Αμφίστ(ο)ιχο

- Ένας τοίχος στίχων που διαβάζονται κι ανάποδα:



Αμφίστ(ο)ιχο


για όσο θέλεις θα ‘ναι

με το πρώτο φως γεννιέται ένα καλοκαίρι

διαδρομή σε όνειρο

τότε μιλά το κάθετι που μέσα μου είναι οικείο


ένας σεισμός πιο δυνατός, ένα κενό ομιλίας

αγνή σημαντικότητα κρυμμένη στο γαλάζιο

δρα, δίνεται χωρίς ναρκισσισμό,

σαν μια ιδέα που χάθηκε ενώ εσύ έφυγες

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


σε πράσινο αλλάζουν όλα

εξάλλου

ποτέ μου δεν φοβήθηκα τα κύματα

γαλήνη τα ΄πλαθα

που μου λείπω φοβάμαι


σίγουρα θα ‘ναι και άλλα που δεν βλέπω

ένα άσπρο άλογο καλπάζει δίπλα στη θάλασσα

η φύση τίκτει

μυρωδιά γιασεμιού σε δέρμα αρμυρό

μια επανάληψη χωρίς αρχή

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


ένα συμβάν χωρίς αιτία

οι πρώτες σταγόνες θα σκοτώσουν την θέρμη

σαν να μην ήτανε ποτέ το καλοκαίρι

δεν έμεινε τίποτε για αρπαγή

για τόσο λίγο ήτανε

λέξεις | καλλιόπη πασιά */* φωτογραφίες | καλλιόπη πασιά */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου