Αμφίστ(ο)ιχο

- Ένας τοίχος στίχων που διαβάζονται κι ανάποδα:



Αμφίστ(ο)ιχο



σιγά σιγά το έκρυβα


σημάδι του θανάτου


το σώρευα στο δέρμα


το άσπρο το ‘θελα κρυφό και τ’ άλικο συνάμα


εκεί κοντά στη μέση


στη μέση του προσώπου μου


τον φόβο για να διώξω


σαν βέλος έπλαθα μικρό


ανάκατο σε βήματα


μ’ ελπίδες μπερδεμένο

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


εκείνονε τον άκαρδο, τον άχρονο το χρόνο


που όνειρα γι΄αύριο και πίστη δε λογίζει


ταξίδι γίνεται γοργό και ακροσαλεμένο


μονάχα το δικό του εκείνο αναγνωρίζει


παιχνίδι μέσα από ένα φως


και πίσω στο σκοτάδι


να κρέμεται ανέλπιδος και άπιστος στο τόσο


του ανθρώπου μοίρα είναι αυτή


αγόρι ή κορίτσι

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


για ψάξε βρες από όλα που αρχινά


το άλικο το νήμα


σαν θέλεις παραμύθι


ζωή να τ’ ονομάσεις


φανέρωσέ το γρήγορα

λέξεις | καλλιόπη πασιά */* φωτογραφίες | καλλιόπη πασιά */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου