Ευάλωτα Ειλικρινής

Βράδυ. Στον στενό προαύλιο χώρο, έξω από το θέατρο 104, στο Γκάζι. Κόσμος πολύς, ως επί το πλείστον, φοιτητές που αναζήτησαν το διαφορετικό στο θέατρο και ενθουσιάστηκαν. Το αγόρι από τον Έβρο, ο φοιτητής της Θεσσαλονίκης, ο ηθοποιός-πλέον- της Αθήνας, ο Σπύρος, μόλις έχει τελειώσει την παράσταση. Μόλις έχει κερδίσει το χειροκρότημα, τις εντυπώσεις και την "χαρά του παιχνιδιού". Βγαίνει στην Ευμολπιδών . Μπαίνει στην κουβέντα. Το ημερολόγιο ενός ειλικρινή. Ω, ναι! .... Υπάρχουν ακόμη αυτοί οι λίγοι. Οι ελάχιστοι. Οι νέοι, ανερχόμενοι, ταλαντούχοι και σκεπτόμενοι καλλιτέχνες. Για πρόσεξε έναν....

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | νίκος πανταζάρας */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Σπύρος Χατζηαγγελάκης

rejected: Γιατί το "Ημερολόγιο ενός απατεώνα" ήταν η επιλογή της ομάδας "C. for Circus" για το φετινό χειμώνα; Γιατί το "Γκλουμ";

Σ.Χ.: Το περασμένο καλοκαίρι, το μέλος της ομάδας και εν τέλει μεταφράστρια του έργου, Βαλέρια Δημητριάδου, μας πρότεινε να διαβάσουμε το "Ημερολόγιο ενός απατεώνα" θεωρώντας το ιδανική επιλογή για την ομάδα. Το πρώτο πράγμα που λειτουργεί αυθόρμητα με τα παιδιά, όταν διαβάζουμε κάτι, είναι το ένστικτο. Περάσαμε πολύ ωραία στην πρώτη ανάγνωση, χαρήκαμε με τους διαλόγους, το "παιχνίδι" που κρυβόταν πίσω από τις σκηνές. Στην αρχή, απλά λες "μ 'αρέσει", χωρίς να ξέρεις γιατί, όμως αυτό είναι αρκετό για να ξεκινήσεις να ψάχνεις. Στην συνέχεια, και ενώ μπήκαμε στη διαδικασία της ανάλυσης του έργου, ανακαλύψαμε σ' αυτήν την κοινωνική σάτιρα, πράγματα για τα οποία συνολικά θα θέλαμε να μιλήσουμε. Όσο για την επιλογή του τίτλου της δικής μας διασκευής , του οποίου νονά ήταν πάλι η Βαλέρια, βασικό κριτήριο ήταν ο μη χαρακτηρισμός εξαρχής του βασικού ήρωα σε απατεώνα, αφού και για εμάς δε συνιστούσε θέση πως επρόκειτο για απατεώνα. Ο βασικός ήρωας του έργου ονομάζεται "Γκλούμοφ". Όταν γράφτηκε αυτό το έργο στην Ρωσία από τον Αλεξάντρ Οστρόφσκι, δημιουργήθηκε στη Ρωσία ο όρος "Γκλουμοφισμός" ο οποίος αναφέρεται στις ενέργειες κάποιου ανθρώπου που "κοροϊδεύει" άλλους ανθρώπους για ίδιον όφελος. Το "Γκλούμ" είναι ένα παλιό ιδίωμα της Ρωσικής γλώσσας που μεταφράζεται περίπου ως απατεωνιά / κοροϊδία.


Το "μαζί" με κάνει να ξεφεύγω από την τετριμμένη ματαιοδοξία του "εγώ"

rejected: Το να ανήκεις σε μια θεατρική ομάδα και να παλεύεις για το μαζί, όντας νέος, ανερχόμενος, ταλαντούχος ηθοποιός, που έχει την προσωπική ματαιοδοξία στου σανιδιού την έκθεση, είναι εύκολη ιστορία;

Σ.Χ.: Προσωπικά, αυτό το "να παλεύεις για το μαζί" είναι που με κρατάει ξύπνιο και δίνει νόημα στη δουλειά μου. Το "μαζί" με κάνει να ξεφεύγω από την τετριμμένη ματαιοδοξία του "εγώ", που κυριαρχεί σ' αυτόν τον χώρο. Αν ήταν εύκολο, δεν θα είχε και τόσο νόημα για μένα. Η δυσκολία μιας τέτοιας επιλογής είναι που το κάνει να έχει αξία.

Σπύρος Χατζηαγγελάκης

Αν δεν εκτιμάς αυτόν που έχεις απέναντί σου, δεν μπορείς και να του "δοθείς" ουσιαστικά

rejected: Πώς είναι να κάθεσαι σε μια καρέκλα και να παρακολουθείς ταυτόχρονα-πέρα από το να παίζεις-τα δρώμενα των συναδέλφων σου;

Σ.Χ.: Σε μια ομάδα με συλλογική σκηνοθεσία, είναι τόσο δύσκολο πράγμα το να μην ξέρεις πότε είσαι αμιγώς ηθοποιός και πότε πρέπει να σκεφτείς και ως σκηνοθέτης. Μπερδεύονται οι ρόλοι μέσα σου. Αυτό που σίγουρα όμως μου συμβαίνει, όταν παρακολουθώ τους συμπαίκτες μου, είναι να τους θαυμάζω για το θάρρος τους να εκτίθενται πάνω στη σκηνή. Δεν είναι καθόλου εύκολο και δεδομένο αυτό. Ο θαυμασμός για τον συμπαίκτη και φίλο είναι για μένα η αρχή για την- άνευ όρων- μετέπειτα ουσιαστική συνδιαλλαγή και επικοινωνία πάνω στη σκηνή. Γιατί αν δεν εκτιμάς αυτόν που έχεις απέναντί σου, δεν μπορείς και να του "δοθείς" ουσιαστικά.

Είμαστε όλοι εν δυνάμει "απατεώνες"

rejected: Τι είναι στις μέρες μας, για εσένα, απάτη;

Σ.Χ.: Οτιδήποτε ξεφεύγει από τα "συμφωνημένα" μεταξύ δυο ή περισσοτέρων ανθρώπων. Το σπάσιμο της "συμφωνίας" από κάποιον τον καθιστά εν μέρη "απατεώνα". Η απάτη ακούγεται βαριά λέξη, αλλά υπάρχει από τα πιο απλά πράγματα.... π.χ. στο να χαιρετήσεις εγκάρδια έναν άνθρωπο και να μην το εννοείς, μέχρι και πιο σύνθετα ...π.χ να αφαιρέσεις τη ζωή κάποιου. Είμαστε όλοι εν δυνάμει "απατεώνες".

rejected: Το "ήθος των άλλων" ταράζεται σαν χαθεί ένα "ημερολόγιο" που είναι η αχίλλειος πτέρνα του ανθρώπου που ήθελε να "κερδίσει" το σύμπαν. Πάντα το νόμισμα θα είναι διπλό σε αυτή τη ζωή και καθένας θα το βιώνει από την δική του εγωιστική σκοπιά;

Σ.Χ.: Ω, είναι τόσο σωστή αυτή η τοποθέτηση. Αυτοί οι "άλλοι" περίμεναν να κλονιστεί η ηθική τους, μόνο τη στιγμή της αποκάλυψης ενός ημερολογίου από έναν κατά συρροή τυχοδιώκτη / απατεώνα. Λες και δεν αρκούσαν ήδη οι πράξεις τους για την κατάρρευση της ηθικής τους. Ένα πολύ, απλό, καθημερινό παράδειγμα : Η ανακάλυψη της ερωτικής απάτης ενός συντρόφου, μέσα από την καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων του κινητού τηλεφώνου. Ποιος είναι ο απατεώνας και ποιος ο άγιος; Το νόμισμα πάντα είναι διπλό, αλλά υπάρχει και μία τρίτη διάσταση που προϋπάρχει του νομίσματος και αυτή είναι το "ροζ συννεφάκι" στο οποίο ζούμε εμείς και οι "αξίες" μας.

 
Σπύρος Χατζηαγγελάκης

   

rejected: Η Ορεστιάδα, πέρα από τόπο καταγωγής και ζωής σου έως τα 18 χρόνια, τι πρεσβεύει πλέον μέσα σου; Ήταν μια απλή αναφορά εκκίνησης καλλιτεχνικής ζωής; Τι έχεις να θυμάσαι από τον Έβρο;

 

Σ.Χ.: Δεν είναι απλά μια εκκίνηση καλλιτεχνικής ζωής. Δεν υπήρχε καν, στο μυαλό μου, το θέατρο όσο ήμουν εκεί. Παρόλα αυτά στην Ορεστιάδα κρύβονται όλες οι προσλαμβάνουσες που δημιούργησαν την προσωπικότητά μου και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Η Ορεστιάδα είναι ο κόσμος που η φιλία είναι αδιαπραγμάτευτη και στέρεη. Η πόλη που παίζεις σε αλάνες, που κοιμάσαι με το κλειδί έξω από την πόρτα. Που πετάς πέτρες στο παράθυρο του φίλου σου για να τον φωνάξεις, ώστε μην ξυπνήσουν οι γονείς του μέρα- μεσημέρι. Ο τόπος που ερωτεύεσαι και δεν ξέρεις τι είναι αυτό. Που είσαι τυχερός που έχεις χωριό και περνάς εκεί τις γιορτές. Που πετάς χαρταετό στην πραγματική εξοχή και όχι ανάμεσα σε πολυκατοικίες. Το μέρος που γράφεις εκατό φορές για τιμωρία στο δημοτικό "δεν θα ξαναπαίξω πότε κουκουναροπόλεμο", αλλά εσύ ξαναπαίζεις. Που όταν είναι έτοιμο το φαγητό, η μάνα σου απλά βγαίνει στο μπαλκόνι και φωνάζει το όνομά σου στη γειτονιά και είναι σίγουρη πως θα της απαντήσεις. Ο τόπος που παίρνεις στα κρυφά το μηχανάκι του πατέρα σου, αλλά πάντα επιστρέφεις. Εκεί στον Έβρο που το χιόνι είναι ένα μέτρο, αλλά τα σχολεία είναι ανοιχτά. Που θα πας στον πολιτιστικό σύλλογο για να μάθεις παραδοσιακούς χορούς γιατί έτσι. Η πατρίδα που η παράδοση του τόπου σου, κυλάει υγιώς στο αίμα σου και όταν ακούσεις γκάιντα να λαλεί σου σηκώνεται η τρίχα και πολλά, πολλά άλλα... Η Ορεστιάδα είναι ο κόσμος στον οποίο επιστρέφω πάντα. Είτε νοερά, είτε πραγματικά.

rejected: Στη Θεσσαλονίκη ως φοιτητής του Φυσικού μπήκες στη διαδικασία παράλληλα να ασχοληθείς και με το θέατρο. Τί κέρδισες μέσα σου, από αυτά τα δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη;

 

Σ.Χ.: Στη Θεσσαλονίκη πήγα να σπουδάσω φυσικός, από περιέργεια όμως αποφάσισα να δοκιμάσω το θέατρο. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που ξεκίνησα το θέατρο μέσα από την φοιτητική ομάδα του Πολυτεχνείου. Εκεί γνωριστήκαμε και με τους υπόλοιπους "C.for Circus". Κάναμε για πολλά χρόνια θέατρο, με μοναδικό γνώμονα την αγάπη μας γι' αυτό, Πέρα από προσωπικές φιλοδοξίες και εγωιστικά κίνητρα. Στα δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη γαλουχήθηκα καλλιτεχνικά, απέκτησα άποψη και θέση για τον χώρο αυτό και όταν ήρθε η (αναγκαστική) στιγμή να κατέβω στην Αθήνα ήξερα τι ήθελα να αναζητήσω και τι να απορρίψω.  

rejected: Επιβιώνεις εύκολα πολιτιστικά στην Αθήνα; Μπορείς να αρθρώσεις λόγο, σε μια πόλη των 1.200 παραστάσεων που να "φτάσει" στο θεατρόφιλο κοινό; Ή μήπως τελικά, στην Αθήνα, παίζουμε θέατρο για "φίλους, γνωστούς και γνωστούς των γνωστών μας";

 

Σ.Χ.: Η διαφορά Αθήνας-Θεσσαλονίκης σε αυτό, είναι ότι στη Θεσσαλονίκη παίζεις σίγουρα μόνο για τους "φίλους, γνωστούς και γνωστούς των γνωστών μας". Στην Αθήνα ξεκινάς από αυτό αναγκαστικά (ειδικά αν πρόκειται για μια μία μικρομεσαία ομάδα) και παλεύεις να ακουστείς σε ένα- σίγουρα- μεγαλύτερο θεατρόφιλο κοινό σε σχέση με της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, όταν ο αριθμός των παραστάσεων είναι τόσο μεγάλος, συνειδητοποιείς πως η πιθανότητα πολλές από αυτές να είναι "άρπα κόλα" για το εύκολο χρήμα, είναι μεγάλος. Η αγάπη για αυτό που κάνεις, η επιμονή και ο χρόνος θα δείξουν αν θα καταφέρεις να επιβιώσεις πολιτιστικά. Οικονομικά είναι δεδομένο ότι δεν θα επιβιώσεις, οπότε ας το χαρείς αρθρώνοντας με αγάπη το λόγο σου.  

Σπύρος Χατζηαγγελάκης

rejected: Τι σε εκνευρίζει περισσότερο στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε;

 

Σ.Χ.: Θα μιλούσα για ώρες, Γιώργο, αν απαντούσα για όλα αυτά που με εκνευρίζουν στις μέρες μας. Θα αναφέρω μόνο το βασικό. Την έλλειψη σεβασμού προς τον συνάνθρωπό μας.  

Δεν ζούμε μόνο την εποχή του Τραμπ. Ζούμε και την εποχή της έκρηξης του φασισμού, την εποχή των "θρησκευτικών πολέμων"

rejected: Στην εποχή του Τραμπ, του δήθεν και του ανελέητου φόβου, από που βρίσκεις δύναμη να κρατηθείς και να κάνεις πραγματικότητα τα όνειρα σου;

 

Σ.Χ.: Δεν ζούμε μόνο την εποχή του Τραμπ. Ζούμε και την εποχή της έκρηξης του φασισμού, την εποχή των "θρησκευτικών πολέμων". Βιώνουμε την εποχή των προσφύγων, την εποχή των βομβιστικών επιθέσεων, την εποχή των απολυταρχικών καθεστώτων, την εποχή του ανελέητου καπιταλισμού. Είμαστε στην εποχή των ριάλιτι, την εποχή των μαζικών δολοφονιών σε σχολεία, την εποχή της Χρυσής Αυγής, την εποχή της πολιτικής ασυλίας. Ζούμε την εποχή των τραπεζών, την εποχή των ψυχοφαρμάκων, την εποχή των δεισιδαιμονιών και των μέντιουμ, την εποχή της αστρολογίας,την εποχή (ακόμα) της τηλεόρασης. Βιώνουμε την εποχή του Άδωνι Γεωργιάδη και του Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιου... την εποχή του μίσους, της ομοφοβίας, του ρατσισμού, του σεξισμού και πολλά άλλα. Αν ξαναδιαβάζοντας όλα τα παραπάνω, δεν παίρνεις δύναμη και μόνο από αυτά για να κάνεις πραγματικότητα τα όνειρα και τα πιστεύω σου, τότε είσαι καταδικασμένος να πεθάνεις, καθήμενος αναπαυτικά και ήσυχα στην πολυθρόνα του σπιτιού σου με το τηλεκοντρόλ ή το smartphone στο χέρι. Ό,τι προτιμά ο καθένας...

Κάποια στιγμή, εμείς οι ηθοποιοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη δουλειά μας σαν κανονική δουλειά

rejected: Απλήρωτες πρόβες, ένσημα που δίνονται με το σταγονόμετρο, μισθοί πείνας και ποσοστά που χάνονται σε υποχρεώσεις των θεατρικών επιχειρήσεων. Το όνειρο θα γίνει ποτέ βιώσιμη πραγματικότητα;

Σ.Χ.: Κάποια στιγμή, εμείς οι ηθοποιοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη δουλειά μας σαν κανονική δουλειά. Να πάψουμε να νομίζουμε πως επειδή κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα αρκεί. Τα "όχι" σε προτάσεις που καταπατούν το δικαίωμα στην φυσιολογική επί πληρωμή εργασία είναι και αυτά στο παιχνίδι. Μόνο έτσι ο ηθοποιός θα περάσει στη συνείδηση των επιχειρηματιών του χώρου και του κόσμου ως ένας εργαζόμενος που έχει δικαιώματα και απαιτήσεις των δεδουλευμένων του.

Σπύρος Χατζηαγγελάκης

rejected: Γυρνώντας πίσω και κοιτώντας, ποια στιγμή υπήρξε εκείνη-προφανώς στη Θεσσαλονίκη-που συνειδητοποίησες στο έπακρο, πως θες απλά και μόνο να κάνεις θέατρο και τίποτα άλλο;  

 

Σ.Χ.: Μέσα μου το ένιωσα στην πρώτη μου παράσταση με την θεατρική ομάδα του Πολυτεχνείου, το "Κλέψε λιγότερο" του Ντάριο Φο, το 2007. Εκείνο το συναίσθημα μένει κλεισμένο μέσα σου για αρκετό καιρό, γαλουχείται και στην πορεία γίνεται συνειδητή απόφαση ζωής.

rejected: Ποιο καλά κρυμμένο μυστικό του χαρακτήρα σου ανακάλυψες χάρη στο θέατρο;

Σ.Χ.: Έλα ντε... Πολλά ανακαλύπτεις με το θέατρο για σένα. Αποτελούμαστε από πολλά κομμάτια που συνθέτουν την προσωπικότητα και το χαρακτήρα μας. Κάποια τα κρύβουμε χωρίς να το ξέρουμε. Το συναίσθημα, που νιώθω όταν εκθέτω τον εαυτό μου σε ευάλωτες για τον ίδιο καταστάσεις πάνω στη σκηνή και η -δίχως όρια- απόλαυσή που νιώθω όταν "γδύνομαι" το κοινωνικό μου περίβλημα δεν νομίζω ότι συγκρίνεται.
Ένα πολύ περίεργο περιστατικό συνειδητοποίησης για το "ποιος τελικά είμαι" και "από τι τελικά αποτελούμαι" συνέβη σε μια παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Εκεί με την ομάδα Α4Μ, σε μια σκηνή ενός δρώμενου, έπρεπε ως άλλοι κατακτητές να "σκοτώσουμε" τον πληθυσμό το οποίο συμβολικά γινόταν με το ποδοπάτημα πολλών ζευγαριών παπουτσιών, διαφόρων νούμερων, που βρισκόταν διάσπαρτα στο χώρο. Το μίσος και το μένος που ποδοπατούσα τα παιδικά παπουτσάκια και η απόλαυση που απολάμβανα από αυτό, ήταν κάτι που με συγκλόνισε. Εφόσον, κάποτε υπήρξε κάποιος που σκότωσε μικρά παιδάκια, εν δυνάμει όλοι μας, μέσω του συλλογικού ασυνείδητου, το έχουμε κάνει και το έχουμε μέσα μας. Γνώρισα έναν Σπύρο, που ήταν κρυμμένος μέσα μου, που ποτέ δεν θα έβγαινε προς τα έξω και που βρήκε την αφορμή να βγει και να εκτονωθεί με τον πιο ανώδυνο τελικά τρόπο.

rejected: Εσύ κάνεις τη δουλειά σου και τα gossip την δικιά τους. Αυτό κάποια στιγμή δεν σε εκνευρίζει, όσο κι αν θες να το "θωρακίσεις";

Σ.Χ.: Μόνο με εκνευρίζει. Μακριά και όχι αγαπημένα.

Σπύρος Χατζηαγγελάκης

rejected: Υπάρχουν επόμενα ανακοινώσιμα σχέδια;

 

Σ.Χ.: Αυτή τη στιγμή με την ομάδα (C.for Circus), εκτός από την Αθήνα, θέλουμε με την ομάδα να δείξουμε τη δουλειά μας και αλλού, δηλώνοντας συμμετοχή σε διάφορα φεστιβάλ, εντός και εκτός συνόρων, για την παράσταση μας.
Επίσης, το καλοκαίρι, στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών, θα παιχτεί σε επανάληψη η παράσταση που συμμετείχα πέρυσι : "Η σφαγή των Παρισίων" από την "Ορχήστρα των μικρών πραγμάτων".  

rejected: Σε ποιο όνειρο σου βούτηξες τελευταία και θέλεις να πραγματώσεις πάση θυσία;

Σ.Χ.: Τους τελευταίους μήνες, έχω βουτήξει στα βαθιά σε ένα νέο για μένα χόμπι, αυτό της φωτογραφίας. Περνάω πολλές ώρες του ελεύθερου χρόνου μου, με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι ή στον υπολογιστή, όπου επεξεργάζομαι αυτά που βγάζω.

Σπύρος Χατζηαγγελάκης
Σπύρος Χατζηαγγελάκης

 

Πληροφορίες Παράστασης
Η ομάδα θεάτρου C. For Circus παρουσιάζει σε διασκευή την παράσταση “ГЛУМ” (Γκλούμ) βασισμένη στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντερ Οστρόφσκι. Στο θέατρο 104, (Ευμολπιδών 14, Γκάζι, Αθήνα) κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00.
Πρόκειται για μια σάτιρα της εποχής του μεγάλου Ρώσου δραματουργού της περιόδου του ρεαλιστικού ρεύματος στη ρωσική λογοτεχνία που καυτηριάζει με χιούμορ, διαχρονικά κοινωνικοπολιτικά θέματα, όπως τη ματαιοδοξία και την κενότητα των διαπροσωπικών σχέσεων, τη δημόσια εικόνα-ως εργαλείο απάτης και αυτοεξαπάτησης, τις προκαταλήψεις και το συντηρητισμό, τη διαπλοκή της εξουσίας και των εκπροσώπων της ανώτερης κοινωνικής τάξης.
Το “ГЛУМ”, που ως λήμμα σηματοδοτεί την απάτη, είναι η ιστορία του Γκλούμοφ το όνομα του οποίου αποτελεί λογοπαίγνιο.
Η Μόσχα, στις αρχές του 19ου αιώνα, είναι ένας μεγάλος αυτοαναφορικός διάλογος. Ο νέος και ανήσυχος Γκλούμοφ αποφασίζει, πολύ στοχευμένα, να πάρει μέρος σ’ αυτό το διάλογο αντιδρώντας στην αδιάφορη θέση του στην κοινωνία της πόλης. Με την εξυπνάδα και το θράσος του καταφέρνει να εισχωρήσει σε έναν κύκλο ανθρώπων με επιρροή χρησιμοποιώντας τους κατάλληλα για να πετύχει τους στόχους του: μια σταθερή, καλοπληρωμένη δουλειά και έναν γάμο «λαχείο», εισιτήριο στην εξέχουσα κοινωνία της Μόσχας. Σύμμαχός του στην πορεία αυτή ένα ημερολόγιο, μόνος αποδέκτης της αλήθειας – καθρέφτης των μύχιων σκέψεών και αχίλλειος πτέρνα του.
Ένας κυνηγός της τύχης, ένας άνθρωπος που λαχταρά να αδράξει όσα του αξίζουν και κάνει γι’ αυτό περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται. Ο Γκλούμοφ.

Παίζουν οι: Παναγιώτης Γαβρέλας, Χρύσα Κοτταράκου, Ειρήνη Μακρή, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Παύλος Παυλίδης, Νατάσα Ρουστάνη, Σπύρος Χατζηαγγελάκης
Μετάφραση : Βαλέρια Δημητριάδου
Δραματουργική επεξεργασία &Σκηνοθεσία : C. For Circus
Σκηνικά & Κοστούμια : Τίνα Τζόκα
Βοηθός Σκηνογράφου: Τζέλα Χριστοπούλου
Φωτισμοί : Σεσίλια Τσελεπίδη
Φωτογραφίες : Νίκος Πανταζάρας




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | νίκος πανταζάρας
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου