O Ποιητικότερος Ροκάς

"Θα μιλάμε στον ενικό, κόψε τους πληθυντικούς", μου είπε. "Εντάξει, τι να σας πω; Θα το προσπαθήσω", του απάντησα. "Τι να σας πω;!... Ρε ΄συ, μήπως τα ΄χεις πιει και τα βλέπεις διπλά;". Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, απολαυστικός, με δυο μάτια τεράστια σαν μικρού παιδιού, στο rejected.gr...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Νοστάλγησα ένα διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας με το κοινό. Να είναι απαλλαγμένος από ηλεκτρισμό

rejected: "Εννέα και πέντε", η μουσικοθεατρική παράσταση που συνεχίζεται για τρίτη χρονιά και παρουσιάζεται για λίγα βράδια, στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ της Θεσσαλονίκης. Τι πρεσβεύει μέσα σας, αυτή η μουσική παράσταση;

Β.Π.: Η παράσταση πρεσβεύει τις φωνές των ποιητών. Αυτό το μουσικό έργο πρεσβεύει το συναίσθημα. Πρεσβεύει την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη. Αφορά τα συναισθήματα που μας δημιουργήθηκαν, θετικά ή αρνητικά. Τα περισσότερα, από την μεταπολίτευση και μετά, είναι αρνητικά. Αυτή την περίοδο αφορά το "Εννέα και πέντε". Την ιδέα την είχα χρόνια στο μυαλό μου. Πάνω από έξι χρόνια. Ένα καλοκαίρι, που ήμουν στη Βόρεια Ελλάδα και έκανα συναυλίες, σκέφτηκα ότι πολλά χρόνια κάνω τα ίδια πράγματα, με άλλα τραγούδια. Όμως ο τρόπος παρέμενε ο ίδιος. Έτσι και είχα ανάγκη, κουβαλώντας πάντα το ξεκίνημα μου στις μπουάτ της Πλάκας της Αθήνας, όπως και στην Πορτάρα στην Θεσσαλονίκη, την "Αγράμπελη", το "Λιόγερμα", στην δεκαετία του '70 και του '80, να κάνω κάτι διαφορετικό. Νοστάλγησα ένα διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας με το κοινό. Να είναι απαλλαγμένος από ηλεκτρισμό. Για να μεταφερθούν καλύτερα τα μηνύματα των ποιητών, δίχως να είναι στολισμένα ή ενοχλημένα από ηλεκτρικούς ήχους. Να είναι ολοκάθαρη η ψυχή των ποιητών. Χρειαζόμουν έναν άνθρωπο να τα έχει ζήσει όλα αυτά. Να τα βάλει σε μια τάξη και να προσθέσει και τον δικό του λόγο, λόγο που πραγματικά σφάζει. Αυτός ήταν ο Οδυσσέας Ιωάννου.


Βασίλης Παπακωνσταντίνου

rejected: Πείσθηκε εύκολα ο Οδυσσέας Ιωάννου;

Β.Π.: Καθόλου! (γέλια) Πού να τον πείσω; Αρχικά, δεν ήθελε καθόλου. Μου έλεγε "εγώ δεν είμαι ηθοποιός". Του απαντώ, "έχεις κάνει, όμως, 25 χρόνια ραδιόφωνο". Και μάλιστα, ραδιόφωνο που έχει μείνει στην ιστορία, με την φωνή του. Κάπως έτσι τον έπεισα. Το επόμενο βήμα ήταν ένας σκηνοθέτης. Ποιος θα μπορούσε αυτό να το κάνει; Νομοτελειακά, η σκέψη οδηγούσε στον Παντελή Βούλγαρη. Ο Χρήστος Θηβαίος ήταν παρέα μας, στην Αθήνα. Ο Χρήστος δεν είναι μόνο τραγουδιστής. Πέρα από την δημιουργικότητά του, διαθέτει και άλλα πράγματα. Και πέρα από την υπέροχη φωνή του, γνωρίζει να στέκεται στη σκηνή, όχι μόνο σαν τραγουδιστής, αλλά με σκηνική θεατρική παρουσία. Έτσι έγινε αυτή παράσταση. Μετά από δύο χρόνια, με χιλιάδες θεατές, είπα πως θα ήταν κρίμα να μην το δει η Θεσσαλονίκη και όλη η Ελλάδα, και κάπως έτσι ξεκίνησε η περιοδεία αυτού του "σταθμού του τρένου". Τούτη τη φορά, ήρθε στην παρέα μας, η Ρίτα Αντωνοπούλου και το χαίρομαι πολύ. Είναι εξαιρετική φωνή και σπουδαία συνεργάτιδα, η Ρίτα Αντωνοπούλου.

 
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

   

Αν επιστρέψουμε μέσα μας, θα μπορούμε να κοντρολάρουμε καλύτερα την επερχόμενη κατάθλιψη

rejected: Ζείτε ποιητικά;

 

Β.Π.: Προσπαθώ να ζω ποιητικά. Αυτό είναι το ζητούμενο. Στις μέρες μας, είναι δύσκολο να ζεις ποιητικά. Από την στιγμή, που πρέπει από το πρωί μέχρι το βράδυ, καθημερινά, να μετράς χρέη και ευρώ. Πόσα σου λείπουν, πόσα πρέπει να πάρεις, πόσα πρέπει να κάνεις, πόση πρέπει να γίνει η σύνταξή σου.... μιλάω για τον κόσμο. Αν θα μπορείς να ζήσεις... Αν θα μπορεί ο παππούς να αγοράσει μια σφυρίχτρα στο εγγόνι του. Αυτό δύσκολα σε επιστρέφει μέσα σου. Όμως, είναι απαραίτητο. Αν επιστρέψουμε μέσα μας, θα μπορούμε να κοντρολάρουμε καλύτερα την επερχόμενη κατάθλιψη. Το συναίσθημα θα αναπτερώνεται από το όνειρο. Στην συνέχεια, θα μπορείς να το δεις και σαν ελπίδα. Βέβαια, ο Οδυσσέας Ιωάννου λέει πως "η ελπίδα είναι η απόσταση που σε χωρίζει από το φόβο". Και η αλληλεγγύη θα ήταν μεγαλύτερη μεταξύ των ανθρώπων, αν ζούσαμε ποιητικά. Εν πάση περιπτώσει, δεν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να μετράμε το τι μας λείπει. Πρέπει να μάθουμε και να δίνουμε. Το πιο πρόσφορο που μπορεί να δώσει κάποιος, είναι η αγάπη και η αλληλεγγύη.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Όταν γεννήθηκε η κόρη μου, ένιωσα ότι αγαπώ περισσότερο όλα τα παιδιά του κόσμου. Η δική μου γενιά τα έκανε όλα χάλια.

rejected: Τι σας δίνει οξυγόνο; Πού βρίσκετε καταφύγιο;

 

Β.Π.: Το καταφύγιό μου είναι τα παιδιά. Όταν γεννήθηκε η κόρη μου, ένιωσα ότι αγαπώ περισσότερο όλα τα παιδιά του κόσμου. Διότι ένιωσα από κοντά τι είναι ένα παιδί. Ελπίζω πάντα.... Η δική μου γενιά, Γιώργο, και ζητάω εκ μέρους της δικής μου γενιάς συγγνώμη... τα έκανε ρόιδο. Η δική μου γενιά τα έκανε όλα χάλια.  

rejected: Ήταν η πολλά υποσχόμενη γενιά...

 

Β.Π.: Υπήρξε η γενιά του Πολυτεχνείου, της μεταπολίτευσης και τα ισοπέδωσε όλα. Αυτή, η δική μου γενιά, δυστυχώς ενσωματώθηκε μέσα στην ιεραρχία των επιτυχημένων και "χάλασε". Η προκήρυξη έγινε samsonite τσάντα, γεμάτη φακέλους. Η θέληση ήταν άνοδος στην ιεραρχία της εταιρείας που δουλεύουμε. Η γενιά μου ήθελε να γίνει μεγαλοστέλεχος επιχειρήσεων. Αυτό "ξεφούσκωσε" γιατί ήταν ψεύτικο. Από την άλλη μεριά, τα Μέσα Μαζικής Ρύπανσης, προβάλλουν και ηρωοποιούν λάθος άτομα. Διαμορφώνουν πρότυπα και είδωλα, που συνάδουν μόνο με τον καταναλωτισμό. Με τίποτα άλλο.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

rejected: Σας προβληματίζει το ελληνικό τραγούδι, στην υπάρχουσα μορφή του; 

 

Β.Π.: Το ελληνικό τραγούδι είναι υπέροχο. Μιλάω όμως, για το τραγούδι που προσπαθώ κι εγώ να υπάρχω μέσα του. Και να καταπιάνομαι με αυτό. Τα άλλα, δεν ξέρω... άστα για τους άλλους.

rejected: Ο κόσμος έρχεται να ακούσει συγκεντρωμένος τον αγαπημένο του καλλιτέχνη, μέσα στις έγνοιες του; 

Β.Π.: Μέσα στις έγνοιες και τα άγχη που έχει ο κόσμος, ταυτόχρονα διψάει να ακούσει καλό τραγούδι. Θέλει να έρχεται να ακούει το ελληνικό τραγούδι. Κι αυτό αποδεικνύεται με την αθρόα προσέλευσή του.

Είναι πιο έντονο το τρακ που έχω τώρα πια. Διότι έχω ευθύνη

rejected: Λίγο πριν ανεβείτε "Εννέα και πέντε" στη σκηνή, εξακολουθείτε να έχετε τρακ, όπως τα πρώτα χρόνια της καριέρας σας;

Β.Π.: Όχι. Είναι πολύ χειρότερο το τρακ που έχω πια. Είναι πιο έντονο το τρακ που έχω, διότι έγινε ευθύνη πια. Οι ενοχές σκάβουν, Γιώργο. Σκάβουν βαθιά. Θέλω, αφού ο κόσμος μου έδειξε τόση εμπιστοσύνη, δίνοντάς μου απλόχερα στο χέρι, το διαβατήριο να προχωράω και να κάνω πράγματα.. .έχω ευθύνη. Που μεγαλώνει. Και πρέπει να ξεπερνάω τον εαυτό μου. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου αρέσει στο κοινό. Το ξέρω, χρόνια τώρα και δεν είναι υπερφίαλο που το λέω. Αλλά είναι 43 χρόνια τώρα. Το θέμα δεν είναι το κοινό. Εγώ θέλω περισσότερα για μένα. Θέλω, για μένα, να είμαι καλός. Βασικά, να γίνομαι καλύτερος. Είναι υπέροχα όλα όσα κατέκτησα, αλλά δεν μένω στις δάφνες μου. Δεν θέλω το "δάφνινο στεφάνι". Όσο προχωράω, όσο μεγαλώνω, αυξάνονται οι εσωτερικές μου ανησυχίες. Ανησυχίες, ανθρώπινες και καλλιτεχνικές.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Δεν θέλω να είμαι καθοδηγητής κανενός. Δεν το επεδίωξα και δεν το θέλω

rejected: Είναι ευθύνη και οι νέοι που τώρα μεγαλώνουν "γνωρίζοντας" την μουσική και την "αύρα" του Βασίλη Παπακωνσταντίνου;

 

Β.Π.: Αυτό κι αν είναι ευθύνη. Αλλά, δεν θέλω να είμαι καθοδηγητής κανενός. Δεν το επεδίωξα και δεν το θέλω. Δεν είμαι δάσκαλος, δεν είμαι καθηγητής κι ούτε θα το ήθελα. Είμαι ένας άνθρωπος που μεταδίδει συναισθήματα. Αυτό, αν δεν το περάσεις πρώτα από τον εαυτό σου, θα είναι ψεύτικο. Δεν θα υπάρχει...Το συναίσθημα με οδηγεί κάθε βράδυ, μπροστά στο μικρόφωνο. Μια ανησυχία εντός μου, τραγουδάω. Ένα συναίσθημα δίνω. Μακάρι να δίνω...  

Βασίλης Παπακωνσταντίνου




συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου