R

e

j

e

c

t

e

d

W

r

i

t

i

n

g

image

Η μη αναπάντεχη ιστορία της μη αναπάντεχης Πρωτοχρονιάς

όταν όλα γίνονται εντελώς μη αναπάντεχα

Το 2015 συναντά το 2016 σε ένα μπαρ.

Το '16 πίνει ένα λικέρ πικραμύγδαλο, και το ’15 το ρωτάει "τι να κεράσω;". "Μα είσαι βλάκας, φίλε ’15; Μυρίζει ντισαρόνο από χιλιόμετρα", είπε με σνομπ ύφος Κολωνακιώτη το 2016. "Τέλος πάντων", γνέφει το 2015 με μπρίο και στιλ στον μπάρμαν, που ήταν ντυμένος Άγιος Βασίλης, και παραγγέλνει μια ξενέρωτη βότκα λεμόνι κι ένα λικέρ για το νέο του φλερτ που έχει ήδη μπει στο friend zone.

single photo

"Μα τι κάνεις εδώ τόσο νωρίς; Σε περιμένουν όλοι να έρθεις μετά τις 12. Αλλά ξέρω, αυτό εξαρτάται από το πότε θα κάνει αντίστροφη μέτρηση η κάθε παρακμιακή μαγνητοσκοπημένη τηλεοπτική εκπομπή με τύπους που μπεκροπίνουν σε στούντιο από τις 3 το μεσημέρι", είπε το 2015 και κατέβασε μία γουλιά από το μαύρο, δαγκωμένο του καλαμάκι. "Σουτ! Μη φωνάζεις. Μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι εδώ. Ξέρεις, στην πραγματικότητα, ο νέος χρόνος μπαίνει πάντα πιο νωρίς από ό,τι τον περιμένεις, αλλά πάντα δε θέλει να χαλάει την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι καινούργιο... η νέα αρχή... το restart… η θεαματική είσοδος σε στιλ Ζωζώ Σαπουντζάκη. Στην πραγματικότητα, είναι πάντα εκεί και σε κοιτάζει... μα καλά, ξεχνάς τα δικά σου; Ο χρόνος είναι πάντα εδώ, συνυπάρχει με το μέλλον, αρνείται να φανερωθεί και ξεχνάει την αιώνια παρουσία του με το που γίνεται ορατός. Γι' αυτό κι εγώ, σε λίγο, που οι άνθρωποι θα με δουν και θα πρέπει να με αντιμετωπίσουν, θα ξεχάσω ότι υπήρχα. Θα ξεχάσω ότι υπάρχω...μέχρι να βρω το 2017, καλή ώρα σε ένα μπαρ, και να το κεράσω ένα μπακάρντι κόλα", είπε χωρίς ανάσα το ’16 και σα να μη συμβαίνει τίποτα συνέχισε να πίνει το ποτό του. Το 2015, άφωνο, με ανοιχτό το στόμα συνειδητοποιεί ότι η ορατότητά του το έχει κάνει δεδομένο. Είναι το παρόν που ζει κάτω από τη σκιά της Πρωτοχρονιάς, είναι το μελλοντικό παρελθόν που έχει ξεχάσει την παρελθοντική του ύπαρξη στο παρελθόν, είναι το μπερδεμένο μέσα στο μάταιο για να αναλύσεις. Όλα αυτά δεν τα σκέφτεται γιατί το έχει πειράξει το ποτό. Συνεχίζει να σκέφτεται. Το 2015 κάνει απολογισμό στον μπάρμαν που κάθεται μόνος του και πίνει στα κρυφά, σφηνάκια.

single photo

"Φέτος, ήμουν εγώ το φέτος. Πάνω μου έκτισαν οι άνθρωποι καριέρες, επιτυχίες, αποτυχίες και έρωτες που δεν είχαν φανταστεί ποτέ. Ένιωσα το μίσος και την αχαριστία τους. Πολλή αχαριστία. Και όλα αυτά για να έρθει ΑΥΤΟ και να κλέψει την παράσταση με μια χαζο-Πρωτοχρονιά. Και τι δηλαδή, εγώ σε λίγο πρέπει να φύγω απο την πίσω πόρτα;".

"Βασικά όχι, δεν είναι απαραίτητο. Θα μείνει η ανάμνησή σου. Ένα απόστημα στο χάρτη της ζωής", πετάχτηκε το 2016 που κρυφάκουγε.

"Σταμάτα εσύ, ψευτοκουλτουρέ φιλόσοφε! Φίλε ’15, εγώ δε θα σε διώξω, να το ξέρεις, εκτός κι αν γίνεις γκολ και κάνεις καμιά φασαρία", είπε ο μπάρμαν και κατέβασε το συνθετικό αγιοβασιλιάτικο μούσι του. "Πρέπει να τα γράψω όλα σε χαρτί γιατί μόνο έτσι θα μπορέσω να... 5, 4, 3, 2, 1... ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!"

single photo

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει και ο χρόνος συνέχισε να κυλά κάτω από το ρυθμό του τικ τακ που κάνει το ανολοκλήρωτο... Παλιός θαμώνας στο μπαρ των ανθρώπων. Παλιό άλλοθι για να συνεχίζουν να πίνουν την ελπίδα σε κρυστάλλινα ποτήρια.

κείμενο | εύη μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης