'Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε όλοι είναι να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό.'

Πρόκειται σίγουρα για μια "αποκάλυψη" στα μουσικά πράγματα της Θεσσαλονίκης και μάλιστα σχετικά πρόσφατη. Ο 27χρονος Θοδωρής Βουτσικάκης είναι δικηγόρος "με τη βούλα", αλλά ευτυχώς για εμάς αποφάσισε να μην είναι στην πράξη. Έδωσε όλη του την προσοχή στη μουσική, κάτι που φαίνεται να τον δικαιώνει απόλυτα. Με προσεχτικά βήματα (ίσως και άλματα - αλλά πάντα προσεχτικά) έχει καταφέρει να αποτελεί ήδη μουσικό κεφάλαιο για την πόλη και να έχει όλο τον χρόνο και τον χώρο μπροστά του για να εξελιχθεί όσο ονειρεύεται.

Θοδωρής Βουτσικάκης

Η φωνή του είναι σπάνια, θα το διαπιστώσετε κι εσείς. Το ακόμα πιο σπάνιο όμως είναι ο συνδυασμός του ταλέντου του με τον χαρακτήρα του. Προσγειωμένος λες και δεν κατάφερε ακόμα να "γεμίσει" μια μικρή μπουάτ, ενώ ξέρει καλά πως μπορεί να κάνει sold out σε οποιοδήποτε μεγάλο χώρο της πόλης. Και είναι ακόμα στην αρχή.

Περάσαμε ένα απόγευμα μαζί του, σε μια πολύ ζεστή κουβέντα και βόλτα. Χαρείτε τον οι φίλοι, γνωρίστε τον οι υπόλοιποι. Αξίζει:

Θοδωρής Βουτσικάκης

rejected: Έχεις επηρεαστεί, -αλλά και ερμηνεύεις- πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη και στυλ. Ποια θα έλεγες πως είναι η δική σου μουσική ταυτότητα;

Θ.Β.: Δε νομίζω πως προσδιορίζεται από ένα είδος μουσικής. Η ενασχόλησή μου με πολλά και διαφορετικά είδη συνθέτει την μουσική μου ταυτότητα –ή μάλλον την αναζήτηση αυτής- αυτήν την περίοδο της ζωής μου. Δεν πιστεύω πως ένας καλλιτέχνης πρέπει να μένει στάσιμος. Αυτό που επιβεβαιώνει την καλλιτεχνική μας φύση και ιδιότητα είναι η διαρκής αναζήτηση, εξέλιξη και πειραματισμός ορισμένες φορές. Ακόμη κι αν ο τελευταίος δεν είναι πάντα επιτυχημένος. Οι βάσεις, αλλά και οι σπουδές μου, αφορούν περισσότερο στο κλασσικό τραγούδι, οπότε ο τρόπος ερμηνείας μου είναι αρκετά επηρεασμένος από εκεί. Δεν στόχευα ούτε στοχεύω να γίνω τραγουδιστής όπερας, αλλά εφαρμόζω την τεχνική του κλασσικού τραγουδιού η οποία αποτελεί βάση για κάθε άλλο είδος. Η τεχνική μου επηρεάζεται από τα ακούσματά μου επίσης. Από τις ρίζες μου. Παραδοσιακό, ρεμπέτικο, λαϊκό… Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τα ακούσματα της χώρας μας, αλλά κι από την ευρύτερη γεωγραφική της θέση, τη Μεσόγειο. Τα τραγούδια των χωρών της Μεσογείου όχι απλώς με επηρεάζουν, αλλά μου δίνουν έναυσμα να πειραματίζομαι και να ανακαλύπτω καινούριους ήχους. Γενικότερα, ό,τι έχει να κάνει με τη δυτική μουσική από jazz standards και blues μέχρι την κλασσική μουσική αποτελούν μικρά κομμάτια τα οποία συνθέτουν την δική μου μουσική ταυτότητα αυτήν την περίοδο της ζωής μου.

Η διεθνής καριέρα δεν είναι κάτι απλό και εύκολο.

rejected: Έχεις ερμηνεύσει τραγούδια με ξένο αλλά και ελληνικό στοίχο. Θα ήθελες να χτίσεις μια διεθνή μουσική καριέρα ή σε αφορά περισσότερο το ελληνικό κοινό;

Θ.Β.: Είναι αλήθεια πως έχω «πολύγλωσσο» ρεπερτόριο. Αγγλικό, Γαλλικό, Ιταλικό, ακόμη και Πορτογαλικό. Η διεθνής καριέρα όμως δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Μπορεί να μου άρεζε και να το ήθελα, κι είναι αλήθεια πως έχουν γίνει κάποια βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά η απόσταση που έχει να διανύσει κάποιος –ειδικά από μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα- για να κατακτήσει αυτό που λέμε διεθνή καριέρα, είναι τεράστια. Νομίζω πως στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, δύο-τρεις άνθρωποι είναι αυτοί που το κατάφεραν και δεν θεωρώ –ρεαλιστικά μιλώντας- πως θα είμαι ο τέταρτος. Παρ' όλα αυτά, θα ήθελα να κάνω πράγματα που αφορούν το εξωτερικό, έχω και όνειρα αλλά και σχέδια γι' αυτό. Εύχομαι να τα πετύχω. Δεν ξέρω αν αυτοί οι στόχοι εδραιώνουν αυτό που λέμε διεθνή καριέρα. Ακόμη και να πετύχω αυτούς τους στόχους, δεν ξέρω αν θα είμαι διεθνής τραγουδιστής. Σίγουρα όμως, η μουσική μου θα αφορά και κοινό που δεν είναι ελληνόφωνο. Η έδρα μου και η βάση μου είναι η Ελλάδα ακόμη κι αν δεν κάνω αυτό που λέμε λαϊκό τραγούδι ή ελληνική ποπ –τα οποία καλώς η κακώς είναι τα δύο είδη που αφορούν ένα μεγαλύτερο κοινό. Και η μουσική μου αφορά το ελληνικό κοινό που ακούει το είδος μουσικής που ερμηνεύω ή παρεμφερές.

Θοδωρής Βουτσικάκης

rejected: Είσαι ένας νέος μουσικός. Ποια είναι η άποψή σου για την κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας αυτήν την περίοδο;

Θ.Β.: Δεν έχω προλάβει να γνωρίσω εκ των έσω την σύγχρονη βιομηχανία της μουσικής στην Ελλάδα, καθώς όταν εγώ έκανα τα πρώτα μου συνειδητοποιημένα επαγγελματικά βήματα, αυτή ήδη είχε παρακμάσει αρκετά. Οπότε δεν πρόλαβα την εποχή στην οποία άνθιζαν τα μεγάλα, ελληνικά μουσικά ονόματα, δισκογραφικά συμβόλαια, εταιρίες παραγωγής και μανατζερς. Εκτός των άλλων, όλες αυτές οι έννοιες δεν υφίστανται ουσιαστικά στην Ελλάδα. Για παράδειγμα η έννοια του μανατζερ. Ενός ανθρώπου ο οποίος μπορεί να αναγνωρίσει ένα ταλέντο από πολύ μικρή ηλικία, να το αναλάβει, να επενδύσει και να ρισκάρει γι' αυτό. Τα τέσσερα χρόνια που ασχολούμαι με αυτόν τον χώρο και έχω γνωρίσει πολλά ονόματα στον χώρο της παραγωγής και του μανατζμεντ, δεν έχω γνωρίσει κανέναν τέτοιο. Πιστεύω λοιπόν, πως η μουσική βιομηχανία βρίσκεται σε μια κακή φάση, μια φάση παρακμής, προχειρότητας και ερασιτεχνισμού. Εννοείται πως υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ελπίζω όμως, πως λόγω της ανακατάταξης και του σκεπτικισμού που επικρατεί εξαιτίας της κρίσης σε όλα τα ελεύθερα επαγγέλματα, αυτό θα αλλάξει και ενδεχομένως να δημιουργηθεί και ένα καινούριο ρεύμα.

Αυτό είναι που καλούμαστε μάλλον όλοι να κάνουμε, ανεξαρτήτως επαγγέλματος ή καλλιτεχνικής φύσης: Το να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό.

rejected: "If you wanna be somebody, If you wanna go somewhere, you better wake up and pay attention!". Ποια είναι η άποψη και η σχέση σου με αυτόν τον στίχο;

Θ.Β.: Κάποιος μελέτησε πολύ μάλλον! Αυτός ο στίχος είναι μια από τις πιο γνωστές φράσεις της θρυλικής αμερικάνικης ταινίας-μιούζικαλ, τo "Sister Act 2". Ήταν μια φράση που χρησιμοποιούσαν στο σχολείο μιας κακόφημης γειτονιάς της Αμερικής για όλα εκείνα τα παιδιά που το μοναδικό μάθημα που έπαιρναν από τις οικογένειες τους ήταν το πώς θα επιβιώσουν στην σκληρή ζωή της Αμερικανικής πραγματικότητας. Οικογένειες που δεν είχαν λεφτά για να πάνε τα παιδιά τους σε ακριβά σχολεία ή να έχουν έτοιμες δουλειές. Υπήρχαν παιδιά με έμφυτα ταλέντα και ανησυχίες, τα οποία όμως καταπιέζονταν για να ακολουθήσουν τα πρότυπο όλων των υπόλοιπων οικογενειών. Το δίδαγμα λοιπόν είναι πως ένας άνθρωπος θα πρέπει να ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του και να καταφέρει να πάει κόντρα στα κοινωνικά πρότυπα και να δείξει στον κόσμο πως είναι κάτι το διαφορετικό και ιδιαίτερο. Αυτό είναι που καλούμαστε μάλλον όλοι να κάνουμε, ανεξαρτήτως επαγγέλματος ή καλλιτεχνικής φύσης: Το να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό.

Θοδωρής Βουτσικάκης

rejected: Έχεις σπουδάσει στη νομική σχολή του Δημοκρίτειου, όμως τελικά αποφάσισες να ακολουθήσεις μια μουσική καριέρα. Ποια ήταν η αφορμή που σε έκανε να πάρεις αυτήν την απόφαση;

Θ.Β.: Πέρασα στο Δημοκρίτειο, όμως πήρα μεταγραφή και τελείωσα το Αριστοτέλειο. Καταρχήν, αν μεταξύ των δύο ασχολιών ονομάσω κάποια παρένθετη στη ζωή μου, αυτή θα είναι η νομική. Με τη μουσική ασχολούμαι από παιδί με πολλούς και διάφορους τρόπους και η νομική μπήκε σαν σκέψη μετά τα εφηβικά μου χρόνια. Τη σπούδασα, έκανα και την άσκηση μου, αλλά μέχρι εκεί. Είχα την τύχη ως ασκούμενος δικηγόρος να κάνω την πρακτική μου δίπλα σε έναν άνθρωπο πολύ ανοιχτό πνευματικά με αποτέλεσμα να μην βρεθώ σε ένα περιβάλλον αποστειρωμένο, στο οποίο να αισθανθώ καταπιεσμένος και περιορισμένος. Ήρθε λοιπόν η στιγμή που έπρεπε να αποφασίσω για μένα. Δεν υπήρχε συγκεκριμένη αφορμή ή μέρα, αλλά μια συγκεκριμένη περίοδος. Ήταν δύο-τρεις μήνες στους οποίους «διάβασα» τον εαυτό μου και τα θέλω μου λίγο πιο καλά. Ένα καλοκαίρι είχα γνωρίσει τυχαία μια δικηγόρο, η οποία εργάζεται στο Λονδίνο. Ξεκινήσαμε να συζητάμε περί νομικής ώσπου κάποια στιγμή με άκουσε να τραγουδάω. Τότε μου είπε πως δε θα με βοηθήσει με την πορεία μου στη νομική –αν και κάλλιστα θα μπορούσε- καθώς "είναι κρίμα να σε βοηθήσω να γίνεις δικηγόρος, ενώ αυτό για το οποίο γεννήθηκες είναι για να τραγουδάς". Αυτό το γεγονός με ταρακούνησε αρκετά. Αυτό βέβαια είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα όσων συνέβησαν και με έκαναν να αποφασίσω τι θέλω.

rejected: Μίλησέ μας για τις κυριότερες μουσικές σου επιρροές.

Θ.Β.: Η μητέρα μου ήταν λάτρης του Νέου Κύματος, η γιαγιά μου –από την οποία πρέπει να πήρα τη φωνή γιατί θυμάμαι πως ήταν εξαιρετικά καλλίφωνη- άκουγε πολύ Λευτέρη Βογιατζή και γενικότερα τραγούδια από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Ένα τραγούδι το οποίο αποτελεί επιρροή για μένα είναι αυτό που έγραψε ο Lucio Dalla για τον Enrico Caruso, έναν πολύ σημαντικό Ιταλό τενόρο. Πρόκειται για το ομότιτλο τραγούδι «Caruso», το οποίο ο πατέρας μου, όποτε έβρισκε ευκαιρία τα απογεύματα στο σπίτι, άνοιγε τις πόρτες και τα παράθυρα και έβαζε στη διαπασών όσες εκτελέσεις υπήρχαν για να το ακούσει η γειτονιά. Αυτές είναι οι μουσικές επιρροές που δέχτηκα από το σπίτι μου. Έπειτα η καθηγήτρια της μονωδίας, η Θάλεια Μαυρίδου, μου έδειξε το δρόμο του κλασσικού τραγουδιού κι έτσι αγάπησα και το κλασσικό τραγούδι. Όσον αφορά στις δικές μου επιλογές και ηχοχρώματα, ήταν φωνές όπως της Χάρις Αλεξίου, της Δήμητρας Γαλάνη, του Γιώργου Νταλάρα κι αργότερα του Μάριου Φραγκούλη. Από δημιουργούς, Νίκος Γκάτσος, Λίνα Νικολακοπούλου, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Σταμάτης Κραουνάκης, Σταύρος Ξαρχάκος και Σταύρος Κουγιουμτζής. Τους δημιουργούς αυτούς δεν τους αναφέρω τυχαία, αλλά η αναφορά τους είναι πολύ συνειδητοποιημένη. Πρόκειται για κάποιους δημιουργούς οι οποίοι πραγματικά με "μεγάλωσαν" και στιγμάτισαν τα παιδικά μου ακούσματα. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τους τραγουδιστές. Είναι διαφορετικά το να γνωρίζεις τον δημιουργό ή στιχουργό ενός τραγουδιού από το να σου αρέσει απλώς ο τρόπος ερμηνείας κάποιου τραγουδιστή. Κι όταν γνωρίζεις αυτόν τον δημιουργό είναι απλά μαγικό.

Θοδωρής Βουτσικάκης

Η μελοποιημένη ποίηση δεν είναι ένα είδος μουσικής το οποίο θεωρείται μαζικό, επομένως καθίσταται δύσκολη η διδασκαλία και η ενασχόληση με αυτό. Παρόλα αυτά, από πολύ μικρή ηλικία με τραβούσε αυτό το είδος.

rejected: Οι στίχοι του πρώτου σου σόλο δίσκου «Αισθηματική Ηλικία», προέρχονται από σημαντικούς Έλληνες ποιητές και στιχουργούς, όπως ο Λαπαθιώτης και ο Γκανάς. Πώς προέκυψε η ιδέα για τη δημιουργία αυτού του δίσκου;

Θ.Β.: Η ιδέα προέκυψε μέσω της συνεργασίας που είχα με τον συνθέτη του δίσκου, τον Δημήτρη Μαραμή, με τον οποίο ήδη συνεργαζόμασταν ήδη συναυλιακά. Είχα κατέβει στην Αθήνα να τον βρω, καθώς επρόκειτο για έναν συνθέτη, του οποίου τη μουσική τραγουδούσα από την εποχή που ακόμη ασχολούμουν ερασιτεχνικά με το τραγούδι. Η μελοποιημένη ποίηση δεν είναι ένα είδος μουσικής το οποίο θεωρείται μαζικό, επομένως καθίσταται δύσκολη η διδασκαλία και η ενασχόληση με αυτό. Παρόλα αυτά, από πολύ μικρή ηλικία με τραβούσε αυτό το είδος. Ο Δημήτρης Μαραμής δε, ασχολείται εντατικά με αυτό το είδος και είναι από τους συνθέτες που έχω σε μεγάλη εκτίμηση, ενώ ο δίσκος «Σκοτεινός Έρωτας» που έκανε με τον Μάριο Φραγκούλη παραμένει από τους αγαπημένους μου. Έτσι γύρω στα 23, στην ηλικία "των αποφάσεων", θέλησα να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο. Κατέβηκα στην Αθήνα και γνωριστήκαμε. Ήμουν τυχερός, καθώς τον πέτυχα σε μία πολύ παραγωγική φάση της ζωής του και αμέσως ξεκινήσαμε να συζητάμε το ενδεχόμενο συνεργασίας. Μου δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να γνωριστούμε και "on stage" με δύο συναυλίες, οι οποίες έλαβαν μέρος στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. "Υποθέτω" πως του άρεσε ο τρόπος ερμηνείας μου και προσέγγισης των κομματιών του, οπότε περάσαμε γρήγορα σε πιο εκτενή συνεργασία με την καλοκαιρινή περιοδεία του «Ερωτόκριτου». Έπειτα ακολούθησε η «Αισθηματική Ηλικία». Επρόκειτο βασικά για μια δική του ιδέα. Τα περισσότερα τραγούδια ήταν ήδη γραμμένα –αλλά όχι δισκογραφημένα. Έπειτα έγινε η επιλογή και η προσαρμογή των κομματιών στα δικά μου «μέτρα» και στυλ. Μέσω της επικοινωνίας που είχαμε σιγά σιγά η όλη προσπάθεια άρχισε να «δένει», μέχρι τη στιγμή που πήραμε την απόφαση να μπούμε στο στούντιο και να ξεκινήσουμε να στήνουμε τον δίσκο.

Θοδωρής Βουτσικάκης

rejected: Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές σου επιδιώξεις από δω και πέρα;

Θ.Β.: Εμ… έχω ένα φανταρικό στη μέση, το οποίο δεν εντάσσεται στις καλλιτεχνικές μου επιδιώξεις, αλλά ελπίζω να μην αποτελέσει και σοβαρή τροχοπέδη στα σχέδιά μου. Έχουν αρχίσει συζητήσεις για την επόμενη, προσωπική, δισκογραφική μου δουλειά. Δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο αλλά θα είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχουν έπειτα κάποιες συμμετοχές σε δίσκους, οι οποίες είναι πολύ αγαπημένες δουλειές και τις θεωρώ πολύ σημαντικές και από εκεί και πέρα βλέπουμε!

rejected: Πέρα από το ερμηνευτικό κομμάτι, γράφεις στίχους ή συνθέτεις μουσική;

Θ.Β.: Υπάρχει ένα κομμάτι στο διαδίκτυο δικής μου μουσικής, όμως είναι εκεί από λάθος! Μουσική γράφω. Όχι στίχους. Αλλά γράφω για μένα προς το παρόν. Αισθάνομαι πως θα υπάρξει στιγμή που θα βγει και κάτι δικό μου παρά έξω αλλά δεν είναι ακόμη καιρός γι' αυτό. Πιστεύω πως θα το αισθανθώ ενστικτωδώς όταν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δώσω κάτι δικό επισήμως.

Θοδωρής Βουτσικάκης

Η Dulce Pontes είναι η μούσα μου...

rejected: Μίλησέ μας για τη συνεργασία σου με την Dulce Pontes.

Θ.Β.: Πρόκειται για μια πορτογαλέζα τραγουδίστρια, η οποία αποτελεί τη μούσα μου. Πίστευα πως ποτέ δε θα συνεργαστώ μαζί της –τουλάχιστον για τις επόμενες δεκαετίες- όμως η συνεργασία ήρθε πολύ γρήγορα. Συμμετείχα σε μια συναυλία της στην Μονή Λαζαριστών και πρόκειται για ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Και έτσι θα κλείσουμε. Με την ευχή να συνεχίζει να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Να "πετάει" εδώ στη γη, δίπλα μας και μακριά μας.

συνέντευξη | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης