Εγώ αυτό ζω. Το 'ευχαριστώ' που το εννοούν

"Τώρα πια το ξέρω. Το τραγούδι δεν είναι λαιμός σε καλοκουρδισμένες νότες. Το τραγούδι δεν είναι μόνο αυτό. Τώρα πια, το ξέρω καλά. Το τραγούδι είναι και ψυχή. Και αν η ψυχή βγει και πάνω από την αρτιότητα που επιζητάς ούτως ή άλλως, είναι υπέροχο. Θέλω να νιώθω αυτό που λέω. Αυτή είναι η ουσία. Το τραγούδι είναι ο τρόπος να εκφραστώ. Δεν χωρά μόνο σε παγιωμένες νότες. Πρέπει και κάτι άλλο να συμμετέχει." Η Ρίτα Αντωνοπούλου στο rejected.gr...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Ρίτα Αντωνοπούλου

Ήταν ευσεβής πόθος, από την πρώτη μέρα που είδα την παράσταση, να μπορούσα κι εγώ να συμμετέχω.

rejected: Τρίτος χρόνος για το "Εννέα και πέντε" που ξεκινά στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ της Θεσσαλονίκης, αυτήν την Παρασκευή, με εσένα Ρίτα, να εντάσσεσαι μέσα σε αυτό, φέτος. Είχε τύχει να δεις την μουσική παράσταση, παλαιότερα;

Ρ.Α.: Την έχω δει τέσσερεις φορές, Γιώργο! (γέλια) Τρεις φορές στο θέατρο και μία στο Ηρώδειο. Ήταν ευσεβής πόθος, από την πρώτη μέρα που είδα την παράσταση, να μπορούσα κι εγώ να συμμετέχω. Είναι η παράσταση που με έχει αγγίξει όσο καμία άλλη, όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ τα μουσικοθεατρικά γεγονότα της Αθήνας. Δεν φανταζόμουν ότι μπορούσε να συμβεί η συμμετοχή μου, σε αυτήν, αλλά τελικά, είναι να προσεύχεσαι τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να βγει! (γέλια)

Ο Βασίλης είναι η σπουδαιότερη φωνή σε αυτό το είδος, που έβγαλε η Ελλάδα. Είναι μια φωνή που θα μπορούσε να είχε κάνει παγκόσμια καριέρα.

rejected: Τι κάνει τόσο ξεχωριστή αυτήν την "συνάντηση στον σταθμό του τρένου";

Ρ.Α.: Προσωπικά, το γεγονός ότι βρίσκομαι στο ίδιο σανίδι με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αυτομάτως μόνο ξεχωριστά χαρούμενη κάνει την συνθήκη. Ο Βασίλης είναι η σπουδαιότερη φωνή σε αυτό το είδος, που έβγαλε η Ελλάδα. Δεν νομίζω, ότι είναι μόνο σε εγχώριο επίπεδο. Είναι μια φωνή, που θα μπορούσε να είχε κάνει παγκόσμια καριέρα. Βρισκόμαστε επί σκηνής και μοιραζόμαστε τραγούδια, που όλα είναι μεγάλων συνθετών και σπουδαίων ποιητών, σε ήπιες εξαιρετικά ακουστικές συνθήκες, κάτι που δεν έχει συναντήσει και ο κόσμος με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου τα τελευταία χρόνια. Μαζί μας, είναι ο Οδυσσέας Ιωάννου που έχει γράψει σπουδαία κείμενα για την παράσταση, τα οποία και λέει εξαιρετικά. Είναι υπέροχο μουσικό ταξίδι με στάσεις στην Ελλάδα, από την χούντα έως σήμερα. Μια παράσταση που θυμάται όλες τις στιγμές αυτού του τόπου, είτε ήταν αρνητικές, είτε όχι. Αυτό για τον κόσμο, είναι μια εναλλαγή συναισθημάτων, από την αρχή ίσαμε το τέλος. Κλαις, γελάς, κλαις, γελάς, τραγουδάς και στο τέλος ότι συμβαίνει είναι λυτρωτικό.  

Ρίτα Αντωνοπούλου

rejected: Από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσες την πορεία σου, στο τραγούδι, "δεν έριξες νερό στο κρασί σου", και συνεργάζεσαι με σπουδαίους καλλιτέχνες. Το να βρίσκεις τον δικό σου "χώρο", όταν "μοιράζεσαι" Τέχνη, με σημαντικούς συνθέτες και τραγουδιστές, είναι εύκολο;

Ρ.Α.: Καθόλου εύκολο! Ειδικά όπως είναι έτσι δεδομένα τα πράγματα στο υπάρχον μουσικό σύστημα, δεν είναι εύκολο. Και δεν έχεις συμμάχους. Δεν υπάρχουν από πίσω άνθρωποι να βοηθούν αυτές τις επιλογές. Το σύστημα δεν βοηθάει επιλογές σαν την δική μου. Αισθάνομαι περήφανη που έχω φτάσει ως εδώ, με το σταυρό στο χέρι.

rejected: Και "το ένα φέρνει το άλλο", όπως λέγεται και η προσωπική σου μουσική παράσταση που παράλληλα πραγματοποιείς σε πανελλαδική περιοδεία.

Ρ.Α.: Κι εγώ θεωρώ, ότι το ένα φέρνει το άλλο. Η δεύτερη παράσταση που λες, είναι κάτι που είχα στο μυαλό μου πολύ καιρό. Ξεκίνησε τον περασμένο Γενάρη. Κι ακόμη την παρουσιάζουμε. Όταν πρωτοξεκινούσα με τον Μίμη Πλέσσα και έπειτα με τον Σταμάτη Κραουνάκη, δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανα στο σήμερα. Ούτε καν! Μέχρι τότε, έλεγα πως κάνω αυτό που αγαπάω. Θεωρούσα πως πρέπει να έχω και μια πρωινή δουλειά, για να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ. Να μην εξαρτώμαι από αυτό. Έτσι, δούλευα και πρωί. Δεν υπήρχε όλο το σημερινό που βιώνω, τότε. Ήμουν και απογοητευμένη από το μουσικό σκηνικό. Δεν είχα ακριβή δρόμο που ήθελα να τραβήξω. Ένιωθα ότι αφού δεν μπορώ να το κάνω με τους δικούς μου όρους, τουλάχιστον να τραγουδάω αυτά που θέλω, όπως θέλω, με αυτούς που θέλω και εγώ να νιώθω καλά. Δεν φανταζόμουν ότι το μεράκι, θα έφερνε αυτή την μετεξέλιξη. Το 2006 άλλαξαν τα πράγματα, όταν γνωρίστηκα με τον Θάνο Μικρούτσικο.

Ρίτα Αντωνοπούλου

Ο τραγουδιστής πρέπει να μπαίνει στην ερμηνεία του τραγουδιού, σαν ηθοποιός, κάθε μέρα, αθώα

rejected: Πρώτος δικός σου σταθμός, η "Σπείρα-Σπείρα" και ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Ρ.Α.: Τα "Χορικά" που κάναμε ήταν μια παράσταση με πολύ συγκίνηση. Με εσωτερικότητα και σπουδαίες μελοποιήσεις, από όλους όσοι ασχολήθηκαν. Παρουσιάστηκε και στην Μικρή Επίδαυρο. Αυτό που θυμάμαι από την "Σπείρα" είναι πως υπήρξε μέγα σχολείο. Απόσταγμα μέσα μου είναι αυτό που έλεγε μονίμως ο Σταμάτης Κραουνάκης..."αθωώστε το συναίσθημα".  Ο τραγουδιστής πρέπει να μπαίνει στην ερμηνεία του τραγουδιού, σαν ηθοποιός, κάθε μέρα, αθώα. Αθώα να μπαίνει μέσα στο τραγούδι, πριν το βάλει στο στόμα του. Να προσπαθείς να το βλέπεις με καθαρή ματιά και να το βιώνεις, με ανοιχτή καρδιά, δίχως να μπαίνεις σε μανιέρες-κάνοντας το ίδιο πράγμα. Να μην σου γίνει συνήθεια. Να το ανακαλύπτεις κάθε βράδυ. Είναι συμβουλή από τον Σταμάτη που κρατάω βαθιά μέσα μου, τόσο που σχεδόν δεν θέλω να την λέω! (γέλια)

rejected: Σαν το "Πάμε ξανά από την αρχή". Και έπειτα έρχεται ο επόμενος σταθμός με τον Θάνο Μικρούτσικο.

Ρ.Α.: Δεν περίμενα το βάθος της εξέλιξης που θα είχε η συνεργασία μου με τον Θάνο Μικρούτσικο. Πόθος μου ήταν να συνεργαστώ μαζί του. Ήθελα να με ακούσει και ήλπιζα ότι θα πιστέψει πως ταιριάζω σε αυτά που γράφει. Και συνέβη. Ό,τι ονειρεύτηκα μου συνέβη. Όταν το σκέφτομαι, συγκινούμαι...

Ρίτα Αντωνοπούλου

rejected: Και τώρα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στο "Εννέα και πέντε"...

Ρ.Α.: Στον Βασίλη, του το είπα και προχθές, με πρωτοπήγε η μαμά μου, όταν ήμουν παιδί. Της άρεσε ο Βασίλης και ο Γιώργος Νταλάρας και με πήγε στο ΑΤΤΙΚΟΝ, να δούμε την μουσική τους παράσταση. Η μαμά μου, τώρα πια μου περιγράφει ότι καθόμουν στην καρέκλα και παρακολουθούσα αποσβολωμένη. Γυρνάει και με ρωτάει "Ριτούλα, είσαι καλά;". Και της απάντησα-όπως εκείνη θυμάται μόνο και μου λέει- ότι "μαμά, εγώ εκεί πάνω θέλω να είμαι". Γυρίζω τώρα και κοιτάζω πάνω στη σκηνή τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και λέω μέσα μου "κοίτα, τώρα, τι μπορεί να συμβαίνει".

rejected: Ο κόσμος αντιλαμβάνεται τον κόπο δουλειάς που ρίχνεις για ένα άρτιο αποτέλεσμα μιας συναυλίας; 

Ρ.Α.: Ο κόσμος δεν το ξέρει και δεν είναι και δουλειά του να το ξέρει. Ο κόσμος είναι παρών για να το αγκαλιάζει, να το αποδέχεται-αν θέλει, και να το στηρίζει. Αυτό είναι και το επιθυμητό. Το από πίσω, είναι η δουλειά μας. Είναι η δουλειά, για να βγει αυτή η δουλειά. Είμαι τυχερή που κάνω αυτό που αγαπάω και ζω από αυτό. Προσπαθώ να μην με καταβάλλουν οι συνθήκες. Νιώθω ευτυχής μέσα σε αυτό. Δεν είναι πολλοί οι ευτυχισμένοι άνθρωποι που εργάζονται και κάνουν αυτό που αγαπούν...

Ομολογώ πως θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο

rejected: "Φλερτάρεις" με το θέατρο και ενίοτε, "κάνεις και σχέση" μαζί του. Θα ήθελες να ασχοληθείς και με το "καθαρόαιμο" θέατρο;

Ρ.Α.: Ομολογώ πως θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο. Νιώθω πως είναι μια πτυχή που δεν της έδωσα τον χώρο που θα έπρεπε. Ενδεχομένως, επειδή αγαπώ πολύ το τραγούδι, η ανάγκη μου να ασχοληθώ με το θέατρο-πολλές φορές-με τρόμαζε. Φοβόμουν ότι θα "χαθώ", θα διχαστώ, δεν θα ξέρω προς τα πού να πάω.  Γι' αυτό κι όταν βρεθεί τρόπος να συνδυάζονται-όπως τώρα-είναι το καλύτερό μου.

Ρίτα Αντωνοπούλου

rejected: Σταθμός στην πορεία αυτού του "τραίνου" είναι και ο σκηνοθέτης, Θέμης Μουμουλίδης.

Ρ.Α.: Ο Θέμης Μουμουλίδης είναι ο άνθρωπος που με στήριξε, βλέποντας πάνω μου, αυτήν μου την αγάπη για το θέατρο. Έτσι το 2011 κάναμε μαζί το "Καμπαρέ". Με "πέταξε πάνω στη σκηνή". Και μου "φόρεσε" μεγάλη γκάμα τραγουδιών, μαζί με κείμενα. Έπειτα συμμετείχα στην "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", κάναμε το "Μαουτχάουζεν" και πέρυσι τον "Σταυρό του Νότου".

Εγώ αυτό ζω. Το "ευχαριστώ" που το εννοούν.

rejected: Ο κόσμος έρχεται συγκεντρωμένος να ακούσει τον καλλιτέχνη που αγαπά, με ελάχιστα ευρώ στην τσέπη;

Ρ.Α.: Ναι. Όσο κι αν δυσκόλεψαν τα πράγματα, ο κόσμος θα έρθει να ακούσει τον καλλιτέχνη που αγαπάει, από το υστέρημά του. Βλέπω την δυσκολία του κόσμου να έρθει και εκτιμώ 100 φορές παραπάνω, όταν με τιμά με την παρουσία του. Ο κόσμος και έρχεται, και ακούει προσηλωμένος και δίνει τον τίμιο και με ιδρώτα οβολό του και σου λέει ένα ειλικρινές "ευχαριστώ", μετά στα καμαρίνια. Εγώ αυτό ζω. Το "ευχαριστώ" που το εννοούν.

Ρίτα Αντωνοπούλου

rejected: Ετοιμάζεις και στο Gazarte ένα νέο μουσικοθεατρικό project.

Ρ.Α.: Πρώτα από όλα, θα κάνω μια εμφάνιση στο Ισραήλ με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Μια συνεργασία που ήθελα από χρόνια. Κι έχω χαρά και αγωνία για αυτή την συνύπαρξη. Τον Φλεβάρη, θα βρεθώ στο Gazarte, σε κείμενα που έχει επιμεληθεί η Κωνσταντίνα Βαρσάμη. Η παράσταση λέγεται "Η Μήδεια του Έρωτα" , έχοντας κείμενα από την "Μήδεια" με τραγούδια για την προδομένη γυναίκα, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη.

rejected: Τι συνέβη στο "Εννέα και πέντε"-σε κάποιο τραγούδι και είπες 'ώπα; Τι είναι τώρα αυτό;"...

Ρ.Α.: Παίζαμε στην Πάτρα. Ήμουν κουρασμένη και δεν ένιωθα καλά φωνητικά. Αυτό είναι πάντα το μεγάλο μου άγχος. Στην παράσταση λέω και το "Τζιβαέρι". Έχω αποφασίσει να το λέω καθισμένη κάτω στο σανίδι, κοντά στον κόσμο, που δεν βοηθά το διάφραγμα, πρακτικά. Δυσκολεύτηκα στο πρώτο μέρος, γιατί δεν έπιασα σωστά την νότα. Είχε προηγηθεί ο Βασίλης που τραγούδησε το "Μαμά" που με διαλύει. Και με αυτή την συναισθηματική φόρτιση, ξαφνικά συγκινήθηκα. Με έπιασαν τα ζουμιά την ώρα που τραγουδούσα. Και ένιωσα πως δεν έχει σημασία. Κι αν βγει καθαρή η νότα κι αν δεν βγει, σημασία έχει, ότι ένιωθα και συνέβαινε εκείνη την στιγμή. Δίχως το άγχος του πως θα το πω και πως θα βγει. Έτσι ένιωσα...

Ρίτα Αντωνοπούλου

Από 25 Νοεμβρίου στο Ράδιο Σίτυ. Δείτε περισσότερα εδώ


συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης