R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Βίκυ Σταυροπούλου | Interview

'Η επιτυχία ποτέ δεν είναι τυχαία'

Ανοιχτός άνθρωπος. Παράθυρα, μπαλκόνια, πόρτες της ψυχής, ευάερα κι ευήλια ορθάνοιχτα στο ανοιξιάτικο αεράκι της ζωής. Ζεστή καρδιά. Δεν θέλει πολύ να σε κερδίσει η Βίκυ Σταυροπούλου. Βασικά, δεν χρειάζεται να το προσπαθήσει. Λίγο ξύπνιος να ΄σαι, αντιλαμβάνεσαι στο ατάκα κι επί τόπου, την απλοχεριά του χαρακτήρα της. Το ευφρόσυνο της υγείας που φέρει στα μάτια της. Υγεία που δεν συναντάς συχνά σε τόσο θερμά μάτια... Κι ένα εξτραδάκι στον πρόλογο -όπως το έζησα- λίγο πριν ξεκινήσουμε τη συζήτηση στο rejected. Πριν 4-5 καλοκαίρια, στο θέατρο Δάσους, λίγο πριν ξεκινήσει μια θεατρική παράσταση στο κατάμεστο από κόσμο χώρο, μπαίνει κι εκείνη να παρακολουθήσει την παράσταση, ως θεατής. Απλά, σεμνά και όσο πιο διακριτικά μπορεί. Μάταιος κόπος. Το κοινό την αντιλαμβάνεται αμέσως και ξεσπά σε παρατεταμένα χειροκροτήματα, μέχρι να καθίσει ανάμεσά τους. Ένα ολόκληρο θέατρο την καλωσορίζει και ως απλή θεατή σε έργο. Α, ναι. Κι αυτό, δεν το συναντάς συχνά...Να τα λέμε κι αυτά.

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
rejected: Στην παράσταση που πρωταγωνιστείς φέτος, το "Για Όνομα", ποια αρετή ξεχωρίζεις;

Β.Σ.: Το έργο καταπιάνεται με τις ανθρώπινες σχέσεις που είναι εξαιρετικά σύνθετες και κομβικές. Η μεγαλύτερη αρετή του έργου είναι πως βάζει στο μικροσκόπιο ανθρώπινους χαρακτήρες που συνδέονται με τρομερά συμπαγείς -τουλάχιστον φαινομενικά- δεσμούς. Τους συνδέει η βαθιά ριζωμένη στην ψυχή φιλία. Αυτό ευθύς αμέσως, κάνει το έργο να αφορά τόσο πολύ κόσμο. Είναι οικείο σε εμάς έργο κι ας είναι γαλλικής γραφής. Επειδή πραγματεύεται το ψυχογράφημα των ανθρώπινων σχέσεων, είναι λες και έχει γραφτεί για το ελληνικό ταπεραμέντο. Με συγκινούν οι εναλλαγές του έργου. Παρατηρούμε ήπιους και γλυκούς χαρακτήρες, σαν αυτόν που υποδύομαι, όπου σε ένα ξέσπασμα βγάζουν πράγματα, που στην καθημερινότητα μπορεί να φαινόντουσαν απλά και δεδομένα, δείχνει όμως, πως όταν συσσωρεύονται αυτά στο πέρασμα του χρόνου, παίρνουν μεγάλες διαστάσεις, γίνονται "βουνό"... οπότε, πόσο λυτρωτικό είναι όταν λες κάποια στιγμή την αλήθεια σου!

Βίκυ Σταυροπούλου
Βίκυ Σταυροπούλου

"Αυτή ήταν η βασική μου αγωνία. Να αποδοθεί η ενέργεια μιας παιδικής παρέας. Θαρρώ, κερδίσαμε το στοίχημα! "

rejected: Η αλήθεια του κάθε ήρωα αυτού του έργου, το έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία από την πρώτη εβδομάδα που ξεκινήσατε φέτος τον χειμώνα στο θέατρο ΑΛΙΚΗ της Αθήνας;

Β.Σ.: Θεωρώ πως είναι ό,τι πιο σημαντικό. Το έργο από γραφής του, με την ευφυή μετάφραση-απόδοση που έκανε ο Θοδωρής Πετρόπουλος και την εύστοχη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη που κατάφερε να αποδομήσει αυτούς τους φαινομενικά συμπαγείς δεσμούς και να πάθει κάθε ήρωας την έκρηξή του να βγούνε αλήθειες και απωθημένα, όπως και η σκηνική ευφυΐα του θιάσου είναι τα μεγάλα ατού τούτης της παράστασης. Έχω ακόμη το παιδικό μου παρεάκι από το σχολείο, οπότε το άγχος μου ήταν να μεταφερθεί ορθώς ό,τι μπορεί πραγματικά να συμβαίνει σε μια παρέα. Είναι σπουδαίο να συνεννοείσαι μόνο με τα μάτια. Να λες μια φράση που να μένει μετέωρη στον αέρα, όμως ο άλλος να έχει πιάσει όλο το από κάτω. Που μπορεί να πεις τη χοντράδα και ο άλλος να γελάσει ή και να παρεξηγηθεί ανάλογα. Αυτή ήταν η βασική μου αγωνία. Να αποδοθεί η ενέργεια μιας παιδικής παρέας. Θαρρώ, κερδίσαμε το στοίχημα! Με μια εξαιρετική χημεία του δυναμικού του θιάσου. Η επιτυχία είναι συνισταμένη πολλών πραγμάτων. Όλοι οι συντελεστές γίναμε ένα και αυτό λειτούργησε και πέρασε κάτω. Το σκηνικό της Σμαραγδή -είναι αδύνατον να μην αναφερθώ-είναι τόσο οικείο για το θεατή. Είχαμε ένα σημαντικό δίχτυ ασφαλείας. Επιλέξαμε μαζί με το Χρήστο Χατζηπαναγιώτη τους καλύτερους συντελεστές και δικαιωθήκαμε. Υπάρχει ένα υπέροχο τραγούδι του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου, γραμμένο ειδικά για την παράσταση. Ξέρεις, Γιώργο, λόγω της οικονομικό-κοινωνικής συνθήκης που βιώνουμε, φέτος όταν ξεκινήσαμε τις παραστάσεις στην Αθήνα, δεν ήταν εφικτό να διαφημιστεί όπως τα προηγούμενα έργα που παίξαμε. Αλλά, μέσα σε μια εβδομάδα, λειτούργησε η καλύτερη διαφήμιση. Το "από στόμα σε στόμα". Κι έτσι το θέατρο είχε πληρότητα όλη τη σεζόν. Συγκινητικό ήταν ότι υπήρξαν σπουδαίοι συνάδελφοι που ήρθαν να δουν την παράσταση και έλεγαν πως τη "ζήλεψαν". Αυτό μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανοι και γεμάτοι δύναμη.

Βίκυ Σταυροπούλου

"Χαίρομαι που επιλέξαμε τη Μονή Λαζαριστών να παίζουμε -διότι ήταν δική μας επιλογή- καθότι είναι ένα υπέροχα ατμοσφαιρικό θέατρο"

rejected: Ο Έχεις μεγάλη χαρά που βρίσκεσαι στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών, το νιώθω έντονα...

Β.Σ.: Πάντα όταν παίζω στη Θεσσαλονίκη έχω την αγωνία το έργο να είναι όπως πρέπει, γι' αυτό το λόγο είχα να έρθω από το 2012. Γιατί τα προηγούμενα έργα δεν μπορούσαν να μετακινηθούν με τα σκηνικά, έτσι όπως τους άξιζε. Και δεν ήθελα να έρθω Θεσσαλονίκη με εκπτώσεις. Θέλω να έρχομαι όπως αξίζει και πρέπει. Χαίρομαι που αυτό μπορούμε και το κάνουμε με το "Για Όνομα". Χαίρομαι που επιλέξαμε τη Μονή Λαζαριστών να παίζουμε -διότι ήταν δική μας επιλογή- καθότι είναι ένα υπέροχα ατμοσφαιρικό θέατρο. Ενώ μας ζητούσαν πολύ μεγαλύτερα θέατρα, που άλλοι θα έλεγαν "ναι, πάμε εκεί για περισσότερα φράγκα", εμείς επιλέξαμε ένα χώρο που μοιάζει πάνω-κάτω με το θέατρο ΑΛΙΚΗ, έτσι ώστε να μην χαλάσει η ατμόσφαιρα του έργου. Για να φύγει ο κόσμος ευχαριστημένος. Να απολαύσει το έργο, όπως του αξίζει του Σαλονικιού.

rejected: Σημαντικό να κρατάς ψηλά τον πήχη, σε μια εποχή που είναι ο ορισμός της έκπτωσης.

Β.Σ.: Αυτό είναι αλήθεια. Νομίζω πως δεν θα καταδεχόμουν ποτέ να κάνω έκπτωση στη δουλειά μου.

rejected: Είναι ένα έργο που λειτούργησε όλο το χειμώνα και στην καθημερινότητα σου;

Β.Σ.: Αυτό ισχύει κάθε φορά με κάθε έργο. Με αυτό, λίγο παραπάνω. Είμαι ένας τυχερός, ευτυχισμένος και πονεμένος άνθρωπος. Αυτός ο συνδυασμός δεν μου στέρησε τίποτα στη ζωή. Έμαθα ευτυχώς -δεν ξέρω γρήγορα ή αργά- πάντως έμαθα ότι ένα από τα μυστικά της ζωής είναι η αλήθεια σου. Να την υπερασπίζεσαι, να την αντιμετωπίζεις και να την επικοινωνείς. Αλλιώς, το ψέμα σε αδικεί.

"Η χαρά μου είναι μεγάλη που δεν κατέφυγα σε ερμηνευτικές ευκολίες. Χαίρομαι που ακολουθώ πιστά αυτό που εγώ ανάγνωσα στο ρόλο μαζί με τον σκηνοθέτη μου. "

rejected: Υπήρξες πάντα σωστή με την αλήθεια σου. Ήξερες πάντα τι ήθελες να κάνεις, ξεκάθαρα, απέναντι σε συνεργάτες και πορεία που ήθελες να κάνεις όλα αυτά τα χρόνια.

Β.Σ.: Ναι. Είναι έτσι. Δεν γίνεται αλλιώς. Μάλλον, γίνεται και αλλιώς, αλλά είμαι πεπεισμένη 100% πως τούτος ο δρόμος έχει περισσότερο φως. Φέτος δε, είμαι συγκινημένη που έκανα μια μικρή μετατόπιση στην ερμηνεία. Η κωμωδία είναι ένα είδος που αγαπώ και έχω δοκιμαστεί πολύ. Η κωμωδία μου αρέσει πολύ. Μια από τις δυσκολίες μου στη φετινή δουλειά ήταν το πώς θα μαζέψω όλο αυτό το κωμικό που φέρω έντονα σε ερμηνείες μου. Είναι παγίδα να έχεις αυτοσκοπό να κάνεις τον άλλον να γελάσει. Χαίρομαι που αυτό, συνέβαινε κι όταν έκανα καθαρόαιμες κωμωδίες. Το χαίρομαι και παραπάνω σε αυτό το έργο. Η ηρωίδα μου είναι ισορροπίστρια που "καταπίνει", "ανακυκλώνει", κάνει "γαργάρες" προκειμένου να είναι εντάξει με τους άλλους. Είναι χαρακτήρας-κυματοθραύστης. Η χαρά μου είναι μεγάλη που δεν κατέφυγα σε ερμηνευτικές ευκολίες. Χαίρομαι που ακολουθώ πιστά αυτό που εγώ ανάγνωσα στο ρόλο μαζί με τον σκηνοθέτη μου.

Βίκυ Σταυροπούλου

rejected: Τι σε "πονάει" περισσότερο στον χαρακτήρα της ηρωίδας σου;

Β.Σ.: Νιώθει πως η ίδια είναι πάντα εκεί για όλους, ενώ οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής της, σύζυγος κι αδελφός είναι αόρατοι. Κάνει μια αλλαγή πάνω της, για τον εαυτό της και τον άνδρα της, που ο άλλος δεν την προσέχει καν! Νιώθει λες και δεν είναι περήφανοι οι γύρω της, για την ίδια. Το ακριβώς αντίθετο. Την "κρύβει" ο άντρας της, γιατί θεωρεί πως αυτός είναι ο ένας. Άδικο! Δίχως αυτήν δεν θα ήταν ο ένας, όπως υποδεικνύεται από τη ζωή τους. Αυτή είναι στήριγμα. Αυτή πλένει τα παιδιά, φροντίζει το σπίτι, τρέχει για όλα. Είναι πάντα εκεί. Όπως και στον αδερφό της. Η γυναίκα-βράχος. Την αγαπάνε οι δικοί της άνθρωποι, αλλά αντιλαμβάνομαι από το γυναικείο κοινό του θεάτρου που ταυτίζεται με τον ρόλο μου, πως υπάρχουν άνθρωποι που ναι μεν τους αγαπάμε, αλλά δεν τους δείχνουμε την εκτίμηση. Αυτό το "ρε φίλε, μη με ακυρώνεις... αφού ξέρεις ότι εγώ είμαι η υπαίτια". Δεν υπάρχει χειρότερο για μια γυναίκα να αισθάνεται πως "της φοράνε παλτό".

Βίκυ Σταυροπούλου
Βίκυ Σταυροπούλου

"Οι "ώρες πτήσης" πάνω στη σκηνή σε κάνουν να αποκτάς εμπειρία, να αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τα πράγματα, να διαβάζεις αλλιώς τους ρόλους"

rejected: Η πρώτη σου στιγμή πάνω στο σανίδι ήταν στη "Δεσποινίδα Τζούλια" του Στρίνμπεργκ, με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τον Θανάση Ευθυμιάδη. Από τότε μέχρι σήμερα, τι έχει εξελιχθεί στον τρόπο που αντιμετωπίζεις το θέατρο;

Β.Σ.: Η πρώτη μου παράσταση που ανέφερες ήταν μαγική στιγμή. Γι' αυτό που με ρωτάς, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που εξελίχθηκε, με την έννοια ότι η αγάπη μου για το θέατρο ήταν τεράστια, πάντα. Αυτό που αλλάζει είναι ότι μαθαίνεις. Οι "ώρες πτήσης" πάνω στη σκηνή σε κάνουν να αποκτάς εμπειρία, να αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τα πράγματα, να διαβάζεις αλλιώς τους ρόλους. Να συναναστρέφεσαι και να προστατεύεις την δουλειά με καλύτερο τρόπο. Με το πέρασμα του χρόνου, τόσο στη σκηνή, όσο και στη ζωή, οφείλεις να έχεις ανοιχτές προσλαμβάνουσες για να μαθαίνεις και να προχωράς. Άρα να καλυτερεύεις σε όλα τα επίπεδα.

"Ο κόσμος κρίνει και επιλέγει. Ο κόσμος μας συντηρεί. Δίχως τον κόσμο, δεν θα υπήρχαμε, γι' αυτό και τον ευγνωμονώ"

rejected: Πού χωλαίνει το ελληνικό θέατρο; Υπερβολικά πολλές παραστάσεις; Σκηνοθετικές "αναγνώσεις" που είναι περίεργες; Οικονομικές εκμεταλλεύσεις νέων ηθοποιών και όχι μόνο;

Β.Σ.: Όχι δεν με ενοχλούν οι πολλές παραστάσεις. Ο κόσμος κρίνει και επιλέγει. Ο κόσμος μας συντηρεί. Δίχως τον κόσμο, δεν θα υπήρχαμε, γι' αυτό και τον ευγνωμονώ. Χώρος υπάρχει για όλους. Δεν με ενοχλεί που ο καθένας μπορεί να κάνει παραστάσεις διαφορετικές από το γούστο μου. Δεν γίνεται να αρέσουν όλοι σε όλους. Καλά κάνει καθένας και πειραματίζεται. Από το να μπλέκει με άλλα πράγματα, καλύτερα να προσπαθεί για δημιουργία. Ας κάνει ο καλλιτέχνης και λάθη και εξτρεμιές. Ό,τι δεν λειτουργεί, ο κόσμος δεν το στηρίζει και τελειώνει εκεί. Με ενοχλεί το οικονομικό ζήτημα και η εκμετάλλευση νέων αλλά και μεγαλύτερων ηθοποιών. Με ενοχλεί το πώς αντιμετωπίζονται μισθοί και δεδουλευμένα. Δουλεύει κόσμος δίχως να παίρνει τελικά τα λεφτά του. Υπάρχουν οι διάφοροι που εκμεταλλεύονται τη γενική κατάσταση για να πατήσουν επί πτωμάτων. Και βρίσκουν πάτημα πάνω στην κρίση. Ευτυχώς, δεν είναι όλοι έτσι. Δεν είναι όλοι οι παραγωγοί έτσι.

Βίκυ Σταυροπούλου

rejected: Υπάρχουν και ηθοποιοί, που πάντα τους φταίει η επιτυχία του διπλανού συναδέλφου....

Β.Σ.: Ευτυχώς, δεν είναι και όλοι οι ηθοποιοί έτσι. Κατά τη γνώμη μου, Γιώργο, δεν είναι τίποτα τυχαίο. Δεν υπάρχει κανείς τυχαία στον χώρο για καιρό. Κανείς δεν κάνει τυχαία επιτυχία. Έχω βρεθεί σε διάφορα πηγαδάκια κι έχω ακούσει να λένε "ο ένας είναι καλός στις δημόσιες σχέσεις, ο άλλος κάνει το άλλο". Δεν είμαι η "Αγνή του λιμανιού". Δεν στα λέω θεωρητικά, αλλά εμπειρικά, έχοντας διυλιστεί από το βιωματικό μου χώρο. Υπάρχουν και ηθοποιοί που κάθονται και λένε για άλλους...όχι! Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς! Υπάρχουν άνθρωποι που μας δίνονται οι ευκαιρίες, αλλά αυτό δεν αρκεί. Το πώς θα εκμεταλλευτείς την ευκαιρία, πως θα το αντιμετωπίσεις όλο αυτό και πού θα το πας, μετράει. Αυτό εξαρτάται καθαρά και μόνο από σένα. Από τη συνέπεια που έχεις στη ζωή και στη σκηνή. Ναι, υπάρχουν ηθοποιοί που δεν τους δόθηκαν ευκαιρίες. Και υπάρχουν και αυτοί που μιζεριάζουν και ασχολούνται με τους άλλους-ακόμη και ταλαντούχοι-που βγάζουν βρώμες... τίποτα τυχαίο!

"Η σκηνή δεν κρύβει. Η σκηνή ενός θεάτρου ξεγυμνώνει "

rejected: Για να είσαι καλός ηθοποιός, οφείλεις να είσαι ταλαντούχος άνθρωπος και στη ζωή...

Β.Σ.: Χαίρομαι πολύ που το λες αυτό. Εν τέλει, εκεί εστιάζει ο κόσμος κι αγαπά κάποιους καλλιτέχνες λίγο παραπάνω. Τι φέρει στη σκηνή ένας ηθοποιός, ρε Γιώργο; Το προσωπικό του πολιτισμό, την ενέργειά του, αυτό που φέρει ως άνθρωπος. Η σκηνή δεν κρύβει. Η σκηνή ενός θεάτρου ξεγυμνώνει. Δεν είναι κινηματογράφος. Δεν είναι τηλεόραση. Δεν γίνεται τρικ και μοντάζ στο σανίδι. Στη θεατρική σκηνή βγαίνεις ξεβράκωτος. Εσύ, το ταλέντο σου, η ενέργειά σου και σαφώς η δουλειά που έχεις ρίξει.

Βίκυ Σταυροπούλου

Οφείλεις να είσαι γειωμένος και αποδοτικός. Γνωρίζοντας πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες...

rejected: Τι αναζητάς κάθε βράδυ στο σανίδι;

Β.Σ.: Να μπορώ να αναπαράγω την ανθρώπινη ζωή της ηρωίδας μου, στον ενεστώτα χρόνο. Να συμβαίνει αυτό κάθε βράδυ. Που είναι η μεγαλύτερη δυσκολία του θεάτρου. Το πώς αποφεύγεις την παγίδα και αν, του "πατάω και τα λέω". Γιατί τότε, χάνει ζωντάνια και αλήθεια. Η αγωνία μου είναι να δικαιώσω το κόσμο που έχει έρθει να με δει. Όταν βγαίνω στη σκηνή και με υποδέχεται με τόσο ζεστό χειροκρότημα, ευθύς αμέσως, αυτή η ομορφιά είναι μεγάλη ομορφιά και ευθύνη. Αναζητάς στο χειροκρότημα του τέλους, να τους έχεις ευχαριστήσει. Αυτό είναι το ζητούμενο. Και μάλιστα, από όταν πρωτοβγήκα στο χώρο, και έγινα ευρέως γνωστή με το "Είσαι το ταίρι μου", έφερα πάντα και στο θέατρο την ευθύνη άμα τη εμφανίσει μου. Όταν πρωτοπήγα, μετά τη "Δεσποινίδα Τζούλια" στο θέατρο ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ και εγκαινιάσαμε με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη τον χώρο με τις "Τελευταίες Ημέρες της Πομπηίας", αμέσως μετά το "Είσαι το ταίρι μου", η ευθύνη της επιτυχίας ήταν μεγάλη και από την αρχή της πορείας μου. Αυτό σε βάζει στο τρικ να αντιληφθείς πιο γρήγορα τα πράγματα και να αγωνιστείς περισσότερο, έτσι ώστε να κρατήσεις τις ισορροπίες σε σχέση με τον εαυτό σου. Είναι μεγάλη και ξαφνική αλλαγή. Οφείλεις να είσαι γειωμένος και αποδοτικός. Γνωρίζοντας πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ....» των Matthieu Delaporte & Alexandre de la Patellière

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βίκυ Σταυροπούλου, Φάνης Μουρατίδης, Μαρία Κωνσταντάκη
και ο Αντώνης Λουδάρος

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Θοδωρής Πετρόπουλος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Αθανασία Σμαραγδή
Μουσική σύνθεση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά
Βοηθοί σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου, Αλεξάνδρα Καψή

Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΜΑΪΟΥ
Δείτε περισσότερα εδώ

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου