image_alt_text image_alt_text image_alt_text image_alt_text

Το παιδί του φθινοπώρου

Θα σταθεί στην άκρη του ποταμού χωρίς να σε ρωτήσει...

Είναι εκείνη η στιγμή_



_που το παιδί σου κάνει τα πρώτα βήματα προς την ανεξαρτησία του. Από εσένα, από τα θέλω σου και τα σχέδιά σου. Βήματα απρόσεχτα, απρόβλεπτα και αμήχανα, αλλά ολόδικά του. Και σιγά σιγά να δεις που αυτά θα εξουσιάζουν τα δικά σου. Εσύ θα πας με τα νερά του, θα προσαρμοστείς στη βροχή, τον ήλιο, στο γκρι και στα πολύχρωμα που αυτό διαλέγει από εδώ και πέρα. Δεν μπορείς να το ελέγξεις πια, πέρασε το καλοκαίρι σου.


image01

Θα σταθεί στην άκρη του ποταμού χωρίς να σε ρωτήσει. Θα παίξει με τα πεσμένα φύλλα, την ομπρέλα και το παλτό του, με το χώμα και ό,τι βρει πάνω σε αυτό. Ό,τι εσύ θεωρείς έξτρα βάρος, έξτρα έγνοια και έξτρα δουλειά, για το φθινοπωρινό παιδί είναι το παιχνίδι του, είναι οι επιλογές του. Θα τις κάνει όλες, αλλά θα σε αφήσει να το κοιτάς. Για να προετοιμαστείς εσύ, όχι αυτό. Οι δικές σου ανασφάλειες δεν θα το αγγίζουν πλέον. Ίσα ίσα, είναι τα κίνητρά του.


image01

Το ξέρεις εξάλλου πως φθινοπωρινή θα είναι η μέρα που θα σε αφήσει για πρώτη φορά έξω από τα κάγκελα μιας σχολικής αυλής. Θα σε αφήσει να το χαζεύεις να τρέχει ελεύθερο όπου θέλει και όπως θέλει, να το χαζεύεις να σου φεύγει. Και θα χαίρεσαι όσο τίποτα αν κάνει μια μικρή κίνηση μετά το χτύπημα του κουδουνιού: να γυρίσει να σε χαιρετήσει.



Θα σε αφήσει να το χαζεύεις να τρέχει ελεύθερο όπου θέλει και όπως θέλει, να το χαζεύεις να σου φεύγει