Νουάρ... 'Παιδικά', συγγραφικά και μουσικά

H Αντριάνα Μίνου είναι μια μουσικός και συγγραφέας “πέρα-από-τα-συνηθισμένα” από την Καλάματα, η οποία, για παραπάνω από μια δεκαετία, ζει, εργάζεται και δημιουργεί στο Λονδίνο. Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Παιδικά νουάρ”, μιλάει στο rejected.gr για την τέχνη της, την ζωή της και τον κόσμο της.

κείμενο-συνέντευξη | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | εύη μίνου + τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος

rejected: Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μουσική;

Α.Μ.: Θα σας πω μια ιστορία: Όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο, πίστευα πως υπάρχει Άγιος Βασίλης. (Και ακόμη το πιστεύω- θα καταλάβεις σε λίγο γιατί). Ζούσαμε τότε σε ένα απαίσιο Ελληνικό κωλοχώρι, εγώ μόλις είχα ξεκινήσει το νηπιαγωγείο και ήμουν πολύ δυστυχισμένη γιατί κανείς δε με συμπαθούσε και περίμενα με λαχτάρα να βγάλει απ’ τη μιζέρια μου ο ερχομός του Άγιου Βασίλη. Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω πως ο μπαμπάς φέρνει τα δώρα και τα βάζει κάτω από το δέντρο τη νύχτα ώστε να τα βρω εγώ το πρωί. Εκείνη τη χρονιά, έτυχε και ξύπνησα μέσα στη νύχτα και λέω «δεν πάω να δω από τώρα το δώρο μου για να μην περιμένω μέχρι το πρωί;». Πηγαίνω, λοιπόν και βλέπω τα δώρα. Θυμάμαι να μπαίνω στο σαλόνι, να βλέπω την κουρτίνα να ανεμίζει –πράγμα που ήταν πολύ creepy γιατί ήμουν τεσσάρων- και να ακούω κουδουνάκια. Αυτό ίσως να ήταν και η πρώτη ένδειξη ότι είμαι ψυχοπαθής, αλλά πραγματικά άκουσα κουδουνάκια και είδα κάποιον να φεύγει από το σπίτι. Φυσικά και τρόμαξα, όμως γύρισα στο κρεβάτι μου και κοιμήθηκα. Το πρωί που ξύπνησα βρήκα κάτω από το δέντρο μια μελόντικα. Είπα στους γονείς μου πως το προηγούμενο βράδυ είδα τον Άγιο Βασίλη και δεν σκέφτηκαν να με παν σε παιδοψυχολόγο, αλλά σκέφτηκαν πως είμαι αθώα και καλή και συμφώνησαν μαζί μου. Έτσι, ξεκίνησα να παίζω μουσική μόνη μου. Ό,τι άκουγα προσπαθούσα να το παίξω στην μελόντικα. Έπειτα, μόλις είδαν οι γονείς μου πως μου αρέσει να παίζω μουσική, με πήγαν στο ωδείο. Δεν υπήρχε κανένα μουσικό ή καλλιτεχνικό ερέθισμα μέσα στην οικογένεια και πιστεύω πως αυτή η ιστορία αποτέλεσε αφορμή για να αρχίσω να ασχολούμαι με τη μουσική.

Αντριάνα Μίνου

rejected: Πώς πήρες την απόφαση να φύγεις στο εξωτερικό;

Α.Μ.: Τελειώνοντας στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας τη Σχολή “Μουσικής, επιστήμης και τέχνης”, έμεινα ένα χρόνο στην Θεσσαλονίκη για να δουλέψω. Γνώριζα ήδη κόσμο εδώ και μπήκα σε ωδεία, ωρομίσθια σε σχολεία και δασκάλα μουσικής στο ολοήμερο σχολείο σε περιοχές της επαρχίας της Θεσσαλονίκης. Το καλλιτεχνικό κλίμα εδώ ήταν πολύ θετικό, όμως δούλευα από τις 8 το πρωί μέχρι τις 12 το βράδυ και δεν είχα να φάω! Το ελληνικό κράτος με πλήρωσε καιρό μετά και τα λεφτά από τα ωδεία δεν αρκούσαν. Ήταν, λοιπόν, οικονομικό το θέμα συν του γεγονότος πως η Θεσσαλονίκη τραβάει τον κόσμο της σε μία νωθρότητα και η δημιουργία απαιτεί μεγάλη σπατάλη ενέργειας, την οποία δεν είχα, καθώς δούλευα τόσες ώρες για να ζήσω. Η ιδέα της φυγής στο εξωτερικό υπήρχε καιρό πριν, όμως δεν ξέρω αν θα έμενα έξω αν δεν υπήρχε η ανάγκη της επιβίωσης. Η υποτροφία που κέρδισα για το Master μου “Performing arts” και έπειτα για το διδακτορικό μου “Piano performance practice” αποτέλεσε την βασικότερη αφορμή για να φύγω. Οι υποτροφίες μόνο κρατούσαν 5 χρόνια, όμως πλέον είμαι εκεί από το 2004.

Αντριάνα Μίνου

rejected: Πώς είναι η κατάσταση στο Λονδίνο;

Α.Μ.: Το Λονδίνο ήταν, είναι και πιστεύω θα παραμείνει για πάντα, μια μητρόπολη. Μιλάμε για μια αχανή πόλη, οπότε νιώθεις μια παραπάνω ελευθερία να είσαι αυτός που θέλεις να είσαι χωρίς κανείς να σε στραβοκοιτάξει. Καταλαβαίνεις, βέβαια, πως ο λόγος που δεν σε στραβοκοιτάνε είναι επειδή δεν κοιτάνε γενικότερα τίποτα και αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό. Μπορεί για παράδειγμα, κάποιος να μη σε κοιτάξει επειδή είσαι ντυμένος κλόουν, αλλά να μη σε κοιτάξει κι αν σε μαχαιρώσουν μέσα στη μέσα του δρόμου και πέσεις σφαδάζοντας. Δεν είναι πως απλώς είναι όλοι αναίσθητοι, απλώς υπάρχει ο φόβος και η επιφύλαξη σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι εδώ.

rejected: Τι σου αρέσει να γράφεις περισσότερο;

Α.Μ.: Ο τρόπος που γίνομαι δημιουργική δεν επιδιώκεται. Απλά συμβαίνει. Δεν γίνεται με πρόγραμμα και οτιδήποτε έχω δημιουργήσει μου αρέσει εξίσου γιατί μου αρέσει η δημιουργική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι όταν το δημιουργώ, πράγμα το οποίο θεωρώ τον λόγο που αξίζει κάποιος να ζει. Δεν έχει σημασία το τι φτιάχνει κάποιος, σημασία έχει η δημιουργική διαδικασία. Εκείνη την στιγμή, δεν έχει σημασία ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι, δεν έχει σημασία τίποτα άλλο εκτός απ’ το να είσαι μέσα σε αυτό σαν να σε έχει καταλάβει.

Αντριάνα Μίνου

rejected: Πιστεύεις πως υπάρχει μέλλον για τους μουσικούς, οι οποίοι επιλέγουν να μείνουν στην Ελλάδα;

Α.Μ.: Η Ελλάδα δεν λειτουργούσε ποτέ εντελώς ορθόδοξα σε δημιουργικό επίπεδο. Πάντα τα πράγματα λειτουργούσαν κάπως πλάγια. Πάντα υπήρχαν αυτοί που την έβγαζαν εύκολα κι αυτοί που χτυπιόταν κάτω για να κάνουν το πιο απλό πράγμα. Δεν θα συνιστούσα σε κανέναν να μείνει εδώ, δυστυχώς. Νομίζω πως γίνεται να επιβιώσεις σαν μουσικός στην Ελλάδα, όμως αυτό προαπαιτεί πολλά πράγματα. Παντού είναι δύσκολα και υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός και τα κονέ ισχύουν και όλα, όμως στο εξωτερικό υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες.

rejected: Τι είναι τα “παιδικά νουάρ”;

Α.Μ.: Δεν είναι ούτε πολύ παιδικά ούτε πολύ νουάρ. Περιέχει όλα τα φάσματα του παιδικού, από το παιδιάστικο μέχρι το αγγελικά αθώο και πολλά στοιχεία από τις ταινίες νουάρ. Πέρασα μια περίοδο, στην οποία έβλεπα αποκλειστικά φιλμ νουάρ και το γεγονός πως έβγαινα από το σπίτι και έβλεπα χρώματα μου φαινόταν παράξενο! Τα νουάρ έχουν πολλά στοιχεία παιδικού μέσα τους: Όλα είναι δισδιάστατα. Υπάρχει ο καλός η κακός, το σωστό, το λάθος... Σε αντίθεση με την “αληθινότητα”, είναι πολύ συγκεκριμένοι οι κανόνες και αυτό από μόνο του κάνει το νουάρ, παιδικό. Τα “παιδικά νουάρ” είναι ιστορίες, οι οποίες, ως επί το πλείστων, αφορούν ένα ερωτευμένο αντρόγυνο. Αυτό κάποιες φορές είναι πολύ εμφανές, κάποιες φορές καθόλου. Χρησιμοποιώ αυτό ως έναυσμα και μιλάω για μένα και τα πράγματα που με αφορούν -όπως κάνουν όλοι οι συγγραφείς-.

Αντριάνα Μίνου

rejected: Πώς προέκυψε η ιδέα συγγραφής των “παιδικών νουάρ”;

Α.Μ.: Πρόκειται για ιστορίες που γράφτηκαν σε διάστημα δύο χρόνων και η αλήθεια είναι πως δεν είχα σκεφτεί ποτέ να το βγάλω σε βιβλίο. Εγώ πάντα έγραφα, όμως ποτέ δεν είχα καμία φιλοδοξία να εκδοθώ. Πίστευα πως ποτέ κάποιος εκδοτικός οίκος δεν θα ενδιαφερθεί για την δουλειά μου και έπειτα πως οι ιστορίες μου ήταν πολύ προσωπικές για να εκδοθούν, να βρουν αντίκρισμα και να προκαλέσουν ενδιαφέρον στον κόσμο. Έκανα λάθος, γι’ αυτό και χαίρομαι που βγήκε το βιβλίο μου. Είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που έχω εκπλαγεί, πρώτον που το εξέδωσε ο πρώτος εκδοτικός οίκος που το έστειλα -κι ο μόνος που θα μπορούσε να το είχε βγάλει- κι έπειτα που βρήκε ενδιαφέρον σε αυτό ο κόσμος. Μια μέρα, λοιπόν, που ήμουν μόνη μου και με έπιασε η ανάγκη να κάνω δημόσια την δουλειά μου, άνοιξα το browser και το μάτι μου έπεσε σε μια διαφήμιση των εκδόσεων “Παράξενες μέρες”, οι οποίες ήταν ακόμη νέες και δεν είχα εκδώσει βιβλία. Με το που βλέπω το όνομα, θυμάμαι τον Jim Morrison, χαίρομαι και σκέφτομαι πως ίσως μπορούμε να συνεννοηθούμε. Είχαν έναν διαγωνισμό και μέσα στο site τους έψαχναν για συγγραφείς. Η διορία έληγε σε μερικές μέρες και απλώς πήρα τα διηγήματα των τελευταίων χρόνων και τα έστειλα. Ήξερα πως υπάρχουν κοινά στοιχεία ανάμεσα στα διηγήματα και βρήκα κι αυτόν τον παράξενο τίτλο με τον οποίο, όλοι μπερδεύονται και στα μισά βιβλιοπωλεία βρίσκεται στο παιδικό τμήμα και στα άλλα μισά στο κινηματογραφικό. Το έστειλα, λοιπόν, και τελικά εκδόθηκε!

rejected: Μίλησέ μας για τη συνεργασία σου με τις “παράξενες μέρες”.

Α.Μ.: Οι “Παράξενες Μέρες” είναι ένας εκδοτικός οίκος με έδρα το Ρέθυμνο, ο οποίος υποστηρίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τους συγγραφείς του. Δεν ζητάει χρήματα για να εκδώσει κάποια δουλειά και εκδίδει όποιο βιβλίο ταιριάζει με την αισθητική του. Δεν έχουν καθόλου υποστήριξη από Media και κάνουν ό,τι κάνουν επειδή το αγαπούν. Το κάνουν για τα βιβλία.

Αντριάνα Μίνου

rejected: Σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να επιστρέψεις στην Ελλάδα;

Α.Μ.: Όχι. Τελεία.

rejected: Τι είναι η μουσική για σένα;;

Α.Μ.: Είναι κάτι που με συντροφεύει από τόσο μικρή και έχω ζήσει τόσο πολύ μέσα σ’ αυτό που δεν μπορώ να το ξεχωρίσω από εμένα. Δεν είναι κάτι έξω από μένα για να μπορώ να πω τι σημαίνει για μένα. Είναι σα να με ρωτάς τι είναι για μένα το χέρι μου! Δεν μπορώ να φανταστώ να μην υπάρχει στην ζωή μου. Υπήρξε και βάσανο γιατί απαιτεί πολύ δουλειά, όμως η ευχαρίστηση που μου προσφέρει είναι τόσο απύθμενη, που δεν συγκρίνεται με τα “βάσανα” που πέρασα εξαιτίας του.

Αντριάνα Μίνου

rejected: Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε δέκα χρόνια από τώρα;

Α.Μ.: Δεν φαντάζομαι ποτέ την ζωή μου! Οι παράγοντες που την επηρεάζουν είναι τόσοι πολλοί ώστε δεν έχει νόημα να φαντάζεσαι. Θέλω να είμαι δημιουργική, να μην χρειάζεται να σπαταλιέμαι σε πράγματα που δεν με ευχαριστούν, να είναι οι φίλοι μου καλά και να αγαπώ και να με αγαπούν οι άνθρωποι. Θα ήθελα να υπάρχει περισσότερος πλουραλισμός και να μην καταπιέζονται οι καλλιτέχνες σε παγκόσμιο επίπεδο. Υπάρχει μια τάση να γίνονται όλα ίδια και θα ήθελα να μην χαθεί η διαφορετικότητα. Ακόμη κι αν εγώ αποτύχω σαν καλλιτέχνης, θα ήθελα να μπορώ να διαβάσω ένα βιβλίο και να μην είναι ίδιο με όλα τα άλλα. Θα ήθελα να ξέρω πως ο κόσμος δεν γίνεται εντελώς άχρωμος.

Αντριάνα Μίνου

Καλές δημιουργίες, λοιπόν, Αντριάνα! Κάνε τον κόσμο λίγο πιο πολύχρωμο με τα νουάρ σου!

Μπορείτε να δείτε το προσωπικό της site εδώ. Επίσης, η Αντριάνα Μίνου συνδιοργανώνει και συμμετέχει στο "νοτιότερο και πιο αυτοσχέδιο φεστιβάλ της Ευρώπης".
2ο Φεστιβάλ της Άμμου και φέτος στη Γαύδο, 22,23,24 Ιουλίου. Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

συνέντευξη-κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | εύη μίνου + τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος

Στιγμές από την παρουσίαση του βιβλίου της "Παιδικά Νουάρ" στη Θεσσαλονίκη, με συμμετοχή - μεταξύ άλλων- της Σοφία Καρακάντζα και του Γρηγόρη Παπαδογιάννη:

Αντριάνα Μίνου
Αντριάνα Μίνου
Αντριάνα Μίνου
Αντριάνα Μίνου
Αντριάνα Μίνου
Αντριάνα Μίνου