Τα εν οίκω, εν δήμω

Οικεία. Με την Έφη Σταμούλη μόνο έτσι μπορείς να αισθανθείς. Δεν σου αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο. Είναι αδιαπραγμάτευτο. Οικείο και το παίξιμό της. Κάθε της ηρωίδα σε διαπερνά, χρόνια τώρα. "Μπαίνει" μέσα σου η ερμηνεία της και την κουβαλάς για καιρό. Ναι. Οικεία, τελικά η Έφη. Αυτό την χαρακτηρίζει και συνάμα αυτό την απογειώνει. Στην Τέχνη, στα έδρανα, στην ζωή. Στο rejected ...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

rejected: "Σωτηρία με λένε", για δεύτερη χρονιά και για λίγες παραστάσεις στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Τι ήταν αυτό που ανακαλύψατε φέτος πάνω στο ρόλο και σας εξέπληξε;

Ε.Σ.: Η "Σωτηρία" παίχτηκε πάρα πολύ. Ήταν η 95η φορά, που χθες παίξαμε; Κάτι τέτοιο... Είναι παράσταση που αγαπώ και είναι ιδιαίτερη στιγμή-δεν το φανταζόμουν όλο αυτό, όταν ξεκίνησα τις πρόβες, πέρυσι. Νόμιζα πως θα είναι ένας ακόμα ρόλος, ένα ακόμα έργο. Και έγινε κάτι περίεργο. Από τα σπάνια στη ζωή ενός ηθοποιού. Είμαι ευγνώμων. Η τεράστια απήχηση του έργου ανατροφοδοτούσε την παράσταση. Όταν με ρωτάνε, αν κουράστηκα λέω με απόλυτη ειλικρίνεια, όχι. Η ανατροφοδότηση που γίνεται σε κάθε παράσταση με το κοινό, δεν σου αφήνει περιθώρια κούρασης. Αυτό που φέτος έγινε και επίσης δεν γνωρίζω πώς έγινε, είναι ότι σε κάθε παράσταση άξαφνα ανακαλύπτω άλλους τονισμούς. Όχι συνέχεια. Αλλά, λέω..."κοίτα τώρα...αυτό το είπα εβδομήντα φορές με τον ίδιο τρόπο και τώρα μου αποκαλύπτεται αλλιώς". Μια παράσταση που όταν έχεις παίξει τόσες φορές και η επανάληψη είναι αυτονόητη, όταν ανακαλύπτεις κάτι που σου φωτίζεται διαφορετικά, χαίρεσαι για το πόσο ζωντανή παραμένει. Κάναμε μια μικρή περιοδεία με την "Σωτηρία". Ξεκινήσαμε από ένα θέατρο "τσέπης", όπως είναι το μικρό θέατρο στους Λαζαριστές, και είμαστε εξ' επαφής με το κοινό, έπειτα παίξαμε στην Καλαμαριά, όπως και στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών-που μου άρεσε πολύ.


rejected: Δεν σας παίδεψε η αλλαγή των θεατρικών χώρων, που ολοένα και "μεγάλωναν" σε διαστάσεις και χωρητικότητα;

Ε.Σ.: Είναι μια "εξώστροφη" παράσταση. Δεν την φοβόμουν όσο αφορά την μεγάλη σκηνή. Στην Ε.Μ.Σ. που είναι ένα-αντικειμενικά λόγω χωρητικότητας-μεγάλο θέατρο, το δωμάτιο νοσοκομείου της Μπέλλου ήταν μια "νησίδα" μέσα σε ένα χάος, όταν κατέβηκα λίγο στην πλατεία και το παρατηρούσα. Σαν να έβαζες έναν μεγεθυντικό φακό και εστίαζες στην μοναξιά της έγκλειστης "Σωτηρίας" των τεσσάρων τοίχων του νοσοκομείου. Επιπλέον, όταν κατέβαινε το pit, γινόταν ένα ωραίο πάλκο μεταξύ του νοσοκομείου και των θεατών. Κάναμε και μια μικρή περιοδεία, σε θέατρα της επαρχίας. Άλλα ήταν πιο μικρά, άλλα πιο πλατιά. Το ωραίο ήταν ότι η παράσταση ποτέ δεν έχασε την επαφή της με το κοινό. Ότι ξαναγυρίσαμε και τώρα παίζουμε στις "ρίζες", στο μικρό θέατρο των Λαζαριστών, μου δίνει χαρά. Γυρνάς στο πατρικό σπίτι, που πέρυσι την κατέκτησες την "Σωτηρία" και φέτος την ξαναβρίσκεις. Εκεί έγκειται η φετινή διαφορά. Αισθάνθηκα μια οικειότητα που μου έδωσε την ελευθερία, να ανακαλύπτω αυτές τις μικρές διαφορές.

Η Μπέλλου, αυτό το ασυμβίβαστο και απόλυτα ελεύθερο άτομο, είναι μόνο για να το ζηλεύει κανείς

rejected: Η "Σωτηρία" ήταν ένα άτομο γεμάτο πάθη και τάσεις αυτοκαταστροφής. Δεν έριχνε νερό στο κρασί της. Ποιο πάθος-λάθος της, αγαπάτε;

Ε.Σ.: Αυτό το ασυμβίβαστο και απόλυτα ελεύθερο άτομο, είναι μόνο για να το ζηλεύει κανείς. Είναι μεγάλο το τίμημα αυτής της ελευθερίας. Μελετώντας πέρυσι τον βίο της, κάποια στιγμή είχε πει "και δέκα φορές να ξαναζούσα, τα ίδια λάθη θα έκανα. Και πάλι την ίδια ζωή θα έκανα. Και δεν θα μετάνιωνα." Το να το λέει κάποιος στο τέλος της ζωής του αυτό, με τέτοια βασανισμένη ζωή και τόση μοναξιά που είχε, είναι αξιοθαύμαστο. Θέλει δύναμη. Δεν είναι εύκολο να λες "δεν μετανιώνω", όταν το τίμημα είναι τόσο βαρύ και το ξέρεις τώρα πια. Το ζεις στο πετσί σου. Εγώ δεν έχω την δύναμη, την ελευθερία και το "περίεργο" θράσος της.

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

Αλίμονο, στον καλλιτέχνη που έχει βεβαιότητες. Με τις βεβαιότητες δεν προχωράς

rejected: Η "Σωτηρία" ζει με ασφάλεια απέναντι σε αυτό που θέλει να πράξει. Ο καλλιτέχνης, από την άλλη, δεν ζει μέσα στην ανασφάλειά του, μια ζωή;

Ε.Σ.: Ο καλλιτέχνης ζει μέσα στην ανασφάλεια. Ουαί κι αλίμονο, στον καλλιτέχνη που έχει βεβαιότητες. Με τις βεβαιότητες δεν προχωράς. Θέλει ρίσκο. Όπως και στη ζωή. Το ρίσκο τι σημαίνει; Ότι μπορεί να πετύχεις, αλλά μπορεί να φας πολύ άσχημα και τα μούτρα σου.

rejected: Οι ισορροπίες κρατιούνται εύκολα μέσα σου;

 

Ε.Σ.: Η Μπέλλου, θεωρώ, πως δεν κρατούσε τις ισορροπίες. Η "Σωτηρία" δεν λειτούργησε με βάση την λογική, αλλά με το "θέλω" της. Τα "θέλω" της άλλαζαν, όμως αυτό που ήθελε εκείνη την στιγμή το έκανε, χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Εγώ δεν ξέρω, αν θα μπορούσα αυτό να το κάνω. Αισθάνομαι πιο φοβισμένη. Πήρα κι εγώ ρίσκα στην ζωή μου, όχι όμως τόσο μεγάλα. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τέτοια ρίσκα, με τόση σιγουριά και πείσμα.

 
Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

 

Το "Αμαλία" είναι το πατρικό σπίτι...

 

rejected: Σας ζήτησα να κάνουμε μια βόλτα έξω από το θέατρο "Αμαλία" και ένιωσα ότι και μόνο η ιδέα σας πόνεσε...

 

Ε.Σ.: Πονάει. Όταν είσαι 27 χρόνια σε έναν χώρο, που ουσιαστικά είναι το σπίτι σου και ξαφνικά φεύγεις από 'κει, επειδή τα πράγματα το έφεραν έτσι... είναι λίγο δύσκολο να ξαναγυρνάς. Τώρα, με την επαναλειτουργία του θεάτρου που είναι ωραίο -καλύτερο από το να ρημάζει ένας χώρος ή να γίνεται ένα σούπερ-μάρκετ- χαίρομαι. Αλλά εγώ να μπω στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ ως θεατής, όχι, δεν είμαι ακόμη σε θέση. Κάποια στιγμή, ελπίζω, να μπορώ. Μου είναι δύσκολο. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπονοώ κάτι άλλο. Δεν υπονοώ τίποτα. Απλώς, είναι μια ζωή ολόκληρη... Δεν μπορείς εύκολα να αποστασιοποιηθείς και να πεις "τελείωσε αυτό το κομμάτι της ζωής μου, αυτός ο χώρος". Με την λογική το κάνεις, συναισθηματικά όμως, πονάει πολύ ακόμα.

rejected: Είναι το θέατρο "Αμαλία" σαν το πατρικό σπίτι;

 

Ε.Σ.: Είναι ακριβώς το πατρικό σπίτι, το "Αμαλία". Πριν από λίγες μέρες, πήγα στο πατρικό μου σπίτι όπου μεγάλωσα-μένει κάποιος εκεί-νοικιάζεται. Είχα να μπω δέκα χρόνια. Και αισθάνθηκα περίεργα. Μπήκα μέσα. Ξαφνικά, ένας διάδρομος που έτρεχα εκεί και πήγαινα έως και πριν μια δεκαετία που ζούσε η μητέρα μου, μου φάνηκε τόσο στενός. Και θυμήθηκα ένα ποίημα του Σεφέρη "παλιέ μου φίλε, τι γυρεύεις;"...έτσι είναι και το "Αμαλία". Ήταν πολλά χρόνια το θέατρο, σπίτι μας. Και όταν λέω σπίτι μας, το εννοώ κυριολεκτικά. Αυτό το θέατρο το φτιάξαμε, από την αρχή. Το ανακαινίσαμε, το αλλάξαμε. Μπήκαμε σε μια σκηνή που ήταν 7 μέτρα και την κάναμε 17 μέτρων. Αυτό έγινε και με τα χεράκια μας. Με τον ιδρώτα μας. Αυτά ξαφνικά, πονάνε πολύ. Πονάνε πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Διότι, όταν μου πρότεινες Γιώργο, να βγούμε μαζί φωτογραφία έξω από το θέατρο "Αμαλία", η αντίδραση μου ήταν άμεσα αρνητική: "αυτό αποκλείεται".  

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

rejected: Σε λίγες μέρες ξεκινάτε πρόβες στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού. Ξαναβρίσκετε, λοιπόν, με τον Γιάννη!

 

Ε.Σ.: Χαίρομαι πολύ, που θα συναντηθούμε ξανά! Ο Γιάννης Καλαβριανός ήταν μαθητής μου, από τα πρώτα του βήματα, όταν ήταν δευτεροετής φοιτητής της Ιατρικής και είχε έρθει στο εργαστήρι που είχαμε κάνει στην Πειραματική Σκηνή, με τον Πέτρο Ζηβανό. Και του έλεγα, "πας να κάνεις μια σοβαρή δουλειά, τι θες εδώ;" Μετά, έδωσε εξετάσεις στο Τμήμα Θεάτρου, έχοντας τελειώσει την Ιατρική. "Ένα φεγγάρι" πέρασε από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης. Τον πρωτοσκηνοθέτησα στην "Οδύσσεια" και έχει παίξει σε παραστάσεις της "Πειραματικής", όπως παίξαμε και μαζί. Πήρε την απόφαση να φύγει στην Αθήνα και πάντα λέγαμε να ξανασυνεργαστούμε. Όπερ εγένετο, όταν του ανατέθηκαν τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" και μου έκανε την πρόταση. Επίσης, χαίρομαι που θα βρεθώ στο σανίδι και πάλι, με τον Γιώργο Γλάστρα, που υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής, για χρόνια.  

 

Το καλοκαίρι που ξαναδιάβασα τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη", είπα "τι αριστούργημα-πώς θα γίνει;"

rejected: Τι σας ιντριγκάρει στο έργο, πέρα από την συνεργασία;

 

Ε.Σ.: Τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" τα είχα διαβάσει από τα κλασσικά εικονογραφημένα, στα νιάτα μου. Το καλοκαίρι που τα ξαναδιάβασα, είπα "τι αριστούργημα-πώς θα γίνει;". Έχω, όμως, μεγάλη εμπιστοσύνη στο Γιάννη Καλαβριανό ως διασκευαστή. Αυτή η απίστευτα άγρια ιστορία αγάπης, ελπίζω να παρουσιαστεί ιδανικά στο σήμερα. Ό,τι και να συμβαίνει, ό,τι και να περνάμε, ό,τι και να "τρέχει" γύρω μας, είναι στον βαθύ πυρήνα ο έρωτας. Και δεν αλλάζει. Στα χρόνια, στους αιώνες... Αυτό θέλω να "λειτουργήσει" στην παράστασή μας.  

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

Είναι καλό να υπάρχουν πολλά ωραία πράγματα, για να ανθίζεις και εσύ. Το ΚΘΒΕ περνάει μια σαφέστατη φάση αναγέννησης και πολυφωνίας

rejected: Υπάρχει πολιτιστικός "αντίποδας" πέρα από το Κρατικό Θέατρο στην Θεσσαλονίκη;  

 

Ε.Σ.: Υπάρχει πάλι ξανά "έκρηξη", που είχε χρόνια να συμβεί. Τελευταία φορά ήταν τόσο έντονη "έκρηξη" το1979, λίγο μετά την Μεταπολίτευση. Και αναφέρω το 1979, που ήταν και η χρονιά που ιδρύθηκε η Πειραματική Σκηνή. Τότε, η "Πειραματική Σκηνή" ήταν δίπλα στο "Θεατρικό Εργαστήρι" που ήδη υπήρχε, στην "Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης" που είχε η Ρούλα Πατεράκη, στο "Καφεθέατρο" που είχε ο Φούλης Μπουντούρογλου με την Δέσποινα Πανταζή. Τα τελευταία χρόνια βλέπω μικρούς θεατρικούς "πυρήνες" να ανθίζουν. Σήμερα τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Και τότε ήταν δύσκολα, αλλά υπήρχε προοπτική. Στις μέρες μας, δεν βλέπεις εύκολα την προοπτική...το φως. Η κρίση κάνει το κόσμο που ασχολείται με το θέατρο, να παλεύει, με μεγαλύτερο πείσμα από τα χρόνια τα καλά. Σήμερα στην Θεσσαλονίκη, έχεις να δεις πολλά πράγματα. Αυτό μόνο παρήγορο μπορεί να είναι. Δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλά. Δεν σημαίνει ότι όλα θα κρατήσουν. Αλλά, μόνο από το "πολύ" μπορείς να βγάλεις κάτι. Από το "λίγο" δεν βγάζεις κάτι. Παίζει ρόλο και η "αναγέννηση" του Κρατικού Θεάτρου. Πάντα πίστευα πως μόνο αν το Κ.Θ.Β.Ε πηγαίνει καλά, θα πάνε εξίσου καλά και οι γύρω σκηνές. Στο παρελθόν, όταν πέρασε μια "καμπή" το Κρατικό, εμάς που είμασταν στην "Πειραματική" μας έλεγαν "εδώ είστε καλά". Δεν είναι καλό να είσαι στους τυφλούς, ο μονόφθαλμος. Είναι καλό να υπάρχουν πολλά ωραία πράγματα, για να ανθίζεις και εσύ. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος περνάει μια σαφέστατη φάση αναγέννησης και πολυφωνίας. Γίνονται δεξιά και αριστερά δράσεις. Αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι για τους γύρω και τους μικρότερους. Να βράζει το πράγμα και μέσα από τον βρασμό-τσουπ!- να ξεπροβάλλουν νέα πράγματα.  

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

Μετά τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" θα κάνω μία παραγωγή με την "Πειραματική Σκηνή"

rejected: Και μετά την θεατρική σας "τριλογία" στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, "Σωτηρία με λένε", "Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας" και "Ανεμοδαρμένα Ύψη", δεν σας "τρώει" να καταπιαστείτε-εκ νέου-με την Πειραματική Σκηνή;

 

Ε.Σ.: Να και μια είδηση, αφού με ρωτάς! Μετά τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" θα κάνω μία παραγωγή με την "Πειραματική Σκηνή". Θα ανεβάσουμε "Το τέλος του Παιχνιδιού" του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία της Γλυκερίας Καλαϊ τζή. Θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο Τ. Θα βρεθούμε μετά από αρκετά χρόνια μαζί με τον Δημήτρη Ναζίρη. Κι αυτό είναι ολόκληρη σχέση ζωής. Η πρεμιέρα θα είναι λίγο μετά το Πάσχα. Η "Πειραματική Σκηνή" πλέον έχει μια άλλη παρέμβαση στα θεατρικά πράγματα της πόλης. Κάθε χρόνο κάναμε και μία παραγωγή, μετά την αποχώρησή μας, από το θέατρο ΑΜΑΛΙΑ. Τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζαμε ένα έργο κάθε χρόνο. "Βυσσινόκηπος", "Η Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας", "Η Βασίλισσα της Ομορφιάς", πέρυσι η "Οδύσσεια". Φέτος θα είναι "Το τέλος του Παιχνιδιού" και θα παιχτεί στο θέατρο Τ, που είναι χώρος με ανησυχία και δημιουργικότητα.  

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

rejected: Και η κόρη σας, η Κατερίνα Παπανδρέου, είναι στο εξωτερικό, κάνοντας την ίδια δουλειά. Χαρά και έγνοια;

 

Ε.Σ.: Η Κατερίνα έδωσε πανελλήνιες εξετάσεις και μπήκε στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Βλέποντας να έχει καλλιτεχνικές τάσεις, απορούσα για την επιλογή της. Στο τρίτο έτος της Σχολής, μας ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, ότι δεν θέλει να σπουδάσει θέατρο στην Θεσσαλονίκη, ούτε στο Τμήμα Θεάτρου, ούτε στο Κρατικό. Ήθελε να φύγει από τη πόλη και να απογαλακτιστεί από εμένα και τον Νικηφόρο. Έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό, κόπηκε την πρώτη φορά, πήγε σε μια άλλη Δραματική Σχολή. Ξαναέδωσε μόνη της, με εμένα να διαφωνώ- αφού δεν πέρασε στο Εθνικό, έλεγα να συνεχίσει στην Σχολή που ήταν- επέμεινε να δώσει εκ νέου στο Εθνικό, έδωσε, πέρασε και τελείωσε το Εθνικό. Σε μια παράσταση που συμμετείχε, σε σκηνοθεσία Ακύλα Καραζήση, περιόδευσαν μετά την Αθήνα, σε 2-3 μέρη. Σε ένα εξ αυτών, το καλοκαίρι βρέθηκε στην Σάμο, να παίζει στο Πυθαγόρειο κι εκεί έτυχε να είναι ένας Γερμανός σκηνοθέτης, διευθυντής Κρατικού Θεάτρου της Γερμανίας που επισκέφτηκε το νησί, για ένα πολιτιστικό project που θα ετοίμαζε την νέα χρονιά. Εκεί είδε την Κατερίνα και της έκανε πρόταση για ένα workshop που θα οδηγούσε στην παράσταση - διεθνές project "Τρωάδες" που θα παρουσίαζε εκείνος την επόμενη χρονιά. H Κατερίνα είναι ένα παιδί με μεγάλο πείσμα και θέληση. Έμαθε γερμανικά γι' αυτό το λόγο-δεν ήξερε γρι έως τότε. Έκανε την παράσταση, και γύρισε Ελλάδα, έκανε γερμανικά-εντατικά στο Γκαίτε, και αποφάσισε μετά από πρόταση που της έγινε πάλι, να μετακομίσει στο Altenburg, στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Έχει σημασία αυτό. Σε αυτές τις περιοχές γίνονται ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα, στις μέρες μας, με τα νεοναζιστικά ρεύματα. Και εδώ και δυο χρόνια, είναι εκεί, παίζοντας στα γερμανικά. Και δεν μπορώ ακόμη να το συνειδητοποιήσω!

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη

rejected: Πώς ήταν να παρακολουθεί η μαμά από την πλατεία του θεάτρου, την συνάδελφο επάνω στη σκηνή;

Ε.Σ.:Εντυπωσιάστηκα. Δεν ξέρω καθόλου γερμανικά. Παρόλα αυτά, σχεδόν με τρόμαξε και με σόκαρε, να την βλέπω να παίζει στα γερμανικά. Δεν ξέρω τι θα κάνει-αν θα μείνει ή θα γυρίσει. Ξέρω ότι μπήκε σε πολύ βαθιά νερά. Φαίνεται να τα καταφέρνει. Ως μαμά, είμαι περήφανη. Ως ηθοποιός, το βλέπω όλο αυτό στην Κατερίνα και το θαυμάζω. Εγώ δεν θα μπορούσα να το πάρω αυτό το ρίσκο. Να, ένα ρίσκο! Εγώ ποτέ δεν θα τολμούσα, το λέω με απόλυτη σιγουριά, να κάνω τέτοιο άλμα στο κενό. Μεγάλο ρίσκο πήρε κι εύχομαι να της βγει σε καλό.

rejected: Το θέατρο είναι μαθηματικά; Άθροισμα σώματος και μελέτης συναισθημάτων;

Ε.Σ.:Το θέατρο είναι κάτι πολύ ρευστό και ταυτόχρονα κάτι πολύ συγκεκριμένο. Παλαιότερα, δεν θα σου απαντούσα έτσι. Το να κάνεις έναν ρόλο, είναι ένα άθροισμα πολλών μικρών και συγκεκριμένων πραγμάτων. Κινήσεις, τονισμοί, μικροβλέμματα. Μικρά, πολλά και συγκεκριμένα. Αν μέσα σε όλα αυτά, δεν μπει κι η ψυχή σου, τα πράγματα δεν είναι καλά. Αν καταφέρεις να κάνεις αυτή την μαθηματική εξίσωση και να την λύσεις με ακρίβεια, χωρίς να την ποτίσεις με ψυχή, συναίσθημα, γέλιο, δάκρυ, αλήθεια, τότε γίνεται ένα σωστό μεν, ψυχρό ωστόσο αποτέλεσμα που δεν αφορά κανέναν. Αν πάλι, ασχοληθείς μόνο με την ψυχή σου, μόνο με την αλήθεια σου και δεν τα βάλεις όλα αυτά σε μια πολύ συγκεκριμένη τάξη και σειρά, τότε πάλι θα είναι ένα "συναίσθημα που αιωρείται" και δεν θα αγγίζει, εκεί που πρέπει να αγγίξει τον θεατή.

Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη
Έφη Σταμούλη



συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης