R

e

j

e

c

t

e

d

I

n

t

e

r

v

i

e

w

image

Ξένια Καλογεροπούλου | Interview

'Το θέατρο είναι λύτρωση'

Δεν μου ΄χει ξανατύχει.

Ένα βιβλίο-γράμμα για ό,τι πιο αγαπημένο είχε και αίφνης, μέσα από τις σελίδες του, περνάει ολόκληρη η ζωή της και η ζωή μιας άλλης Ελλάδας -γιομάτης θέατρο- που δεν θα ξαναβρούμε ποτέ. Δεν μου ΄χε ξανατύχει... Η Ξένια Καλογεροπούλου, μια "χορτασμένη" ηθοποιός, τιμά το rejected.gr, μιλώντας για ωραία χρόνια...

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου / επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας
Ξένια Καλογεροπούλου rejected: Αυτό το "Γράμμα στον Κωστή", το βιβλίο που γράψατε για τον αγαπημένο σας σύντροφο που "ταξίδεψε", ήταν ένα μεγάλο άνοιγμα της ψυχής σας. Κάτι που δεν μας είχατε καθόλου συνηθίσει, χρόνια και χρόνια τώρα.

Ξ.Κ.: Ούτε εγώ είχα συνηθίσει τον εαυτό μου, σε κάτι τέτοιο. Όταν έχασα τον Κωστή, είχα τη τρομερή αίσθηση ότι ποτέ δεν θα του ξαναμιλήσω. Σκέφτηκα να του γράψω κάτι. Άρχισα να του γράφω λίγο και σιγά-σιγά, αυτό το "γράμμα", έγινε ένα ολόκληρο βιβλίο, όπου αφηγούμαι σχεδόν όλη τη ζωή μου. Δε σημαίνει ότι έγραψα όλα όσα έχω ζήσει. Αλλά, έγραψα αυτά που ήθελα να πω στον Κωστή. Αυτά που δεν ήθελα να ποτέ ξεχάσω.

rejected: Η ζωή μας δεν είναι πάντα, μέσα από τα μάτια του ανθρώπου, που αγαπήσαμε τόσο πολύ;

Ξ.Κ.: Όταν αγαπάς κάποιον, πάρα πολύ, ναι. Αδιαμφισβήτητα. Έζησα με τον Κωστή, 37 χρόνια. Ήταν πάρα πολλά. Πέρασαν δυστυχώς πολύ γρήγορα. Είχαμε δεθεί. Ήταν ανακούφιση για μένα αυτό το βιβλίο.

rejected: Ποιο ήταν το μείγμα συναισθημάτων όταν γράφατε το "Γράμμα στον Κωστή";

Ξ.Κ.: Το βιβλίο άρχισα να το γράφω κλαίγοντας. Και το τέλειωσα πολύ χαρούμενη. Έγινε κάτι πολύ ευχάριστο. Από όσο μου λένε, είναι ευχάριστο και για τους αναγνώστες. Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που σου μαυρίζει τη ψυχή-καθόλου. Είναι ώρες-ώρες και πολύ αστείο.

Ξένια Καλογεροπούλου

"Αυτό το βιβλίο ήταν μια εντελώς διαφορετική εμπειρία"

rejected: Μπορεί να έχετε μεταφράσει πάμπολλα θεατρικά έργα, αλλά η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου, πρέπει να ήταν "άλλου παπά ευαγγέλιο".

Ξ.Κ.: Όντως, είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Καταρχάς, δεν θα είχα γράψει ποτέ βιβλίο, αν δεν ήταν ο Κωστής. Χωρίς να το καταλάβω, έγινε ένα κανονικό βιβλίο. Έχω μεταφράσει 28 έργα. Έχω γράψει και κάμποσα. Αλλά αυτό ήταν μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Χαίρομαι, ειλικρινά, για την ανταπόκριση που έχει.

rejected: Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά τη διάρκεια της συγγραφής, αφού πέρασε η πρώτη "ορμητική" τάση γραφής;

Ξ.Κ.: Τίποτα δεν με δυσκόλεψε. Αυτό το πράγμα γινόταν μόνο του, επί ενάμιση χρόνο. Τους τελευταίους μήνες δεν πολυέβγαινα. Έμενα κλεισμένη στο σπίτι και έγραφα. Εκτός από τις μέρες που είχα δουλειά και έπρεπε να βγω. Όσο ήμουν στο σπίτι περνούσα πάρα πολύ καλά. Τώρα, δυστυχώς ή ευτυχώς, τελείωσε. Αλλά, εμένα με γιάτρεψε.

"Περιγράφοντας κατά κάποιο τρόπο τη ζωή μου, περιγράφω και εποχές που δεν υπάρχουν πια.

rejected: Για όποιον διαβάσει αυτό το βιβλίο, που έχει χάσει αγαπημένο πρόσωπο, θαρρώ πως λειτουργεί σα βάλσαμο, κατά μία έννοια.

Ξ.Κ.: Για μένα, σίγουρα, αυτό το βιβλίο ήταν ένα βάλσαμο. Πρόκειται για ένα βιβλίο που συγκινεί. Από την άλλη μεριά, περιγράφοντας κατά κάποιο τρόπο τη ζωή μου, περιγράφω και εποχές που δεν υπάρχουν πια. Το ταξίδι μου, μέσα από το θέατρο και τον κινηματογράφο... το πώς εξελίχθηκα μέσα σε αυτό, εκεί ναι... είχα δυσκολίες. Αλλά στο γράψιμο, καθόλου. Το να ζήσω μέσα από το θέατρο και το σινεμά βγάζει τις δυσκολίες που πέρασα, τις χαρές που βίωσα, τι έμαθα από όλα αυτά... τους ανθρώπους που γνώρισα. Αυτά αποτυπώνονται.

Ξένια Καλογεροπούλου

rejected: Είναι ο δεύτερος χρόνος που ξανάνοιξε το θέατρο ΠΟΡΤΑ. Ποια είναι η αίσθησή σας, μέχρι στιγμής; Ο κόσμος τιμά αυτόν τον πολιτιστικό "πυλώνα" που κρατάτε στιβαρά μαζί με τον Θωμά Μοσχόπουλο,;

Ξ.Κ.: Ναι. Αυτό που φιλοδοξούσαμε με τον Θωμά ήταν να γίνει ένας αγαπητός χώρος για τους θεατές, που να έρχονται και να ξαναέρχονται μέσα στην ίδια χρονιά. Πέρα από τις παραστάσεις, κάθε Τρίτη έχουμε μια συναυλία. Ο κόσμος παίρνει ένα ποτό και παρακολουθεί μια διαφορετική-πάντα-μουσική. Μπορεί να είναι σύγχρονη, άλλοτε όπερα, κάποια φορά ένα ρεσιτάλ... Από εκεί και πέρα, σε ό,τι αφορά τις παραστάσεις, έχουμε συνολικά τρεις, για παιδιά. Μία για βρέφη και δύο παραστάσεις για παιδιά. Μάλιστα, ένα έργο εξ αυτών, μιλά για το ολοκαύτωμα. Δεν είναι κάποιο "σκοτεινό" έργο, αλλά τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν κάποια πράγματα που ξεχνιούνται. Κι ας μην είναι ιδιαίτερα ευχάριστα γεγονότα -το παιδί οφείλει να τα ξέρει- μέσα από μια γλυκιά παράσταση.

rejected: Ταυτόχρονα, στο θέατρο ΠΟΡΤΑ, παρουσιάζονται οι "Σκοτεινές Γλώσσες"-παράσταση που σκηνοθέτησε ο Θωμάς Μοσχόπουλος.

Ξ.Κ.: Είναι μια γοητευτική παράσταση που πάει πάρα πολύ καλά. Στο θέατρο ΠΟΡΤΑ παίζεται και χορόδραμα, ενώ ανεβαίνουν τρεις παραστάσεις για μεγάλους. Συνέχεια κάτι γίνεται μέσα στο θέατρο. Εγώ λέω παραμύθια, μια φορά το μήνα. Κάθε μέρα έχουμε ένα σωρό παραστάσεις-εκδηλώσεις. Αυτό ήταν άκρως τολμηρό. Και σιγά-σιγά αποκτά το κοινό του. Δημιουργείται ένα "πιστό" κοινό στο θέατρο, που ήταν επιδίωξή μας.

Ξένια Καλογεροπούλου

rejected: Να είναι ένα "στέκι"-όχι μια απλή θεατρική στέγη- το θέατρο ΠΟΡΤΑ, σωστά;

Ξ.Κ.: Ακριβώς! Όταν έφτιαξα το θέατρο, με ρώτησαν γιατί το βάφτισα ΠΟΡΤΑ και έλεγα ότι εμείς οι θεατρίνοι λέμε, πως ένα θέατρο είναι καλή "πόρτα", όταν οι θεατές το αγαπάνε ως χώρο. Πριν από δέκα χρόνια, έφτιαξα τη διαθήκη μου, αφήνοντας το θέατρο στην "ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΡΤΑ", την εταιρεία μας, με επικεφαλή το Θωμά Μοσχόπουλο, για να συνεχίσει τη δουλειά μου. Μετά, πάθαμε την καταστροφή που μας ανάγκασε να κλείσουμε το θέατρο. Αλλά συγχρόνως σκέφτηκα γιατί να μην γίνει αυτό το νεανικό πράγμα από τώρα και να περιμένω να πεθάνω; Ας ξεκινήσουμε, από τώρα. Καμαρώνω. Έτσι, είναι πλέον υπεύθυνος για το θέατρο ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Εγώ συμμετέχω, ανάλογα με το τι θα μας πει ο Θωμάς. Τώρα παίζω στις "Ιδιοτροπίες της Μαριάννας" που σκηνοθέτησε ο Θωμάς. Το μετέφρασα κιόλας.

rejected: Τι σας ιντρίγκαρε στις "Ιδιοτροπίες της Μαριάννας"; Καταρχάς, το συναποφασίσατε με το κ.Μοσχόπουλο;

Ξ.Κ.: Όχι! Ο Θωμάς αποφασίζει και μου το ανακοινώνει! (γέλια). Αυτό που πρότεινα ήταν να το μεταφράσω εγώ (ο Θωμάς είχε πολύ δουλειά τότε) και με ξάφνιασε ευχάριστα ότι για πρώτη φορά μετέφραζα ένα ποιητικό κείμενο. Ένα κείμενο του 19ου αιώνα, σε παλιά γαλλική γλώσσα, με ποιητικές εικόνες. Το ευχαριστήθηκα και -θαρρώ- βγήκε πολύ καλό!

Ξένια Καλογεροπούλου


rejected: Ετοιμάζετε κι ένα ακόμα βιβλίο για παιδιά, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΡΤΗ.

Ξ.Κ.: Ναι! Με αυτόν το νεανικό εκδοτικό οίκο που αποτελείται από ωραίους ανθρώπους που τους χαίρομαι πολύ, μαζί με τον ανιψιό μου που κάνει ταλαντούχες εικονογραφήσεις, έχουμε επιλέξει τέσσερα παραμύθια, για πολύ μικρά παιδιά, μαζί με cd. Έχω δουλειά και σκέφτομαι, αργότερα, να βγάλω και ένα ακόμα βιβλίο, για λίγο μεγαλύτερα παιδιά. Παράλληλα είμαι τυχερή που με τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ κάναμε το "Γράμμα στον Κωστή". Αντιμετώπισαν το βιβλίο με μεγάλο μεράκι και στοργή.

"Πιστεύω σε ένα θέατρο ουσίας που να γοητεύει, δίχως τα χίλια σκηνικά, τα χίλια "νούμερα", που μιμούνται τα εφέ της τηλεόρασης και του σινεμά"

Ξένια Καλογεροπούλου

rejected: Στο παιδικό θέατρο υπάρχει ποσοτική άνθιση στην Αθήνα, αλλά έχω την αίσθηση πως στα έργα για παιδιά δεν υπάρχει "βάθος". Σα να θέλουν να λειτουργήσει το παιδικό θέατρο στο θέαμα. Στο "μάτι" του παιδιού. Κάνω λάθος;

Ξ.Κ.: Όχι. Συμφωνώ, απολύτως μαζί σας, κ.Παπανικολάου. Είναι θεαματικές παραστάσεις, όπου οι περισσότερες, είναι και λίγο "κούφιες". Δεν εμπεριέχουν κάτι ουσιαστικό. Ομολογώ ότι δεν βλέπω τις περισσότερες. Αλλά, δεν μου αρέσει και καθόλου το είδος. Πιστεύω σε ένα άλλο θέατρο για παιδιά που πιστεύουν και θίασοι που βρίσκονται εκτός Ελλάδας. Ένα θέατρο ουσίας που να γοητεύει, δίχως τα χίλια σκηνικά, τα χίλια "νούμερα", που μιμούνται τα εφέ της τηλεόρασης και του σινεμά. Αυτό το βλέπουν κι αλλού τα παιδιά. Δεν έχουν ανάγκη να πάνε σε ένα θέατρο. Εμείς θέλουμε κάτι που να είναι πολύ κοντά στα παιδιά. Γι' αυτό και το θέατρό μας, που είναι πολύ μεγάλο, το μικρύναμε. Για να είναι κοντά στους θεατές. Μικρούς και μεγάλους. Το θέαμα που παρουσιάζουμε είναι πολύ διαφορετικό. Με απλά μέσα και εξαιρετικούς ηθοποιούς.

rejected: Σε ό,τι αφορά στο βρεφικό θέατρο, ο Έλληνας γονιός το προσεγγίζει, όπως και το παιδικό;

Ξ.Κ.: Ναι! Το βρεφικό μας θέατρο από την αρχή πήγε καλά, με τη παράσταση "Έλα, έλα" που έκανα. Ακολούθησαν τρία θεάματα για βρέφη. Το φετινό τέταρτο είναι περισσότερο παιχνίδι. Το περσινό "Άκου" ήταν πιο ποιητικό. Σε όλες τις περιπτώσεις, τα μωρά και οι γονείς περνάνε πολύ καλά.

Ξένια Καλογεροπούλου

rejected: Όταν γύρω μας, βιώνουμε δύσκολους καιρούς, με τον φόβο στην καθημερινότητα της ψυχής και το μεταναστευτικό να είναι το μείζον πρόβλημα ανθρωπισμού, εσείς, σα να βρήκατε το καταφύγιό σας, στη δημιουργικότητα.

Ξ.Κ.: Είναι ένας τρόπος να αντέχω την όλη κατάσταση. Αυτό δεν σημαίνει ότι κλείνω τα μάτια, να μη βλέπω τι συμβαίνει γύρω μας. Έχοντας όμως ένα σημείο που συναντιόμαστε άνθρωποι που μοιάζουμε και συζητάμε τα ίδια πράγματα, βρίσκω απάγκιο. "Πετάμε" μαζί και πολεμάμε να φτιάξουμε κάτι με πάρα πολλές οικονομικές και άλλες δυσκολίες. Πριν χρόνια ανεβάσαμε στο θέατρο ΠΟΡΤΑ το έργο "Το αγόρι με τη βαλίτσα", που ήταν ακριβώς η ιστορία ενός μικρού πρόσφυγα. Τότε, ο κόσμος δεν ήθελε να έρθει να το δει, κι ας ήταν μια από τις καλύτερες παραστάσεις μας. Δεν είχε απήχηση στο κοινό, ποσοτικά. Όσοι το είδαν, το αγάπησαν. Αλλά, δεν ερχόταν πολύς κόσμος. Φοβόντουσαν το θέμα. Φέτος το ζητάνε το έργο και, από όσο ξέρω, ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, αλλά και σε πολλά σχολεία της επικράτειας.

"Τα παιδιά θέλουν να βλέπουν και να σκέφτονται. Δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα απλοϊκά και "ροζ". Ξέρουν και για το θάνατο. Ξέρουν και ότι οι άνθρωποι περνάνε πολύ δύσκολα. "


rejected: Ναι... απλά, ο ορισμός της Τέχνης, δεν είναι να επιλέγουμε ένα έργο, όχι με "επιταγές" επικαιρότητας, αλλά εγκαίρως να μιλάμε, για ό,τι "βλέπουμε να έρχεται"; Να μεταφέρεις στο θεατή, όχι ό,τι νιώθει στη παρούσα στιγμή, αλλά ό,τι μέλλεται να έρθει;

Ξ.Κ.: Ακριβώς, αυτό! Ό,τι έρχεται και ό,τι μας συνέβη, κάτι μας μαθαίνει. Αυτό με το οποίο δεν συμφωνώ είναι να κρύβουμε από τα παιδιά τα σοβαρά πράγματα. Στο περσινό έργο για παιδιά "Το μυστικό της πολιτείας Χάμελιν", υπήρχαν τρεις εκδοχές για το φινάλε. Οι ηθοποιοί είχαν έτοιμη μια εκδοχή που ήταν "ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα", μια άλλη που λεγόταν "περιπέτεια", και μια τρίτη εκδοχή που ονομάζονταν "μυστήριο". Και οι τρεις εκδοχές ήταν έτοιμες. Σκηνοθετημένες και μαθημένες. Ο θίασος ρώταγε τα παιδιά, τί θέλουν να δούνε. Κανένα παιδί, δεν ζήτησε ποτέ το happy end. Τα περισσότερα ήθελαν το "μυστήριο" και μερικά τη "περιπέτεια". Τα παιδιά θέλουν να βλέπουν και να σκέφτονται. Δεν χρειάζεται να τα κάνουμε όλα απλοϊκά και "ροζ". Ξέρουν και για το θάνατο. Ξέρουν και ότι οι άνθρωποι περνάνε πολύ δύσκολα. Καλό είναι να μην το ξεχνάνε.

Ξένια Καλογεροπούλου

rejected: Τι σας προβληματίζει, γενικότερα, στο ελληνικό θέατρο;

Ξ.Κ.: Γίνονται πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά και συνάμα πολλά περιττά. Η ποσότητα στο ελληνικό θέατρο είναι "ζαλιστική". Είναι δύσκολο για τον θεατή να διαλέξει τι θα πάει να δει. Εδώ κι εγώ σαν θεατής δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω τα λίγα πράγματα που θέλω να βλέπω, διότι δεν μπορώ να δω πολλά. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα φαντάζεται κανένας. Πέρυσι, είδα το "Από πρώτο χέρι" στο BIOS, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη. Μια παράσταση δίχως γνωστούς ηθοποιούς. Δεν διαφημίστηκε πολύ και ήταν από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχω δει ποτέ. Τουλάχιστον μαθεύτηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους και κράτησε περισσότερο καιρό από όσο ήταν προγραμματισμένο να παιχτεί αυτό το έργο.

rejected: Τα "περιττά" πράγματα που αναφέρατε ότι ανεβαίνουν στο ελληνικό θέατρο, "γέρνουν τη ζυγαριά" προς τη μεριά τους, σε σχέση με τα καλά που μπορεί να παρουσιάσει η θεατρική σκηνή;

Ξ.Κ.: Δικαίωμα του καθενός είναι να ανεβάσει το οτιδήποτε. Μέσα από όλα αυτά μαθαίνουν ηθοποιοί και σκηνοθέτες. Μέσα από αυτές τις προσπάθειες γίνονται και τα πολύ ωραία πράγματα. Ότι είναι πολλά, είναι όντως πολλά! Ειδικά στο παιδικό θέατρο, η προσφορά είναι άκρως υπερβολική.

Ξένια Καλογεροπούλου

"....να μπαίνεις μέσα στο θέατρο και να βλέπεις χαρούμενα πρόσωπα. Φρέσκα, ενθουσιώδη άτομα, γεμάτα κέφι και πίστη. "

rejected: Το κοινό ξέρει να "ξεσκαρτάρει" τις παραστάσεις και να επιλέξει με ορθό κριτήριο;

Ξ.Κ.: Υπάρχουν πολλά είδη κοινού. Υπάρχει μια κατηγορία κοινού που υποψιάζεται, ψάχνεται και βρίσκει αυτά που αξίζει να δει. Και υπάρχει και μια μεγαλύτερη κατηγορία κοινού, που μπαίνει όπου να ΄ναι, δίχως μεγάλες απαιτήσεις. Για εμάς, γι αυτό είναι πολύ δύσκολο. Εμείς στο θέατρο ΠΟΡΤΑ επιλέξαμε χρόνια τώρα, το δύσκολο δρόμο. Δεν είναι ανθόσπαρτος ο δρόμος του θεάτρου ΠΟΡΤΑ. Με δυσκολία τα καταφέρνουμε. Δεν έχουμε πια και επιχορήγηση. Η επιτυχία μας είναι η τεράστια αγάπη που έχουν γι' αυτό το θέατρο-προσπάθεια-παρέα, συντελεστές προικισμένοι, που έρχονται να δουλέψουν με πάρα πολύ λίγα χρήματα. Πολλές φορές, με σχεδόν τίποτα. Έχουμε και πάρα πολλούς εθελοντές που βοηθούν το ΠΟΡΤΑ. Είναι τελείως διαφορετική η σύνθεση των ανθρώπων που δουλεύουν. Αυτό όμως έχει και ένα αποτέλεσμα, να μπαίνεις μέσα στο θέατρο και να βλέπεις χαρούμενα πρόσωπα. Φρέσκα, ενθουσιώδη άτομα, γεμάτα κέφι και πίστη.

"Διαπίστωσα πως ο Μηνάς Χατζησάββας ίσως να ήταν ο πιο καλός άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ μου."

Ξένια Καλογεροπούλου

rejected: Μια από τις αγαπημένες μου παραστάσεις ήταν αυτή που σκηνοθέτησε ο Κώστας Γάκης, και παίζατε μαζί με τον Μηνά Χατζησάββα.

Ξ.Κ.: Με τον Μηνά συνεργαστήκαμε σε τρεις διαδοχικά παραστάσεις. Ξεκινώντας, από τη δική σας αγαπημένη παράσταση, έπειτα παίξαμε Πιραντέλλο στο ΕΘΝΙΚΟ και τέλος στο Φεστιβάλ Αθηνών. Από εκεί που είχαμε χαθεί ο ένας από τον άλλον, ήμασταν για δυο-τρία χρόνια συνέχεια μαζί. Διαπίστωσα πως ίσως να ήταν ο πιο καλός άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ μου. Ήσυχος, αξιαγάπητος, τόσο γλυκός με τους άλλους. Καθημερινά, μου τηλεφωνούσε ρωτώντας με, αν είμαι καλά ή αν χρειάζομαι κάτι. Δεν μου έχει ξανατύχει, άλλη φορά, τέτοιο πράγμα, με συνεργάτη ή φίλο. Μου λείπει πάρα πολύ. Θα μου λείπει πάντα....


rejected: Τελειώνοντας και επιστρέφοντας στο βιβλίο "Γράμμα στον Κωστή". Η φόρτιση όταν πιάσατε το πρώτο αντίτυπο στα χέρια σας, εικάζω πως θα ήταν τεράστια...

Ξ.Κ.: Έγινε σιγά-σιγά... το περνάς από διορθώσεις, διαλέγεις τις φωτογραφίες, που κι αυτό ήταν επίπονη, αλλά ενδιαφέρουσα δουλειά.... να διαλέξω το εξώφυλλο... σιγά-σιγά σχηματίστηκε το βιβλίο. Δεν βγήκε τσακ, μεμιάς, μπροστά μου το αποτέλεσμα. Η ευχαρίστησή μου είναι τεράστια γι' αυτό. Κάποιος που θα το δει στο ράφι ενός βιβλιοπωλείου και το ανοίξει δυο λεπτά, θα πρέπει να έχει όρεξη να το διαβάσει.... και εσύ που το διάβασες Γιώργο και ξέρεις από αυτά -επίτρεψέ μου τον ενικό- γνωρίζεις πως η γραφή μπορεί να είναι ένα μεγάλο "μανίκι", αλλά ταυτόχρονα είναι σπουδαία λύτρωση.

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου