Το θέατρο είναι το μόνο νόμιμο πάθος

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, τα ελπιδοφόρα και θετικά νέα-ακόμα και στην Τέχνη-είναι ελάχιστα. Ο Μιχάλης Συριόπουλος ανήκει στην εξαίρεση των σπουδαίων που από τα πρώτα τους βήματα στο χώρο, "δέσμευσε" με επιλεκτικότητα, κόπο και μεράκι, την κάθε του συνεργασία. Έτσι και ο χρόνος τον ανταπέδωσε γοργά και πλουσιοπάροχα. Με επιτυχίες στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης και όχι μόνο. Ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό που ελάχιστοι έχουν στο βίο τους, από τόσο μικρή ηλικία. Τούτο το διάστημα, βρίσκεται σε εντατικές πρόβες στην Αθήνα, στο θέατρο ΠΟΡΤΑ, πρωταγωνιστώντας στην καινούργια παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου. Πάντα ξεχωριστός σε ερμηνείες και στον τρόπο αντιμετώπισης της Τέχνης του, το πιο ευοίωνο σημάδι για το μέλλον των "φοιτητών-ηθοποιών" της Θεσσαλονίκης, ήρθε πρόσφατα στο διάβα του. Ο Μιχάλης Συριόπουλος είναι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής στη Ανωτέρα Δραματική Σχολή Βασίλης Διαμαντόπουλος. Ο Μιχάλης βάζει πάντα ψηλά τον πήχη. Σε ζωή και Τέχνη. Τα εύκολα δεν τον συγκινούν. Ίσα-ίσα, έχω την αίσθηση πως τον απωθούν κιόλας. Έμαθε να κολυμπά, από μικρός, στα δύσκολα. Και κάπως έτσι, μιλήσαμε στο rejected.gr...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Μιχάλης Συριόπουλος
Μιχάλης Συριόπουλος

"Μεθάω" επί σκηνής. Κι έχω ανάγκη αυτό το "μεθύσι", για να αντέχω τη ζωή.

rejected: Γιατί κάνεις θέατρο;

Μ.Σ.: Το θέατρο, Γιώργο, είναι το μόνο νόμιμο πάθος. Το θέατρο είναι το μόνο ''παιχνίδι'' που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Mακάρι να μπορούσαν να χωρέσουν οι έννοιες στις λέξεις, για να σε πείσω, για τα όσα κερδίζω επί σκηνής. Κράτησε σαν απάντηση αυτό που σου είχα πει πριν πέντε χρόνια.. επί "Bυσσινόκηπου"..."Mεθάω" επί σκηνής. Και το έχω ανάγκη αυτό το "μεθύσι", για να αντέχω τη ζωή.


rejected: Είναι το θέατρο μαρκίζα και δόξα; Είναι το θέατρο ψάξιμο μέσα στην ψυχή;

Μ.Σ.: Αν μπερδέψεις το θέατρο με την μαρκίζα και την δόξα, μόνο δυστυχισμένος μπορείς να είσαι. Αν δόξα και μαρκίζα έρθουν, καλώς να έρθουν. Απλώς να μην είναι αυτά αυτοσκοπός και να έχεις την επίγνωση, ότι αυτά διαρκούν λίγο. Είμαστε αναλώσιμοι. Θέατρο υπήρχε και θα υπάρχει και χωρίς εμάς. Έχει πολλούς δρόμους να ακολουθήσεις, δεν είναι ένας. Ο πιο στενός, ο πιο μοναχικός, ο πιο σκοτεινός, ο πιο μακρύς δρόμος είναι αυτός που λες... με το ψάξιμο στην ψυχή.

Μιχάλης Συριόπουλος
Μιχάλης Συριόπουλος

rejected: Πόσο άλλαξες από όταν μπήκες στην Σχολή έως σήμερα; Σε αυτά τα δέκα χρόνια πού εξελίχθηκες ως άνθρωπος;

Μ.Σ.: Ξέρεις πόσα πράγματα χωράνε σε δέκα χρόνια;... Ξέρεις προφανώς... Δέκα χρόνια, με μελέτη, δουλειά, δύσκολα και εύκολα μπορεί να γίνει σαν μια ολόκληρη ζωή.... Σε πολλούς τομείς εξελίχτηκα, σε άλλους έφαγα σφαλιάρες, c' est la vie! Έπαψα να προσπαθώ να αποδείξω και είδα ότι δεν είναι κακό το να επιλέγεις. Γιώργο, όταν μονίμως επιλέγεσαι, εύκολα υιοθετείς την γκρίνια κι εγώ- πίστεψέ με- την είχα παραυιοθετήσει... Σε αυτά τα δέκα χρόνια με αποδέχτηκα και είδα ότι έχει πιο πολύ πλάκα να αντιμετωπίζεις τη ζωή ήρεμα. Πρόσεξε όχι "χαλλλαρά" -το σιχαίνομαι αυτό- ήρεμα και ψύχραιμα.

rejected: Στο σανίδι πάνω είμαστε οι ρόλοι με στοιχεία του ανθρώπου; Είναι ο Μιχάλης εκεί πάνω ή καλύπτεται πίσω από κάποιο ρόλο;

Μ.Σ.: Στο σανίδι πάνω είναι ο Μιχάλης πίσω από έναν ρόλο, ο οποίος δούλεψε τρεις μήνες πριν, για να εξαφανίσει -ιδανικά- τον Μιχάλη. Τρελό ακούγεται, το ξέρω, αλλά έτσι είναι... Αλλιώς, θα είναι ο Μιχάλης που από παράσταση σε παράσταση, θα αλλάζει απλώς κοστούμια, κι αυτό είναι "τζιζ κακό"- δεν το θέλουμε. Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που το μυαλό σου και το ''μυαλό' του ρόλου γίνονται ένα... όταν συμβεί αυτό... να χαίρεσαι!

Μιχάλης Συριόπουλος
Μιχάλης Συριόπουλος

Όταν ανάψει ο προβολέας, οφείλεις να σε βάλεις στην άκρη. Είναι η ώρα του συνόλου

rejected: Τις ανασφάλειές σου, τις καταπολεμάς πάνω στο σανίδι; Κάθε φοβία νικιέται μπροστά σε έναν προβολέα;

Μ.Σ.: Τις ανασφάλειές σου τις καταπολεμάς κάθε φορά στην πρόβα. Εκεί πρέπει να εκτεθείς. Εκεί πρέπει να 'ξεγυμνωθείς', στον θίασο, στην καινούρια σου οικογένεια, γι' αυτό κι έχει σημασία να βρεις ανθρώπους που μιλάς την ίδια "γλώσσα". Στο σανίδι, κάθε βράδυ, έχεις γιορτή! Έρχονται οι καλεσμένοι σου κι εσύ κοινωνείς, επικοινωνείς, μοιράζεσαι μια ιστορία. Όταν ανάψει ο προβολέας, οφείλεις να σε βάλεις στην άκρη. Είναι η ώρα του συνόλου.

Στον ηθοποιό είναι κοντά τα όρια ανάμεσα στον καημένο και στον ονειροπόλο

rejected: Το θέατρο είναι 'ψήσιμο' καλλιτέχνη; Πόσα βήματα μπροστά σε πάει σαν άνθρωπο το σανίδι;

Μ.Σ.: Στα μάτια μου το θέατρο είναι μια πάλη μεταξύ του ναρκισσισμού και μιας ανάγκης σου από μέσα, απ' την ψυχούλα σου, να εκφραστείς. Θέλουν φρένο και τα δυο και γερές δόσεις ζωής. Ειδάλλως, το "ψήσιμο" που λες γίνεται "κάψιμο". Και είναι πολύ κοντά τα όρια μεταξύ του ονειροπόλου και του καημένου.

rejected: Έστω αύριο -ουτοπικά-σου απαγορεύονταν να παίξεις θέατρο; Τι σκέψεις κάνεις σ' αυτό το ενδεχόμενο;

Μ.Σ.: Μωρέ θα έβρισκα τον τρόπο!... Να σου πω κάτι; Θα έκανα θέατρο έμμεσα και πολύ θα γελούσα που τους ξεγέλασα!... Θα γινόμουν- ας πούμε-αεροσυνοδός και θα έπαιζα θέατρο την ώρα που θα τους εξηγούσα πώς να βάλουν το σωσίβιο.... Θα γινόμουν ξεναγός και 'τυχαία' θα αναπαριστούσαμε τι γινόταν σ' αυτό τον αρχαίο ναό, δυο χιλιάδες χρόνια πριν... κάπως έτσι! ... Μακριά από μας, Γιώργο, ε;

Μιχάλης Συριόπουλος

rejected: Υπήρξε στιγμή, όταν ήσουν μαθητής μέσα στην Σχολή, που αισθάνθηκες συγκίνηση; Πότε, ποια και γιατί;

Μ.Σ.: Θα σου πω μόνο, ότι μέσα στην σχολή ανακάλυψα ουσιαστικά και αγάπησα τον Χατζιδάκι. Άκουγα τραγούδια του, στο ραδιόφωνο του σπιτιού, αλλά το μεγαλείο του το ένιωσα ουσιαστικά στα χρόνια της σχολής. Ήξερα τον Σαίξπηρ σαν βαρυσήμαντο θεατρικό συγγραφέα, αλλά μέσα στη σχολή πρωτοδιάβασα έργα του, συνειδητοποιώντας εκεί την στόφα του σπουδαίου... δεν χρειάζεται φαντάζομαι να συνεχίσω, να σου απαριθμώ...

Στην σχολή θέλω να είναι υπερήφανοι και να γουστάρουν. Να 'ναι στόχος η δουλειά.

rejected: Όταν πρωτομπήκες τον Ιούλιο, στις ίδιες αίθουσες και ήξερες πως θες να γίνει "restart", ποια ειλικρινής σκέψη σου περιήλθε στο νου;

Μ.Σ.: Ειλικρινά έτσι; ...Είπα, γιατί ρε γαμώτο μια Ιδιωτική Σχολή [πράγμα που σημαίνει ότι οι μαθητές δουλεύουν για να πληρώσουν τα δίδακτρα ,άρα το θέλουν διπλά] να μην παρέχει εκπαίδευση Ανώτερη ίσως κι από μια Κρατική Σχολή; Αφού μια Σχολή την φτιάχνουν οι καθηγητές και οι μαθητές, πάμε μωρέ να φτιάξουμε απ' την αρχή ένα σχήμα που να θέλει να δώσει. Να είναι υπερήφανοι και να γουστάρουν που είναι εκεί μαθητές και καθηγητές και να 'ναι στόχος η δουλειά. Αυτό είπα κι άρχισα το ψάξιμο.

Μιχάλης Συριόπουλος

rejected: Οι μαθητές σου, από το πολύ λίγο που ξέρω, σε έχουν σε βαθιά εκτίμηση. Την έχεις εισπράξει. Ποια κουβέντα μαθητή της σχολής θα σε χαροποιούσε ιδιαίτερα αν την άκουγες στο τέλος της χρονιάς;

Μ.Σ.: Θα μπορούσα να σου μιλάω ώρες για τους μαθητές μου...Τους γνώρισα, πριν τέσσερα χρόνια, σε ένα υπόγειο στο Ωραιόκαστρο. Μετά φιλοξενηθήκαμε κάπου στο κέντρο. Πόσα ζήσαμε, αχ και να 'ξερες...Τους εκτιμώ κι εγώ βαθιά κι αληθινά, και τους αντιμετωπίζω έναν προς έναν, προσπαθώντας να καταλάβω τι κουβαλάει κάθε ένας τους...

Έχω ακούσει κι έχω διαβάσει λόγια των μαθητών μου, που μ' έκαναν κι έκλαιγα σα μωρό-παιδί

rejected: Οι μαθητές σου, σε κοιτούν στα μάτια, το ίδιο λεπτομερώς;

Μ.Σ.: Ξέρω ότι με κοιτούν κι εκείνοι στα μάτια κι ότι και εκείνοι μου μαθαίνουν άθελά τους ή και όχι. Είναι μια περίεργη σχέση εξάρτησης αυτή με τους μαθητές. Εμένα με ενδιαφέρει να μην βλέπω στους μαθητές μου, τον Μιχάλη. Δεν θέλω να με "μιμούνται". Θέλω να είμαι το μέσον για να ανακαλύψουν τα δικά τους όρια. Την δικιά τους αλήθεια. Έχω ακούσει κι έχω διαβάσει λόγια των μαθητών μου, που μ' έκαναν κι έκλαιγα σα μωρό-παιδί.

Μιχάλης Συριόπουλος

rejected: Το θέατρο επιβάλλει τη νεότητα; Νέο αίμα το ανακινεί; Εξού κι ένα ''μπουκέτο'' νέων μα έμπειρων καθηγητών για τη Δραματική Σχολή Βασίλης Διαμαντόπουλος;

Μ.Σ.: Δεν πιστεύω στο ''νέο αίμα, άρα καινούρια πράγματα''. Ξέρω πολλούς γερασμένους νέους. Πιστεύω στις ωραίες ενέργειες ανθρώπων. Πιστεύω στην όρεξη για δουλειά. Πιστεύω στα αληθινά χαμόγελα, εξού και το 'μπουκέτό' των υπέροχων ανθρώπων στη σχολή!




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης