματα δουλεύοντας σε μπαρ. Αλλά, πώς γίνεται αυτό το πράγμα; Να σπουδάζεις σε μια σχολή, να τελειώνεις...εμείς φέτος κάναμε το "Άσμα Ασμάτων"...αναγκαστικά υπήρχαν κάποια παιδιά που δούλευαν σε μπαρ. Και σκεφτόμουν....τώρα τι να τους πεις; Μην δουλεύετε; Πώς θα ζήσουν! Από την άλλη, είναι δυνατόν να δουλεύεις έως τις 04.00 τη νύχτα σε μπαρ και να πας 10.00 το πρωί εξοντωμένος στη πρόβα, να πεις τα λόγια του Σεφέρη... Γίνεται αυτό το πράγμα; Και να μην είναι "ποτισμένα" τα λόγια από το ξενύχτι σου και τη φθορά που ήσουν σε ένα μπαρ μέσα στη βαβούρα και σέρβιρες έως τις 04.00 τη νύχτα, ποτά;...Γίνεται; Όχι. Απλά δεν γίνεται. Οπότε όλα γίνονται όπως μπορούνε και γίνονται όλο και λίγο χειρότερα. Αυτό περνάει σαν κανονικό. Οπότε, ο πήχης κατεβαίνει όλο και πιο κάτω. Έχουμε ξεχάσει κάποια πράγματα...ορισμός πνευματικής κρίσης. 

Πάντα υπάρχει φως!

rejected: Υπάρχει φως στο τούνελ;

Ο.Λ.: Πάντα υπάρχει φως! Το πιστεύω! Δεν είναι ο χαρακτήρας μου και η πίστη μου. Υπάρχει ένα ποίημα που λέει ότι "τα πράγματα γκρεμίζονται, ξαναχτίζονται, θα γκρεμιστούν ξανά, θα ξαναχτιστούν...ακόμη και να πέσουν οι αυλαίες σε εκατό χιλιάδες θέατρα κι αν πέσουν όλες μονομιάς, δεν θα αλλάξει ο κόσμος, ούτε μια ίντσα, ούτε μια ουγιά"...κάπως έτσι το λέει...Να σου πω κάτι, Γιώργο; Κάθε καλοκαίρι, χρόνια τώρα, πάω στη Νίσυρο. Κάθε φορά που πηγαίνω, στεναχωριέμαι γιατί όλο και βλέπω κάτι που έχει αλλάξει. Ήμουν με έναν φίλο εκεί, που μένει πιο μόνιμα και μου είπε για μια γιαγιά μεγάλης ηλικίας που της μιλούσε και της έλεγε τα ίδια και εκείνη του απάντησε, "ναι, παιδί μου, δεν βαριέσαι. Όσο ζω έχω δει τα πράγματα να γκρεμίζονται, να χτίζονται, να χαλάνε ξανά, να ξαναφτιάχνονται". Και το είπε με μια...αταραξία, που δεν γίνεται να μην διανοηθείς ότι κύκλοι είναι η ζωή που ανοίγουν, κλείνουν κι ανοίγουν ξανά. Μπορεί εμείς να μην είμαστε εδώ, να δούμε την επόμενη βόλτα. Αλλά ότι θα έρθει η επόμενη βόλτα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι αυτό... 




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης