Γοητεία, πέρα από την πρώτη ματιά

Ακόμη κι αν δεν είσαι από Θεσσαλονίκη σίγουρα θα έχει πέσει το μάτι σου σε κάποια φωτογραφία με τον Λευκό Πύργο να δεσπόζει ως κυρίως θέμα, κατάληξη ωστόσο ενός από τα σοκάκια της πόλης. Η Φιλικής Εταιρείας (πρώην Παστέρ) παρά το ιστορικό της όνομα είναι ένα στενό της Θεσσαλονίκης το οποίο έχει γίνει κατά βάση γνωστό από τέτοιες φωτογραφικές λήψεις. Πόσα πράγματα όμως άραγε θα μπορούσε να ανακαλύψει κανείς σε ένα δρομάκι σαν αυτό;

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Φιλικής Εταιρείας
Φιλικής Εταιρείας

Μικρά ενδιαφέροντα “ spots” που έχουν εδραιώσει πια τη θέση τους με τον καιρό δίνοντας ζωή στο σε κατά τόπους πεζοδρομημένο στενό μπορούν να σε εκπλήξουν ευχάριστα. Ένα από αυτά η κοινή πια αναφορά όλων, το γνωστό καφέ-μπαρ Εφημερίδα-SKG. Ξεχωριστό, φιλικό, ευφάνταστο περιβάλλον με urban-industrial αισθητική, στους τοίχους του οποίου οι θαμώνες άφησαν κάπως- κάποτε τις σκέψεις τους να αποτυπωθούν σε ανεξίτηλο brain storming. Μπορεί όταν είχε πρωτοανοίξει –όπως ακούσαμε- οι γείτονες να θορυβήθηκαν που ήρθαν οι φοιτητικές φωνές να ταράξουν την όποια ησυχία πρόσφερε ως τότε ο δρόμος, αλλά σε αυτό το σημείο της πόλης τελικά όλοι οι καλοί χωράνε.

Τα γκράφιτι σε κάποια εμφανή σημεία αρκετών κτιρίων δίνουν την εντύπωση ενός μίνι γκέτο ανεξέλεγκτων καλλιτεχνικών ανησυχιών που βρήκαν κάπως έτσι διέξοδο γεμίζοντας τον τόπο χρώματα ή και –γιατί όχι;- ακόμη και μουντζούρες. Προσωπικά, χωρίς να μπορώ να το δικαιολογήσω επαρκώς, η Φιλικής Εταιρείας μου βγάζει μια εστέτ ρεμπελοκατάσταση πράγμα που από μόνο του είναι οξύμωρο ίσως, ωστόσο να που συνδυάζεται.


Φιλικής Εταιρείας
Φιλικής Εταιρείας

Από τη μία ο Λευκός Πύργος στέκει σαν ακοίμητος φρουρός στη μία πλευρά -βασική θέα της περιοχής- με το καφέ μπαρ “oval” να σε υποδέχεται ηλιόλουστο την άνοιξη και το καλοκαίρι προτού κατέβεις παραλία, από την άλλη ένα κράμα κτισμάτων με διάφορα χαρακτηριστικά ή ιδιότητες δίνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα χροιά στο τοπίο. Η Κεντρική βιβλιοθήκη που πρόσφατα ανακαινίστηκε συνορεύει επίσης με τη Φιλικής Εταιρείας και πίσω της ακριβώς βρίσκεται ο κινηματογράφος Μακεδονικόν. Σ’ εκείνο το οικόπεδο μετά την πυρκαγιά του 1917 είχε κτιστεί το θέατρο Πάνθεον το οποίο κατά τη διάρκεια των 15 χρόνων λειτουργείας του γνώρισε μεγάλες δόξες. Στην αυλή του μάλιστα λειτουργούσε θερινό θέατρο ή σινεμά και οι κάτοικοι της Φ. Εταιρείας είχαν την ευκαιρία ν’ απολαύσουν από τα μπαλκόνια τους τις προβολές ή τις παραστάσεις.

Στο σημείο εκείνο στεγάζεται και η Μασονική (Τεκτονική) Στοά της Θεσσαλονίκης. Θα μπορούσε να αποτελεί ένα πολυσυζητημένο μέρος με βάση πολλές αντικρουόμενες απόψεις κι αγαπημένο θέμα συζήτησης κυρίως ορισμένων συνωμοσιολάγνων. Οι προσωπικές μου γνώσεις παρ’ όλα αυτά περιορίζονται μόνο στα χωροταξικά πλαίσια του συγκεκριμένου κτιρίου το οποίο συμπληρώνει σαν μία ενδιαφέρουσα διαφορετικότητα το γενικότερο «ντεκόρ». Γωνία με την οδό Μανουσογιαννάκη θα βρεις επίσης το μεζεδοπωλείο Μασσαλία. Ήταν ήδη γνωστό στη Χαλκιδική κι ήρθε στην πόλη να το μάθουμε κι εδώ. Πολύ καλά λόγια έχω ακούσει, ήρθε μάλλον η ώρα να το επισκεφτώ κι εγώ.


Φιλικής Εταιρείας
Φιλικής Εταιρείας

Μιας και στην πόλη αυτή οι εκκλησίες βρίσκονται σχεδόν παντού όμως, δε θα μπορούσε παρά να υπάρχει μία κι εδώ. Ο λόγος για το ναό των Αγ. Κων/νου και Ελένης η μία πλευρά της οποίας αποτελεί κομμάτι του στενού. Στους παράδρομούς της οδού συναντάς γυμναστήρια, ναργιλάδικα –κι εδώ αναφέρομαι στο ατμοσφαιρικό hookah που μας έχει φιλοξενήσει πολλές φορές και ως φοιτητές αλλά ακόμη και τώρα- άλλες καφετέριες και πολλά ακόμη μαγαζιά που μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχει ίσως παρατηρήσει καν.


Φιλικής Εταιρείας
Φιλικής Εταιρείας

Θα δεις ζευγαράκια στα παγκάκια αγκαλιά, φοιτητές να βολτάρουν, κόσμο να φωτογραφίζει τον Λευκό κατηφορίζοντας, παιδιά και μεγάλους με τα σκυλάκια τους να πηγαινοέρχονται κατεβαίνοντας στην παραλία κι αν την περπατήσεις μια μέρα ηλιόλουστη θα χαρείς τον ήλιο με έναν περίεργο τρόπο μιας και θα είναι εκεί χωρίς να είναι δημιουργώντας σκιές και παιχνιδίσματα ανάμεσα από τα κτίρια που περιβάλλουν το σοκάκι.

Τα βράδια ο παλμός της γίνεται πιο “underground”. Σε κάποια σημεία της φαινομενικά ηρεμεί μα αν παρατηρήσεις καλύτερα θα καταλάβεις ότι ίσως να αποτελεί ένα καλό ημι-εκτεθειμένο σημείο για τους ερωτευμένους που λέγαμε πριν. Σε κάποια άλλα πάλι η νυχτερινή ζωή της πόλης συνεχίζεται ακάθεκτη μέχρι όσο.

Φιλικής Εταιρείας
Φιλικής Εταιρείας

Η Φιλικής Εταιρεία συνδυάζει πολύ περισσότερα απ’ όσα θα αντιλαμβανόταν κανείς με την πρώτη ματιά. Αυτή είναι εξάλλου και η γοητεία της.


κείμενο | έλλη πράντζου
φωτογραφίες | ευτυχία πασχαλίδου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης