Παράφορος Έρωτας

"Στα χρόνια μας ζούμε το απόλυτο σκοτάδι και φοβάμαι πως αυτή, είναι η αρχή του σκοταδιού. Πιστεύω, με όσα κοινωνικοπολιτικά ζούμε, πως ο Τρίτος Παγκόσμιος, ίσως, δεν θα είναι μόνο οικονομικός, αλλά κανονικός πόλεμος. Αυτό που συμβαίνει, που ανοίξανε γύρω μας όλες οι "πληγές" και τα κύματα συγκρούσεων, με τον Τραμπ να πυροδοτεί-σε κάθε φωτιά ρίχνοντας βενζίνη, "κατεβάζει διακόπτες" φωτός. Γίνεται η Αμερική να μην έχει πρόσφυγες; Ε, τότε να φύγουν όλοι να μείνουν Ινδιάνοι! Μα, η Αμερική είναι μια χώρα μεταναστών. Η Αμερική είναι ιδέα, δεν μπορεί να γίνει έθνος. Με προβληματίζει βαθιά που, επίσης, χάθηκε η προοπτική. Χάθηκε η "υγεία" στα μάτια των ανθρώπων. Το κακό χωράει παντού. Αρκεί να το αφήσεις να μπει μέσα." Η ακριβοθώρητη Πέγκυ Τρικαλιώτη στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Πέγκυ Τρικαλιώτη

rejected: Και αυτοί οι ήρωες στη "Δύναμη του Σκότους", την θεατρική παράσταση που πρωταγωνιστείς, έναν κατήφορο δεν ζούνε; Όλα για τον κατήφορο.

Π.Τ.: Ο κάθε ήρωας μπαίνει στο σκοτάδι για διαφορετικούς λόγους. Το χρήμα είναι ένα από αυτά. Το χρήμα ως θέμα επιβίωσης. Στα χρόνια του έργου, αν δεν είχες την επόμενη μέρα χρήματα, απλά δεν υπήρχες. Αν μια γυναίκα δεν είχε χρήματα και δεν ανήκε κάπου, το επόμενο στάδιο ήταν το πεζοδρόμιο. Σκοτάδι είναι και ο έρωτας, με την έννοια της εμμονής. Σκοτάδι που στον έρωτα, αν ο άλλος δεν είναι μαζί σου, δεν σε νιώθει, μπορεί και να αυτοκτονήσει. 

rejected: Η "Ανίσια", η ηρωίδα που υποδύεσαι, κάποια στιγμή ρωτάει τον Νικήτα "θα με αγαπάς πάντα;"...

Π.Τ.: Ο δικός μου ρόλος μπαίνει στο κακό και κυνηγάει τα χρήματα που πάνε από δεξιά στα αριστερά, αλλά μπαίνει και στο σκοτάδι της, λόγω του απόλυτου πάθους για έναν άντρα.

rejected: Κάποια στιγμή ο έρωτας δεν γίνεται και μεγάλο πάθος; Γίνεται ο έρωτας να είναι υγιής; 

Π.Τ.: Ο έρωτας από μόνος του είναι ένα ακραίο συναίσθημα, σε σχέση με το να χάσεις εύκολα το μέτρο, όταν δεν έχεις το αντικείμενο του πόθου σου. Όταν τελειώνει μια σχέση και ο έρωτας δεν έχει μέσα σου τελειώσει, και εσύ όλο αυτό πρέπει μόνος σου να το τελειώσεις εντός σου, είναι μια άγρια διαδικασία. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με το πόσο τα μυαλά σου είναι στη θέση τους, η λογική σου λέει "πάμε παρακάτω". Ο έρωτας θα σε φτάσει στην επιφάνεια, μετά από πολύ κλάμα και χτύπημα στο πάτωμα, αλλά βάσει του μυαλού που διαθέτεις θα σε οδηγήσει ξανά στην λογική του χρόνου, που σου απαιτεί να γυρίσεις σελίδα. Το θέμα είναι πόσο εντάξει είσαι με τον εαυτό σου, με την πάρτη σου, πόσο γερά πατάς στα πόδια σου.... όσο μεγάλος κι αν είναι ο πόνος του χωρισμού, κάποια στιγμή ξυπνάς και αυτοπροστατεύεσαι. Αν είσαι εντάξει με τις ανασφάλειές σου και αυτές δεν είναι στο πικ που ξεπερνούν το κανονικό, θα βρεις την δίοδο. Υπήρχες πριν από αυτόν τον άνθρωπο και θα υπάρξεις και μετά από εκείνον. Στο υπαγορεύει η λογική, νομοτελειακά. Ότι δεν υπάρχει μόνο αυτός σε αυτή τη ζωή. Η ηρωίδα μου λέει πως δεν υπάρχει χωρίς αυτόν. Υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε όντας ερωτευμένοι μέσω άλλων προσώπων. Αυτοί δεν είναι στέρεοι πάνω στη γη. Τους δίνεις μία και πέφτουν κάτω. Ένας αυτόβουλος άνθρωπος που ξέρει πως υπάρχει και μόνος του, φυσικά και μπορεί κι αυτός παράφορα να ερωτευθεί. Μα θα βρει και το τρόπο να το ελέγχει.

Πέγκυ Τρικαλιώτη

Οι έρωτες που δεν ξεπερνιούνται, είναι σχεδόν "ψυχωτικά επεισόδια"

rejected: O έρωτας δεν είναι ένα άγνωστο ναρκοπέδιο που πας με ανοιχτή αγκαλιά προς τα πάνω του; 

Π.Τ.: Ο έρωτας είναι άγνωστο ναρκοπέδιο, αλλά αν παραδοθείς στην ήττα μιας προδοσίας... είμαστε για ομαδικό φουντάρισμα από το μπαλκόνι! Όλοι γίναμε κομμάτια για έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε. Το "δεν αντέχω, δεν μπορώ, βοήθεια", όλοι κάποια στιγμή το είπαμε. Αλλά επιβιώσαμε και πήγαμε στην επόμενη σχέση. Οι έρωτες που δεν ξεπερνιούνται, είναι σχεδόν "ψυχωτικά επεισόδια". 

 

Όταν κάνεις κάτι κακό δίχως δεύτερη σκέψη, είναι γιατί έχεις συνηθίσει να γίνεσαι ψυχρός σε όποια κακοποίηση σου συμβαίνει

rejected: Τι σε στεναχωρεί περισσότερο στην "Ανίσια";

 

Π.Τ.: Είναι μια εγκλωβισμένη γυναίκα, παντρεμένη με έναν κατά πολύ μεγαλύτερο της, ζει καθημερινά μια άγρια ζωή δουλεύοντας στα χωράφια, από το πρωί έως το βράδυ. Ξαφνικά ερωτεύεται έναν άνθρωπο και είναι το μοναδικό φως που έχει η ζωή της. Είναι σαν το οξυγόνο, ο έρωτας. Γι' αυτό και η εμμονή. Και τότε, δεν υπήρχε το "χωρίζω, σε σιχαίνομαι, φεύγω και πάω αλλού". Η ηρωίδα μου είναι αναγκασμένη να ζήσει για πάντα με τον σύζυγό της. Ξαφνικά, ένας νεαρός άντρας της δίνει ανάσα και λόγο ύπαρξης. Με "πονάει" ότι αυτή η γυναίκα προσπάθησε να κάνει μόνιμη μια ανάσα. Αλλά η ανάσα είναι μια στιγμή. Δεν είναι μπουκάλα οξυγόνου ή δωμάτιο τιγκαρισμένο με αέρα. Η ανάσα είναι μια ταπεινή, έστω βαθιά, αλλά μόνο ανάσα. Δεν μπορεί να συνεχίσει. Δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Η επιλογή της να κάνει αυτό που θέλει, είναι και το ίδιο που την καταστρέφει. Στο τέλος, δίχως να έχει αυτό που πραγματικά θέλει, μα το ανάποδο, φτάνει σε ακραίες καταστάσεις. Παρατηρούμε την διαδρομή ενός ανθρώπου που οδηγείται στην μετάλλαξη του κτήνους. Ένας άνθρωπος που θέλει κάτι τόσο ακραία πολύ, κάνει μια τεράστια λάθος επιλογή για να το αποκτήσει και μετά πληρώνει το απόλυτο τίμημα. Κι αφού πληρώσει το τίμημα, αποκτηνώνεται. "Παγώνει". Μπορεί μετά να κάνει τα πάντα, δίχως καμία συνείδηση. Ξέρεις... οι άνθρωποι που κάνουν άγρια εγκλήματα και ακραίες πράξεις, είναι άτομα που έχουν μπει στη ζωή τους σκληρά "στην γωνία". Το μεγαλύτερο τουλάχιστον ποσοστό αυτών, έχει κακοποιηθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κι η αποκτήνωση είναι ο μόνος τρόπος για να αντέξουν. Όταν κάνεις κάτι κακό δίχως δεύτερη σκέψη, είναι γιατί έχεις συνηθίσει να γίνεσαι ψυχρός σε όποια κακοποίηση σου συμβαίνει. Σκληραίνεις, αλλά σκληραίνεις άσχημα. Όχι για να αντιμετωπίσεις την ζωή, μα την κακοποίηση. 

rejected: Ποιο "σκοτάδι" φοβάσαι;

 

Π.Τ.: Τι να πρωτοδιαλέξω... πλέον σε αυτή τη ζωή έχουμε και μεγάλη γκάμα! Αυτή η αποκτήνωση που πέρασε εντός μας, με φοβίζει. Συνηθίσαμε γύρω μας και δίπλα μας, ανθρώπους να υποφέρουν-σε καταστάσεις που μόνο στους εφιάλτες μας υπάρχουν... και δεν κάνουμε τίποτα γι' αυτό. Παρακολουθούμε αμέτοχοι τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης. "Πάθαμε ουδετερότητα" σε όλα τα πολιτικά τεκταινόμενα ή ακόμη κι ότι χιονίζει...αντί να πάρουμε τους άστεγους στα σπίτια μας, συμπεριλαμβανομένου και εμού, καθόμαστε στα ζεστά σπίτια μας και μέσα από την τηλεόραση, δείχνουμε να συμπονούμε ανθρώπους που είναι μέσα στο πάγο. Αυτό είναι "τρελό σκοτάδι".  

Πέγκυ Τρικαλιώτη

 

Αν δεν έχω καθημερινά να ξεπεράσω τον εαυτό μου, βαριέμαι

 

rejected: Οι ακραίοι ρόλοι στο βιογραφικό σου, έρχονταν πάντα σε σένα; Δεν πήγαινες εσύ σε αυτούς;

 

Π.Τ.: Οι ακραίοι ρόλοι έρχονταν σε μένα. Και εξακολουθούν. Είναι δύσκολο να "υποφέρεις" πάνω στο σανίδι. Και κάθε φορά συμβαίνει σε διαφορετική συνθήκη της προσωπικής μου ζωής. Το χειρότερο είναι να βιώνεις αυτό στη σκηνή και όταν επιστρέφεις στο σπίτι, να είναι άδειο. Τώρα που μπαίνω μέσα και ο άντρας μου είναι στο σαλόνι και το παιδί κοιμάται στο δωμάτιό του, με γειώνει πιο ομαλά στη ζωή. Μου λες για δύσκολους ρόλους...μα εμένα, δεν με ενδιαφέρει αλλιώς, αυτή η δουλειά. Αν δεν έχω καθημερινά να ξεπεράσω τον εαυτό μου, βαριέμαι. 

Όπως σε κάποιον αρέσεις, σε άλλον δεν θα αρέσεις. Είναι νόμος της φύσης. 

rejected: Τι άργησες να καταλάβεις στο θέατρο;

 

Π.Τ.: Τους συνεργάτες μου, όταν δεν τα πάμε καλά, θα τους υπομείνω. Σε λίγους μήνες, δεν θα ξαναείμαστε άλλο πια μαζί. Τα πρώτα χρονιά που δεν τα πήγαινα καλά με κάποιο συνεργάτη, "τρωγόμουν" μέσα μου. Εγώ με μένα. Αργότερα συνειδητοποίησα πως ο άνθρωπος που δεν σε πάει ή δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε, είναι μια απλή συνεργασία με ημερομηνία λήξης. Δεν είσαι υποχρεωμένος έπειτα να τον ξαναδείς. Αλλά, το πιο σημαντικό που μου έμαθε το θέατρο, είναι το ότι φυσικά και δεν μπορείς να αρέσεις σε όλο το κόσμο. Αυτό το κατάλαβα αρκετά νωρίς, όμως τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολο. Με έπιανε το "γιατί;". "Μα γιατί δεν του άρεσα στο θέατρο;"...Τι "γιατί", ρε φίλε; Δεν θα αρέσεις σε όλους. Όπως σε κάποιον αρέσεις, σε άλλον δεν θα αρέσεις. Είναι νόμος της φύσης. 

rejected: Είναι η ορμή όταν πρωτοξεκινάς ως ηθοποιός. Θέλεις να "φας" όλο το κόσμο και να αρέσεις στο σύμπαν;

 

Π.Τ.: Ναι. Στεναχωριόμουν. Τρελαινόμουν. Με έπιαναν τα κλάματα. Κυριολεκτικά και γοερά κλάματα. Διάβαζα μια αρνητική κριτική και με γονάτιζε, κανονικότατα. Έλεγα "μα, γιατί; Αφού οι άλλοι μου έγραψαν καλά λόγια. Αυτός γιατί δεν μου γράφει καλά;"...Ε, και τι να κάνουμε! Κανείς δεν μπορεί να αρέσει σε όλο το κόσμο. Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που λατρεύουν τον Τραμπ. Γούστα είναι αυτά...

Πέγκυ Τρικαλιώτη

 

Η αποδοχή είναι η μισή μου "βαλίτσα"

rejected: Τι περιέχει η "βαλίτσα" σου σε αυτή την διαδρομή;  

 

Π.Τ.: Η "βαλίτσα" έχει ρόλους, συνεργασίες, αλλά μεγάλο κομμάτι της έχει το κόσμο. Η αποδοχή. Με γεμίζει όταν κάποιος με χειροκροτάει ή μου φωνάξει ένα μπράβο. Αυτό είναι μεγάλο μέρος της δουλειάς μου. Ο κόπος που ηθικά αμείβεται. Πέρα από το όποιο μισθοδοτικό κομμάτι. Η αποδοχή είναι η μισή μου "βαλίτσα". 

rejected: Πλέον είσαι άκρως επιλεκτική στο θέατρο...

 

Π.Τ.: Κάθισα στο σπίτι μου για δύο χρόνια για το παιδί. Φέτος, αποφάσισα να ασχοληθώ, μετά το τηλεφώνημα της πρότασης που μου έκανε η Ελένη Σκότη. Ήθελα να συνεργαστώ μαζί της, έχοντας δει δικές της παραστάσεις. Μάλιστα της είπα "ό,τι και να μου πεις, θα το κάνω". Μου άρεσε το έργο γιατί δεν έχει πρωταγωνιστές. Είναι ομαδικό -δεν έχει πρώτα, δεύτερα, τρίτα ονόματα, δεν έχουμε ταμπέλες. Και δεν είναι μόνο εξωτερικό, αλλά ουσιαστικό. Η Ελένη Σκότη μαζί με τον Γιώργο Χατζηνικολάου, έστησαν την παράσταση με τέτοιο τρόπο, ώστε είμαστε όλοι μονίμως πάνω στη σκηνή, είτε παίζουμε, είτε όχι. Ο σκηνικός χώρος διαμορφώνεται καθόλη τη διάρκεια της παράστασης από τον θίασο. Επίσης, υπάρχει ζωντανή μουσική που έγραψε ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η Βαλέρια Δημητριάδη- δυο ηθοποιοί της παράστασης. Και μάλιστα, οι περισσότεροι ηθοποιοί παίζουν live την μουσική. Δεν μπαίνει κανένας ήχος από τα μεγάφωνα. Όλοι οι ήχοι θα απορρέουν από τους ηθοποιούς.   

 

Στο θέατρο, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη

rejected: Τελικά, στο θέατρο δεν έχει σημασία εσύ να παίζεις καλά. Είναι ομαδικό άθλημα.   

 

Π.Τ.: Στο θέατρο, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Δεν 'πα να έχεις και τον απόλυτο πρωταγωνιστικό ρόλο! Αν ο άλλος δίπλα σου, δεν είναι, δεν τα λέει, δεν το υποστηρίζει, βαριέται ή δεν ξέρω και ΄γω τι, εσύ δεν υπάρχεις. Αν δεν είσαι χέρι με χέρι, με το συνάδελφό σου, την έχεις πατήσει. Πίσω από τη σκηνή, μπορεί κάποιον να μην το γουστάρεις. Το έζησα και το είδα και σε άλλους. Υπάρχουν σωστοί επαγγελματίες που πίσω από το σανίδι δεν είχαν πολλά-πολλά μαζί σου, και το βράδυ στη σκηνή, ο ένας έσωζε τον άλλον. Και το πράγμα πήγαινε παρακάτω. Για τους ηθοποιούς, η παράσταση είναι πάνω από όλα. Στη δύσκολη στιγμή, όλοι συσπειρωνόμαστε. Δεν βολεύει κανέναν, το αντίθετο. Μα κανέναν... 

Πέγκυ Τρικαλιώτη

Τις ρωγμές μας κάνουμε θέατρο... 

rejected: Ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι και λίγο παρανοϊκός; Λίγο ωραίος τρελός;

 

Π.Τ.: Αν δεν είσαι και λίγο υγιώς τρελός, δεν είσαι καλλιτέχνης. Υπάρχουν και αρρωστημένες περιπτώσεις καλλιτεχνών, που έχουν θέμα στην ζωή τους. Εγώ μιλάω για τους συναδέλφους που όταν πάνω στο σανίδι ρίξουν μια σφαλιάρα, δεν θα τον σκοτώσουν κιόλας.... για να κάνεις αυτή τη δουλειά, για να είσαι ηθοποιός, για να βγαίνεις καθημερινά και να εκτίθεσαι στο θέατρο, για να μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία, κάτι σου λείπει. Για να σου γεννηθεί η ανάγκη να εκφραστείς μέσω αυτού του τρόπου, δεν είσαι απόλυτα κανονικός. Κι αυτό είναι το τέλειο. Ένας απόλυτα τακτοποιημένος μέσα του άνθρωπος, με τα "κουτάκια" του ταξινομημένα, δεν μπορεί να βγει να παίξει θέατρο. Δεν έχει κανένα λόγο. Δεν έχει να απαντήσει μέσα του, σε κανένα ερώτημα. Όταν όλα είναι τακτοποιημένα, δεν υπάρχει ερώτημα. Με το που βρεθεί ένα ερώτημα, αμέσως καλύπτεται από απάντηση. Τα κενά και οι ρωγμές του κάθε ανθρώπου φτιάχνουν τον καλλιτέχνη. Τις ρωγμές μας, πάμε να επεξεργαστούμε. Τις ρωγμές μας κάνουμε θέατρο... 




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου