R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Σοφία Μουτίδου | Interview

'Το κοινό γελάει αφιλοκερδώς '

Υπήρξε ειλικρινής. Βαθιά. Δεν "πασπάλισε" με προσχήματα τα συναισθήματα. Δεν "φόρτωσε" με περισπούδαστες λέξεις την ουσία όσων πιστεύει. Για τελευταίο Δευτερότριτο στη Θεσσαλονίκη στη "Μαύρη Τρύπα" , η Σοφία Μουτίδου λέει "Πολύ Κακές Λέξεις" τα βράδια της, τούτη την άνοιξη. Πόσες, άραγε από αυτές, να κράτησε για την κουβέντα μας;

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
rejected: Τι είναι αυτό που σας έδωσε την μεγαλύτερη χαρά, σε αυτήν την "ιδιαίτερη" παράσταση;

Σ.Μ.: Είναι εντελώς διαφορετικό από μια συμβατική παράσταση. Έχει άλλους ρυθμούς, άλλο στυλ, άλλη τεχνική. Άλλη απόδοση από μένα. Και βεβαίως, μου δίνει μεγάλη χαρά. Κάθε βράδυ που παίζω, μου συμβαίνει αυτό. Έχεις μια άμεση απολαβή του τι κάνεις. Δεν είναι όπως μια κλασσική θεατρική παράσταση, με αρχή, μέση, τέλος. Δεν είναι ένας ρόλος, ένα ρεπερτόριο, που "προχωράς" και μιλάς. Εδώ η αλληλεπίδραση με τον κόσμο είναι έντονη, στιγμιαία και πολλές φορές, όταν δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα, στο τέλος της παράστασης, φτάνω πολύ ψηλά σε ενέργεια. Και ο κόσμος κι εγώ. Είναι λίγο σαν έκσταση. Όποιος το βλέπει, έτσι νιώθει. Κι εγώ που το κάνω, το αισθάνομαι.

 
Σοφία Μουτίδου

"Ο κόσμος έρχεται καλοδιάθετος. Δεν έρχεται να κατακρίνει."

rejected: Έτσι όπως μου τα περιγράφετε, πρόκειται για πρωταθλητισμό...

Σ.Μ.:Ναι, είναι πρωταθλητισμός τούτη η παράσταση. Μπορεί να μην ασχολούμαι με τον αθλητισμό, αλλά εδώ όντως είναι πρωταθλητισμός. Το είπα και στον Αλέξανδρο (Ρήγα) όταν τέλειωσα μια παράσταση..."δεν αισθάνομαι ηθοποιός, αλλά αθλήτρια με αυτό που έκανα". Είχε τύχει εκείνο το βράδυ, να έχω ένα "μέτριο" κοινό στην Αθήνα που παίζαμε. Ενώ εγώ έχω "καλομάθει" στο "ζεστό" κοινό.  Δεν αγχώθηκα. Ακολούθησα τους ρυθμούς μου. Αυτό που είχα μάθει. Κι ο κόσμος ήρθε και τελειώσαμε, όπως έπρεπε να τελειώσουμε. Είπα μέσα μου, "αφού άντεξα και ξεπέρασα αυτούς τους σκοπέλους, ήταν πρωταθλητισμός". Πέραν από την ενέργεια που χρειάζεται. Να μην κουράζεσαι. Να μην πτοείσαι.

 

rejected: Εικάζω πως πρόβες με πρεμιέρα δεν είχαν καμία σχέση. Βασικός παράγοντας της παράστασης, είναι το κοινό... περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Σ.Μ.: Στις πρόβες έπρεπε να μάθω καλά ένα μεγάλο, γερό κείμενο και να έχω κάποιους βασικούς στόχους για το μονόλογο. Το βασικότερο ήταν να μπει μέσα ο κόσμος. Να δούμε αν θα συμβεί αυτό που φανταζόμασταν. Αν θα τους άγγιζε. Κι από εκεί και πέρα, να το πάρω και να προχωρήσω.

rejected: Το κοινό είναι εύκολο "να το πάρεις μαζί σου" ή λόγω της δύσκολης κατάστασης που βιώνουμε "θέλουν τον χρόνο" τους;

Σ.Μ.: Είναι εύκολο να το "πάρεις" το κοινό. Η τεχνική είναι δύσκολη. Ο κόσμος έρχεται καλοδιάθετος. Δεν έρχεται επιφυλακτικός ή στριτζωμένος. Δεν έρχεται να κατακρίνει. Το κοινό έρχεται να γελάσει αφιλοκερδώς. Είναι πολύ σημαντικό πόσο ζεστά έρχεται ο κόσμος και πόσο διατεθειμένος είναι να γελάσει από τη πρώτη φράση που θα ειπωθεί. Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου ήρθε να δει τη παράσταση και μου λέει "είναι εξαιρετικό, γιατί συμβαίνει από την πρώτη στιγμή. Δεν υπάρχει ζέσταμα. Ο κόσμος είναι μέσα από την πρώτη στιγμή. Το παίρνεις και φεύγεις". 

rejected: Η χαρά που δίνετε, σε χαλεπούς καιρούς, είναι παρηγοριά για το κόσμο...

Σ.Μ.:Αυτή τη σκέψη δεν την έχω κάνει. Είμαι τρομερά χαρούμενη με αυτό που έκανα. Όχι στους καιρούς μας! Όταν τους βλέπω από κάτω, να κοιτάνε, να γελάνε κρατώντας μαντήλια για τα γέλια και αυτό να συμβαίνει όχι σπάνια, αλλά συχνότατα, αναλογίζομαι.. Τι σπουδαίο πράγμα βλέπουν τα μάτια μου. Ξέρεις τι είναι να σου λένε "πονάνε δόντια και σαγόνια από το γέλιο;". Καταπόνηση από το γέλιο! Όπως κι εγώ περνάω τόσο καλά, που όταν τελειώνει φεύγω διαλυμένη. Στην τελευταία παράσταση, ήθελα είκοσι λεπτά πριν τελειώσει, να τους αφήσω και να φύγω. Να φύγω να πάω σπίτι μου. Είχα διαλυθεί από αυτό το "πάρε-δώσε". Είναι απερίγραπτα μεγάλη ηδονή!

Βίκυ Σταυροπούλου
Βίκυ Σταυροπούλου

"Ξέρεις τι είναι να σου λένε 'πονάνε δόντια και σαγόνια από το γέλιο';"

rejected:Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα του Αλέξανδρου Ρήγα εκτιμήσατε περισσότερο αυτή τη φορά;

Σ.Μ.: Με τον Αλέξανδρο Ρήγα ήταν πάντα γόνιμες οι συνεργασίες. Από την πρώτη στιγμή που με διάλεξε να παίξω μαζί του, από την πρώτη στιγμή με άφησε και ελεύθερη. Δεν ήταν ένας άνθρωπος επιφυλακτικός μαζί μου, που με τα χρόνια "λύθηκε". Από την πρώτη φορά, στους "Στάβλους της Εριέττας Ζαΐμη" που ήμουν παιδάκι, όχι ηλικιακά- ήμουν 30 χρονών, αλλά σε εμπειρία- έδειξε τυφλή εμπιστοσύνη. Όταν ο άλλος σε εμπιστεύεται, το δημιουργικό σου πεδίο μεγαλώνει. Δεν είναι καχύποπτος με τον απέναντί του, ούτε έχεις να κάνεις με κάποιον που θέλει οπωσδήποτε να σε σκηνοθετήσει βάζοντάς σου τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι. Τίποτα από όλα αυτά. Σε όλα τα θεατρικά έργα έτσι συνεργαζόμασταν, το ίδιο κάναμε κι εδώ. Ο Αλέξανδρος μέσα από την επιμέλειά του, μου επέτρεψε μια πλήρη ελευθερία. Αυτό είναι αναντικατάστατο. Ρώτα όποιον συνάδελφό μου θέλεις! Είναι φανταστικό αυτό που έκανε ο Αλέξανδρος. Όχι ότι δεν με σκηνοθετεί-προς Θεού! Και θα με τρέξει και θα με βάλει στο mood που πρέπει. Αλλά το stand-up, όπως είναι οι "Πολύ Κακές Λέξεις", δεν είναι ένα είδος που μπορείς να δεσμεύσεις τον άλλον. Όσο πιο κοντά έρχεται στο δικό του σώμα, στη δική του σκέψη, τόσο πιο αποδοτικό είναι.

rejected: Από την άλλη πλευρά, η αγάπη που εισπράττετε από το κόσμο, δεν είναι άκρως συγκινητική;

Σ.Μ.: Είναι βαθιά κι αληθινή η συγκίνηση που έχω. Είναι κάποιες φορές που βουρκώνω από την αγάπη του κόσμου. Δεν γίνεται να μην σε αγγίξει. Αν δώσεις αυτό που δίνω και πάρεις αυτό που παίρνω, δεν γίνεται να μην συγκινηθείς βαθιά. Είναι απλά μαθηματικά. Όταν ο άλλος σε αγκαλιάσει το βράδυ και σου πει ό,τι σου πει, είναι λόγια που σε κάνουν να θες και εσύ να τον αγκαλιάσεις και να κλάψεις από χαρά. Κανονικότατο κλάμα! Αχ και δεν είμαι καλή στα λόγια... δεν περιγράφεται αυτό που ζω!

rejected: Είναι μια παράσταση που οριοθετεί και το "από εδώ και πέρα" στην πορεία σας στο χώρο. Δεν μεγαλώνει η ευθύνη σε σχέση με την επαφή σας με το κόσμο, στα επόμενα βήματά σας;

Σ.Μ.:Θα σου απαντήσω μη συμβατικά. Δεν θα σου πω ό,τι είθισται να λέγεται. Εσύ κι εγώ, μπορούμε να τα πούμε ξεκάθαρα τα πράγματα. Λοιπόν... από το 2000 που ξεκίνησα δεν αγχώνομαι με τα γύρω-γύρω και έχω μία ευθύνη μόνο. Δεν μπορώ σαν επαγγελματίας να ξεπουλάω αυτό που κάνω. Θέλω πάντα να είναι στην καλύτερη δυνατή εκδοχή του. Αυτό που μου συμβαίνει φέτος, δεν μου δημιουργεί ευθύνη για το επόμενο βήμα. Μου διευρύνει την ελευθερία μου. Γιατί, το απέκτησα ούσα εγώ, μέσα από την ελευθερία μου. Ούσα εγώ πρέπει να το συνεχίσω. Και θέλω να το συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο. Εννοείται πως αν ξεφτιλίσεις τη δουλειά σου, αν ξεπέσεις, αν πας κακοδιάθετος να παίξεις, αν πας με καχυποψία προς το κοινό σου, αν πας θέλοντας να "βγάλεις τα μάτια" του κοινού σου-αυτά που σου λέω είναι υπαρκτά συναισθήματα- σε ένα σκηνικό χώρο που είναι σαν ζούγκλα-ανθρωποφαγία. Το αντίθετο! Πρέπει να πηγαίνεις έτοιμος να σε φάνε. Αυτό μου το είχε πει και ο Μιχάλης Ρέππας, όταν κάναμε μία φορά μαζί stand-up comedy. "Είσαι αξιοφάγωτη", μου είπε. "Το κοινό μπορεί να σε φάει και να ευχαριστηθεί. Να σε πιει στο ποτήρι και να γουστάρει. Να μην του κάτσεις στο λαιμό". Αν του "κάτσω στο λαιμό", εγώ φταίω γιατί δεν κάνω καλά τη δουλειά μου. Αυτό δεν το επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου, ακόμα και όταν έκανα τον μικρότερο ρόλο σε ένα σήριαλ. Ούτε τώρα το επιτρέπω. Άρα, δεν μου φέρει το stand-up μεγαλύτερη ευθύνη. Την έχω από τη φύση μου. Είμαι βαριά επιφορτισμένη με ευθύνη. 

Σοφία Μουτίδου

"Δεν μου φέρει το stand-up μεγαλύτερη ευθύνη. Την έχω από τη φύση μου. Είμαι βαριά επιφορτισμένη με ευθύνη.  "

rejected: Δεν είναι εξαιρετικά έντονη η ψυχική κόπωση;

Σ.Μ.: Σαφώς! Η κόπωση, καταρχάς, είναι σωματική, όταν τελειώνω. Λες και πήγα στο Βούπερταλ με τα πόδια και επέστρεψα. Λες και πέρασε τραίνο από πάνω μου. Είμαι "σκοτωμένη"! Μιλάω δυο ώρες, είναι η ενέργεια του κόσμου... είναι μια "λαίλαπα". Περνάει και στο πέρασμά της, αφήνει αποκαΐδια. Δεν νιώθω κουρασμένη όμως, γιατί είμαι ευτυχισμένη! Πέστο ύβρη, πέστο υπερβολή, πέστα λόγια του αέρα. Εγώ είμαι ευτυχισμένη. Τελειώνει η παράσταση, βγαίνω να φάω σουβλάκια με τους φίλους μου κι είναι όλα θετικά. Δεν δίνω τα εσώψυχα, με την βαριά φορτισμένη έννοια. Δίνω τον "αφρό" μου στο κόσμο. Ό,τι πιο "φουρφουράτο", ελεύθερο και νόστιμο γίνεται.  Αυτό δεν με κουράζει. 

rejected: Οι "Πολύ Κακές Λέξεις" μετά από αυτό το Δευτερότριτο στην "Μαύρη Τρύπα" στη Θεσσαλονίκη, θα συνεχίσουν να παίζονται στην Αθήνα;

Σ.Μ.:Ναι, θα παίξω στο ΧΥΤΗΡΙΟ, στο Γκάζι, Δευτέρες και Τρίτες και θα κάνουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, με τις "Πολύ Κακές Λέξεις".

rejected: Ποια είναι η προϋπόθεση για να παίζεις καλά τη κωμωδία;

Σ.Μ.: Η κωμωδία και το δράμα θέλουν ένα προαπαιτούμενο πράγμα. Την ενέργεια. Προς τα πού θα κατευθυνθεί, με τι τεχνικές και προς τα πού θα την προσανατολίσεις, κατά πόσο θα ταυτιστείς με τον ήρωα για να βγει πιο ζωντανό, κατά πόσο θα απομακρυνθείς από τον ήρωα για να βγει πάλι πιο ζωντανό, κατά πόσο θα αρθρώσεις σωστά ή όχι, είναι επιλογές του εκάστοτε σκηνοθέτη και δικές σου. Πάνω από όλα είναι η ενέργεια. Όταν ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή, να μπορείς να κάνεις "αποξήλωση". Να μπορείς να κάνεις "δεντροφύτευση". Να μπορείς να "τα σπας" όλα από ενέργεια. Ενέργεια που μαζεύεις όλη τη μέρα. Δεν την ξοδεύεις. Για να την δώσεις πάνω στη σκηνή. Από εκεί και πέρα, ειδικά η κωμωδία θέλει και διπλή ενέργεια. Που μπορεί να είναι και "παθητική" ενέργεια, δηλαδή να μπορείς να "καταπιείς" και κάτι με τόση ενέργεια, ώστε να είναι αστείο. Η κωμωδία τα θέλει όλα επί δύο. Όχι ότι το δράμα είναι εύκολο! Καμία σχέση! Έχω παίξει σε ταινίες μικρούς μήκους δραματικούς ρόλους, έχω κάνει ρόλους στη σχολή και στο θέατρο Τέχνης έπαιξα κάτι που είχε αρκετό δράμα....κι εκεί θέλει ενέργεια! Αλλά, η κωμωδία είναι ανθρωποφάγα. Θέλει εις διπλούν ενέργεια. 

Σοφία Μουτίδου

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος