Αμφίστ(ο)ιχο

- Ένας τοίχος στίχων που διαβάζονται κι ανάποδα:



Αμφίστ(ο)ιχο


άθροιζε τις ανάσες

επέλεγε χρώματα

άφηνε να ταξιδεύουν

σε διαδρομές πάνω από στέγες 


μάζευε λαθραία τις στιγμές

γλωσσοπλάθοντας ιστορίες

σμίλευε κερένια τα φτερά

γινόταν σύννεφο

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


πλησίαζε πολύ όμως στον ήλιο

έσταζε βροχή

ορμητική σαν δάκρυ

έτσι κάθε μέρα


ειδικά αυτή

μετά τη μεγαλύτερη νύχτα

τότε που σωρευόταν προσδοκία

μεμιάς ψευδαίσθηση γινόταν

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


ίδια με το χνώτο παγωμένου αέρα

μέσα από φλεγόμενη ψυχή βγαλμένο

έτσι όπως κραυγάζει η λησμονιά

αφαιρώντας μία μία την ανάσα 

λέξεις | καλλιόπη πασιά */* φωτογραφίες | καλλιόπη πασιά */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου