Ονειροπόλος του πεζού

"Θέλω να κάνω αυτό που αγαπάω με ανθρώπους που θαυμάζω. Ποτέ δεν σκέφτηκα τον εαυτό μου, μόνο του, πάνω σε μια σκηνή. Το θέατρο μου έμαθε την ομαδικότητα, σε μια διαδικασία λειτουργικότητας μεγαλύτερης του "εγώ" μου. Για μένα το θέατρο είναι οι άνθρωποι. Ούτε ρόλοι, ούτε επιτυχίες, ούτε τίποτα. Το θέατρο είναι οι άνθρωποι. Γιατί δίχως αυτούς, μόνο πιο λίγος θα ήμουν, στο οτιδήποτε. Και μιλάω ως άνθρωπος, όχι ως επαγγελματίας. Στο θέατρο δεν αλλάζει το "γιατί" μου. Το "γιατί" μου είναι να μπορώ να αγαπάω. Και μέσα από την υποκριτική τέχνη μπορώ και το κάνω, δεν θα το σταματήσω. Με το θέατρο μπορώ και ονειρεύομαι καλύτερα τους ανθρώπους. Ζω μέσα από ένα παραμύθι. Γιατί όταν ήμουν μικρός τα παραμύθια έβγαζαν όλες τις σκοτεινές σκέψεις από το κεφάλι μου και ζούσα αυτούς τους ήρωες. Μόνο που τώρα που μεγάλωσα, μπορώ και συνεργάζομαι με αυτούς τους ήρωες. Αυτοί οι ταλαντούχοι που συμπράττω και μαθαίνω δίπλα τους πολλά, είναι και ήρωες. Γιατί ζουν μια πραγματικότητα ίδια με τη δικιά μου." Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης στο rejected...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

rejected: Τι έκανε το "Δείπνο Ηλιθίων" να είναι μια από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις της Αθήνας, αν όχι η πιο επιτυχημένη;

Π.Δ.: Καταρχάς είναι το έργο. Το ίδιο το κείμενο είναι ο καμβάς που "πατάμε" οι ηθοποιοί. Την έμπνευση που είχε ως σκηνοθέτης, ο Σπύρος Παπαδόπουλος, να δώσει τον ρεαλισμό των χαρακτήρων και όχι την "αστεία" τους πλευρά. Είναι ένα βαθύ δραματικό έργο, το "Δείπνο". Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στους χαρακτήρες, το έργο είναι ένα δράμα που συμβαίνει καθημερινά γύρω μας. Είτε είναι ταξικό, είτε μορφολογικό είναι... οι άνθρωποι έχουν μια τάση να αλληλοχαρακτηρίζονται και ίσως όχι τόσο ρατσιστικά, αλλά να θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο από άλλους. Το θέμα του έργου "πατάει" σε αυτό που στα αγγλικά λέμε 'bullying' και στα ελληνικά είναι η διαφορετικότητα που θεωρούμε πως πρεσβεύουμε σε σχέση με τους άλλους. 

Οφείλουμε να σεβόμαστε τους άλλους, αν θέλουμε και εμάς να μας σεβαστούν

rejected: Προσπαθούμε στις μέρες μας να είμαστε ένα σκαλί πιο πάνω από τους άλλους; 

Π.Δ.: Θα σε γελάσω. Η οικογένεια μου έμαθε πως όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί, όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Οφείλουμε να σεβόμαστε τους άλλους, αν θέλουμε και εμάς να μας σεβαστούν. Δεν στέκομαι σε χρώματα ανθρώπων, τάξεις, σχέσεις μεγέθους. Κάποιοι άνθρωποι έχουν το ταλέντο από το Θεό και με την δική τους προσωπική διαδρομή ξεχωρίζουν σε ένα επαγγελματικό κομμάτι, αλλά η βάση είναι η ανθρωπιά. Η βάση είναι η αγάπη στον συνάνθρωπο. Νομίζω ότι αρκετοί από εμάς προσπαθούμε, είτε ταξικά, είτε οικονομικά, να ξεχωρίζουμε από τον άλλον, χωρίς ουσιαστικό λόγο. 

 
Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

 

Θα ξεχωρίσω μόνο τους εμπνευσμένους ανθρώπους, για να έχω εγώ ένα κίνητρο μπας και γίνω καλύτερος

 

rejected: Πώς μπορείς να "ανασαίνεις" στην καθημερινότητά σου, όταν ολόγυρα ο ένας εμπαίζει τον άλλον; 

 

Π.Δ.: Ποιότητα προσπαθώ να κρατώ μέσα μου. Δεν ψάχνω την ποιότητα στους άλλους -θα την ανακαλύψω σε αυτούς όταν μου δώσουν την εμπιστοσύνη και τον τρόπο να την μάθω. Όμως, οφείλω πρώτα να ξεκινήσω από εμένα. Να είμαι συνειδητός απέναντι στους συνανθρώπους μου. Να μην ξεχωρίζω κανέναν. Να βρίσκω το όμορφο στον κάθε άνθρωπο. Ακόμα και αν με άσχημο τρόπο αιτιολογώ και αντιλαμβάνομαι ότι μπορώ άνετα να είμαι και εγώ στην θέση του απέναντι. Δεν διαχωρίζω τον φτωχό από τον πλούσιο, όσο κι αν οι άνθρωποι αναζητούν να φορέσουν ταμπέλες στη ζωή τους. Για μένα, όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Θα ξεχωρίσω μόνο τους εμπνευσμένους ανθρώπους, για να έχω εγώ ένα κίνητρο μπας και γίνω καλύτερος. Είτε είναι ένας παγκόσμιας κλάσης καλλιτέχνης, είτε είναι ένας άνθρωπος στη στροφή που παίζει μουσική στο πεζοδρόμιο για να βγάλει το μεροκάματό του. Από μένα, έχει τον ίδιο σεβασμό. 

Τα πράγματα όπως έρχονται θα έχουν βάση τον φόβο

 

rejected: Από την εποχή του Τραμπ, στο 2020 που θα δίνονται 100 μισθοί δημοσίου υπαλλήλου, όπως στο "Ζευγάρι της Χρονιάς" που παίζεται τα Δευτερότριτα, υπάρχει μεγάλη απόσταση;

Π.Δ.: Έλεγα στον συγγραφέα και σκηνοθέτη του έργου Γιάννη Ξανθόπουλο πως έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα έγινε τραγικά επίκαιρος και λίγο μπροστά. Τα πράγματα όπως έρχονται θα έχουν βάση τον φόβο. Σε μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, τον "Πόλεμο των Άστρων", υπάρχει η φράση πως "ο φόβος οδηγεί στο μίσος". Το μίσος οδηγεί στην σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων. Το σώμα δεν έχει το οξυγόνο σαν σκέψη στη νόηση, να σκεφτεί και ειρηνικά να αποφανθεί. Το σώμα λειτουργεί εν βρασμώ. Κι ο φόβος είναι περίεργο συναίσθημα που δεν θέλω να μας φτάσει σε ακραία φαινόμενα. Το "Ζευγάρι της Χρονιάς" ενώ θεωρεί πως είναι το καλύτερο σε όλη τη χώρα, αντιμετωπίζει και την σκοτεινή του πλευρά. Ο ένας του άλλου. Όταν ζούμε σε εποχές που φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια και μπαίνουν κανόνες και μπαίνουν τα "μην", τα "δεν", τα "πρέπει", τότε ο άνθρωπος χάνει τον αυθορμητισμό και την αλληλεγγύη του. Κι έτσι ανοίγει ο δρόμος στα σκοτεινά μονοπάτια. 

Η κοινωνική δικτύωση είναι η ψευδαίσθηση του βήματος που δίνει

rejected: Τι σας εκνευρίζει σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς; 

Π.Δ.: Η έλλειψη σεβασμού και αξιοκρατίας δεν υποφέρεται. Η έλλειψη διαχείρισης του ανθρώπινου συναισθήματος. Πολλές φορές διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και βλέπω ανθρώπους μέρα με τη μέρα, απόψεις ή συμπεριφορές, που ανήκουν στο διαφορετικό μιας εσωτερικής διαδρομής που δεν έχει ολοκληρωθεί. Ο άνθρωπος δεν επιδιώκει να γίνει καλύτερος. Υπάρχει μια τάση ο ένας να αρχίζει να "τρώει" τον άλλον. Ο ένας να μιλάει άκομψα στον άλλον. Και το βλέπεις παντού. Πολιτικά, κοινωνικά... οι άνθρωποι μεταξύ τους συμπεριφέρονται περίεργα. Και δεν μιλάω για τη δήθεν ευγένεια. Θέλω την ουσία της ευγένειας. Ξαφνικά, όλοι μιλάμε επί παντός επιστητού και κρίνουμε τον άλλον. Μπορεί τυχαία να πάρεις ένα βίντεο που δείχνει ένα κοινωνικό σύνολο στην Ουρουγουάη, που πάει και σώζει σκυλιά. Και είναι και 30 άνθρωποι που ζούνε άλλοι σε Κομοτηνή, άλλοι σε Αθήνα κι άλλοι σε Πάτρα και "κράζουν" δημόσια αυτούς τους ανθρώπους του βίντεο. "Γιατί δεν ασχολούνται με κάτι άλλο;". Μα εσύ που ξοδεύεις ενέργεια να το κακολογήσεις, γιατί δεν ασχολείσαι με το να κάνεις καλύτερη τη συμπεριφορά σου, τους ανθρώπους γύρω, την γειτονιά σου; Ζούμε τις εποχές του ανούσιου και του υπερφίαλου. Η κοινωνική δικτύωση είναι η ψευδαίσθηση του βήματος που δίνει. 

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

rejected: Τι κρατάτε τώρα πια από την ταινία "Έτερος Εγώ" που πρωταγωνιστείτε;

 

Π.Δ.: Με συγκινεί να καταφέρνω στα 39 μου χρόνια, με ένα φίλο και συνεργάτη και μια ολόκληρη ομάδα, να προτείνουμε κάτι διαφορετικό σε πολύ δύσκολους καιρούς. Όχι ματαιόδοξα, να λέμε μεταξύ μας, ο ένας στον άλλον, "τι φανταστικοί συντελεστές που είμαστε". Σε αυτό το project της ταινίας υπήρξε βαθιά συναισθηματική αγάπη και πίστη. Με συγκινεί το feedback από άγνωστους συνανθρώπους που ως θεατές της ταινίας, μου έσφιξαν χέρι και μου είπαν τα μηνύματα που πήραν. Δεν είμαι τέλειος στη δουλειά μου και νομίζω και κανείς μας. Παλεύω να γίνομαι καλύτερος. Αλλά η αγάπη που παίρνω πίσω είναι το πιο ωραίο ευχαριστώ για 3,5 χρόνια ατελείωτης εργασίας. 

 

rejected: Όταν γραφτεί κάτι που δεν είναι κολακευτικό για μια ερμηνεία σας, στεναχωριέστε;

Π.Δ.: Αν είναι με ειλικρίνεια, όχι. Αν γραφτεί κάτι με εμπάθεια, μου είναι αδιάφορο. Κι εσύ, αιτιολογημένα αν μου μιλήσεις για λάθη μου, και εφόσον μιλάμε την ίδια γλώσσα, θα ψάξω. Είτε τεχνικά, είτε σε επίπεδο συναισθηματικής κατάρτισης μιας ερμηνείας. Αλλά, να με προσβάλλεις με κάτι αδιάφορο λέγοντας, νιώθω κάτι προσωπικό ή μη διορθωμένο που έχεις, κι εγώ σε αυτό δεν μπορώ να κάνω κάτι. Το προσπερνάω. 

Η αξία της φιλίας είναι λυτρωτική σε όλα τα επίπεδα

 

rejected: Τελικά, και βάσει της ταινίας, η δύναμη της φιλίας είναι ίσως και πιο δυνατή από της αγάπης;

Π.Δ.: Η αγάπη εμπεριέχεται σε όλες τις σχέσεις μας. Ο εγωισμός είναι ένα τέρας στη ζωή μας και πρέπει να το παλεύουμε. Η αξία της φιλίας είναι λυτρωτική σε όλα τα επίπεδα. Φιλία είναι επικοινωνία, συγκατάβαση, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια. Αυτό το "δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι" συνέχεια ισχύει. Οι φίλοι μας είναι η ειλικρίνειά μας. Πιο μεγάλη από γονείς, αδέρφια, έρωτες. Η αξία της φιλίας με τους ανθρώπους της, μας συντροφεύει σε όλη την πορεία της ζωής. Ποτέ δεν σκέφτομαι κάτι λιγότερο από την έννοια της απόλυτης αγάπης σε έναν φίλο. Έτσι έχω μάθει, όσο επίπονο ή όμορφο κι αν είναι. 

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

rejected: Δέκα ολόκληρα χρόνια συμμετέχετε στους "Άγαμους Θύτες". Τι καινούργιο φέρνει κάθε Σαββατόβραδο στον Κεραμεικό; 

 

Π.Δ.: Οι "Άγαμοι Θύται" είναι σπουδαίο μάθημα στη ζωή μου. Είναι η έννοια και εδώ της φιλίας. Σαν του Ιεροκλή, του Σταρόβα, του Γιώργου Χρυσοστόμου, του Γιώργου Χατζή και δυο χρόνια τώρα και του Σπύρου Παπαδόπουλου. Αλλά και η μπάντα, η Ρούλα Μανισάλου. Τώρα πια, σωματικά το ξενύχτι είναι δύσκολο, όσο μεγαλώνω. Αλλά μου αρέσει να παίρνω ένα νέο κείμενο και να αντιλαμβάνομαι τη συμπεριφορά του ανθρώπου στην ζωή και το κλείσιμο του ματιού στα δεινά που ζούμε.    

rejected: Γιατί επέλεξες το θέατρο στη ζωή σου; 

Π.Δ.: Το θέατρο είναι η έννοια του τι θέλω να κάνω. Ποτέ δεν έχασα την πίστη μου σε αυτό που ήθελα να κάνω. Πήρα απαντήσεις σε ό,τι αρνήθηκα και ό,τι ασπάστηκα στη ζωή μου. Με το θέατρο συμπορεύομαι. Σκάω χαμόγελο γιατί είμαι τυχερός που μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ. Με τα λάθη μου, τα ελαττώματά μου δούλεψα στο θέατρο...

Το θέατρο με έβαλε στη διαδρομή του δέκτη, όχι μόνο του πομπού

rejected: Ποιο λάθος σας, θεράπευσε το θέατρο;

Π.Δ.: Ποιο από όλα; (γέλια) Χάρη στο θέατρο έμαθα να ακούω. Μέχρι τα 19 μου χρόνια πίστευα ότι τα ξέρω όλα. Το θέατρο με έβαλε στη διαδρομή του δέκτη, όχι μόνο του πομπού. Το θέατρο με έμαθε να αντιλαμβάνομαι, να είμαι παρών, να σέβομαι. Με έμαθε να είμαι συνεπής. Το θέατρο με έμαθε, κάθε μέρα ό,τι μου συμβαίνει, να μπορώ πάντα να βρίσκω ένα κομμάτι αγάπης και για μένα και για τους συνανθρώπους μου και τους γύρω μου. Το θέατρο με έμαθε να διαβάζω, με έμαθε να μιλάω κι έχει χίλια ακόμα να μου δώσει. Το θέατρο, το βασικότερο -πώς να το λησμονήσω- με έμαθε να με αγαπάω. 

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

rejected: Ανήκετε στους ηθοποιούς που παρακολουθείτε, όσο μπορείτε, παραστάσεις ως "αγνός" θεατής, χρόνια τώρα. Φεύγει εύκολα το "μάτι" του επαγγελματία;

 

Π.Δ.: Μα γιατί αλλιώς να πας; Δεν μπαίνω ποτέ στο θέατρο να δω παράσταση με την ιδιότητα ενός επαγγελματία ηθοποιού. Μπαίνω με την ιδιότητα ενός πεντάχρονου ανθρώπου που θέλει να σβήσουν τα φώτα, να ηρεμήσω, αν παίζει φίλος μου να φύγει το άγχος που έχω για εκείνον και να μην συμβεί τίποτα. Αν σβήσουν τα φώτα, λύνομαι και μαγεύομαι από τα χρώματα, τα αρώματα, τους ήχους και τις σχέσεις μιας παράστασης. Μόνο να ταυτιστώ μπορώ. Αν δεν ταυτιστώ, τότε θα κοιτάξω τον εαυτό μου αν ήμουν καθαρός απέναντί του. Από παιδί πάω στο θέατρο και εκεί πάντα σταματούσα να είμαι υπερδραστήριος, υπερκινητικός... πάντοτε γαλήνη μου έδινε το θέατρο. Και τώρα αυτό κάνω. Αυτή τη γαλήνη και τη συγκίνηση ευφορίας επιζητώ. 

Η θάλασσα μου υπενθυμίζει πόσο λίγος είμαι

rejected: Η θάλασσα είναι σημείο αναφοράς σας...

 

Π.Δ.: Η θάλασσα είναι η ψυχοθεραπεύτριά μου. Θάλασσα πέρα από τους καλοκαιρινούς μήνες, που βάζω το σώμα μου, την αύρα μου και την ψυχή μου, με μια βουτιά ή ένα κολύμπι... η θάλασσα μου υπενθυμίζει πόσο λίγος είμαι. Με κάνει να νιώθω μια ελάχιστη κουκκίδα στο διάστημα, όταν δεν τα βρίσκω με τον εαυτό μου. Παίρνω την μηχανή και πάω σε συγκεκριμένα σημεία γύρω από το Σούνιο ή τη Νέα Μάκρη, όπου κάνοντας ένα ωραίο τσιγάρο και πίνοντας έναν γλυκό καφέ, με γαληνεύει.   

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης

rejected: "Ουκ αμνημονώ" είναι ένα tattoo που έχετε...

 

Π.Δ.: Δεν ξεχνάω. Είναι στη δεξιά μου πλευρά... του πατέρα μου, η μάνα μου κατάγεται από την Αγγλία. Ο πατέρας μου με έμαθε να γράφω. Καθότι έμεινα μαζί του και μεγάλωσα. Δεν ξεχνάω την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τα "γιατί" μου, από πού ξεκίνησα και πού θέλω να πάω. Δεν ξεχνάω τους ανθρώπους που με βοήθησαν και όσους στάθηκαν εμπόδιο να βρω το κίνητρο να τους προσπεράσω. Δεν ξεχνάω το στρατόπεδο στην Κύπρο που υπηρέτησα. Το δεν ξεχνάω δεν έχει να κάνει με κάτι εκδικητικό... μόνο με τα θετικά της ζωής. Θέλω να μου θυμίζει αυτό το tatoo, τις αξίες, τους ανθρώπους που υπήρξαν στην ζωή μου και την οικογένειά μου. 

Η συγγραφή είναι έξοδος κινδύνου. Η συγγραφή είναι μια εξομολόγηση

rejected: Γράφετε; 

Π.Δ.: Η συγγραφή είναι δύσκολο πράγμα και απαιτεί το χρόνο μου. Το προσπαθώ. Η συγγραφή είναι έξοδος κινδύνου. Η συγγραφή είναι μια εξομολόγηση. Από το "να λέω", προτιμώ να γράφω. Και δημόσια, ας μην το μάθει και κανείς. Δεν με νοιάζει. Με την γραφή οι χαρακτήρες του χαρτιού αποκτούν συναίσθημα και βλέπω λύσεις ακόμη και στη ζωή μου. Όπως και η μαγειρική με κάνει να ξεφεύγω, με άλλο τρόπο. Βρίσκω λύσεις άμεσα. Επιδιώκω με γεύσεις και αρώματα να βρω το συναίσθημα. Κάτι ξεκλειδώνει, κάτι με ταξιδεύει κι όλα γίνονται καλύτερα...




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου