Αμφίστ(ο)ιχο

- Ένας τοίχος στίχων που διαβάζονται κι ανάποδα:



Αμφίστ(ο)ιχο


άνθιζε μέρα το μυαλό της

τόσο κοντά στη φύση ένιωθε

ολόκληρη γη ίδια γινόταν

σαν έρχονταν τ’ απάντημα


αλλού κοιτούσαν δήθεν

σαν ξίφη τα χαμόγελα

από του έρωτα τ’ αμόνι

κανείς να μη ματώνει

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


μα ήρθε τότε ο δαίμονας

σαν έσπειρε το μήπως

φτερά βγάλαν τα αισθήματα

και αλλού πήγαν για ρέστα


φτάσαν οι δυό κατάματα και αντίκρυ

μα άλλη γεύση είχαν

και ας ήταν ο καπνός κοινός

και ας μαζί το είχαν δοκιμάσει

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


το τέλος στο έμπα ήταν ήδη

το ένιωθε στο βλέμμα

πονούσε κι ήταν απόσταση

χάραζε νύχτα η ματιά του

λέξεις | καλλιόπη πασιά */* φωτογραφίες | καλλιόπη πασιά */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου