Αμφίστ(ο)ιχο

- Ένας τοίχος στίχων που διαβάζονται κι ανάποδα:



Αμφίστ(ο)ιχο


είναι φορές που μόνη μου όλο νιώθω

μέσα σε κόσμο με βοή

εγώ με τα στοιχειά της φύσης

εκεί θέλω να τρέχω

δίπλα σε γάργαρο νερό

απ’ όλα πιο καθάριο


χωρίς να άγχομαι γιατί

το τι θα κατακτήσω

κι ακόμη πιο πολύ πίσω τι θα αφήσω

τσέπη, σκεπή ή αγκαλιά

χρώμα διαλέγω μόνο

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


κοίτα π’ ακούμπησα εδώ

ν’ αφήσω τις πληγές μου

σε ο,τι είπα όχι

χρώμα αν είν’ αυτό ή άνθρωπος

αλήθεια δεν το ξέρω


κάπως έτσι στέκεται και αυτός

μ’ αποχαιρετισμούς στην τσέπη

τ’ άδεια του χέρια να ζεστάνει

μια παρουσία άηχη

μόλο που κάνει κρότο

Αμφίστ(ο)ιχο
Αμφίστ(ο)ιχο


είναι η απουσία και το διάφορο

αυτό που θα του φέρει κάτι

με μια διεύθυνση αλληνής

και ας μην το έχει δοκιμάσει

μόνος του πια δεν είναι

λέξεις | καλλιόπη πασιά */* φωτογραφίες | καλλιόπη πασιά */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου