Αμφίστ(ο)ιχο

- Ένας τοίχος στίχων που διαβάζονται κι ανάποδα:



Αμφίστ(ο)ιχο


νόμιζαν πως κτήμα είχε γίνει


την έκλεισαν πίσω από λόγια και χαμόγελα


χρυσό κλουβί να μοιάζει


αδυναμία θα το έλεγε


μέσα έξω άνοιξη


πώς έτσι οι εποχές μπερδεύτηκαν


να απλώνει και να ανθίζει


εκεί που την μαραίνουνε

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


της το ‘πε φίλου στόμα χτες

να ονειρεύεσαι σαν να ‘ναι η έγνοια απούσα

πάνω σε αυτό όλο να τρέχεις

σταθμό να μην αφήνεις


μην συνερίζεσαι την άγνοια του

βαθιά στα σπλάχνα της

αν δεν έχει κολυμπήσει

γυναίκα τι θα πει δεν το γνωρίζει

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


εκεί που νιώθει πως την κέρδισε

εκεί δεν την κατέχει

γυρνά την πλάτη αγέρωχα

κυλά σαν το νερό και φεύγει

λέξεις | καλλιόπη πασιά */* φωτογραφίες | καλλιόπη πασιά */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου