Στα λευκά είναι η μαγκιά

Τώρα συγγνώμη; Καλύτερη ιδέα εμείς δεν είχαμε για απόδραση. Εγώ όταν όλα μου πηγαίνουν δράμα, κάνω απόδραση στη Δράμα.
Για την ακρίβεια λίγο πιο ψηλά από τη Δράμα, 45 χιλιόμετρα μετά, στο Όρος Φαλακρό. Μην με ρωτάτε τι και πως. Και μένα άλλοι με πήγανε. Χρόνια μες τα χιόνια, δεν ήμουν και "κομμαντούλης" όμως, αυτό το χιονοδρομικό δεν το ΄χα σλαλομάρει. Δεν το ΄ξερα το μέρος-ντροπή μου μα και truth. 

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Φαλακρό
Φαλακρό

Είχα πάει στο Σέλι και το ΄χα ξεσκίσει, παλιά την Αράχωβα, όταν με την παρέα βγαίναμε Αθήνα στο Jackson's για freddo και με την μία φεύγαμε ΣΚ με εξάρτηση. Τα πρώτα μου σπασίματα στα πόδια και τα πρώτα ανοίγματα στα πόδια-λίγο πριν το σπαγκάτο του αρχάριου με δάσκαλο, στο Ελατοχώρι Πιερίας τα έκανα. Αλλά, που να ΄ξερα την καινούργια εμπειρία;
Το Φαλακρό δεν το ΄χα. Ιδέα του Μανώλη και της Κάτιας. Βασίστηκα και στον Λευτέρη, τον τρίτο της παρέας που είχε ξαναπάει κι έτσι "την είδα αλλιώς" και απογειώθηκα.
Ξέρεις, τι;...Το άσπρο και το γαλάζιο πάντα με ξεκουράζει. Μου υπενθυμίζει το άδειασμα στο νου και παιδικότητα. Παιχνίδι με τη φύση. Την άσπρη φύση. Ζεστασιά με τον πάγο. Είναι ωραίο το λευκό, όταν το αγκαλιάζει το γαλάζιο του ουρανού.
Γαληνεύεις. Ανθίζεις σαν μπουμπούκι στην πιο cold σου φάση. Κι ας τσουρομαδάς και λίγο. Βολτάρεις σε πίστες και κάνεις σλάλομ στα ίδια και τα ίδια. Τα φθαρτά, τα εκνευριστικά...τους δείχνεις πως ελίσσεσαι. Δεξιά κι αριστερά. Τους χαμογελάς πονηρά και τους προσπερνάς.
Το "πάω να πιάσω ουρανό" είναι δεδομένο εκεί. Συνομιλείς με το Θεό. Σου μιλάει στο αυτί, αν θες να τον ακούσεις.

Φαλακρό
Φαλακρό

Χαζεύεις το κάτω, το μακρινό, το ταπεινό της πεδιάδας, όπου άνθρωποι τρέχουν, αγχώνονται, τρομοκρατούνται και εσύ στα ανεμοδαρμένα σου ύψη, την έχεις δει κύριος. Απόμακρος από όλα.
Τα πάντα κάναμε παρέα ζευγάρια και μπακούρια. Τσιλάουτ στο χιόνι, η φάση.  Κάθε λογής δραστηριότητα, από το πρωί ίσαμε την νύχτα.
Είναι φάση το χιόνι. Μόνο όποιος κάνει σκι, μπορεί να με νιώσει. Οι άλλοι πίνουνε τσάι στην καφετέρια και απολαμβάνουν από την τζαμαρία, όσα μόνο εσύ μπορείς να ζήσεις με το σώμα σου. Παπαριάζουν απ΄ το κρύο, δίχως να του συστηθούν. 
Κάνε εσύ σκι, κι άσε τους άλλους να τρώνε πιροσκί.
Κύριος του εαυτού σου, στο απέραντο λευκό. Θεός, ουρανός και άσπρο. Απάτητο, απόρθητο, παρθένο. Ξεχνάς έγνοιες, υποχρεώσεις, άγχη και το μόνο που σε στρεσάρει είναι πως θα φτάσεις  με την πιο άνετη σου δρασκελιά στην απέναντι κορφή.
Το κορμί πλάστηκε να γέρνει, να λυγά και πάλι να ανυψώνεται στο δρόμο της φύσης. Στο δρόμο της ζωής.

Φαλακρό
Φαλακρό

Σκρολάρεις πάνω στο χιόνι και αφήνεσαι στην πιο αγνή σου διαδρομή. Σηκώνεις σκόνη ψύχους.
Βουτάς στη παγωμένη σου δροσιά και αναγεννιέσαι. 
Είναι "ουόου" η φάση. Να τη ζεις και να την σέβεσαι.
Το τελεφερίκ της απόδρασης σου, εκεί όπου κοιτάς από ψηλά και μοιάζει η πλάση ζωγραφιά.
Αγαπημένε, η ζωή πάντα στα κρύα θα σε βουτά. Και έπειτα θα σου σκάει τον πιο δυνατό της ήλιο να σε ισιώνει. Να σε στρώνει στα ίσια σου, να σε κάνει μάγκα.
Άλμα και "πεφτοδρόμιο" κατάσταση στο απόλυτο frozen freedom της ζωής σου.
Μην είσαι άλλο αβγολέμονος. Σκαπετάς και φχαριστιέσαι. 

Φαλακρό
Φαλακρό

"Με τ’ άσπρα πέδιλα, πατάω τα βέβηλα, 
τ’ άγρια τ’ αγκάθια των καιρών, 
σε δρόμους άφατους  κι απ’ την αγκράφα τους 
σκύβω και λύνω το παρόν"... 


κείμενο | γιώργος παπανικολάου
+ φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης